* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: THE FIRST INDIAN
  • Availability : Available
  • Translators : MUKTA DESHPANDE
  • ISBN : 9789353172169
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 300
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY & TRUE STORIES
  • Sub Category : MEMOIRS, DIARIES, LETTERS & JOURNALS
Quantity
AN ENGROSSING NARRATIVE OF ONE MAN’S STRUGGLE TO ACHIEVE HIS DREAM AGAINST ALL ODDS, THIS IS BOTH A FAST-PACED ADVENTURE AND A TELLING COMMENTARY ON HOW HEROES ARE OFTEN MADE DESPITE THE SYSTEM THEY OPERATE IN, BY DINT OF SHEER PERSEVERANCE AND COMMITMENT TO A CHOSEN PATH. ABOVE ALL, IT’S A PAEAN TO THE POWER OF SELF-BELIEF THAT SERVES TO INSPIRE, MOTIVATE AND EXHILARATE. ON 19 MAY 2010, AS HE SAILED INSV MHADEI INTO MUMBAI HARBOUR, COMMANDER DILIP DONDE EARNED HIS PLACE IN INDIA’S MARITIME HISTORY BY BECOMING THE FIRST INDIAN TO COMPLETE A SOLO CIRCUMNAVIGATION UNDER SAIL, SOUTH OF THE 3 GREAT CAPES. THE FEAT, SUCCESSFULLY COMPLETED BY JUST OVER 200 PEOPLE IN THE WORLD, HAD NEVER BEEN ATTEMPTED IN HIS COUNTRY BEFORE. IN HIS OWN WORDS, THE BOOK CHRONICLES HIS PROGRESS OVER FOUR YEARS, FROM BUILDING A SUITABLE BOAT WITH AN INDIAN BOAT-BUILDER; WEAVING HIS WAY THROUGH THE ‘SEA-BLIND’ AND OFTEN QUIXOTIC BUREAUCRACY; AND TRAINING HIMSELF WITH NO PRECEDENT OR KNOWLEDGE BASE IN THE COUNTRY, TO FINALLY SAILING SOLO AROUND THE WORLD. DURING THIS GRUELLING TASK HE WAS MENTORED BY SIR ROBIN KNOX-JOHNSTON, THE FIRST MAN TO SAIL SOLO NON-STOP AROUND THE WORLD.
आयएनएसव्ही ‘म्हादेई’ या शिडाच्या बोटीतून एकट्याने पृथ्वीप्रदक्षिणा करणारे कमांडर दिलिप दोंदे हे अशा प्रकारची पृथ्वीप्रदक्षिणा करणारे पहिले भारतीय ठरले. ‘सागरी परिक्रमेचा पराक्रम’ या पुस्तकात त्यांचा पाच वर्षांतील प्रवास व प्रगती त्यांच्याच शब्दांत मांडण्यात आली आहे. अनेक अडथळे आणि संकटांना तोंड देत त्यांनी पृथ्वीप्रदक्षिणा कशी पूर्ण केली, याचे अत्यंत रोचक वर्णन त्यांनी केले आहे. विपरीत परिस्थितीचा सामना करताना एका माणसाने आपली स्वप्ने कशी साध्य केली, याची गुंगवून टाकणारी ही कहाणी एक साहसयात्रा तर आहेच, पण त्याबरोबर स्वतःवरच्या अटळ विश्वासाची विजयगाथाही आहे.

Keywords
#दफर्स्टइंडियन #सागरीपरिक्रमेचापराक्रम #दिलीपदोंदे #मुक्तादेशपांडे #नमळलेलीवाट #अमूल्यउमेदवारी #सुयोग्यबोटीच्याशोधात #पुन्हाउमेदवारी #गोदी(बोटयार्ड) च्याशोधात #जुन्यापुराण्यासमीरवरप्रशिक्षण #गणवेशातलाविनोद #प्रशिक्षणबोट #एल्दमेरचाकिस्सा #नझालेल्याप्रशिक्षणाचीरणधुमाळी #नवीनबोटीसाठीगर्भगृह #रॉबिनयांचीपहिलीभेट #पहिलाअडथळा #म्हादेईचीपहिलीपावलं #मराठीपुस्तके #मराठीप्रकाशक #THEFIRST INDIAN #SAGARI PARIKRAMECHA PARAKRAM #DILIP DONDE #MUKTADESHPANDE #MHADEI #A PATHLESSTRAVELLED #ANINVALUABLEAPPRENTICESHIP #ASUITABLEBOAT #APPRENTICESHIPAGAIN #FINDINGABOATYARD #TRAININGONOLD SAMEER #HUMOUR INUNIFORM #TRAINING BOAT #THEELDEMEREPISODE #TRAININGSORTIETHAT WASNT #AWOMB FORTHEBOAT #FINALLYSOMESAILING #ROBINSFIRSTVISIT #THE FIRSTHURDLE #MARATHIBOOKS #ONLINEMARATHIBOOKS #TRANSLATEDMARATHIBOOKS #TBC #TRANSLATEDBOOKS@50%
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK SAMANA, 03-NOV-2019

    शिडाच्या बोटीतून पृथ्वीप्रदक्षिणा करणाऱ्या कमांडरची साहसगाथा... कमांडर दिलिप दोंदे - शिडाच्या बोटीतून एकट्याने पृथ्वीप्रदक्षिणा करणारे भारताच्या सागरी इतिहासातील पहिले भारतीय. त्यांनी १९ मे २०१० या दिवशी आयएनएसव्ही ‘म्हादेई’ ही शिडाची बोट मुंबई बंदरत आणली आणि हा विक्रम त्यांच्या नावावर नोंदवला गेला. जगातील २००पेक्षाही कमी लोकांनी साध्य केलेली ही कामगिरी करण्याचा प्रयत्न यापूर्वी आपल्या देशात कोणीही केला नव्हता. या पृथ्वीप्रदक्षिणेचे आणि तिच्या पूर्वतयारीचे अनुभव ‘द फर्स्ट इंडियन’ या पुस्तकात दिलिप दोंदे यांनी शब्दबद्ध केले आहेत. या पुस्तकाचा अनुवाद ‘सागरी परीक्रमेचा पराक्रम’ या शीर्षकासह मुक्ता देशपांडे यांनी केला आहे. एका नौदल अधिकाऱ्याने सहज बोलता बोलता शिडाच्या बोटीतून पृथ्वीप्रदक्षिणा करण्याची कल्पना मांडली आणि तितक्याच सहजतेने ती कल्पना प्रत्यक्षात आणण्याची तयारी दिलिप दोंदे यांनी दर्शवली आणि मग सुरू झाली त्या मोहिमेची पूर्वतयारी. अर्थातच त्यासाठी शिडाच्या बोटीतून प्रवास करणे, ती बोट चालवणे, त्या प्रवासादरम्यान बोटीच्या बाबतीतील तांत्रिक गोष्टी शिकून घेणे, त्या प्रवासादरम्यान काय समस्या उद्भवू शकतात, याची चाचपणी करणे इ. गोष्टींचं प्रशिक्षण घेणं आवश्यक होतं. त्या प्रशिक्षणासाठी शिडाच्या बोटीतून जगप्रवास केलेल्या लंडनच्या सर रॉबिन यांच्याकडे दोंदे यांनी उमेदवारी केली. त्या उमेदवारीत दोंदे यांना बऱ्याच गोष्टी शिकायला मिळाल्या. या उमेदवारी दरम्यानचे अनुभव दोंदे यांनी नोंदवले आहेत. मग बोट चालवण्याच्या प्रशिक्षणासाठी म्हणा किंवा अनुभवासाठी म्हणा कोणतीही संधी दवडण्याची दोंदे यांची तयारी नव्हती. दक्षिण आफ्रिकेतून अमेरिकेत एक बोट घेऊन जाण्याची संधी त्यांना दक्षिण आफ्रिकेतील नौदलातल्या कमांडरने देऊ केली होती. त्या संधीचा लाभ घेण्यासाठी कागदपत्रांची जी पूर्तता करायची होती, त्यासाठी त्यांच्या हातात फक्त आठ दिवसांचा कालावधी होता. तरीही त्यांनी त्या पूर्ततेसाठी यातायात केली; पण अगदी शेवटच्या क्षणी ती संधी त्यांच्या हातून निसटली. तो अनुभव वाचल्यानंतर वाचकही हळहळतो. ‘समीर’ या जुन्यापुराण्या बोटीवर त्यांचं प्रशिक्षण सुरू होतं. त्यांच्या पृथ्वीप्रदक्षिणेसाठी जी बोट तयार करायची होती, त्यासाठी चार बोट यार्डांकडून निविदा मागवण्यात आल्या. त्यातील जी निविदा कमी खर्चाची असेल, ती निविदा स्वीकारायची असं ठरलं आणि त्यानुसार ‘अ‍ॅक्वेरियस फायबर ग्लास’ या कंपनीची निविदा स्वीकारण्यात आली. पृथ्वीप्रदक्षिणेसाठीची बोट या कंपनीचे रत्नाकर दांडेकर करणार होते. गोव्याला हे बोटनिर्मितीचं काम होणार होतं. बोटीची गर्भगृहनिर्मिती, ती बोट तयार करताना रत्नाकर यांना आलेल्या अडचणी, उदा. बोटीचा गाभा बनविण्यासाठी आणलेलं लाकूड पुरेसं वाळलेलं नसणं, बोटीच्या लॅमिनेशनमध्ये आलेली अडचण आणि या अडचणीवर रत्नाकर यांनी शोधलेले उपाय, या बोटीसाठी ‘म्हादेई’ हे नाव कसं सुचलं, रॉबिन यांचं बोटबांधणीच्या संदर्भात रत्नाकर यांना झालेलं मार्गदर्शन, सांगाडा उलटा करून बोट लॅमिनेशनने आच्छादण्याचं कष्टाचं काम, बोट नाळेवर बसवणे, बोटीची रंगरंगोटी, पौर्णिमेच्या दिवशी बोटीची पूजा करून बोटीने नदीत केलेला प्रवेश, बोट तयार करताना सर रॉबिन आणि योहान यांचं झालेलं मोलाचं मार्गदर्शन, बोटीवर उपकरणं बसविण्याचं महत्त्वपूर्ण काम, तिची घेतली गेलेली चाचणी आणि या बोटीने माजी व्हाइस अ‍ॅडमिरल आवटी यांच्यासह दोंदे यांनी गोवा ते मुंबई असा केलेला प्रवास इत्यादी या बोटीच्या संदर्भातील तपशीलवार विवेचन वाचताना वाचक अक्षरश: भारावून जातो. सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे दिलेल्या वेळेच्या मर्यादेत या बोटीची निर्मिती आणि त्यानंतरच्या चाचण्या, त्या चाचण्यांनंतर करायच्या सुधारणा हे सगळं साध्य करायचं होतं. प्रत्यक्ष मोहीम सुरू होईपर्यंतचे अनेक अनुभव दोंदे यांनी सांगितले आहेत. मोहीम सुरू झाल्यानंतर ते ब्लॉग लिहून वृत्तपत्राकडे पाठवत होते. त्या ब्लॉग्जमधून समुद्रसफरीतील त्यांचे अनुभव वाचायला मिळतात. अगदी ते कोणते खाद्यपदार्थ करत होते, कोणती पुस्तकं त्यांनी या प्रवासादरम्यान वाचली, चाचांची भीती, जलचरांचे दर्शन, जीवघेणे प्रसंग इ. वर्णन त्यांनी या ब्लॉग्जमधून केलं आहे. परदेशातील ज्या दोन ठिकाणी ते थांबले होते, तिथेही त्यांचं खूप छान स्वागत करण्यात आलं. तेही अनुभव त्यांनी नोंदवले आहेत. एकूणच, दोंदे यांनी पृथ्वीप्रदक्षिणा करण्याचं ठरवल्यापासून ते त्यांची सफर पूर्ण होईपर्यंतचा हा प्रवास रोमहर्षक आहे; पण त्यादरम्यान नोकरशाहीच्या अडेलतट्टूपणाचं, झापडबंदपणाचं जे दर्शन त्यांना घडलं त्याचेही अनुभव त्यांनी लिहिले आहेत. जसं, त्यांची बोट तयार करायलाही सुरुवात झालेली नसताना त्यांना प्रवासाची तारीख निश्चित करायला लावणे आणि एवूâणच ज्या ज्या वेळेला परवानगीची आवश्यकता होती त्या त्या वेळेला सरकारी ऑफिसेसचे झिजवावे लागलेले उंबरठे, त्यात झालेली दमछाक आणि कालापव्यय याबद्दल त्यांनी लिहिले आहे. कागदी घोड्यांचा हा अट्टहास एखाद्याच्या महत्त्वाकांक्षेची, सहनशक्तीची कित परीक्षा पाहतो, हे या अनुभवांतून सूचित होतं. कोणतीही चांगली गोष्ट करताना देश-परदेश असा भेदभाव राहत नाही, तर मदतीचे, प्रोत्साहनाचे अनेक हात पुढे येतात, ही जाणीव पुस्तक वाचल्यानंतर होते. त्यांच्या या मोहिमेशी ज्या व्यक्ती जोडलेल्या होत्या, त्यापैकी रत्नाकर दांडेकर यांच्या पहिल्यावहिल्या बोटनिर्मितीला, त्यांच्या समर्पित वृत्तीला सलाम करावासा वाटतो. सर रॉबिन आणि योहान यांचा अनुभव आणि त्यांनी रत्नाकर यांना केलेली मोलाची मदत, यामुळे त्या दोघांबद्दल वाचकाच्या मनात आदर निर्माण होतो. हे दोघं, रत्नाकर आणि माजी अ‍ॅडमिरल आवटी यांच्याशी असलेल्या दोंदे यांच्या भावबंधाचंही मनोज्ञ दर्शन या पुस्तकातून घडतं. ८० वर्षांच्या आवटींचा उत्साह स्तिमित करतो. हे सगळे अनुभव दोंदे यांनी अगदी साध्या, सोप्या, ओघवत्या भाषेत वाचकांपर्यंत पोहोचवले आहेत. त्यामुळे हे पुस्तक वाचनीय झालं आहे. दुर्दम्य जिद्द, जबरदस्त इच्छाशक्ती यांचं दर्शन घडविणारी ही साहसगाथा मुळातून वाचण्यासारखी आणि प्रेरणादायक आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

DEMOCRACYS XI
DEMOCRACYS XI by RAJDEEP SARDESAI Rating Star
नीतिन आरेकर

राजदीपजी, नमस्कार, मी प्राध्यापक नीतिन आरेकर. तुम्ही क्रिकेट खेळत होता तेव्हाही तुम्हाला पाहिलं होतं, अकाली क्रिकेट का सोडलंत तो प्रश्न मनात ठेवून मी तुमचे विविध शोज नेहमीच पाहात होतो. आज तुमचं डेमॉक्रसीज इलेव्हन हे पुस्तक वाचून पूर्ण केलं. हा कवळ क्रिकेटचाच नव्हे तर भारतीय लोकशाहीचा घेतलेला धांडोळा आहे. प्रत्येक खेळाडूला अभ्यासताना तुम्ही समकालीन सांस्कृतिक, राजकीय, सामाजिक घडामोडी यांचा अर्थ भारतीय मानसाशी लावण्याचा जो प्रयत्न केला आहे, तो खूप महत्त्वाचा आहे. संस्कृतीच्या विविध क्षेत्रांशी जवळीक असल्याने व स्वतः क्रीडापटू असल्याने तुम्हाला हे सर्व अतिशय चांगल्या रीतीने तपासता आलं. भारतात अशी पुस्तकं लिहिली जात नाहीत. तुम्ही ती उणीव भरून काढलीत, मनःपूर्वक अभिनंदन व धन्यवाद!! ...Read more

DAINIK SAKAL 26-01-2020

‘मालगुडी’च्या पुनर्भेटीचा प्रत्यय... काही वर्षांपूर्वी ‘दुरदर्शन’वर ‘मालगुडी डेज’ नावाची मालिका प्रसारित व्हायची. खासगी वाहिन्या, दैनंदिन मालिका नसलेल्या त्या काळात ही मालिका प्रचंड लोकप्रिय झाली होती. दक्षिण भारतातल्या मालगुडी या काल्पनिक; पण समृद् गावातल्या साध्याभोळ्या लोकांच्या दैनंदिन जीवनातल्या घटनांवरील कथांवर आधारित ही मालिका होती. प्रसिद्ध लेखक आर. के. नारायण यांनी सन १९३५ मध्ये लिहिलेल्या या कथा मानवी स्वभाव, भावभावनांचं दर्शन घडवणाऱ्या आणि वास्तववादी असल्यानं प्रेक्षकांना भावल्या होत्या. आर. के. नारायण यांच्याच लेखणीतून साकारलेला ‘वडाच्या झाडाखाली आणि इतर कथा’ हा कथासंग्रह वाचताना ‘मालगुडी डेज’ची आठवण नक्कीच होते. या पुस्तकातल्या कथांनाही मालगुडी गाव आणि परिसराची पार्श्वभूमी लाभलेली आहे. कथेतली पात्रं साधीभोळी, काहीशी चित्रविचित्र स्वभावाची; पण तरीही आपलीशी वाटणारी आहेत. जगण्याची लढाई लढत असताना सामोऱ्या जाव्या लागणाऱ्या वेगवेगळ्या घटनांवर आधारित या कथा आहेत. कथांचं मूळ हे वैयक्तिक अनुभव, निरीक्षण आणि ऐकलेलं एखादं संभाषण यात असल्याचं लेखकानं प्रस्तावनेत म्हटलं आहे. या कथांमध्ये कुठंही मोठं नाट्य नाही, की धक्कादायक शेवट नाही... पण तरीही लेखकाची भाषा, ओघवती शैली यामुळे त्या गुंतवून ठेवतात. कथेतल्या पात्राच्या सुखदु:खाशी नकळतपणे वाचकाला जोडून घेतात. पुस्तकात एकूण २८ कथा आहेत. कथेतली पात्रं ही छोटी मुलं, तरुण, ज्येष्ठ अशी विविध वयोगटांतली आहेत, त्याचबरोबर शेतकरी, मेंढपाळ, व्यापारी, शिक्षक, पहारेकरी, मजूर, भिकारी अशी वेगवेगळ्या सामाजिक स्तरांतली आहेत. एका कथेत तर कुत्रा हीच मुख्य व्यक्तिरेखा आहे. अंधश्रद्धेविरुद्ध बंड करणारा नित्या आहे, तसाच आत्महत्या करणाऱ्या मुलीला आपण त्यापासून परावृत्त करू शकलो, ही खंत बाळगणारा आणि अनेक वर्षांनंतर ती जिवंत असल्याचा साक्षात्कार झालेला पहारेकरी आहे. जातीय दंगलीत होरपळणारा मित्र आहे. शेखरला सत्य बोलण्याची किंमत चुकवावी लागते, तर अनावश्यक बोलणं टाळून शास्त्री वाईट ग्रहांवर विजय मिळवतो. पैशांच्या लालसेनं दुकानमालकाला फसवून देशोधडीला लावणाऱ्या रामूला त्याच्या कर्माची फळं भोगावी लागतात, तर मालकाप्रती कर्तव्यदक्ष राहूनही शंकर चोरीच्या आरोपानं होरपळतो. एकटा झोपायला घाबरणारा छोटा स्वामी आणि पैसे कमावण्यासाठी वेगवेगळे प्रयोग करणारा आठ वर्षांचा दोडू... या दोघांच्या कथांतून छोट्यांची मानसिकता दिसते. भाषेच्या गोंधळामुळे एका परदेशी व्यक्तीला गावातल्या घोड्याचा पुतळा विकणाऱ्या मुनीची कथा मजेशीर आहे. मुनी त्या व्यक्तीला दोन बकऱ्या विकत देतो, प्रत्यक्षात ती व्यक्ती घोड्याच्या पुतळ्याचा व्यवहार करून त्याला पैसे देते. बकऱ्या मुनीच्या मागं पुन्हा घरी येतात, तेव्हा त्याची पत्नी त्याच्यावर अविश्वास दाखवून चोरी केल्याचा संशय घेते. असाच संशय रंगाची पत्नीही घेते, जेव्हा तो एका श्रीमंत कुटुंबाला त्यांचा विहिरीत पडलेला मौल्यवान हंडा काढून देऊन पैसे मिळवतो. या दोन्ही कथांमध्ये नायक जास्त पैसे मिळवण्याचे स्वप्न पाहत असतो, त्याचवेळी त्यांच्या बायका मात्र अचानक धनप्राप्ती अशक्य आहे, असा वास्तववादी विचार करत असतात. मालगुडी शहराला ऐतिहासिक वारसा आहे, हे सिद्ध करण्याचा खटाटोप करणाऱ्या संशोधकाची कथाही मजेशीर आहे. चिप्पीची कथा प्राण्यांच्या भावभावनांचं दर्शन घडवते. मालकानं दुसरा छोटा कुत्रा आणला म्हणून चिडून हा चिप्पी घरातून निघून गेलेला असतो. मुका सामीच्या कथेतलं माकड त्याला अर्थार्जनासाठी मदत करत असतं. माकडाचे खेळ करून सामी पैसे मिळवतो; पण तेच माकड संधी मिळताच स्वत:ची सुटका करून घेऊन त्याला सोडून निघून जातं. डोळ्यांच्या ऑपरेशननंतर परिचारकाच्या मदतीनं परावलंबी जिणं लेखकाला जगावं लागतं. त्या दिवसांतले अनुभव लेखकानं ‘सैतानाचा श्वास’ कथेत लिहिले आहेत. बंगल्यावर अनेक वर्षं पहारेकरी, माळी म्हणून कामाला असलेल्या अण्णामलाईचं व्यक्तिचित्र त्यांनी रेखाटलं आहे. शेवटची कथा आहे वडाच्या झाडाखाली गोष्ट सांगणाऱ्या म्हाताऱ्याची... थांबावं कधी आणि कुठं हे सांगणारी... साऱ्या कथा साध्याच; पण माणसाच्या स्वभावाचे कंगोरे टिपणाऱ्या, भोवतालच्या परिस्थितीचं सूक्ष्म निरीक्षण करणाऱ्या, प्रसंगी उपरोधिक भाष्य करणाऱ्या... कथांचा काळ जुना आहे. तसे अनेक संदर्भ ओघानं येतात; पण तरीही ती कथा आजची, तितकीच ताजीतवानी वाटते. नंदिनी देशमुख यांनी अनुवाद करताना लेखकाची शब्दांची गुंफण आणि ओघवती शैली कायम ठेवल्यानं या कथा खिळवून ठेवतात. – नयना निर्गुण ...Read more