* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: THE MAGIC OF THINKING BIG
  • Availability : Available
  • Translators : PRASHANT TALNIKAR
  • ISBN : 9788177666069
  • Edition : 16
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 284
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : SELF HELP, HEALTH & PERSONAL DEVELOPMENT
  • Available in Combos :DR.DAVID SCHWARTZ COMBO SET
Quantity
Buying Options:
  • Ebooks:
  • Print Books:
ALWAYS AIM FOR HIGH THINGS AND TRY TO ACHIEVE MORE THAN THAT. MILLIONS OF PEOPLE HAVE IMPROVED THEIR LIVES AFTER READING THIS BOOK, `THE MAGIC OF THINKING BIG`. DR. SCHWARTZ WHO IS A LEADING EXPERT IN THE FIELD OF `MOTIVATION`; WILL HELP YOU TO INCREASE YOUR SELL, IMPROVE YOUR ADMINISTRATION, EARN MORE MONEY AND BEST OF ALL, GAIN MORE SATISFACTION AND PEACE OF MIND THROUGH YOUR WORK. THIS BOOK `THE MAGIC OF THINKING BIG` IS NOT FULL WITH FOUL PROMISES; ON THE CONTRARY IT EXPLORES THE PRACTICAL APPROACHES WHICH ARE EASY TO TRY AND WHICH GIVE 100% RESULT. ONE OF THE BEST PARTS OF THE BOOK IS EACH AND EVERY IDEA AND TECHNIQUE IS NEW AND INDEPENDENT. THE AUTHOR HAS CREATED A WHOLE SET OF NEW WORDS RELATED TO THIS BOOK. DR. SCHWARTZ PRESENTS BEFORE US A WELL-PLANNED PROGRAMME TO MANAGE OUR SERVICE, BUSINESS, MARRIED LIFE, FAMILY LIFE, SOCIAL LIFE AND CULTURAL LIFE. FOR ACHIEVING THIS, YOU NEED NOT HAVE EXTRAORDINARY INTELLIGENCE OR A VERY INNOVATIVE MIND. WHAT YOU REALLY NEED IS THE WAY TO THINK ABOUT HOW TO ACHIEVE SUCCESS AND LATER PRACTICE IT. HE HAS ALREADY PROVED IT AND THROUGH THIS BOOK HE HAS REVEALED THE SECRETS OF THIS SUCCESS FOR YOU TO PRACTICE.
उच्चीची ध्येयं आपल्यासमोर ठेवा... आणि मग त्याहीपेक्षा अधिक साध्य करा! ‘द मॅजिक ऑफ थिंकींग बिग’ हे पुस्तक वाचून जगभरातल्या लक्षावधी लोकांनी आपल्या जीवनात सुधारणा घडवून आणलेली आहे. प्रेरणा (स्दूग्न्Aूग्दह) या विषयावरचे एक आघाडीचे तज्ज्ञ म्हणून मान्यता असलेले डॉ. श्वात्र्झ, तुम्हाला अधिक चांगली विक्री करण्यासाठी, अधिक चांगलं व्यवस्थापन करण्यात, अधिक पैसा मिळवण्यात आणि सर्वांत महत्त्वाचं म्हणजे अधिक समाधान आणि मन:शांती मिळवण्यामध्ये, या पुस्तकाद्वारे मदत करतात. ‘द मॅजिक ऑफ थिंकींग बिग’ या पुस्तकात तुम्हाला निव्वळ पोकळ आश्वासनं नाही, तर व्यवहार्य, प्रत्यक्ष करून पाहण्याजोग्या पद्धती सापडतात. यातल्या कल्पना आणि तंत्रं इतकी स्वतंत्र प्रज्ञेची आहेत, की त्या समजावून सांगण्याकरता लेखकाला एक संपूर्णपणे नवा शब्दसंग्रहच निर्माण करण्याची गरज पडलेली आहे. नोकरी वा उद्योग, वैवाहिक आणि कौटुंबिक जीवन आणि सामाजिक तसेच सांस्कृतिक कार्यक्रम या सर्वच बाबतीत भव्य प्रमाणात जगण्याचा एक सुनियोजित कार्यक्रमच डॉ. श्वात्र्झ आपल्यासमोर सादर करतात. आपल्या आसपासच्या इतर लोकांपेक्षा श्रेष्ठ ठरण्यासाठी तुमच्याजवळ अफाट बुद्धिमत्ता विंÂवा महान प्रतिभा असण्याची गरज नाही. गरज आहे ती यश मिळवून देणाऱ्या पद्धतीनं विचार आणि आचार करण्याची, हे ते सिद्ध करून दाखवतात. आणि हे कसं साध्य करायचं, याची गुपितं हे पुस्तक तुम्हाला पुरवतं!
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#मराठीपुस्तके#मराठीप्रकाशक #MARATHIBOOKS#ONLIN EMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #THE MAGIC OF THINKINGBIG #PRASHANTTALANIKAR#DAVID.SCHWARTZ
Customer Reviews
  • Rating StarPrashant Chaudhari

    सकारात्मक ऊर्जा; एक नवा विश्वास.

  • Rating StarAtul Pahurkar

    What i learn from this book लोकांची नावं लक्षात ठेवण्यास शिका. या बाबतीत चुकारपणा केल्यास, तुम्हाला लोकांमध्ये फारसा रस नाही असे इतरांना वाटू शकेल. २. तुमच्या सहवासात कुणावर ताण येणार नाही अशी सुखद व्यक्ती बना. लोकांना आपल्या नित्य परिचयाचा वाटणारा ाणूस बना. ३. शांतपणा आणि गडबडून न जाणं, हे गुण आत्मसात करा म्हणजे काहीही झालं तरी तुम्ही विचलित होणार नाही. ४. अहंभाव सोडून द्या. तुम्हाला सगळं काही कळतं, अशी तुमची प्रतिमा तयार होण्यापासून सावध राहा. ५. तुमच्या संगतीत लोकांना काहीतरी चांगलं मिळेल, अशी गुणसंपन्न व्यक्ती बना. ६. तुमच्या व्यक्तिमत्त्वामध्ये असलेल्या ज्ञात-अज्ञात कंगोऱ्यांचा अभ्यास करा. ७. तुमच्यात पूर्वी वा आता असलेला एकूणएक गैरसमज दूर करण्याचा प्रामाणिक प्रयत्न करा. ज्या गोष्टी तुम्हाला खुपत असतील वा जखमांसारख्या ठसठसत असतील, त्यांचं निराकरण करा. ८. लोकांची खरी आवड निर्माण होईपर्यंत, त्यांना आवडून घेण्याचा सराव करा. ९. कुणीही काहीही साध्य केलं किंवा त्याला वा तिला कुठल्याही प्रकारचं यश मिळालं, तर त्यांचं अभिनंदन करण्याची संधी सोडू नका. तसेच, कुणाच्याही दुःखाच्या वा निराशेच्या प्रसंगी त्याचं सांत्वन करायला, त्याच्याप्रती सहानुभूती व्यक्त करायला विसरू नका. १०. लोकांना आत्मिक बळ द्या म्हणजे त्यांचं सच्चं प्रेम तुम्हाला मिळेल. ...Read more

  • Rating Starजयंत कोल्हटकर, बंगलोर

    आपण बऱ्याच गोष्टी, आपल्या स्वत:च्या नैसर्गिकतेनुसार आचरणांत आणत असतो. व्यक्ती म्हणून मोठ्ठं होण्याचा सकारात्मक प्रयत्न करत असतो. उच्च ठिकाणी आत्मविश्वासाने प्रयत्न करून पोहोचतो, असे घडले आहे. पण या दीर्घ प्रयत्नांचे योग्य शब्दांकन, आपण अनुवादित केलेलया `द मॅजिक ऑफ थिंकिंग बिग` या अभ्यासपूर्ण पुस्तकात आहे. वाचलेली पाने पुन:पुन्हा वाचून, अनेक मुद्द्यांचं कोंदण केले. दहा दिवस अनेक उदाहरण व्यक्तींच्या जीवनांत डोकावल्याने अवर्णनीय आनंद झाला. पुन:प्रत्यय आला. एकूणच, `चिकटला (नोकरीत) आणि लटकला` ह्या मराठी बाण्याला आपण मार्ग दाखविला आहे. माझ्या अमूल्य ग्रंथांमध्ये एक असाधारण ग्रंथ सामील झाला. २५ ते ४० वयोगटातील व्यक्तींना मी हे पुस्तक अवश्य वाचावयास देईन. ...Read more

  • Rating StarDAINIK AIKYA 12-02-2006

    यशस्वितेचा राजमार्ग... दि मॅजिक ऑफ द थिंकिंग बिग (भव्य विचार करण्याची जादू) हे डेव्हिड जोसेफ श्वार्त्झ यांचे बेस्ट सेलर पुस्तक. त्याचा मराठी अनुवाद प्रशांत तळणीकर यांनी केला आहे. पुस्तकाच्या शीर्षकातच आपले विचार, आपल्या कल्पना भव्य हव्या हे सूचित ेले आहे. अशा विशाल, भव्य, व्यापक, विचार कल्पनांमुळे मोठी किमया घडून येते. त्यामध्ये अद्भूत, विलक्षण शक्ती किंवा जादू असते. त्यामुळे मोठे परिवर्तन घडून येऊ शकते, याकडे हे शीर्षक लक्ष वेधते. हा भव्य विचार आपण प्रत्येक बाबतीत करू शकतो. करावा. आपली आत्मप्रतिमा आपण उन्नत स्तरावर न्यावी; आपले ध्येय व उद्दिष्ट भव्य असावे, आपला आत्मविश्वास वाढावा, आपली कार्यप्रवणता वाढावी, उत्तम कृती घडून यावी आणि इतरांपेक्षा अधिक काहीतरी आपण करून दाखवावे, यशस्वी व्हावे... याला प्रेरक ठरणारे एकूण वातावरण आपण निर्माण करावे, हे या पुस्तकाद्वारे अधोरेखित केले जाते. नो फेल्युअर बट लो एम इज क्राईम - अपयश हा गुन्हा नव्हे, अल्प वा क्षुल्लक आकांक्षा हा गुन्हा नव्हे, ध्येय नेहमी उच्च आणि उदात्त हवे. जगात चांगलं किंवा वाईट असं काहीही नसतं. आपण ज्या प्रकारे विचार करतो. त्यावरून एखाद्या गोष्टीवर आपण चांगल्या वाईटपणाचा शिक्का मारत असतो. असे शेक्सपिअर म्हणतो, तेव्हा आपणास आश्चर्य वाटते. आपल्या अवतीभोवती वावरणाऱ्या, यशस्वी ठरलेल्या व्यक्तींच्या आयुष्यावर दृष्टिक्षेप टाकला, त्या यशाला पायाभूत ठरलेल्या गोष्टींचा मागोवा घेण्याचा प्रयत्न केला तर काय लक्षात येते? डेव्हीड श्वार्त्झ यांनी या प्रश्नाचे उत्तर देताना भव्य विचार करण्याची क्षमता, मोठं यश मिळवण्याची जिद्द ते भव्य उद्दिष्ट साध्य करण्यासाठी योग्य त्या साधनांचा किंवा मार्गाचा अवलंब करण्याची क्षमता याकडे अंगुलीनिर्देश केला आहे. हे संपूर्ण पुस्तक या सूत्रांचा पाठपुरावा करण्यासाठी आवश्यक ती सामग्री पुरवते. त्यासाठी सोप्या पद्धती सुचवते. या सोप्या पद्धती जगात कुठेही आणि केव्हाही काम करतात. जादूसारख्या चमत्कार करून दाखवतात, असा लेखकाचा आत्मविश्वास आहे. ‘भव्य विचार कराल तर भव्य जीवन जगाल. अधिक आनंद मिळवाल. पैसा, मित्र, मान-सन्मान, यश यादृष्टीने समृद्ध जीवन जगाल, अशी धारणा लेखक व्यक्त करतो. या पुस्तकातील प्रकरणांच्या मांडणीतून या सर्व सोप्या पद्धती स्पष्ट होत जातात. एकापुढे एक तर्कसंगत असा युक्तिवाद त्यातून समोर येतो. १. आपण यशस्वी होणार, असा आत्मविश्वास बाळगा. २. कारणेरिया (अपयशाबद्दल इतरांना दोष देत बसणे, कारणे सांगत बसणे) या रोगापासून सोडवणूक करून घ्या. ३. आत्मविश्वास वाढवा. भयाला हद्दपार करा. ४. भव्य विचार करा. तो करण्यासाठी पाळावयाची पथ्ये कोणती? ५. सृजनात्मक विचार करा. सर्जनशील स्वप्ने बघा. ६. तुमची आत्मप्रतिमा जी असेल, ती प्रत्येक बाबतीत निर्णायक ठरते. तुम्ही स्वत:ला जे समजता, तेच तुम्ही असता; तेच तुम्ही बनता. ७. तुमच्या भोवतालच्या वातावरणाचं योग्य व्यवस्थापन करा. ते करताना उच्च दर्जाची कास धरा. ८. तुमच्या मनोभूमिकेचा विधायक उपयोग करून घ्या. ९. इतर लोकांबद्दल विचार करताना तो सकारात्मक राहील, अशी काळजी घ्या. १०. कृतिशील रहा. ११. पराजयाचे रूपांतर विजयात करणे शक्य असते. ते कसे होऊ शकते? १२. स्वत:ची प्रगती साधण्यासाठी ध्येयांचा उपयोग करा. १३. नेत्यासारखा विचार करा. नेतृत्वगुणांचा वापर करा. भव्य विचार, भव्य उद्दिष्ट, भव्य प्रयत्न आणि भव्य यश यांचा ध्यास घेतला तर त्यात तुम्ही सफल होऊ शकता. यश म्हणजे सुंदर, चांगल्या गोष्टी. यश म्हणजे व्यक्तिगत भरभराट. यश म्हणजे सुंदर घर, भरपूर सुखसोयी, भरपूर प्रवाह, नवनव्या वस्तू. यश म्हणजे मुलाबाळांना विकासासाठी उत्तम वातावरण. यश म्हणजे नेतृत्व. व्यावसायिक आणि सामाजिक क्षेत्रात मान-सन्मान. यश म्हणजे स्वातंत्र्य, आत्मसन्मान, आनंद, समाधान. यश म्हणजे सिद्धी, विजय, पराक्रम. तुमचं मन म्हणजे विचारांचा कारखाना. भव्य विचार करा. संकुचित विचार टाका असे लेखक सुचवतो. तेव्हा आपण त्यादृष्टीने आरंभ कसा करावा, असा प्रश्न पडला तर तो स्वाभाविकच होय. त्यासाठी काही सोपे मार्ग चोखाळता येतात. आपण विचार करताना सकारात्मक असतो की नकारात्मक हे प्रथम जाणवून घ्या. म्हणजेच स्वत:ला जाणून घ्या. स्वत:चीच अशी चाचपणी करण्याचा एक मार्ग म्हणजे आपल्यातील पाच मुख्य चांगल्या गोष्टी शोधून काढा. चांगल्या गोष्टी म्हणजे शैक्षणिक पात्रता, कार्यानुभव, तांत्रिक कौशल्य, व्यक्तिमत्त्व, सुखी कौटुंबिक जीवन, नेतृत्वगुण, विधायक मानसिकता, मित्रमंडळी, आत्मविश्वास इत्यादी आणि त्या प्रत्येक चांगल्या गोष्टीखाली ज्याची अंगी तुमच्याएवढ्या प्रमाणात त्या नाहीत, पण तरं ज्यांनी सश मिळवलेलं आहे अशा तुमच्या माहितीतल्या किमान तीन-तीन अत्यंत सशस्वी म्हणता येईल अशा व्यक्तींची नावे लिहा. या प्रक्रियेतून तुमच्या लक्षात एक गोष्ट नक्की येईल की अनेक यशस्वी लोकापेक्षा किमान एखाद्या बाबतीत तरी वरचढ आहात तुम्हाला वाटते त्यापेक्षा तुम्ही कितीतरी मोठे आहात. तेव्हा तुमचे विचार तुमच्या मोठेपण जुळवून घ्या. तुम्ही जितके मोठे आहात, तेव्हा भव्य विचार करा. आपली स्वत:ची आत्मप्रतिमा विशाल, सकारात्मक करणे; समोर उच्च, भव्य ध्येय ठेवणे, आपली प्रतिमा लोकांना आवडेल अशा प्रकारे तयार करणे, मित्र व सहकारी यांच्या सकारात्मक दृष्टीने बघणे आणि आपल्या भव्य विचारांना कृतीत आणण्यासाठी आत या क्षणापासून आरंभ करणे असा हा मार्ग या पुस्तकाद्वारे आपल्यासाठी खुला होत आहे लेखकाने विवेचन करताना अनेक उदाहरणे दिली आहेत. त्यातून मानवी स्वभावाचे, वृत्ती वेगवेगळे नमुने पेश केले आहेत. निरनिराळ्या संस्थांच्या अडचणींचे व त्यातून त्यांनी काढलेल्या उत्तराचे विश्लेषण केले आहे. त्यामुळे हे पुस्तक तुमच्या आयुष्याला एक वेगळे वळण देऊ शकेल. आसपासच्या लोकांपेक्षा श्रेष्ठ ठरण्यासाठी तुम्ही फार प्रतिभावंत, बुद्धिमान आणि उपजत हुशार असायला हवे, असे नाही. यश मिळवून देणे, भव्य विचारांना कृतीची जोड देऊन, त्याचा सुनियोजित कार्यक्रमच या पुस्तकाद्वारे तुम्हा आत्मसात करता येईल. त्यायोगे आपल्या भावी आयुष्याला एक यशस्वी, सकारात्मक सुंदर आकृतिबंध देता येईल. -संदीप अडनाईक ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

GHACHAR GHOCHAR
GHACHAR GHOCHAR by VIVEK SHANBHAG Rating Star
Ram Jagtap- Maharashtra Dinmaan

‘घाचर-घोचर’ ही अनुवादित कादंबरी मध्यमवर्गाच्या ‘नैतिक र्‍हासा’चं ‘गुह्यदर्शन’ घडवते! गेल्या सहा वर्षांत भारतातल्या कुठल्या प्रादेशिक भाषेतलं पुस्तक हिंदीसह इतर अनेक प्रादेशिक भाषांमध्ये अनुवादित झालं आणि त्याचा इंग्रजी अनुवाद होऊन ते अगदी आंतरराष्ट्ीय पातळीवरही नावाजलं गेलं? या प्रश्नाचं उत्तर ‘घाचर-घोचर’ असंच द्यावं लागेल. कथाकार, कादंबरीकार व नाटककार विवेक शानभाग हे कन्नडमधले एक नावाजलेले लेखक आहेत. त्यांचे आजवर पाच कथासंग्रह, तीन कादंबर्‍या आणि दोन नाटकं प्रकाशित झाली आहेत. ‘घाचर-घोचर’ ही त्यांची जेमतेम 118 पानांची कादंबरी कन्नडमध्ये डिसेंबर 2015 मध्ये प्रकाशित झाली. तिचा लगोलग इंग्रजीमध्ये अनुवाद झाला. 2018 मध्ये ती हिंदीमध्येही अनुवादित झाली. याशिवाय नेपाळी, बंगाली, कोंकणी अशा भारतीय भाषांमध्येही तिचे अनुवाद प्रकाशित झाले आहेत. प्रख्यात नाटककार दिवंगत गिरीश कार्नाड यांनी या कादंबरीचं दै. ‘इंडियन एक्सप्रेस’च्या 13 फेब्रुवारी 2016च्या अंकात ‘ङर्ळींळपस ळप झीशीशपीं ढशपीश’ या नावानं परीक्षण लिहिलं आहे; तर ‘न्यू यॉर्क टाइम्स’ या अमेरिकन आणि ‘द गार्डियन’ या ब्रिटिश वर्तमानपत्रानं ‘2017 मधील सर्वशेष्ठ दहा पुस्तकां’मध्ये तिची निवड केली आहे. एवढंच नाही तर आजवर सुकेतू मेहता, कॅथरीन बू, निलंजना एस. रॉय, रचना सिंग, सत्यव्रत के. के. उमा महादेवन, केशव गुहा, पंकज मिशा, पारुल सेहगल, डेबारा स्मिथ, लॉरीन स्टेन, प्राज्वल पराजुली, एलिन बॅटरर्सी, सॅम सॅक्स, अमित चौधुरी, एलिझाबेथ कुरुव्हिला, इयन जॅक अशा अनेक नामवंत लेखकांनी देश-विदेशातल्या इंग्रजी प्रसारमाध्यमांमध्ये तिची परीक्षणं लिहिली आहेत. सुकेतू मेहता आणि कॅथरीन बू या सुप्रसिद्ध लेखकांनी तर विवेक शानभाग यांची तुलना ‘चेकव्ह’शी केलीय. तर या ‘कन्नड चेकव्ह’ची ही कादंबरी जुलै 2018 मध्ये मराठीतही अनुवादित झालीय. अपर्णा नायगांवकर यांनी तिचा अनुवाद केला असून तो मेहता पब्लिशिंग हाऊसने प्रकाशित केलाय. हा मराठी अनुवाद अतिशय चांगला आहे आणि कादंबरी तर खरोखरच भन्नाट आहे. आचार्य अत्रे एकदा तेंडुलकरांचं नाटक पाहायला गेले होते. ते पाहून झाल्यावर ते तेंडुलकरांना म्हणाले, ‘नाटक कसं हवं? तर त्याने प्रेक्षकांच्या नरडीचा अक्षरक्ष: घोट घेतला पाहिजे.’ तेंडुलकरांच्या ‘शांतता! कोर्ट चालू आहे’ या नाटकासारखी ‘घाचर-घोचर’ ही कादंबरी आपल्या नरडीचा अक्षरक्ष: घोट घेते. अतिशय हळुवारपणे ती आपला गळा पकडते आणि मग तो हळुहळू आवळत जाते. त्यामुळे इथंच वैधानिक इशारा दिलेला बरा. तुम्ही मध्यमवर्गीय असाल आणि तुम्हाला आपला सुखातला जीव नेहमीप्रमाणेच दु:खात घालायची इच्छा नसेल, तर तुम्ही या कादंबरीच्या वाट्याला जाऊ नये हे उत्तम. करकोचा जसा अचूक नेम धरून मासा पकडतो आणि मग चोच बाहेर काढून त्या माशानं जीवाच्या आकांतानं केलेली तडफड थांबण्याची वाट पाहतो, आणि ती थांबली की, त्याला गट्टम करतो, ही कादंबरी नेमकी तसंच करते. या कादंबरीचा निवेदक तुम्हाला तुमच्या सुरक्षित, आत्ममग्न आणि बेफिकीर जगातून पाहाता पाहाता उचलतो आणि बाहेर काढतो. आणि तेच जग तुम्हाला तटस्थपणे दाखवतो. त्यानंतरचा जीवघेणा अनुभव तुम्हाला अनुभवून पाहायचा असेल तरच तुम्ही या कादंबरीच्या वाट्याला जाऊ शकता. या कादंबरीचा विषय तसा सामान्य आहे. 1990 नंतर, विशेषत: 2000 नंतर आणि खासकरून 2014 नंतर सातत्यानं ज्याच्यावर टीका होतेय, त्या मध्यमवर्गातल्या एका कुटुंबाची ही कथा आहे. पण ती ‘रामायणा’सारखी नाही, तर ‘महाभारता’सारखी (मध्यमवर्गीय) जीवनाचं विराटरूपदर्शन घडवणारी आहे. थेटच सांगायचं तर ‘नेकीनं नोकरी आणि टुकीनं संसार’ करणार्‍या बंगळुरूमधल्या एका कुटुंबाची ही कहाणी आहे. आधी नैतिकता हाच जगण्याचा स्थायीभाव असलेल्या या कुटुंबाचं नोकरीकडून व्यवसायाकडे स्थलांतर होतं.. पण या कादंबरीची गंमत या कथानकात नसून ते कसं सांगितलंय, यात खर्‍या अर्थानं दडलेली आहे. या कादंबरीचा निवेदक (मुलगा) आपल्या कुटुंबाची कथा स्वत:पासून सांगायला सुरुवात करतो. मग वडील, आई, बहीण, काका आणि बायको अशी तो सांगत राहतो मध्येमध्ये फ्लॅशबॅक घेत. ही संपूर्ण कादंबरी घटना-प्रसंग आणि त्यांच्या केंद्रस्थानी असलेले कुटुंबसदस्य या पद्धतीनं पुढे जात राहते. पण ती शेवटपर्यंत आपली सहजपणाची लय सोडत नाही. ज्याला ‘अँटी हिरो’ असं सर्वसाधारणपणे म्हटलं जातं, तसा या कादंबरीचा निवेदक आहे. पण तो नायक नाही. ही कादंबरी नायकप्रधान नसून समूहप्रधान आहे. तिची सुरुवात निवेदकाच्या ‘कबुलीजबाबा’पासून होते. पण हे सांगताना निवेदक ज्या लयीत, ज्या भाषेत आणि ज्या प्रकारे निवेदन करतो, ते कमाल आहे! त्यात शब्दांची उधळमाधळ नाही, चिंतननामक गोष्टीचा बडेजाव नाही, भाष्याचा सोस नाही आणि उपमा, प्रतिमा, अलंकार यांचा तर जवळपास मागमूसही नाही. भारतीय मध्यमवर्गाची भाषा त्याच्या जगण्या-वागण्यासारखीच ‘डबल स्टँडर्ड’वाली असते, तिचा आव मात्र ‘फर्स्ट स्टँडर्ड’चा असतो. पण या कादंबरीचा निवेदक मध्यमवर्गाचा प्रतिनिधी असूनही त्याची भाषा तशी नाही. ती अतिशय धारदार, तीक्ष्ण आहे. ती अचूक लक्ष्यभेद करत राहते. अशी या कादंबरीची कितीतरी वैशिष्ट्यं सांगता येण्यासारखी आहेत. तिचं शीर्षकच पहा ना. ‘घाचर-घोचर’ हा शब्द कुठल्याही कन्नड शब्दकोशात नाही. त्याचा वापर फक्त बोलीभाषेत केला जातो. त्याचा अर्थ आहे ‘गडबडगुंडा वा गुंता’. निवेदक एकेक घटना-प्रसंग सहजपणे सांगत जातो, तसतसा हिमनगाच्या टोकाखालचा एकेक भाग उघड होऊ लागतो. त्यातला भेदकपणा इतका अंगावर येतो की, कधी कधी वाचता वाचता मध्येच थांबावं लागतं. निवेदक एकाबद्दल सांगत सांगत पुढे जातो, तेव्हा आपण त्यालाच ‘दोषी’ मानायला लागतो, तोवर निवेदक दुसर्‍याची गोष्ट सांगायला लागतो आणि आपण आधीच्यावरचा ‘दोषारोप’ त्याच्यावर थोपवू लागतो, तोच निवेदक तिसर्‍याबद्दल बोलायला लागतो. आता हाच असणार ‘कलमुहाँ’ या विचाराला आपण येतो, तोच निवेदक चौथ्यावर जातो. त्यावरून पाचव्यावर. थोडक्यात एखाद्या थरारक सिनेमासारखा पाठशिवणीचा खेळ सुरू राहतो कादंबरीभर. आणि तोही अवघ्या 118 पानांत. सामूहिक पापक्षालन ही काही आपली परंपरा नाही. त्यातही भारतीय मध्यमवर्गाची तर नाहीच नाही. मागे वळून पाहण्याची, थोडं थांबून विचार करण्याची आणि स्वत:ला चार प्रश्न खडसावून विचारण्याची क्षमता गमावून बसलेल्या भारतीय मध्यमवर्गाची ‘सांगताही येत नाही आणि सहनही होत नाही’ अशी अवस्था होऊन बसलीय. स्वातंत्र्यपूर्वकाळात उदयाला आलेला आणि तेव्हापासून सातत्यानं वाढत राहिलेला, 1990 नंतर तर झपाट्यानं वाढलेला हा मध्यमवर्ग 2014 नंतर कुठल्या थराला गेलाय, हे नव्यानं सांगण्याची गरज नाही. ही कादंबरीही पापक्षालन करत नाही. ना निवेदक करतो, ना इतर कुटुंबसदस्य. उलट या कुटुंबातला प्रत्येक जण वेळ प्रसंगी नैतिकतेचे हवाले देतो, स्वातंत्र्याचं गाणं गातो आणि आपल्या कृत्याचं समर्थनही करतो. पण कुणीच कुणाला जाब विचारू धजत नाही, कुणीच कुणाजवळ प्रामाणिकपणे सत्य कबूल करत नाही, कुणीच कुणाला कशाबद्दलही अडवत नाही. सगळे जण सामूहिकपणे आपल्या सत्त्वाची, प्रामाणिकपणाची, नैतिकतेची, विश्वासाची आणि परस्परसंवादाची हत्या करत राहतात. ‘स्मृतिचित्रे’ या मराठीतल्या ‘क्लासिक’ मानल्या जाणार्‍या आत्मचरित्राची सर्वांत मुख्य वैशिष्ट्यं आहेत – लेखिकेची शहाणीव आणि कुठलाही आडपडदा नसलेलं रोखठोक जगणं-वागणं-बोलणं. त्यामुळे साध्या साध्या घटना-प्रसंगांतून अतिशय उत्तम प्रकारची विनोद निर्मिती होते आणि त्या घटना-प्रसंगांमधून मानवी जगण्याची कितीतरी ‘दर्शनं’ पाहायला मिळतात! ‘घाचर-घोचर’ ही सुद्धा क्लासिक म्हणावी अशीच कादंबरी आहे. पण तिच्यामध्ये हे सगळं उलट्या पद्धतीनं घडतं. निवेदकाकडे शहाणीव आहे, पण त्याचं जगणं-वागणं सत्त्वहीन. स्वत:सह इतरांबद्दलचे साधे साधे प्रसंग तो सांगतो, त्यातून ‘कॉमिक-ट्रॅजेडी’ निर्माण होते. कॉमेडी कुणाचीही होऊ शकते, तशीच ट्रॅजेडीही. पण ‘कॉमिक-ट्रॅजेडी’ मात्र अध:पाताच्या प्रपातात सापडल्याशिवाय घडून येत नाही. हा प्रपात इतका जबदरस्त असतो की, तो एकट्यादुकट्याला थोपवता येत नाही. परिणामी सगळेच त्याच्या कचाट्यात सापडतात. या कादंबरीतल्या कुटुबाचंही नेमकं तसंच होतं. सगळेच जण सामूहिकपणे शहाणपणाची हत्या करत राहतात! असं का होतं? तर ‘घाचर-घोचर’ अर्थात गडबडगुंत्यामुळे. तो गुंता नात्यांचा आहे, केलेल्या त्यागाचा आहे, भोगलेल्या दारिद्रयाचा आहे, सहन केलेल्या मानसिक त्रासाचा आहे, परस्परांवरील अवलंबित्वाचा आहे, एकमेकांकडून असलेल्या अपेक्षांचा आहे आणि आपापल्या सोयीचाही आहे. त्यामुळे ही कादंबरी मध्यमवर्गाच्या दांभिकतेचा, कृतक जगण्याचा, खोट्या प्रतिष्ठेचा, भीतीपोटी येणार्‍या एकोप्याचा, गहिर्‍या जखमेवर थातुरमातुर मलमपट्टी करण्याच्या वृत्तीचा, जगाचा उद्धार करण्याच्या पण स्वत:ला एक प्रश्नही न विचारण्याच्या मानसिकतेचा, हातचं सोडून पळत्याच्या पाठीमागे लागण्याच्या स्वभावाचा, अभावग्रस्त भूतकाळातील जगण्यावर उथळ वर्तमानाचा उतारा शोधणार्‍या संस्कृतीचा आणि मध्यमवर्गीय ‘शहामृगी’पणाचा एकेक पापुद्रा कुठलंही भाष्य न करता उलगडून दाखवते. भारतीय मध्यमवर्ग टीकेनं खंतावतो आणि संकटानं अस्वस्थ होतो. पण करतो काय, तर टीका करणार्‍याला उडवून लावतो आणि संकटात आपल्या कुटुंबाचा ‘एकोपा’ दाखवतो. पण त्याला टीकेकडे ‘सद्हेतू’ आणि संकटाकडे ‘संधी’ म्हणून पाहता येत नाही. कारण तसं केलं की, त्याच्या आत्ममग्न मश्गुलतेच्या चिरफळ्या होतात. आणि ते होऊ देण्याची त्याची कुठल्याही परिस्थितीत तयारी नसते. त्यामुळे तो वादळाचा सामना सामूहिकपणे वाळूत डोके खुपसून करतो आणि वादळापूर्वीच्या व वादळानंतरच्या शांततेत बेफिकीरपणे आपला-आपला जगत राहतो. भारतीय मध्यमवर्ग आंधळ्या धृतराष्ट्रासारखा आहे. त्याच्याकडे हजार हत्तींचं बळ आहे, पण तारतम्य नाही. त्याच्याभोवती भारतातलं विद्यमान राजकारण आणि संपूर्ण बाजारपेठ फिरत राहतेय, पण त्याच्याकडे विवेक नाही. जगातली प्रत्येक सेवा-सुविधा केवळ आपल्यासाठीच ‘प्रोव्हाईड’ केली जातेय, असा त्याचा गैरसमज झालेला आहे. अशा समाजाची झेप आपल्या पावलांपलीकडे सहसा जात नाही. त्यामुळे त्याला तुम्ही एकोणिसाव्या शतकातल्या कृतिशील आणि उत्तरदायी मध्यमवर्गाची कितीही उदाहरणं सांगा; त्याला मात्र संघर्ष, अभाव आणि सचोटी यांतच आयुष्य व्यतीत केलेल्या आधीच्या पिढ्यांना धुडकावून लावण्यातच भूषण वाटतं. त्यागाची तर त्याला फार म्हणजे फारच अ‍ॅलर्जी आहे. ‘बुद्धिजीवी’ असलेला, पण ‘बुद्धिवादी’ नसलेला हा वर्ग ‘व्यक्तिवादा’चा फार भोक्ता असतो. त्यामुळे त्याला ‘व्यक्तिस्वातंत्र्य’ ही संकल्पना खूप आवडते. पण तारतम्य, विवेक, आत्मसंयम, चिंतन-मनन यांचा मात्र मनस्वी तिटकारा असतो. अशा या मध्यमवर्गाला ‘घाचर-घोचर’ ही कादंबरी त्याचा भेसूर चेहरा आणि रक्ताळलेले हात दाखवण्याचं काम करते. कदाचित त्यामुळेच महाराष्ट्रातला मध्यमवर्ग या कादंबरीच्या वाट्याला गेला नसावा. आणि समजा गेलाच तर तेंडुलकरांच्या ‘शांतता! कोर्ट चालू आहे’मधल्या बेणारेबाईंच्या ‘हे शरीर सगळा घात करतं’ या चालीवर ‘हा पैसा सगळा घात करतो’ अशी सम गाठू शकतो. पण ही कादंबरी केवळ पैशाला, सुबत्तेला किंवा कुणाही एकाला दोषी ठरवून स्वत: नामानिराळं व्हायला साफ नकार देते. ती तुम्हाला (कधीकाळी मूठमाती दिलेल्या) तुमच्याच अंत:पुरात नेऊन उभी करते आणि तुमचाच चलत्-चित्रपट दाखवते. ती तुमच्याकडे प्रश्नांची उत्तरं मागत नाही की, चिंतनशिबिराचं आयोजन करायलाही सांगत नाही. ती फक्त तुम्हाला तुमच्या आचार-व्यवहारांचं ‘गुह्यदर्शन’ घडवते. तुमच्या अहंभावाला चूड लावण्याचं काम करते. हे फार जीवघेणं प्रकरण आहे! त्यामुळे आपल्या आयुष्याचं ‘घाचर-घोचर’ का होऊन बसलंय, हे जाणून घेण्याची इच्छा असलेल्या मध्यमवर्गीयांनीच आणि या वर्गात भविष्यात जाण्याची इच्छा-आकांक्षा-महत्त्वाकांक्षा असलेल्यांनीच या कादंबरीचा नाद करावा ...Read more

Rajesh Javir

सुधामूर्तीं लिखीत पुस्तक आयुष्याचे धडे गिरवताना पुर्ण वाचुन झाली, कळलंच नाही केव्हा वाचून संपलं इतके अतिशय साधं,सोपं आणि छान लिखाण. त्यांच्या जीवनात आलेल्या प्रत्येक लहान-मोठे अनुभव सुधामूर्तींनी सांगितले आहे.आपल्या आयुष्यात येणारा जवळपास प्रत्ेक व्यक्ती काहीतरी आपल्या प्रत्येकाला काहीन काही शिकवून जातो हे मात्र अगदी खरं. सूधा मूर्ती यांची पुस्तकं अतिशय छान. ती पुस्तके सोपी आणि लगेच समझणारी असतात. जीवनात आलेले अनुभव लहान मोठ्या प्रसंगातून ते उलगडवून दाखवतात. त्यांचे स्वत:चे अनुभव सांगताना त्यात कुठेही मोठेपणा नसतो. इन्फोसिस फाउंडेशन च्या माध्यमातून सामजिक कार्य करतांना तसेच आयुष्याचे धडे गिरवितांंना त्यांच्या आयुष्यात आलेल्या व्यक्ति तसेच ऐतिहासिक वास्तू यांच्या कडे एका नैतिक स्टोरी च्या माध्यमातून मांडलेले विचार म्हणजे ही कादंबरी आहे. ट्रेन मध्ये मिळालीली एक अनाथ गरीब मुलगी जिला दत्तक घेऊन उच्च शिक्षण देऊन त्या बळावर तिने अमेरिके पर्यंत घेतलेली झेप. अश्या 23 वेगवेगळ्या व्यक्ति रेखेला एका नैतिक निर्णायक प्रारूप मध्ये सुधा मुर्तींंनी मांडले आहे... सुधा मूर्तींना आपल्या विविध टप्प्यांवर भेटललेली माणसं काहीतरी शिकवून जातात. हे पुस्तक मरगळ दूर करते आणि जीवनाचे पैलू उलगडवून दाखवते. .. ...Read more