* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Availability : Available
  • ISBN : 9789386745040
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 460
  • Language : MARATHI
  • Category : AUTOBIOGRAPHY
Mazi Vatchal: Metcalfe House te Rajbhavan: (1952-1989):The Ex-Administrative Officer and the ex-Governor of Arunachal Pradesh, Mr. Ram Pradhan, portrays his career for the readers. This is an account of his journey throughout. Born in Dadar, Mumbai, on 27th June 1928, Mr. Pradhan had a comfortable childhood in Mumbai. His father was a clerk in Military Accounts Department. His mother was from Nagothane. Later, his father was promoted as a Superintendent and was transferred to Delhi. Thereafter, the father was transferred to Pune as an Assistant Account General. Ram’s schooling was completed in New English School. He sought degree in Arts with Maths as his specialization from the Fergusson College. With new dreams and aims, he joined Mumbai University. He enrolled for M.A., Statistics. Meanwhile, his mother became serious and passed away. He had to live his education half way. He joined Gokhale Institution for Political Science and Economics. He participated in the National Sample Survey conducted by the same. meanwhile, he decided to appear for the competitive exams. As he successfully completed the I. C. S. he was admitted to the Metcalfe House. There was no turning back now. This book reveals his journey. As a part of training, many eminent personalities would often visit the I. C. S. trainee officers. The lectures delivered by them were treasure houses of wisdom. Visiting nearby villages and places helped the trainees to learn more about the day-to-day life of civilians and the challenges and problems accompanied. Apart from this, there were many things learnt and understood during this period. Mr. Pradhan elaborates them for the readers. A stay with the military units was quite memorable for him. It was also a part of the training. His life was once at stake during this training. He roamed throughout the country during this training. At the end of it, he participated in the flag hoisting ceremony on 15th August and the parade on 26th January. This presented him with the opportunity of being in the company of military officers from Navy, Army and Air Force as well. He also took the decision of tying the knot with the Gadkari’s daughter. This memoir includes some letters written by him to his father and brothers. His first posting was in Mumbai where he joined the State Government. He met many eminent personalities, leaders and high-ranking officers. later, he took charge at Ahmedabad as the Collector. The various experience give us a glimpse of his tenure there. At every place that he was transferred to, he was able to establish good relations and gain respect. He was able to travel to the interior parts where his wife always accompanied him. Life was enriched with more experiences.
‘माझी वाटचाल : मेटकॉफ हाउस ते राजभवन (१९५२ – १९८९)’ हे माजी सनदी अधिकारी आणि अरुणाचलचे माजी राज्यपाल राम प्रधान यांचं आत्मचरित्र आहे. या आत्मचरित्रातून त्यांनी त्यांच्या व्यावसायिक आणि कौटुंबिक वाटचालीचा आढावा घेतला आहे. प्रधान यांचा जन्म २७ जून १९२८ रोजी मुंबईत दादर येथे झाला. त्यांचे वडील दत्तात्रेय मिलिटरी अकाउन्ट्समध्ये क्लार्वâ होते. त्यांचे आजोळ नागोठाणे येथे होते. राम प्रधान यांचं मुंबईतील बालपण, त्यानंतर त्यांच्या वडिलांना सुपरिंटेन्डंट पदावर बढती मिळून त्यांची दिल्लीला झालेली बदली, त्यानंतर दिल्लीतील वास्तव्याचे अनुभव, असिस्टंट अकाउन्ट जनरल म्हणून त्यांच्या वडिलांची दिल्लीहून पुण्याला झालेली बदली, पुण्यात न्यू इंग्लिश स्वूâल, नानावाडा येथे त्यांचं झालेलं शालेय शिक्षण, त्यानंतर फग्युर्सन महाविद्यालयातून पदवीपर्यंतचं शिक्षण, गणित घेऊन बी. ए. केल्यानंतर मुंबईला एम. ए. (संख्याशास्त्र )साठी घेतलेला प्रवेश; पण आईच्या आजारपणामुळे एम.ए. अध्र्यावरच सोडावं लगणं, त्यानंतर आईचा झालेला मृत्यू, त्यानंतर गोखले राज्यशास्त्र आणि अर्थशास्त्र संस्थेत नॅशनल सॅम्पल सव्र्हेच्या प्रकल्पात काम करण्यासाठी रुजू होणे, त्याचदरम्यान स्पर्धा परीक्षेला बसण्याचा घेतलेला निर्णय आणि आय.सी.एस. झाल्यानंतर प्रशिक्षणासाठी दिल्लीच्या मेटकॉफ हाऊसमध्ये मिळालेला प्रवेश या टप्प्यापर्यंतची वाटचाल सुरुवातीला प्रधानांनी सांगितली आहे. यानंतर आय.सी.एस. प्रशिक्षणादरम्यानचे अनुभव त्यांनी कथन केले आहेत. त्या प्रशिक्षणादरम्यान त्यांना व्याख्यान द्यायला आलेले नामवंत उच्चपदस्थ, त्यापैकी लक्षात राहिलेल्या व्यक्ती आणि त्यांची व्याख्यानं, प्रशिक्षणाचा एक भाग म्हणून दिल्लीच्या आसपासच्या विविध गावांना दिलेल्या भेटीतून प्रशासकीय अधिकाNयांसमोर कोणती आव्हानं असतात, याचा आलेला प्रत्यय आणि प्रशिक्षणातील इतर बाबींबाबतही त्यांनी तपशीलवारपणे लिहिलं आहे. प्रशिक्षणाचाच भाग म्हणून भारतीय सैन्याबरोबर घालवलेल्या काही दिवसांबाबतही त्यांनी तपशीलाने लिहिलं आहे. त्यादरम्यान त्यांच्यावर ओढवलेल्या जीवघेण्या संकटांबद्दल त्यांनी सांगितलं आहे. प्रशिक्षणासाठी केलेल्या देशाटनाचे विविध अनुभव त्यांनी शब्दबद्ध केले आहेत. प्रशिक्षणाच्या शेवटच्या टप्प्यात १५ ऑगस्टचा ध्वजवंदनाचा कार्यक्रम आणि २६ जानेवारीची परेड यासाठी तिन्ही सैन्यदलांच्या अकिाNयांबरोबर केलेलं काम, संसद भवनात घालवलेले काही दिवस, प्रशिक्षण सुरू असतानाच गडकNयांच्या मुलीशी विवाह करण्याचा घेतलेला निर्णय इ. घटनांबाबत त्यांनी लिहिले आहे आणि त्यांच्या वडिलांना आणि भावंडांना त्यांनी लिहिलेल्या पत्रांचाही त्यांनी समावेश केला आहे. प्रशिक्षण संपल्यानंतर ते मुंबईला राज्य सरकारच्या सेवेत रुजू झाले. त्या सेवेत आलेले अनुभव आणि ती सेवा बजावत असताना भेटलेल्या महत्त्वाच्या आणि इतर व्यक्ती यांच्याबाबत त्यांनी सांगितले आहे. त्यानंतर अहमदाबाद येथे जिल्हाधिकारी म्हणून ते रुजू झाले. जिल्हाधिकारी म्हणून काम करताना त्यांना आलेले अनुभव त्यांनी शब्दबद्ध केले आहेत. तसेच तेथील वास्तव्यात भेटलेल्या व्यक्तींविषयी, त्यातील काहींशी जुळलेल्या ऋणानुबंधांविषयीही त्यांनी लिहिले आहे. छोट्या गावांमध्ये कामासाठी केलेली भटवंâती, भटवंâती करत असताना पत्नीबरोबरचे सहजीवन आणि त्या भटवंâतीतील वेगवेगळे अनुभव याबद्दल त्यांनी निवेदन केलं आहे.
*श्रीमंत गंगाबाई वाचन मंदिर आजरातर्फे - डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर लक्षणीय गद्य साहित्यकृती पुरस्कार 2017.
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK LOKSATTA 21-01-2018

    युगांतराच्या कालखंडाचा दस्तावेज... प्रशासन सेवेतील सर्वोच्च स्तरावर प्रदीर्घ काळ सेवा बजावलेले अधिकारी बहुधा प्रसिद्धीच्या प्रकाशझोतात नसतात. किंबहुना, त्यांनी आपली कामे पडद्याआड राहूनच करावी असे लोकशाही प्रशासनाचे सर्वमान्य संकेत आहेत. कित्येकदा ऐतहासिक स्वरूपाची कामगिरी हे अधिकारी बजावतात. अशा काही मोजक्या प्रशासकीय अधिकाऱ्यांमध्ये राम प्रधान यांचा समावेश होतो. पंडित नेहरू, इंदिरा गांधी, यशवंतराव चव्हाण, वसंतदादा पाटील, शरद पवार, राजीव गांधी यांच्यासारख्या नेत्यांचा गाढा विश्वास त्यांनी संपादन केला होता, तो त्यांच्या अंगभूत गुणांच्या बळावर! त्यांची प्रखर बुद्धिमत्ता, अभ्यासू कार्यशैली आणि चातुर्य या बाबी निर्विवाद होत्या. त्याचप्रमाणे त्यांच्या नि:पक्षपाती ध्येयनिष्ठेविषयीही कधीच शंका उपस्थित झाल्या नाहीत. त्यांनी लिहिलेल्या ‘वादळमाथा ते १९६५ भारत-पाक युद्ध’ या पुस्तकात त्यांच्या आत्मचरित्राचा काही अंश ओघाने येऊन गेला आहे. तथापि ते पुस्तक प्रामुख्याने यशवंतराव चव्हाण यांच्या संरक्षणमंत्रिपदावरील कामगिरीविषयी आहे. ज्याला खऱ्या अर्थाने आत्मकथन म्हणता येईल असे त्यांचे नवे पुस्तक म्हणजे ‘माझी वाटचाल - मेटकॉफ हाऊस ते राजभवन (१९५२-१९८९)’! राम प्रधान यांनी स्पर्धा परीक्षेद्वारे १९५२ मध्ये भारतीय प्रशासन सेवेत प्रवेश केला. तेव्हापासून सेवानिवृत्तीपश्चात १९८९ मध्ये त्यांची अरुणाचल प्रदेशचे राज्यपाल म्हणून नेमणूक झाली, तोपर्यंतचा विस्तृत अनुभवपट त्यांनी या आत्मचरित्रात उलगडला आहे. सर्वसाधारणपणे महाराष्ट्राचे गृहसचिव आणि मुख्य सचिव, तसेच केंद्र शासनाचे गृहसचिव या पदांवरील त्यांची नेत्रदीपक कामगिरी मराठीजनांना परिचित आहे. १९६२ मधील चीन युद्धानंतर यशवंतराव चव्हाण यांची देशाच्या संरक्षणमंत्रिपदी निवड झाली. तेव्हा आपल्यासमवेत काम करण्यासाठी ते प्रधानांना दिल्लीला घेऊन गेले. प्रधानांच्या संरक्षण मंत्रालयातील कार्यकाळविषयीही थोडीफार माहिती महाराष्ट्राला आहे. तथापि अन्य काही महत्त्वाच्या पदांवरही त्यांनी मोलाची कामगिरी बजावली आहे. ज्यात सुमारे दहा वर्षे त्यांनी आंतरराष्ट्रीय स्तरावर वाणिज्यविषयक काम केले, त्याचा समावेश होतो. ‘माझी वाटचाल’ या पुस्तकात त्यांच्या आंतरराष्ट्रीय स्तरावरील अनुभवांचे विवेचन आले आहे. युनो किंवा युएनसीटीडी यांसारख्या आंतरराष्ट्रीय संस्थांचे कामकाज कसे चालते, आणि तेथे जाऊन एखाद्या देशाच्या प्रतिनिधीला कोणकोणत्या जबाबदाऱ्या पेलाव्या लागतात याची माहिती या पुस्तकात मिळते. तीच बाब नौकानयन विभागांसंबधी. सामान्यत: भारतीय प्रशासन सेवेतील अधिकाऱ्याला अशा भूमिका निभावण्याचे पूर्वप्रशिक्षण नसते. अगदी नवे, महत्त्वाचे आणि काहीशा तांत्रिक स्वरूपाचे विषय समर्थपणे हाताळून तेथेही आपल्या कर्तृत्वाची मोहोर उमटवताना लेखकाने किती परिश्रमपूर्वक अभ्यास केला असेल याची कल्पना हे पुस्तक वाचल्यावर वाचक करू शकतो. राज्यात आणि केंद्रात महत्त्वाच्या जबाबदाऱ्या पार पाडत असताना भिवंडीची दंगल असो, दत्ता सामंतप्रणीत गिरणी कामगार संप असो किंवा पंजाब, आसाम आणि मिझोरामविषयक ऐतिहासिक करार असोत; अशा अनेकविध प्रसंगांत उद्भवलेली आव्हाने आणि आलेले अनुभव आदी कित्येक घडामोडींचा तपशील प्रधान यांनी तटस्थपणे मांडला आहे. या सर्व प्रसंगांतील त्यांची कामगिरी नेत्रदीपक होती. तरीही विवेचनात आत्मप्रौढीचा वास कोठेही येणार नाही याची पुरेपूर काळजी त्यांनी घेतली आहे. त्यामुळे या पुस्तकाची वाचनीयकता आणि विश्वासार्हता कित्येक पटीने वाढली आहे. प्रधान यांचा प्रशासन सेवेतील सुरुवातीचा प्रशिक्षण कालावधी आणि (आताच्या) गुजरात प्रांतातला कार्यकाळ ही प्रकरणे वाचताना वाचक नकळतपणे इतिहासात काही दशके मागे जातो. देशाला स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर सुरुवातीच्या काळात प्रशासनाची कार्यपद्धती बव्हंशी ब्रिटिश पठडीतलीच होती. परंतु नव्या जमान्यातील वास्तवाला समोरे जाताना अधिकाऱ्यांना किती जाणीवपूर्वक पावले उचलावी लागत होती. याचे मनोज्ञ चित्र लेखकाने सहजगत्या रेखाटले आहे. प्रशासन सेवेच्या दृष्टीने पाहता हे एक युगांतर होते. अशा कसोटीच्या काळात नवे मापदंड निर्माण करण्याची जबाबदारी प्रशासन सेवेत नव्याने प्रवेश केलेल्या अधिकाऱ्यांवर येऊन पडली होती. त्यांची प्रगल्भता, विकासविषयक मानसिकता स्वीकारण्याची तयारी आणि तारतम्य या सर्वांची ती परीक्षा होती. या संक्रमणावस्थेत लेखकाने आपली जडणघडण कशी केली, हे वाचताना आपण थक्क होऊन जातो. आजच्या पिढीतल्या प्रशासकीय अधिकाऱ्यांना हे सर्व उद्बोधक वाटावे. आपल्या भूमिका बदलत्या काळानुसार कशा सतत तपासून पाहाव्या लागतात आणि नवी कौशल्ये कशी आत्मसात करावी लागतात, याचा एक वस्तुपाठ नव्या प्रशासकांसमोर या आत्मकथनातून मांडला गेला आहे. कोल्हापूरच्या बाजार समितीची स्थापना किंवा राजा दिनकर केळकर संग्रहालयाची पुनर्रचना असो, लेखकाच्या उपक्रमशीलतेची अशी कित्येक उदाहरणे जागोजागी आपल्यासमोर येतात. आपल्या कार्यसूचित समाविष्ट नसलेली जनहिताची अनेक कामे सहजगत्या करणे कुशल प्रशासकाला शक्य असते. मात्र त्यासाठी पुढाकार घेणे आणि सर्वसंबंधितांची मने विधायक कार्यासाठी वळवून घेणे महत्त्वाचे असते याची प्रचीती लेखक आणून देतो. प्रशासन हा विषय तसे पाहू गेल्यास काहीस क्लिष्ट असला तरी तो सोपा आणि रंजक करून मांडण्याची हातोटी लेखकाकडे आहे. पुस्तकाची भाषा अत्यंत ओघवती आहे. त्यामुळेच हे आत्मकथन अत्यंत वाचनीय झाले आहे. आपल्या व्यक्तिगत जीवनातील ताणतणाव किंवा चढउतारांविषयी लेखकाने हात काहीस आखडता घेतला आहे, असे मात्र जाणवते. विशेषत: कटु अनुभवांविषयी विस्ताराने न लिहिणे हेही अपघाताने घडलेले नाही, तर सहेतुकपणे आहे. देशाच्या इतिहासातील काही अत्यंत महत्त्वाच्या घडामोडींचा दस्तावेज, असे अनन्यसाधारण महत्त्व प्रधान यांच्या या आत्मकथनाला आहे. भावी काळातील संशोधक- वाचकांना हे अमोल साधन यानिमित्ताने त्यांनी उपलब्ध करून दिले आहे यात शंका नाही. अरुणाचल प्रदेशचे राज्यपाल, महाराष्ट्राच्या विधान परिषदेचे सदस्य किंवा मुंबईत झालेल्या अतिरकेी हल्ल्यांच्या चौकशी समितीचे अध्यक्ष या नात्याने त्यांना आलेले अनुभवही कुतूहलजनक आहेत. त्याविषयी त्यांनी आत्मचरित्राच्या दुसऱ्या खंडात अधिक मोकळेपणाने लिहावे अशीच अपेक्षा वाचक ठेवतील. त्यानिमित्ताने सद्य:स्थितीतील राजकारण, प्रशासन आणि सामाजिक उलाढाली यांबाबबतचे त्यांचे परिपक्व चिंतन आणि भाष्य वाचकाच्या हाती पडावे अशी अपेक्षा आहे. -प्रभाकर (बापू) करंदीकर ...Read more

  • Rating StarDAINIK SAKAL 12-11-2017

    तत्कालीन केंद्रीय गृह सचिव, अरुणाचल प्रदेशचे माजी राज्यपाल राम प्रधान यांचं हे आत्मकथन. केंद्रीय लोकसेवा आयोगाच्या परीक्षेद्वारे प्रधान आयएएस झाले. दिल्लीत मेटकॉफ हाऊसमधल्या प्रशिक्षणानंतर त्यांची जी वाटचाल सुरू झाली, ती अनेक वळणं घेत अरुणाचलमधल्या रजभवनात येऊन पोचली. हा सारा रोमांचकारी, अनेक तपशीलांनी भरलेला, अनेक व्यक्तींचं चित्रण करणारा प्रवास प्रधान यांनी या पुस्तकात मांडला आहे. पंडित जवाहरलाल नेहरू, यशवंतराव चव्हाण, राजीव गांधी अशा अनेक दिग्गजांबरोबर त्यांनी काम केलं. स्थानिक स्वरूपाच्या घटनांपासून आंतरराष्ट्रीय समस्यांपर्यत अनेक गोष्टीचा सामना करावा लागला. त्यावेळची स्थिती, निर्णयांमागचं तर्कशास्त्र, मानसिकता अशा अनेक गोष्टी प्रधान पुस्तकातून मांडतात. त्या काळचा सगळा राजकीय, सामाजिक पटच त्यामुळं उभा राहतो. ...Read more

  • Rating StarDivya Marathi 10-11-17

    प्रशासन किंवासनदी अधिकाऱ्याचा देशाच्या जडणघडणीत महत्त्वाचा सहभाग असताे. बुद्धिकाैशल्य, नेतृत्वगुण, प्रसंगावधान, याेग्य निर्णय घेण्याची क्षमता, सचाेटी, वक्तशीरपणा, कार्यक्षमता, काेणतीही जबाबदारी स्वीकारण्याची अाणि कष्ट करण्याची तयारी, सहनशीलता, बिकट पिस्थितीतही कणखर राहण्याची वृत्ती असे गुण सनदी अधिकाऱ्याकडे असणे अपेक्षित असते. अशाच गुणांचा समुच्चय असलेले माजी सनदी अधिकारी अाणि अरुणाचलचे माजी राज्यपाल राम प्रधान यांचं अात्मचरित्र `माझी वाटचाल : मेटकाॅफ हाऊस ते राजभवन (१९५२-१९८९)` या अात्मचरित्रातून त्यांनी त्यांच्या व्यावसायिक अाणि काैटुंबिक जीवनातील अनुभव कथन केले अाहेत. १९५२ ते १९८९ म्हणजे जवळ जवळ ३८ वर्षांच्या कालखंडातील हे अनुभव अाहेत. त्यांचा जन्म, शिक्षण, अायएएसचं प्रशिक्षण, नाेकरीची सुरुवात ते सेवानिवृत्तीपर्यंतचा त्यांचा जीवनप्रवास त्यांनी सांगितला अाहे. एक कुशल सनदी अधिकारी म्हणून त्यांचा हा अनुभवपट अतिशय विस्तृत अाहे. १९६० ते १९६५ या काळात महाराष्ट्राचे पहिले मुख्यमंत्री यशवंतराव चव्हाण यांचे सचिव म्हणून काम करताना नवीन महाराष्ट्राच्या जडणघडण कार्यात प्रधान यांना काम करण्याची संधी मिळाली. त्याचे काही अनुभव त्यांनी या पुस्तकात दिले अाहेत. तसेच यशवंतरावजी संरक्षणमंत्री असताना `भारतीय संरक्षण दलाची पुनर्रचना` यासारख्या महत्त्वाच्या कार्यातही त्यांचा भाग हाेता याबद्दलही त्यांनी पुस्तकात अनुभव रेखाटले अाहेत. जिनिव्हा येथे त्यांनी भारताचे केलेेले प्रतिनिधित्व, युनाेमध्ये संचालकपदावर असताना अविकसित देशांना वाणिज्य विकास क्षेत्रांमध्ये सल्लागार म्हणून पाहिलेले काम, राज्याचे गृहसचिव, मुख्य सचिव, भारताचे गृहसचिव याच काळात पंजाब, अासाम मिझाेरामचे करार असा सर्व कार्यपटल त्यांनी उलगडला अाहे. ...Read more

  • Rating StarNews Paper review

    माझी वाटचाल: मेटकॉफ हाउस ते राजभवन : एका माजी प्रशासकीय अधिकाNयाच्या अनुभवसंपन्न जीवनाचा विस्तृत पट प्रशासकीय विंâवा सनदी अधिकाNयाचा देशाच्या जडणघडणीत महत्त्वाचा सहभाग असतो. बुद्धिकौशल्य, नेतृत्वगुण, प्रसंगावधान, योग्य निर्णय घेण्याची क्षमता, सचोी, वक्तशीरपणा, कार्यक्षमता, कोणतीही जबाबदारी स्वीकारण्याची आणि कष्ट करण्याची तयारी, सहनशीलता, बिकट परिस्थितीतही कणखर राहण्याची वृत्ती इ. गुण सनदी अधिकाNयाकडे असणे अपेक्षित असते. अशाच गुणांचा समुच्चय असलेले माजी सनदी अधिकारी आणि अरुणाचलचे माजी राज्यपाल राम प्रधान यांचं आत्मचरित्र आहे ‘माझी वाटचाल : मेटकॉफ हाउस ते राजभवन (१९५२-१९८९)’. या आत्मचरित्रातून त्यांनी त्यांच्या व्यावसायिक आणि कौटुंबिक जीवनातील अनुभव कथन केले आहेत. १९५२ ते १९८९ म्हणजे जवळ जवळ सदोतीस वर्षांच्या कालखंडातील हे अनुभव आहेत. त्यांचा जन्म, शिक्षण, नोकरीची सुरुवात ते सेवानिवृत्तीपर्यंतचा त्यांचा जीवनप्रवास त्यांनी सांगितला आहे. एक कुशल सनदी अधिकारी म्हणून त्यांचा हा अनुभवपट अतिशय विस्तृत आहे. प्रधान यांचा जन्म २७ जून १९२८ रोजी मुंबईत दादर येथे झाला. त्यांचे वडील दत्तात्रेय मिलिटरी अकाउन्ट्समध्ये क्लार्वâ होते. वडिलांच्या बदल्यांच्या निमित्ताने मुंबई, दिल्ली, पुणे येथे त्यांच्या कुटुंबाने वास्तव्य केले. गणित हा विषय घेऊन बी. ए. झाल्यानंतर प्रधान यांनी एम.ए.साठी प्रवेश घेतला होता; पण त्यांच्या आईच्या आजारपणामुळे त्यांना एम.ए. पूर्ण करता आलं नाही. मग त्यांनी आय.ए.एस.ची परीक्षा दिली आणि दिल्लीच्या मेटकॉफ हाउसमध्ये आय.ए.एस.च्या प्रशिक्षणासाठी दाखल झाले. प्रशिक्षणा दरम्यानचे अनुभवही त्यांनी शब्दबद्ध केले आहेत. प्रशिक्षणानंतर अहमदाबाद येथे जिल्हाधिकारी म्हणून ते रुजू झाले. त्यानंतर राजस्थानातील पालनपूर, पुणे, कोल्हापूर येथे जिल्हाधिकारी म्हणून त्यांनी काम पाहिले. सदोतीस वर्षांच्या सेवेत त्यांनी विविध पदं भूषविली. संरक्षण मंत्रालय आणि संयुक्त राष्ट्रसंघात त्यांनी काम केले. तसेच महाराष्ट्र शासनात सचिव म्हणून काम पाहिले, भारत सरकारमध्ये गृहसचिव पद भूषविले, सागरी वाहतूक संचालक पदावरही त्यांनी काम केले. ३० जून १९८६ रोजी ते निवृत्त झाले. या वैविध्यपूर्ण जबाबदाNया पार पाडताना यशवंतराव चव्हाण, जवाहरलाल नेहरू, इंदिरा गांधी, राजीव गांधी, वसंतदादा पाटील, शरद पवार इ. महत्त्वाच्या व्यक्तींशी त्यांचा संबंध आला. त्या व्यक्तींबद्दल तर त्यांनी लिहिलंच आहे; पण त्यांच्या सहकाNयांबद्दल, त्यांच्या संपर्कात त्या त्या वेळी आलेल्या लोकांबद्दलही त्यांनी लिहिलं आहे. आई, वडील, पत्नी, भावंडं यांच्याबरोबरचं कौटुंबिक जीवनाचा उल्लेख निवेदनाच्या ओघात आला असला तरी त्यांनी आपल्या नोकरीतील वाटचालीला अधिक महत्त्व दिलं आहे. नोकरीच्या निमित्ताने भारतात आणि विदेशात केलेल्या भ्रमंतीचंही वर्णन या आत्मचरित्रातून त्यांनी केलं आहे. कर्तव्य बजावताना आलेले कसोटीचे प्रसंग, तसेच त्यांच्यांवर ओढवलेले जीवघेणे प्रसंगही त्यांनी अधोरेखित केले आहेत. १९८७मध्ये ते अरुणाचल प्रदेशचे राज्यपाल म्हणून नियुक्त झाले. प्रधानांचीं एक प्रामाणिक, कर्तव्यदक्ष, बुद्धिमान अधिकारी म्हणून या पुस्तकातून ओळख होतेच; पण त्यांच्यातील माणुसकीचं दर्शनही या पुस्तकातून घडतं. आपल्या कुटुंबाशी असलेले त्यांचे घट्ट भावबंधही जाणवतात. हे केवळ आत्मचरित्र नाही, तर तत्कालीन राजकीय, सामाजिक परिस्थिती, तत्कालीन महत्त्वाच्या घटना, त्यावेळची शिक्षण पद्धती यांचंही दर्शन घडविणारा हा एक ऐतिहासिक दस्तऐवज आहे. प्रशासकीय क्षेत्र किती विस्तारलेलं आहे आणि प्रशासकीय अधिकाNयाला कोणकोणत्या जबाबदाNया पार पाडाव्या लागतात, कोणत्या आव्हानांना सामोरं जावं लागतं, याची स्पष्ट कल्पना हे पुस्तक वाचल्यावर येते. प्रशासकीय क्षेत्रात काम करू इच्छिणाNयांनी आणि जे प्रशासकीय सेवेत कार्यरत आहेत त्यांनीही आवर्जून वाचावं असं हे पुस्तक आहे. सध्याच्या परिस्थितीत तर ते वाचणं आवश्यकच आहे. प्रधानांनी इतक्या साध्या, सोप्या आणि ओघवत्या भाषेत ते लिहिलं आहे, की सर्वसामान्य वाचकसुद्धा त्यात हरवून जाईल. सर्वसामान्य माणसालाही प्रशासकीय क्षेत्राची माहिती होईल. प्रशासकीय अधिकारी पद हे उंचीचं पद आहे आणि त्या पदाची उंची राखणं, विंâबहुना ती वाढवणं, हे प्रशासकीय अधिकाNयाचं कर्तव्य आहे, असा संदेशही या पुस्तकातून मिळतो. तेव्हा प्रत्यकाने हे पुस्तक वाचलंच पाहिजे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Latest Reviews


तालिबानचे अंतरंग... अफगाणिस्तान हा भारतीय उपखंडातील एक महत्त्वाचा देश. असंख्य समस्यांनी ग्रासलेला. राजेशाहीपासून साम्यवादी एकाधिकारशाहीपर्यंत सर्व प्रकारच्या राजवटींचे दशावतार पाहिलेला. या ना त्या कारणाने गेली तीन ते चार दशके सतत आंतरराष्ट्रीय स्तरार चर्चेत राहिलेला. अशा या देशातून सोव्हिएत आक्रमक फौजेला परतवून लावण्याच्या इराद्याने उभी राहिलेली कट्टर मुजाहिदीनांची संघटना- ‘तालिबान’! इस्लाममधील ‘जिहाद’च्या संकल्पनेची झिंग चढलेल्या या फौजेला अमेरिकेने पोसले नसते तरच नवल मानावे लागले असते. रशियन कैद्यांच्या शरीराची सालडी ते जिवंत असताना सोलणाऱ्या आणि त्या सैनिकांच्या आक्रोशात आसुरी आनंद मानणाऱ्या या तालिबान्यांना एके काळी अमेरिकेने गौरवलेदेखील. तथापि, एकदा सोव्हिएत फौजा माघारी परतल्यानंतर या मुजाहिदीनांना जाणीव झाली ती अमेरिका तिच्या राष्ट्रीय हितसंबंधांच्या रक्षणाच्या नावाखाली अफगाणिस्तानात करत असलेल्या घुसखोरीची. मग ते अमेरिकेच्या साम्राज्यवादाविरुद्धही त्याच त्वेषाने लढू लागले. अमेरिकेने लष्कर पाठवून आणि आपल्या मर्जीनुसार राज्य चालवायला तयार असणाऱ्या नेत्यांना सत्तास्थानांवर बसवून तालिबानचे आव्हान मोडून काढायचा बरीच वर्षे प्रयत्न केला, पण तो सपशेल फसला. त्या देशातून बाहेर कसे पडायचे, हा अमेरिकी प्रशासनाला भेडसावणारा एक मुख्य प्रश्न आहे. अफगाणिस्तानच्या ७० टक्के प्रदेशावर तालिबानची हुकमत तरी आहे किंवा धोक्याचे सावट तरी आहे. अशी ही संघटना, तिची ध्येयधोरणे, तिची अंतर्गत रचना आणि सत्तासंघर्षांबद्दल आपल्याला पुरेशी माहितीच नसते. विशेषत: पाकिस्तानबरोबर या संघटनेचे नेमके संबंध कसे आहेत, याबद्दल भले भले राजकीय नेतेही अंधारात चाचपडताना दिसतात. त्या दृष्टीने अब्दुल सलाम झैफ या तालिबानी राजनैतिक अधिकाऱ्याचे आत्मकथन- ‘माझे तालिबानी दिवस!’ हे अनुवादित स्वरूपात का होईना, मराठी वाचकांना आता उपलब्ध झाले आहे. ‘माय लाइफ विथ द तालिबान’ हे मूळ इंग्रजी पुस्तक २०१० सालीच प्रसिद्ध झाले होते आणि चर्चेतही होते. पुस्तकाच्या प्रारंभीच झैफची अवघ्या सात ओळींची, परंतु ‘स्वातंत्र्य’ आणि ‘लोकशाही’ या दोन मूल्यांच्या व्यावहारिक आविष्कारातील प्रचंड अंतर्विरोधांवर अत्यंत तीव्र, बोचरी टीका करणारी कविता वाचायला मिळते. ग्वान्टानामो तुरुंगात असताना झैफने लिहिलेल्या या कवितेचा प्रमोद जोगळेकरांनी केलेला उत्कृष्ट भावानुवाद झैफबद्दल आस्था निर्माण करतो. पुढे मूळ पुस्तकाच्या संपादकांनी लिहिलेला प्रदीर्घ परिचयपर लेख आहे. त्यात झैफचे कंदहार शहराशी, त्या शहराचे अफगाण इतिहासाशी, त्या शहरात जन्मलेल्या तालिबान चळवळीच्या मूळच्या व नंतर बदलत गेलेल्या स्वरूपाचे त्या अभागी देशातल्या रक्तरंजित संघर्षांशी असणारे जवळचे नाते उलगडून सांगितले आहे. त्यापाठोपाठ असलेली पुस्तकातील पात्रांची यादी वैशिष्टय़पूर्ण आहे. त्यानंतर न्यू यॉर्क विद्यापीठातील ‘आंतरराष्ट्रीय सहकार्य केंद्रा’तील एक तज्ज्ञ बार्नेट रुबिन यांची प्रस्तावना थोडक्यात झैफच्या या आत्मकथनाचे महत्त्व स्पष्ट करते. पाठोपाठ वाचायला मिळते खुद्द झैफची भूमिका. या नऊ पानी निवेदनात ज्या चार कारणांसाठी तो हे आत्मकथन लिहायला तयार झाला, त्या कारणांचे स्पष्टीकरण मिळते. यापुढील मुख्य पुस्तकाच्या २२ प्रकरणांमध्ये झैफने अफगाणिस्तानातील संघर्षांचे असंख्य कंगोरे उलगडून दाखवले आहेत. त्या निवेदनात त्याच्या वैयक्तिक जीवनाचे उभे-आडवे धागे असे विणले गेले आहेत, की हे पुस्तक एकाच वेळी दोन स्तरांवरील घटनाचक्राचे बहुमिती चित्रण करते आहे असे आपल्याला जाणवते. आपण त्यात अधिकाधिक गुंतत जातो. असंख्य प्रसंगांतले थरारनाटय़ पोहचवण्यात अनुवादक चांगलेच यशस्वी झाले आहेत. प्रत्येक पानावरील मजकुराशी संबंधित संपादकीय टिपा त्याच पानावर तळटिपांच्या स्वरूपात वाचायला मिळत असल्यानेही वाचकांची बरीच सोय झाली आहे. अफगाणिस्तानच्या भू-सामरिक महत्त्वामुळे गेली कित्येक दशके तो देश बडय़ा देशांच्या सत्तासंघर्षांत तर पिसला गेला आहेच; परंतु प्रत्येक सत्तांतरानंतर सत्ताधारी अफगाण नेत्यांच्या विरोधात काही अफगाण नेते उभे राहिलेच आहेत. या अंतर्गत यादवीमुळे त्या देशात निर्माण झालेली विदारक स्थिती पुस्तकभर एखाद्या पार्श्वभूमीप्रमाणे सतत आपल्याला जाणवत राहते. अफगाणिस्तानातील परस्पर विरोधी गटांपैकी कुणाला तरी हाताशी धरून आपापले राष्ट्रीय स्वार्थाचे घोडे पुढे दामटू पाहणारे अन्य देशांचे नेते झैफच्या संतापाचे लक्ष्य बनावेत यात नवल नाही. परंतु पाकिस्तानचे लष्करशाह जनरल मुशर्रफ यांच्याबद्दल झैफने या पुस्तकात लिहिले आहे, ते अत्यंत महत्त्वाचे आहे. झैफ पाकिस्तानमध्ये तालिबानचा वकील म्हणून काम करत होता, तेव्हा त्याची मुशर्रफ यांच्याशी एकूण चार वेळा भेट झाली होती. त्या चारही भेटींचे अगदी थोडक्यात वर्णन करून झाल्यावर झैफने अवघ्या एका परिच्छेदात मुशर्रफ यांच्या हिडीस राजवटीबद्दल जी आगपाखड केली आहे, ती मुळातूनच वाचण्याजोगी आहे. ‘पाकिस्तान बीफोर एव्हरीथिंग’ या आत्मकथनपर पुस्तकात मुशर्रफ यांनी तालिबान्यांना व इतरही काही मुसलमानांना आपण कसे निर्दयपणाने वागवले, याची कबुली दिली होती. मुशर्रफ यांनी पैशाच्या मोबदल्यात अनेक अफगाण मुजाहिदीनांना अमेरिकेला विकले होते. ते लोक ग्वान्टानामोत खितपत पडले होते. त्या यमयातना भोगाव्या लागलेल्या अफगाणी कैद्यांमध्ये खुद्द अब्दुल झैफचाही समावेश होता आणि तब्बल चार वर्षांच्या तशा तुरुंगवासातून काही मित्रांच्या प्रयत्नांमुळे २००५ साली तो सुटला. हा संदर्भ लक्षात घेतला म्हणजे २०१० साली लिहिलेल्या या आत्मकथनात झैफने ‘मुशर्रफ म्हणजे पाकिस्तानच्या इतिहासाला लागलेला काळा डाग आहे’ असे म्हटल्याबद्दल मुळीच आश्चर्य वाटत नाही. मुशर्रफना ‘इस्लामशी गद्दारी करणारा ढोंगी, क्रूर नेता’ असे म्हणणारा झैफ अमेरिकेवरील विध्वंसक हल्ल्याबद्दल चुकूनही पश्चात्ताप व्यक्त करत नाही, हेही लक्षात घेण्याजोगे आहे. इस्लामचा नारा देत पुढे सरसावणारे सर्व जण एकाच झेंडय़ाखाली एकत्र उभे ठाकत नाहीत. त्या झुंडीत अनेक जण आपापले स्वतंत्र झेंडे मिरवत पुढे घुसण्याच्या प्रयत्नात असतात, हे वास्तव झैफच्या आत्मकथनामुळेही पुन्हा प्रकर्षांने पुढे येते. असे अनेक मुद्दे विचारासाठी समोर येत जातात आणि तालिबान हे प्रकरण कसे आणि का जगावेगळे आहे, हे हळूहळू समजू लागते. हे या आत्मकथनाचे यश आहे. -आनंद हर्डीकर ...Read more

VANSHVRUKSHA by S. L. Bhairappa Rating Star
Smita Pawar

Vachla ahe...nice book👌