* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: THE FIRST INDIAN
  • Availability : Available
  • Translators : MUKTA DESHPANDE
  • ISBN : 9789353172169
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 300
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY & TRUE STORIES
  • Sub Category : MEMOIRS, DIARIES, LETTERS & JOURNALS
Quantity
AN ENGROSSING NARRATIVE OF ONE MAN’S STRUGGLE TO ACHIEVE HIS DREAM AGAINST ALL ODDS, THIS IS BOTH A FAST-PACED ADVENTURE AND A TELLING COMMENTARY ON HOW HEROES ARE OFTEN MADE DESPITE THE SYSTEM THEY OPERATE IN, BY DINT OF SHEER PERSEVERANCE AND COMMITMENT TO A CHOSEN PATH. ABOVE ALL, IT’S A PAEAN TO THE POWER OF SELF-BELIEF THAT SERVES TO INSPIRE, MOTIVATE AND EXHILARATE. ON 19 MAY 2010, AS HE SAILED INSV MHADEI INTO MUMBAI HARBOUR, COMMANDER DILIP DONDE EARNED HIS PLACE IN INDIA’S MARITIME HISTORY BY BECOMING THE FIRST INDIAN TO COMPLETE A SOLO CIRCUMNAVIGATION UNDER SAIL, SOUTH OF THE 3 GREAT CAPES. THE FEAT, SUCCESSFULLY COMPLETED BY JUST OVER 200 PEOPLE IN THE WORLD, HAD NEVER BEEN ATTEMPTED IN HIS COUNTRY BEFORE. IN HIS OWN WORDS, THE BOOK CHRONICLES HIS PROGRESS OVER FOUR YEARS, FROM BUILDING A SUITABLE BOAT WITH AN INDIAN BOAT-BUILDER; WEAVING HIS WAY THROUGH THE ‘SEA-BLIND’ AND OFTEN QUIXOTIC BUREAUCRACY; AND TRAINING HIMSELF WITH NO PRECEDENT OR KNOWLEDGE BASE IN THE COUNTRY, TO FINALLY SAILING SOLO AROUND THE WORLD. DURING THIS GRUELLING TASK HE WAS MENTORED BY SIR ROBIN KNOX-JOHNSTON, THE FIRST MAN TO SAIL SOLO NON-STOP AROUND THE WORLD.
आयएनएसव्ही ‘म्हादेई’ या शिडाच्या बोटीतून एकट्याने पृथ्वीप्रदक्षिणा करणारे कमांडर दिलिप दोंदे हे अशा प्रकारची पृथ्वीप्रदक्षिणा करणारे पहिले भारतीय ठरले. ‘सागरी परिक्रमेचा पराक्रम’ या पुस्तकात त्यांचा पाच वर्षांतील प्रवास व प्रगती त्यांच्याच शब्दांत मांडण्यात आली आहे. अनेक अडथळे आणि संकटांना तोंड देत त्यांनी पृथ्वीप्रदक्षिणा कशी पूर्ण केली, याचे अत्यंत रोचक वर्णन त्यांनी केले आहे. विपरीत परिस्थितीचा सामना करताना एका माणसाने आपली स्वप्ने कशी साध्य केली, याची गुंगवून टाकणारी ही कहाणी एक साहसयात्रा तर आहेच, पण त्याबरोबर स्वतःवरच्या अटळ विश्वासाची विजयगाथाही आहे.

No Records Found
No Records Found
Keywords
#दफर्स्टइंडियन #सागरीपरिक्रमेचापराक्रम #दिलीपदोंदे #मुक्तादेशपांडे #नमळलेलीवाट #अमूल्यउमेदवारी #सुयोग्यबोटीच्याशोधात #पुन्हाउमेदवारी #गोदी(बोटयार्ड) च्याशोधात #जुन्यापुराण्यासमीरवरप्रशिक्षण #गणवेशातलाविनोद #प्रशिक्षणबोट #एल्दमेरचाकिस्सा #नझालेल्याप्रशिक्षणाचीरणधुमाळी #नवीनबोटीसाठीगर्भगृह #रॉबिनयांचीपहिलीभेट #पहिलाअडथळा #म्हादेईचीपहिलीपावलं #मराठीपुस्तके #मराठीप्रकाशक #THEFIRST INDIAN #SAGARI PARIKRAMECHA PARAKRAM #DILIP DONDE #MUKTADESHPANDE #MHADEI #A PATHLESSTRAVELLED #ANINVALUABLEAPPRENTICESHIP #ASUITABLEBOAT #APPRENTICESHIPAGAIN #FINDINGABOATYARD #TRAININGONOLD SAMEER #HUMOUR INUNIFORM #TRAINING BOAT #THEELDEMEREPISODE #TRAININGSORTIETHAT WASNT #AWOMB FORTHEBOAT #FINALLYSOMESAILING #ROBINSFIRSTVISIT #THE FIRSTHURDLE #MARATHIBOOKS #ONLINEMARATHIBOOKS #TRANSLATEDMARATHIBOOKS #TBC #TRANSLATEDBOOKS@50%
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK SAMANA, 03-NOV-2019

    शिडाच्या बोटीतून पृथ्वीप्रदक्षिणा करणाऱ्या कमांडरची साहसगाथा... कमांडर दिलिप दोंदे - शिडाच्या बोटीतून एकट्याने पृथ्वीप्रदक्षिणा करणारे भारताच्या सागरी इतिहासातील पहिले भारतीय. त्यांनी १९ मे २०१० या दिवशी आयएनएसव्ही ‘म्हादेई’ ही शिडाची बोट मुंबई बंदरत आणली आणि हा विक्रम त्यांच्या नावावर नोंदवला गेला. जगातील २००पेक्षाही कमी लोकांनी साध्य केलेली ही कामगिरी करण्याचा प्रयत्न यापूर्वी आपल्या देशात कोणीही केला नव्हता. या पृथ्वीप्रदक्षिणेचे आणि तिच्या पूर्वतयारीचे अनुभव ‘द फर्स्ट इंडियन’ या पुस्तकात दिलिप दोंदे यांनी शब्दबद्ध केले आहेत. या पुस्तकाचा अनुवाद ‘सागरी परीक्रमेचा पराक्रम’ या शीर्षकासह मुक्ता देशपांडे यांनी केला आहे. एका नौदल अधिकाऱ्याने सहज बोलता बोलता शिडाच्या बोटीतून पृथ्वीप्रदक्षिणा करण्याची कल्पना मांडली आणि तितक्याच सहजतेने ती कल्पना प्रत्यक्षात आणण्याची तयारी दिलिप दोंदे यांनी दर्शवली आणि मग सुरू झाली त्या मोहिमेची पूर्वतयारी. अर्थातच त्यासाठी शिडाच्या बोटीतून प्रवास करणे, ती बोट चालवणे, त्या प्रवासादरम्यान बोटीच्या बाबतीतील तांत्रिक गोष्टी शिकून घेणे, त्या प्रवासादरम्यान काय समस्या उद्भवू शकतात, याची चाचपणी करणे इ. गोष्टींचं प्रशिक्षण घेणं आवश्यक होतं. त्या प्रशिक्षणासाठी शिडाच्या बोटीतून जगप्रवास केलेल्या लंडनच्या सर रॉबिन यांच्याकडे दोंदे यांनी उमेदवारी केली. त्या उमेदवारीत दोंदे यांना बऱ्याच गोष्टी शिकायला मिळाल्या. या उमेदवारी दरम्यानचे अनुभव दोंदे यांनी नोंदवले आहेत. मग बोट चालवण्याच्या प्रशिक्षणासाठी म्हणा किंवा अनुभवासाठी म्हणा कोणतीही संधी दवडण्याची दोंदे यांची तयारी नव्हती. दक्षिण आफ्रिकेतून अमेरिकेत एक बोट घेऊन जाण्याची संधी त्यांना दक्षिण आफ्रिकेतील नौदलातल्या कमांडरने देऊ केली होती. त्या संधीचा लाभ घेण्यासाठी कागदपत्रांची जी पूर्तता करायची होती, त्यासाठी त्यांच्या हातात फक्त आठ दिवसांचा कालावधी होता. तरीही त्यांनी त्या पूर्ततेसाठी यातायात केली; पण अगदी शेवटच्या क्षणी ती संधी त्यांच्या हातून निसटली. तो अनुभव वाचल्यानंतर वाचकही हळहळतो. ‘समीर’ या जुन्यापुराण्या बोटीवर त्यांचं प्रशिक्षण सुरू होतं. त्यांच्या पृथ्वीप्रदक्षिणेसाठी जी बोट तयार करायची होती, त्यासाठी चार बोट यार्डांकडून निविदा मागवण्यात आल्या. त्यातील जी निविदा कमी खर्चाची असेल, ती निविदा स्वीकारायची असं ठरलं आणि त्यानुसार ‘अ‍ॅक्वेरियस फायबर ग्लास’ या कंपनीची निविदा स्वीकारण्यात आली. पृथ्वीप्रदक्षिणेसाठीची बोट या कंपनीचे रत्नाकर दांडेकर करणार होते. गोव्याला हे बोटनिर्मितीचं काम होणार होतं. बोटीची गर्भगृहनिर्मिती, ती बोट तयार करताना रत्नाकर यांना आलेल्या अडचणी, उदा. बोटीचा गाभा बनविण्यासाठी आणलेलं लाकूड पुरेसं वाळलेलं नसणं, बोटीच्या लॅमिनेशनमध्ये आलेली अडचण आणि या अडचणीवर रत्नाकर यांनी शोधलेले उपाय, या बोटीसाठी ‘म्हादेई’ हे नाव कसं सुचलं, रॉबिन यांचं बोटबांधणीच्या संदर्भात रत्नाकर यांना झालेलं मार्गदर्शन, सांगाडा उलटा करून बोट लॅमिनेशनने आच्छादण्याचं कष्टाचं काम, बोट नाळेवर बसवणे, बोटीची रंगरंगोटी, पौर्णिमेच्या दिवशी बोटीची पूजा करून बोटीने नदीत केलेला प्रवेश, बोट तयार करताना सर रॉबिन आणि योहान यांचं झालेलं मोलाचं मार्गदर्शन, बोटीवर उपकरणं बसविण्याचं महत्त्वपूर्ण काम, तिची घेतली गेलेली चाचणी आणि या बोटीने माजी व्हाइस अ‍ॅडमिरल आवटी यांच्यासह दोंदे यांनी गोवा ते मुंबई असा केलेला प्रवास इत्यादी या बोटीच्या संदर्भातील तपशीलवार विवेचन वाचताना वाचक अक्षरश: भारावून जातो. सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे दिलेल्या वेळेच्या मर्यादेत या बोटीची निर्मिती आणि त्यानंतरच्या चाचण्या, त्या चाचण्यांनंतर करायच्या सुधारणा हे सगळं साध्य करायचं होतं. प्रत्यक्ष मोहीम सुरू होईपर्यंतचे अनेक अनुभव दोंदे यांनी सांगितले आहेत. मोहीम सुरू झाल्यानंतर ते ब्लॉग लिहून वृत्तपत्राकडे पाठवत होते. त्या ब्लॉग्जमधून समुद्रसफरीतील त्यांचे अनुभव वाचायला मिळतात. अगदी ते कोणते खाद्यपदार्थ करत होते, कोणती पुस्तकं त्यांनी या प्रवासादरम्यान वाचली, चाचांची भीती, जलचरांचे दर्शन, जीवघेणे प्रसंग इ. वर्णन त्यांनी या ब्लॉग्जमधून केलं आहे. परदेशातील ज्या दोन ठिकाणी ते थांबले होते, तिथेही त्यांचं खूप छान स्वागत करण्यात आलं. तेही अनुभव त्यांनी नोंदवले आहेत. एकूणच, दोंदे यांनी पृथ्वीप्रदक्षिणा करण्याचं ठरवल्यापासून ते त्यांची सफर पूर्ण होईपर्यंतचा हा प्रवास रोमहर्षक आहे; पण त्यादरम्यान नोकरशाहीच्या अडेलतट्टूपणाचं, झापडबंदपणाचं जे दर्शन त्यांना घडलं त्याचेही अनुभव त्यांनी लिहिले आहेत. जसं, त्यांची बोट तयार करायलाही सुरुवात झालेली नसताना त्यांना प्रवासाची तारीख निश्चित करायला लावणे आणि एवूâणच ज्या ज्या वेळेला परवानगीची आवश्यकता होती त्या त्या वेळेला सरकारी ऑफिसेसचे झिजवावे लागलेले उंबरठे, त्यात झालेली दमछाक आणि कालापव्यय याबद्दल त्यांनी लिहिले आहे. कागदी घोड्यांचा हा अट्टहास एखाद्याच्या महत्त्वाकांक्षेची, सहनशक्तीची कित परीक्षा पाहतो, हे या अनुभवांतून सूचित होतं. कोणतीही चांगली गोष्ट करताना देश-परदेश असा भेदभाव राहत नाही, तर मदतीचे, प्रोत्साहनाचे अनेक हात पुढे येतात, ही जाणीव पुस्तक वाचल्यानंतर होते. त्यांच्या या मोहिमेशी ज्या व्यक्ती जोडलेल्या होत्या, त्यापैकी रत्नाकर दांडेकर यांच्या पहिल्यावहिल्या बोटनिर्मितीला, त्यांच्या समर्पित वृत्तीला सलाम करावासा वाटतो. सर रॉबिन आणि योहान यांचा अनुभव आणि त्यांनी रत्नाकर यांना केलेली मोलाची मदत, यामुळे त्या दोघांबद्दल वाचकाच्या मनात आदर निर्माण होतो. हे दोघं, रत्नाकर आणि माजी अ‍ॅडमिरल आवटी यांच्याशी असलेल्या दोंदे यांच्या भावबंधाचंही मनोज्ञ दर्शन या पुस्तकातून घडतं. ८० वर्षांच्या आवटींचा उत्साह स्तिमित करतो. हे सगळे अनुभव दोंदे यांनी अगदी साध्या, सोप्या, ओघवत्या भाषेत वाचकांपर्यंत पोहोचवले आहेत. त्यामुळे हे पुस्तक वाचनीय झालं आहे. दुर्दम्य जिद्द, जबरदस्त इच्छाशक्ती यांचं दर्शन घडविणारी ही साहसगाथा मुळातून वाचण्यासारखी आणि प्रेरणादायक आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

Ashwini Surve

कथा परिणामकारकतेनं कथन करता येणं ही एक कला आहे. ही कला एखाद्या व्रतासारखी जोपासताना आलेल्या अनुभवांचं कथन म्हणजेच वपुंच ‘कथाकथनाची कथा’ हे पुस्तक. प्रसिद्ध कवी ‘प्रवीण दवणे’ यांनी त्यांच्या फेसबुक वॉल वर सांगितलेला हा ‘वपुं’चा एक किस्सा.. कॉलेजमध्ये असताना एका वर्षाला, ‘प्रवीण दवणे’ सर, त्यांच्या कॉलेजच्या मराठी वाङमय मंडळाचे प्रमुख होते; तेव्हा सर्व मुलांनी ‘वपुं’ना कार्यक्रमाला आणण्याचा आग्रह धरला. कथाकार आणि कथाकथनकार म्हणून वपुंनी लोकप्रियतेचे शिखर काबीज केले होते (अर्थात, अजूनही वपु तितकेच लोकप्रिय आहेत आणि राहतील). तर, दवणे सरांनी, वपुंना कार्यक्रमाला बोलविण्यासाठी प्रयत्न करायचे ठरवले. त्यांनी वपुंना फोन करून कार्यक्रमाबद्दल सांगितलं. वपुंचे मानधन कॉलेजला परवडणारे नसेल याची त्यांना भीती होतीच; आणि ती भीती खरी ठरली. मानधन अपेक्षेपेक्षा १० पटीने अधिक होते! कॉलेजला तर ते अशक्यच होते! दवणे सर वपुंना एवढेच म्हणाले, “वपु, विद्यार्थ्यांना मला लेखकातील हिमालय दाखवायचेत, आपण नाही आलात तर ते स्पीडब्रेकरला हिमालय समजतील!” १० सेकंदांचा विराम गेला; नि एकदम वपु म्हणाले, “मी येतो! तयारीला लागा”. दवणे सर पुढे लिहितात, मित्रहो; त्या दिवशी आम्ही वपूर्वाई अनुभवली! खरंच, काय लिहिलंय प्रवीण सरांनी! “स्पीडब्रेकर ला हिमालय समजतील”! अगदी, सर्वांच्या मनातले भाव व्यक्त केलेत. ‘वपु आहेतच हिमालय!’ असे अनुभव वाचताना, अंगावर काटा येतो! आपल्या आवडत्या लेखकाला भेटणं, त्यांचे अनुभव ऐकता येणं, ही खरंच भाग्याची गोष्ट आहे. इथे सांगायचं मुद्दा हा की, प्रत्यक्षरित्या नाही पण वपुंच्या ‘कथाकथनाची कथा’ या पुस्तकामधून असाच अनुभव मला ही मिळाला. अगदी योगायोगाने हे पुस्तक हाती आलं आणि एखादा खजिना सापडल्यासारख झालं. आमचा ‘येथे कविता लिहून मिळतील‘ हा कार्यक्रम सादर करण्यासाठी या पुस्तकामुळेच बळ मिळालंय. या पुस्तकात वपुंनी, त्यांच्या ‘कथाकथन’ कार्यक्रमानिमित्त त्यांना आलेले चांगले वाईट-अनुभव अगदी दिलखुलासपणे मांडले आहेत. त्यानिमित्ताने, वपुंच्या आयुष्यातील मोठमोठ्या व्यक्तींची, त्या व्यक्तींच्या विचारांशी आपलीही ओळख होते; आणि एखाद्या कलेसाठी स्वतःला “झोकून देणे” म्हणजे काय, हे कळतं. तुम्ही कथाकथनकार, कवी, लेखक किंवा कलाकार असाल, तर हे पुस्तक एकदा तरी वाचाच. सामान्य वाचक म्हणून देखील आपल्या आवडत्या लेखकाच्या आयुष्यातील हे अनुभव तुम्हाला हसवतील, अंतर्मुख करतील, कलाकाराने स्टेजमागे खाल्लेल्या टक्केटोणप्यांची जाणीव करून देतील आणि तुमचं अनुभवविश्व समृद्ध करतील. कलेच्या क्षेत्रात काम करताना येणाऱ्या विविध परिस्थितींना कसं सामोरं जायचं, वातावरणनिर्मिती कशी करावी, एखादा कार्यक्रम करताना काय खबरदारी घ्यावी, कथा कशी निवडावी, ती सादर कशी करावी अशा अनेक प्रश्नांची उत्तरं उदाहरणांसहित यात मिळतील. त्यांच्या पहिल्याच तिकीट लावून झालेल्या प्रयोगाला, ‘वसंताचा कार्यक्रम रुपया देऊन कसला ऐकायचा?’ असं म्हणत मित्रमंडळी आली. त्यातल्या एका मित्राने रुपया दिला पण दोन दिवसांनी, “परवा काही एवढी मजा नाही आली बुवा; रुपया वाया गेला” म्हणत तो रुपया पण परत घेतला. गावोगावी प्रवास करताना, तिकीटांच्या सोयीपासून, राहण्याची व्यवस्था, बुडवलेले मानधन, काही आयोजकांचा तर्हेवाईकपणा, फुकटात प्रयोग करत नाहीत म्हणून किंवा असूयेने पसरवलेल्या अफवा यांबद्दल सांगतानाच, श्रोत्यांकडून भरभरून मिळालेल्या दानाबद्दलही ते मोकळेपणाने लिहितात. वपु म्हणतात, “आपला श्रोता हाच आपला देव. बालगंधर्वांप्रमाणे मी जरी ‘मायबाप हो’ अशी हाक मारली नाही, तरी मनात भाव तोच आहे”. ‘कथाकथनाने काय दिलं?, असं विचारलं की वपु म्हणतात, ते शब्दात कसं मोजता येईल ?’ पण कृष्णामाईच्या चार हजारांवर श्रोत्यांची उपस्थिती असलेल्या उत्सवात, ‘आपण प्रचंड मोठा मंडप उभारू शकतो, हा इथल्या कार्यकर्त्यांचा गर्व तुम्ही उतरवलात’, असे सांगत एका वृद्ध गृहस्थाने व्यक्त केलेला आनंद, वपुंची ‘गार्गी’ कथा ऐकल्यानंतर, ‘माझ्या मुलाला मराठी माध्यमाच्या शाळेत घातलं, ह्याचा मला अभिमान वाटतो’, हे सांगताना एक डॉक्टरच्या चेहऱ्यावरचा आनंद ,’तुम्ही स्त्रीला ज्या उंचीवर नेऊन ठेवलंय, तसं इतर कोणीच करू शकत नाही’, हा एका स्त्रीचा अभिप्राय, एका टॅक्सीवाल्याने दिवसभर ऐकवलेल्या वपुंच्याच कथा, एका दुकानदाराने वपुंसमोरच, त्यांना न ओळखता, “तुम्ही अगदी वपुंसारखे बोलता’ ही दिलेली दाद त्याचसोबत थोरामोठ्यांची संगत, त्यांनी दिलेली शाबासकीची थाप, अशा अनेक आठवणी या पुस्तकातून आपल्याला भेटतात आणि दवणे सरांना वपु ‘हिमालय’ का वाटले हे कळतं. जेवढ्या व्यक्ती तेवढ्या प्रवृत्ती, हे म्हणतात ते खरंच आहे. एखादी व्यक्ती कशी आहे, हे फक्त वरवर पाहून कसं कळणार? वपुंच्या शब्दात सांगायचं तर, ‘माणूस जन्माला येतो तो कोरी पानं घेऊन. त्या पुस्तकाला रॅपर्स चढवली जातात. एकदा हे बुक-जॅकेट चढलं की पोशाखी जगात मुखपृष्ठाकडे पाहूनच ग्रह करून घेतले जातात. पुस्तकाची पुष्कळशी पानं इतरांसाठीच राखून ठेवलेली असतात. स्वतःला हवा तोच मजकूर लिहिण्याचं भाग्य कोट्यवधी माणसांत एखाद्याचंच’. अशाच अनेक पुस्तकांपैकी ‘वपु’ एक पुस्तक. आपल्याला त्यांना वाचता येतंय हे आपलं भाग्यच म्हणायचं,नाही का? तुमच्या आहेत का अशा, आवडत्या लेखकांच्या भेटीच्या आठवणी? जमलं तर खाली कॉमेंटमध्ये सर्वांसोबत शेयर करा. ...Read more

CHAKACHI KHURCHI
CHAKACHI KHURCHI by NASEEMA HURZUK Rating Star
Avinash Jadhav

संघर्ष म्हणजे काय हे जाणून घ्यायचे असेल तर हे आत्मचरित्र जरूर वाचावे, प्रत्येक प्रसंग विचार करायला भाग पाडतो आपल्याला... गेल्या काही दिवसांपूर्वी वाचनासाठी एक आत्मचरित्र पर पुस्तक घेतलं. अतिशय थक्क करणारी कहाणी आपल्याला अपंगत्व आले पाहून न थकणारी, आजाराला जुमाणणारी ध्येय गाठण्यासाठी येईल त्या प्रसंगावर मात करणारी एक "स्त्री" आहे. यावर विश्वास बसणे कठीण आहे. हॉस्पिटलमध्ये आजार पणात आपल्या कमरे खाली मुंग्याचं थारोळ झालं आहे, हे कळल्यावर किती तो जीव कासावीस झाला असे, ते वाचूनच अंगावर शहारे आले. अपंगत्वासाठी अनेक प्रवास दौरे मान्यवरांच्या भेटी असे अनेक प्रसंग आणि त्यातील वर्ण हे अचंबित करतात. आपल्याला आलेल्या अपंगत्ववर मात करून दुसऱ्यासाठी जगणारी ती दुसरी "मदर तेरेसा" आहे हे म्हटलेलं सुध्दा वावग नाही. अपंग संस्थे मार्फत अनेकांना त्याच्या स्वाभिमानच आयुष्य जगता यावे आणि त्यांना धौर्य,चिकाटी, प्रेरणा मिळावी. आशा अनेक गोष्टींची उकल नेहमी बाळगून आहे. आशा अनेक अपंगांची "आई" एक "स्त्री" खूप साध्या व सोप्या भाषेत अनेक गोष्टी शिवून बळ देण्याचं काम करते. प्रत्येकाला आपल्या चाकाच्या खुर्चीतुन जग दाखवण्याचं काम करणाऱ्या स्वतःला अभिमानन जगायला लावणाऱ्या या चाकाच्या खुर्ची तुन एक नवीन उमेद,चिकाटी,बळ,प्रेरणा देणार आत्मचरित्र नसून "नवसंजीवनी" देणारं अमृत प्यालाच आहे. ...Read more