* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: SNEHADHARA
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788171616947
  • Edition : 2
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 152
  • Language : MARATHI
  • Category : LITERATURE
  • Available in Combos :RANJEET DESAI COMBO SET
Quantity
SNEHDHARA: THE FINAL, PLEASANT MANIFESTATION OF THE DIVINE TALENT OF THE LATE RANJIT DESAI! A PERSON’S LIFE IS SHAPED BY HIS FATE, HIS CHARACTER AND HIS CIRCUMSTANCE. IN THIS COLLECTION OF CHARACTERSKETCHES – HIS LAST SUCH WORK – RANJIT DESAI GRATEFULLY REMINISCES ABOUT THE DIFFERENT HUMAN BEINGS ­– SIMPLE BEINGS AS WELL AS GREAT ONES – THAT TOUCHED HIS LIFE AND WITH WHOM HE DEVELOPED SOME SORT OF BOND. THIS IS NOT A CONTINUOUS AUTOBIOGRAPHY. AS IT HAPPENED, DIFFERENT MINOR OCCASIONS HAVE SERVED TO TRIGGER RECOLLECTION OF INTENSE MEMORIES OF CERTAIN PEOPLE. THIS IS AN EMOTIONAL RECOLLECTION OF EACH SUCH INDIVIDUAL AND THE EVENTS ASSOCIATED WITH HIM, WRITTEN BY A SENSITIVE PEN. THE CHARACTERS DESCRIBED HERE ARE NOT ‘COMPLETE’ BEINGS. THESE MEMOIRS AND SKETCHES TELL US ABOUT THE ENCOUNTERS DESAI HAD WITH EACH OF THESE INDIVIDUALS AND THE WAY THESE ENCOUNTERS MADE A LASTING IMPRESSION ON HIM. OUR JOY AT PRESENTING THIS COLLECTION WRITTEN BY THE LATE RANJIT DESAI TO THE READER IS TINGED WITH SADNESS…BECAUSE THIS IS THE LAST OF HIS UNPUBLISHED WORK THAT WE ARE PRESENTING IN BOOK FORM…
कै. रणजित देसाई यांच्या दैवी प्रतिभेचा हा प्रसन्न; परंतु अखेरचा ललिताविष्कार : स्नेहधारा ! दैव, व्यक्तित्व आणि परिस्थिती या तिन्हीच्या क्रियाप्रतिक्रियांमधून जीवन घडलं जात असताना ज्या ज्या छोट्यामोठ्या व्यक्तीशी त्यांचा ऋणानुबंध जडला, त्या सर्वांच कृतज्ञ स्मरण श्री. रणजित देसाई यांनी आपल्या या अखेरच्या व्यक्तिचित्रांच्या संग्रहात केलं आहे. हे सलग आत्मकथन नव्हे. काही तरी तात्कालिक निमित्त्त घडलं आणि त्या त्या व्यक्तीचं स्मरण उत्कटतेनं झालं. त्या व्यक्तीशी संबंधित प्रसंगांची आणि व्यक्तीचं हे हळुवार लेखणीनं केलेलं भावचित्रण आहे. या व्यक्तिरेखाही तशा समग्र, परिपूर्ण नाहीत. त्या व्यक्तीशी आलेला श्री. देसार्इंचा संबंध आणि त्या संबंधाची प्रतिक्रिया म्हणून त्यांच्या मनावर उमटलेला चिरकालिक स्वरूपाचा संस्कार यांनाच या छोट्या स्मरणसाखळीत प्राधान्य दिलं गेलं आहे. कै. रणजित देसार्इंच्या वाचकांच्या हाती त्यांची ही अखेरची ललितकृती देताना आम्हांला दु:खमिश्रित आनंद होत आहे. दु:ख अशासाठी, की श्री. देसार्इंचं हे अखेरचं अप्रकाशित असं साहित्य आम्ही ग्रंथरूपानं प्रसिद्ध करीत आहोत...
Video not available
Keywords
#8 APRIL # SWAMI # SHRIMAN YOGI # RADHEYA # MAZA GAON # ABHOGI # BARI # PRATIKSHA # SAMIDHA # PAVANKHIND # LAKSHYAVEDH # SHEKARA # MORPANKHI SAVALYA # SANKET # ASHADH # MADHUMATEE # MEKH MOGARI # KATAL # ROOPMAHAL # MEGH # PRAPAT # VAISHAKH # KAMODINI # GANDHALI # BABULMORA # AALEKH # KANCHANMRUG # SHRIMANYOGI (NATAK)# SANGEET TANSEN (NATAK)# SAVALI UNHACHI (NATAK)# HE BANDH RESHMACHE (NATAK)# PANKH JAHALE VAIRI (NATAK)# DHAN APURE (NATAK)# RAMSHASTRI (NATAK)# LOKNAYAK (NATAK)# SWAMI (NATAK)# VAARSA (NATAK)# TUZI VAT VEGALI (NATAK)# PANGULGADA (NATAK)# GARUDZEP (NATAK)# SNEHADHARA (NATAK)# (NATAK)# SANCHIT (NATAK) #८ एप्रिल #स्वामी (राज्य पुरस्कार १९६२,ह.ना. आपटे पुरस्कार १९६३) #साहित्य अकादमी पुरस्कार १९६४) #श्रीमान योगी #राजा रविवर्मा #राधेय #माझा गाव #अभोगी #बारी #प्रतिक्षा #समिधा #पावनखिंड #लक्ष्यवेध #शेकरा #मोरपंखी सावल्या #संकेत #आषाढ #मधुमती #मेख मोगरी #कातळ #रुपमहाल #रुपमहाल #मेघ #प्रपात #वैशाख #कमोदिनी #गंधाली #बाबुलमोरा #आलेख #कांचनमृग #श्रीमानयोगी-नाटक #संगीत तानसेन-नाटक #सावली उन्हाची –नाटक #हे बंध रेशमाचे –नाटक #पंख जाहले वैरी –नाटक #रामशास्त्री –नाटक #धन अपुरे –नाटक #लोकनायक –नाटक #स्वामी –नाटक #वारसा –नाटक #तुझी वाट वेगळी –नाटक #पांगुळगाडा –नाटक #पांगुळगाडा –नाटक #गरुडझेप –नाटक #स्नेहधारा –नाटक #संचित -नाटक
Customer Reviews
  • Rating StarNEWSPAPER REVIEW

    रणजित देसार्इंनी जागवलेल्या ऋणानुबंधांच्या गूढतरल भाव-स्मृती… रणजित देसाई यांनी अखेरच्या दिवसांत कोल्हापूरच्या दैनिक सकाळमध्ये कोरीव लेणी हे सदर लिहून, आपल्या अनेक स्नेहीसोबत्यांच्या स्मृतींना उजाळा दिला. त्या व्यक्तिचित्रांचा हा संग्रह म्हणजे एकापरने रणजित देसाई यांच्या प्रतिभेचा अंतिम ललित आविष्कार. पुस्तकरूपात येणारे हे शेवटचेच लेखन. स्वा. सावरकर, आचार्य अत्रे, भालजी पेंढारकर, तात्यासाहेब शिरवाडकर, राजे देशमुख, सी. रामचंद्र, काशीनाथ घाणेकर, पुंडलिकजी कातगडे, प्राचार्य एम. आर. देसाई, शरद तळवलकर, यशवंतराव चव्हाण, बाळासाहेब खर्डेकर, कुमार गंधर्व, बालगंधर्व, सुलोचना, हंसा वाडकर, डॉ. पिसुर्लेकर, बाळासाहेब देसाई, नरहर कुरुंदकर, भाऊसाहेब खांडेकर, बडे काही नाही’ म्हटल्यावर यशवंतराव म्हणतात, खोटं बोलू नको. माणसं ओळखणं ही अवघड गोष्ट. अनुभवानं मला ती जमली आहे. मी अशा समारंभात माझ्या माणसांना ओळख दाखवत नाही. चारचौघांत तुमच्यापाशी बोललो तर तर वशिल्याच्या कामासाठी लोकांचं लचांडे पाठीमागं लागतं... तर तू गैरसमज करून घेऊ नकोस.’’ रणजित देसाई यांचं विमान उशिरा आलं तर यशवंतराव अस्वस्थ झालेले दिसले. माधवीसाठी त्यांनी वेणूतार्इंच्या ड्रेसिंग टेबलवर प्रसाधनांची जणू जत्राच तयार ठेवली होती. माधवी मासा चांगला करते म्हटल्यावर साहेबांनी मासा दहा किलो पापलेट आणून ठेवले. ‘इथं कोणताही पदार्थ एकट्यानं खाल्ला जात नाही. बंगल्यातील सर्वांसाठी तो असतो. जेवताना ते सांगतात, ‘मला माशांची भयंकर भीती वाटते. काटे काढून दिले तरच खाईन.’’ भाऊसाहेब खांडेकरांना आचार्य अत्रे यांच्याकडे घेऊन जाण्याचे रणजितने कबूल केले, भाऊसाहेब टाळाटाळ करीत राहिले. सहाची वेळ ठरली असताना आठ वाजता अत्र्यांकडे गेले. ‘आज आमची शिवशक्ती धन्य झाली.’ म्हणत अत्र्यांनी हार घालून बाळासाहेब देसाई, नरहर कुरुंदकर, भाऊसाहेब खांडेकर, बडे गुलामअली खाँ, इंदिरा संत, वसंत देशपांडे अशा साहित्य-संगीत-चित्रपट शिक्षण प्रकाशन क्षेत्रातील मान्यवरांशी आलेल्या कमी अधिक सौहार्दपूर्ण संबंधांच्या स्मृती जागवणाऱ्या या छोट्या-छोट्या लेखांतून रणजित देसाई यांच्या सौजन्यशील, समंजस, कलासक्त, कृतज्ञ भावविश्वाचे नेटके दर्शन घडते. ‘स्वामी’ची प्रत देण्यासाठी रणजित देसाई स्वातंत्र्यवीर सावरकरांच्या भेटीला मुंबईला जातात. पुस्तक चाळून ते चार दिवसांनी पुन्हा या म्हणतात. स्वामी वाचली, आवडली असे सांगतात, मात्र पुढे पण भाषा, परदेशी भाषेचा आधार घ्यायची जरूरी होती का?’ अशी पृच्छा करून ‘आपली मराठी भाषा समृद्ध आहे, भाषा समृद्ध आहे, भाषा शुद्ध करा. तुमची कादंबरी चांगली आहे.’ असे बजावतात. प्रकृतीच्या विकलांग अवस्थेतही सावरकरांनी आपली कादंबरी वाचून दोष दाखवावे. याचेच अप्रूप रणजित देसाई यांचे मन भरून येण्यास पुरेसे ठरते. यशवंतराव चव्हाण एका कार्यक्रमाच्या वेळी रणजित देसाई दिसूनही कार्यकर्त्यांच्या गराड्यात त्यांना भेटू शकत नाहीत. ते डोंगरे यांना पाठवून सर्किट हाऊसवर येण्याचा निरोप देतात. रणजितचे हात पकडून बेडरूममध्ये नेतात. ‘तू रागावला असशील. गैरसमज करून घेतला असशील नाही?’ विचारतात. ‘तसं अत्र्यांकडे गेले. ‘आज आमची शिवशक्ती धन्य झाली’ म्हणत अत्र्यांनी हार घालून स्वागत केले. अत्रे म्हणाले, भाऊ तुमच्या अंगावर डाग असले तरी तुमचं मन गंगेइतकं निर्मळ आहे.’ भाऊंनी म्हटले. आज जो संयुक्त महाराष्ट्र होतोय त्याचे श्रेय तुम्हांला आहे. जे मनात आहे ते स्पष्ट बोलण्याचे धाडस केवळ तुमच्यात आहे. ‘श्रेष्ठ नाटककारांच्या पंक्तींत अत्रे बसू शकत नाहीत, ‘हा कोडफुटक्या खांडेकर काय सांगतो’ या जुन्या जखमांची भळभळ त्या भेटीने दूर झाली. तात्यासाहेब शिरवाडकर न कळवता अचानक कोवाडला येतात. ‘स्फूर्ती ही स्वयंस्फूर्तीच हवी. जेव्हा सुचेल तेव्हा लिही, उगीच भरडण्यात अर्थ नसतो, ‘असे ते सांगतात. ‘आयुष्यातल्या एकाकीपणाबद्दल शोक करू नको, त्याचा दोष कुणाला देऊ नकोस. कल्पित शोकामागे धावण्यात अर्थ नाही.’ असाही सल्ला देतात. हा माणुसकीचा जिव्हाळा रणजितना भाव्याकुळ करून टाकतो. अशा अनेक हृदयांतरीच्या स्नेहाच्या धारा रणजित देसार्इंनी खुल्या केलेल्या आहेत, म्हणून त्यांचे दर्शन प्रेरणादायी व कृतज्ञतेचे ठरते. -शंकर सारडा ...Read more

  • Rating StarDAINIK LOKSATTA 20-06-1999

    स्मरणचित्रांचा हृद्य अल्बम… ‘तसं पाहिलं तर त्याच्या अंतरंगाचा ठाव घेणं कधीच कुणाला जमलं नाही. किनाऱ्यावर सागराच्या लाटा फेसाळत येतात, गर्जतात. तेवढंच का कलावंतांचं रूप असतं? त्यापेक्षाही आत कुठे तरी अथांग सागर पसरलेला असतो. त्याला क्वचित उधाण येतं. ण त्याच्या आत खोलवर चाललेली ही खळबळ कितीजणांना कळते?’ काशिनाथ घाणेकरांच्या संदर्भात रणजित देसाई यांनी हे लिहिले असले तरी ‘स्नेहधारा’ या त्यांच्या पुस्तकामागेही ‘खळबळ’ टिपण्याचीच प्रेरणा आहे असे मत सहज बनून जाते. अर्थात केवळ कलावंताच्या मनापुरतीच मर्यादा आखून न घेता सामान्यांच्या मनांचीही स्पंदने टिपण्याचे काम त्यांनी येथे भावनोत्कट शैलीत केले आहे. संपादक पांडुरंग कुंभार यांच्या म्हणण्यानुसार जेवढे लेख ते जमवू शकले त्या लेखांचा हा संग्रह आहे. आचार्य अत्रे आणि गुरू भाऊसाहेब खांडेकर यांच्या समेटाने पहिला लेख सुरू होतो आणि वसंतराव देशपांडे यांच्या अधुऱ्या मैफलीच्या व्यथेने पुस्तक संपते. आठवणींच्या माध्यमातून माणसाच्या माणुसपणाचे अंतरंग उघडे करण्याचे कसब देसाई यांना साधले आहे. आपली ‘स्वामी’ कादंबरी जेव्हा बक्षीसपात्र ठरली तेव्हा त्यांच्या मनाची झालेली अवस्था एवढाच काय तो वैयक्तिक उल्लेख बाकी सारे इतरांच्या अंतरंगात घुसून मर्मभेदी क्षण टिपणे! तात्यासाहेब शिरवाडकर असो अथवा कुमार गंधर्व यांच्या आठवणी असो, देसार्इंचा नम्रपणा त्यात उठून दिसतो. कुमार गंधर्व देसार्इंच्या घरी येऊन चार-पाच भजनं गातात हा केवळ कलावंतांच्या लहरीचा भाग नसतो तर स्नेहबंधाने जुळवून आणलेला योग असतो. भालजी पेंढारकरांविषयी लिहिताना देसाई कमालीच्या भावुकपणानं लिहितात. राजकारणाच्या काट्यातही साहित्याचे गुलाब बाळगणारे यशवंतराव चव्हाण देसाईच्या लेखणीतून समर्थपणे साकारत जातात. यातील काही लेख तर भावनांना हात घालतात. मात्र साहित्याच्या मननाचा, चिंतनाचा आनंदही त्यातून मिळतो हे देसार्इंच्या लिखाणाचे वैशिष्ट्य, त्यामुळे सगळ्या आठवणी हृद्य झाल्या आहेतच, शिवाय वेगवेगळे संदर्भ मिळत गेल्याने इतिहासाचे एक आकलनही लेख वाचताना होत राहते. सावरकरांनी आपली ‘स्वामी’ कादंबरी वाचून प्रतिक्रिया नोंदवली याचा देसार्इंना मनस्वी आनंद झालाय. त्याचप्रमाणे पुरस्कार मिळाल्यावर औषधांच्या पैशांसाठी पुरस्काराची रक्कम विचारणाऱ्या हंसाबाई वाडकर तर अधिकच चटका लावून जातात. पुंडलिकजी कातगडे या खऱ्या-खुऱ्या स्वयंसेवकाचे स्मरणचित्र असेच रेंगाळत राहते. सनईचा सूर ऐकताच गाडीतून उतरून नुकत्याच लग्न झालेल्या जोडप्याला आशीर्वाद देऊन मनाचा आनंद मिळवणारे बाळासाहेब देसाई यांच्या सोबतीने निव्र्याज मनाने चांगल्याचे कौतुक करणाऱ्या अभिनेत्री सुलोचना यांचेही स्मरणचित्र छान रेखाटले गेले आहे. तसेच शाहीर गव्हाणकरांच्या स्नेहाचे दर्शन हा आणखी एक मैत्रीचा पीळ. सी. रामचंद्र असो की लालजी गोखले असो, कलावंतांच्या हृदयाचे कप्पे रणजीत देसाई मोठ्या कलात्मकतेने उघडे करतात. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

BETTER
BETTER by DR.ATUL GAWANDE Rating Star
DAINIK LOKMAT 18-08-2019

शल्यविशारदाचं चिंतन... वैद्यकीय क्षेत्रातील कामाचा दर्जा सुधारण्याबाबत बरेचदा नामवंत लोक क्रीडापटूंचा आदर्श डोळ्यांसमोर ठेवतात. चिकाटी, परिश्रम, मेहनत, सराव आणि अचूकपणा यांचे यथोचित समतोल या क्रीडापटूंमध्ये पाहायला मिळतो. पण प्रत्येक गोष्टीचं ज्ञान े केवळ कुठल्यातरी परिणामावर अवलंबून राहून कसे मिळवता येईल. त्यासाठी अवचित अतिप्रसंगाचे होणारे आगमनदेखील तितकाच महत्त्वाचा भाग असतो. जीवन-मरणाच्या सीमारेषेवर असलेल्या जीवाची घालमेल अत्यवस्था यांना सामोरे जाताना तुम्हाला अचूक आणि तितकाच विनाविलंब निर्णय घ्यायचा असतो. तो अनुभव थरारक व जीवनाच्या परिभाषेवर डॉक्टरांचे महत्त्व अधोरेखित होते. अतुल गवांदे लिखित ‘बेटर’ हे पुस्तक एका शल्यविशारदाचं गुणवत्तेबाबतचं चिंतन आहे. ...Read more