* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
Quantity
SHE WAS A VERY BEAUTIFUL LADY, BUT WAS BORN TO A POOR SCHOOL MASTER. HE WAS A VERY HANDSOME DOCTOR, FROM A VERY RICH AND NOBLE FAMILY. HE MARRIED HER AGAINST EVERYONE`S WISH. BUT WITHIN A FEW MONTHS AFTER MARRIAGE SHE GOT WHITE SPOTS ON HER BODY, LEUKODERMA. EVERYONE GOT SCARED OF HER UGLINESS AND THEY THREW HER OUT OF THE HOUSE, THEY SENT HER BACK TO HER PARENT`S HOUSE, AS IF SHE WAS A PIECE OF GARBAGE. SHE BUILT UP HER OWN UNIVERSE, BUT HE WAS CURSING HIMSELF. WHAT IF HE HAD SUFFERED WITH THE SAME DISEASE? WOULD SHE HAVE DISCARDED HIM LIKE A PIECE OF GARBAGE? WHAT CAN BE THE END OF SUCH STORIES? SUDHA MURTHY HAS GIVEN AN INSIGHT TO A SIMPLE WOMAN FROM A TRADITIONAL FAMILY. THE WOMAN IS SHATTERED WITH THE DISEASE BUT YET SHE COMES OUT OF IT. SHE SHAPES HER LIFE WELL. THE NOVEL HAS FOUND SOME DEPTH BECAUSE OF THE AUTHOR`S MATURED THOUGHTS AND HER ATTEMPTS TO CORRELATE WITH THE MODERN LIFE. THIS NOVEL HAS BEEN TRANSLATED IN MANY OF THE INDIAN LANGUAGES. WE ARE SURE THAT THIS MARATHI TRANSLATION WILL BE ABLE TO TOUCH THE HEARTS AND MAKE THEM THINK OVER.
ती अनुपम लावण्यवती,गरीब शाळामास्तरांची मुलगी. तो एक देखणा डॉक्टर – घरंदाज,लक्ष्मीपुत्र. सर्वांच्या मर्जीविरुद्ध त्यानं तिच्याशी लग्न केलं. परंतु दुर्दैवानं काही महिन्यांतच तिच्या अंगावर कोडाचा पांढरा डाग उमटला आणि साया घरादारानं त्या अभद्राला घाबरून, किळसून तिला माहेरी हाकलून लावलं — कचराकुंडीत घाण फेकावी, तसं !.... .... पुढे तिनंही आपलं स्वतंत्र अवकाश उभारलं. मात्र काही काळानं तो आतल्या आत तडफडू लागला – ‘तिच्याऐवजी आपल्याला कोड फुटलं असतं, तर तिनं आपल्याला असंच टाकून दिलं असतं का?....’ काय असते या वास्तवातली तडफड?... काय असू शकतो अशा गोष्टींचा शेवट?.... कन्नड साहित्यातील श्रेष्ठ लेखिका सुधा मूर्ती यांनी या कादंबरीत पारंपरिक वातावरणातून आलेल्या व आयुष्य उद्ध्वस्त करणाया संकटांनी घेरलेल्या तरुणीला वास्तवाचं यथोचित भान देऊन, स्वत:च्या आयुष्याला समर्थपणे आकार देण्याइतकं सक्षम केलं आहे. लेखिकेचे प्रगल्भ विचार व आधुनिक जीवनाशी समन्वय साधणारी दृष्टी,यामुळे या कादंबरीला गहनता प्राप्त झाली आहे. अनेक भारतीय भाषांत अनुवादित झालेल्या या कादंबरीचा हा उत्कृष्ट मराठी अनुवाद वाचकांना चटका लावेल व विचारास प्रवृत्त करेल.
Video not available
Keywords
#SUDHA MURTY #N.R.NARAYANA MURTY #LEENA SOHONI #UMA KULKARNI #WISE & OTHERWISE #GOSHTI MANSANCHYA #PUNYABHUMI BHARAT #THAILIBHAR GOSHTI #SUKESHINI AANI ITAR KATHA #BAKULA #AYUSHYACHE DHADE GIRAVTANA #AAJICHYA POTADITALYA GOSHTI #MAHASHWETA #DOLLAR BAHU #SAMANYATALE ASAMANYA #PARIGH #PITRURHUN #ASTITVA #HARAVALELYA MANDIRACHE RAHASYA #TEEN HAJAR TAKE #SARPACHA SOOD #GARUDJANMACHI KATHA #TRISHANKU #A BETTER INDIA A BETTER WORLD #NARAYAN MURTY : MULYA JAPNARA EK ADWITIYA AAYUSHYA #सुधा मूर्ती #एन.आर.नारायण मूर्ती #लीना सोहोनी #उमा कुलकर्णी #वाइज अँड अदरवाइज #गोष्टी माणसांच्या #पुण्यभूमी भारत #थैलीभर गोष्टी #सुकेशिनी #बकुळा #आयुष्याचे धडे गिरवताना #आजीच्या पोतडीतल्या गोष्टी #महाश्वेता #डॉलर बहू सामान्यांतले असामान्य #परीघ पितृऋण #अस्तित्व #हरवलेल्या मंदिराचे रहस्य #तीन हजार टाके #सर्पाचा सूड #गरुडजन्माची कथा #त्रिशंकू #अ बेटर इंडिया अ बेटर वर्ल्ड : नारायण मूर्ती #नारायण मूर्ती : मूल्यं जपणारं एक अद्वितीय आयुष्य
Customer Reviews
  • Rating StarPriyanka Shah Sancheti

    एका स्त्रीला लग्नानंतर शारिरीक व्यंग उद्भवल्यास त्याकडे बघण्याचा समाजाचा दृष्टीकोन आणि त्याचे भोगावे लागलेले परिणाम व तिने त्याला कसं तोंड दिले... याचे वर्णन.. अप्रतिम कादंबरी...

  • Rating StarShrijeevan Tondale

    कॉम्पुटर सायन्स मध्ये एम.टेक केलेल्या आणि पुणे मध्ये टेल्को कंपनी मध्ये पहिल्या स्री अभियंता म्हणुन निवडल्या गेलेल्या अत्यंत हुशार आणि मनाने,विचाराने आणि रहाणीमानाने ही अत्यंत साध्या असणाऱ्या,प्रत्येक तरुण-तरुणीच्या प्रेरणा स्थानी असणाऱ्या अशा आदरणी सुधा मूर्ती यांनी लिहून अभिजात केलेली कादंबरी म्हणजे महाश्वेता. या कादंबरीचा संधर्भ मला त्यांच्या एक पुस्तका मधुन म्हणजेच वाईज अँड अदरवाईज या कादंबरीच्या एका कथेतुन मिळाला ती कथा मी जेव्हा वाचली तेव्हा त्या कथेने माझे मन भरून गेलं आणि त्या कथे मध्ये या महाश्वेता कादंबरीचा उल्लेख आहे. बस मग मनाशी ठरवलं आणि लगेचच दुसऱ्या दिवशी हि कादंबरी वाचायला घेतली. नुसत्या १५० पानाची ही कादंबरी एका दिवसात वाचुन पूर्ण केली. कादंबरी इतकी जबरदस्त आहे कि कादंबरी हातात घेतली कि हातातून सोडवत नाही.कादंबरीच प्रत्येक पान आपल्याला तिच्या सोबत बांधून ठेवत. कादंबरीच्या मुखपृष्ठावर हातामध्ये पांढरी फुलं घेतलेल्या एका सुंदर मुलीचं चित्र आहे. ती हातामधील फुलाकडे शांतपणे बघत आहे आणि ती मनात कोणत तरी दुःख दाबून धरून आहे. त्या सुंदर मुलीचं सौंदर्य तिच्या हातावर आणि तोंडावर असणाऱ्या कोडाच्या पांढऱ्या डागांनी तिचं सौंदर्य नष्ट केलं आहे.तिला महाश्वेता बनवलं आहे. कादंबरीची सुरवात आनंद आणि अनुपमा यांच्या प्रेमाने होते, अनुपमा अत्यंत सुंदर पण एका शाळा मास्तर ची मुलगी आणि आनंद अत्यंत हुशार घरंदाज गर्भश्रीमंत डॉक्टर. दोघांचं लग्न होणे अत्यतं कठीण पण सर्वांचा विरोध असुन सुद्धा त्यांचं लग्न होते, आणि मग लग्ना नंतर काही महिन्यात एक अनिष्ट घडत. अंगावर कोड उठणे म्हणजे काय मोठा गुन्हा नाही, आणि त्यामुळे समाजने बहिष्कृत करणे ही त्या समाजाची अंत्यंत लाजिरवाणी गोष्ट. अनुपमाच्या सुखी जीवनात ते वादळ येत त्यात ती बिचारी होरपळून जाते इतकी कि सासर आणि माहेर या दोन्ही मधुन ती परकि होते अगदी तिला बाजूला उचलून फेकून दिलं जाते पण स्वतःला सावरून आपल स्वतंत्र विश्व निर्माण करते. पण ते विश्व निर्माण करताना सुद्धा असंख्य संकटांशी दोन हात करत ती उभी रहाते आणि इतराना जगण्याची नवी दिशा देते. अनुपमा,आनंद,वसंत,सत्या,डॉली आणि इतर काही कॅरेक्टर्स मध्ये या कादंबरीची कथा खेळत रहाते.सुप्रसिद्ध संस्कृत नाटककार भास यांच्या नाटकावर आधारित या कादंबरीचा विषय आहे. कादंबरी वाचते वेळी आपण कधी कधी स्वतःला आनंदच्या जागी बघतो आणि विचार करतो कि आपण आनंदच्या जागी असतो तर हेच केले असते का...? तर कधी आपण स्वतःला वसंत च्या जागी बघतो आणि विचार करतो कि आपण अनुपमाचा स्वीकार केला असता...? अंगावर कोड उठणे म्हणजे काय मोठा गुन्हा नाही, आणि त्यामुळे समाजने बहिष्कृत करणे ही त्या समाजाची अंत्यंत लाजिरवाणी गोष्ट. कादंबरीच्या शेवटी नाटकातील एक संवाद दिला आहे तो वाचताना आपण स्वतःच अनुपमा आहोत असा भास होतो.स्वतःला असंख्य प्रश्न करणारी आणि त्याची उत्तरे शोधायला लावणारी अशीही सुधा मूर्ती लिखित कादंबरी महाश्वेता. कादंबरीचे मराठी अनुवाद खुपचं छान प्रकारे उमा कुलकर्णी यांनी केले आहे. मेहता पब्लिकेशनने कादंबरीचे प्रकाशन केले आहे. वाचनीय आणि विचार करायला आणि नितळ,निपक्ष प्रेम करायला शिकवणारी कादंबरी सुधा मूर्ती लिखित महाश्वेता. प्रत्येकाने जरूर वाचावी अशी हि कादंबरी.. ...Read more

  • Rating StarSachin Shewale

    सकारात्मक प्रेरणादायी पुस्तक

  • Rating StarNEWSPAPER REVIEW

    स्वत:च्या आयुष्याला हवा तसा आकार देण्याचे आत्मबळ प्रकट करणारी मनस्विनी... इन्फोसिस या अग्रगण्य सॉफ्टवेअर कंपनीचे प्रवर्तक नारायण मूर्ती यांच्या पत्नी डॉ.सुधा मूर्ती यांनी कानडी साहित्यात स्वत:चे स्थान निर्माण केले आहे. त्यांचा जन्म धारवाडचा. वडील डॉ्टर. माहेरचे आडनाव कुलकर्णी. लहानपणची तीन चार वर्षे त्यांनी कोल्हापूर - कुरुंदवाड मध्ये काढली आहेत. पुढेही टेल्कोमधील नोकरीच्या निमित्ताने आठ वर्षे त्यांचे वास्तव्य पुण्यात होते. पुण्यातच नारायण मूर्ती यांच्याशी स्नेह जुळला आणि पुण्यातच ‘इन्फोसिस’ च्या स्थापनेसाठी त्यांनी आपले दागिनेही दिले. मातृभाषा कानडी असली तरी मराठी त्यांना चांगली अवगत आहे. परंतु त्यांचे लेखन मूळ कानडीतच होते. कानडी कादंबरीक्षेत्रात एम.के.इंदिरा आणि त्रिवेणी या दोन लेखिका लोकप्रिय गणल्या जातात. त्या मागोमाग आता सुधा मूर्ती यांनी स्थान पटकावले आहे. डॉलर बहू, महाश्वेता, तुमुला, अहिरीक्ते, अव्यक्ते, यशस्वी, रूना या त्यांच्या कादंबऱ्या व समानयरर्ली असमानयास हा कथासंग्रह याद्वारे त्यांनी समकालीन मध्यमवर्गीय व उच्चभ्रू कुटुंब जीवनातील पडझडीचा वेध वेगवेगळ्या पैलूंमधून घेतला आहे. ‘डॉलर बहू’ या कादंबरीवर तर दूरचित्रवाणीवर एक मालिकाही सादर करण्यात आली. वाईझ अँड अदरवाईझ हा लेखसंग्रहही इंग्रजीत प्रसिद्ध झाला असून, त्यांच्या बहुतेक पुस्तकांची भाषंतरे इंग्रजी व अन्य भाषांमध्ये झालेली आहेत. संगणकाची मूलतत्त्वे, इंटरनेट, ई कॉमर्स यावरील त्यांची पुस्तकेही बेस्ट सेलर ठरली आहेत. इन्फोसिस फाउंडेशनद्वारे त्या लाखो रुपयांचा निधी समाजोपयोगी उपक्रमांसाठी उपलब्ध करून देतात. गाव तेथे ग्रंथालय या उपक्रमाद्वारे कर्नाटकातील शेकडो गावात त्यांनी वाचन संस्कृती परिवर्धित केली आहे. महाश्वेता या कादंबरीची नायिका अनुपमा ही लग्नानंतर अंगावर पांढरे डाग दिसू लागल्याने ‘सासर’ ला मुकते आणि मुंबईत येऊन स्वावलंबी जीवन निर्धाराने जगते. या नायिकेच्या रूपाने कोडग्रस्त स्त्रीच्या जीवनातील ताणतणाव दाखवण्यात आले आहेतच; पण त्यापेक्षाही अधिक प्रकाशझोत हा अशा व्यक्तींबाबत कुटुंबातील व समाजातील वेगवेगळे घटक जी पूर्वग्रहदूषित दृष्टी दाखवतात तिच्यावर टाकला गेला आहे. जुन्या वळणाची सनातनी सासू आणि ग्रामीण परिसरातील माणसे आजही ‘कोड’ झालेल्या व्यक्तीकडे तुच्छतेने पाहतात. कोड हे आनुवंशिक नव्हे हे लक्षात न घेता कोडग्रस्त व्यक्तीला वाळीत टाकल्यासारखे वागवतात. कोडग्रस्तांना संततीही तशीच होईल असे भय बाळगतात. देवघरात जाण्यास मज्जाव करतात. त्यांच्या हातचे काही खाण्यापिण्याचे टाळतात. जगणे अशक्य करून सोडतात. हे जनमानसातले समज-गैरसमज सुधा मूर्ती यांनी केंद्रीभूत ठेवून अनुपमा या नायिकेची व्यक्तिरेखा उभी केली आहे आणि मुंबईच्या महानगरीत अशा व्यक्तीलाही सन्मानाने जगता येते असे दाखवून, दिलासा दिला आहे. ‘कोड’ वगळले तर अनुपमा ही खरोखर एक सौंदर्यसंपन्न, सुशिक्षित व कार्यक्षम आहे. दिसायला अत्यंत सुंदर, गौरवर्णीय, अभ्यासात हुशार. सर्वांना प्रिय. संस्कृत नाटकांची आवड असणारी. कोणावरही प्रथमदर्शनीच छाप पाडणारी. तिचे वडील साधे शाळामास्तर. गरीब. घरी सावत्र आई व सावत्र बहीण. डॉ. आनंद हा गडगंज श्रीमंत तरुण तिला पाहतो आणि तिच्यासाठी वेडा होतो. त्याची आई राधक्का - आणि बहीण गिरिजा - दोघेही आपल्या श्रीमंतीचा दिमाख मिरवणारे. रुपाया नारळावर आपल्या मुलाने एका गरीब मुलीशी लग्न करावे हे त्यांना आरंभी रुचतच नाही; पण मुलाच्या हट्टापुढे त्यांचे काही चालत नाही. गरीब सुनेचा सतत पाणउतारा करण्यातच त्यांना धन्यता वाटते. डॉ.आनंद लग्नानंतर लगेचच पुढील शिक्षणासाठी इंग्लंडला जातो. अनुपमाला नंतर पाचसहा महिन्यांनी बोलावून घेईन असे म्हणतो. तोपर्यंत सासरी राहण्यावाचून गत्यंतरच नसते. तशात एके दिवशी पायावर निखारा पडून तिला भाजते. जखम बरी होते पण पायावर पांढरा डाग राहतो. तो वाढतच जातो तेव्हा अनुपमा धास्तावते. सासूच्या नकळत त्वचा रोगतज्ज्ञाकडे जाते. ‘हे पांढरे कोडच आहे’ यावर शिक्कामोर्तब होते. उपचार सुरू होतात... एके दिवशी सासू राधक्काच्या लक्षात ते येते आणि तिचा छळ सुरू होतो. लग्नाआधीचाच हा डाग असणार, तू आम्हाला फसवलेस म्हणून दोषारोप सुरू होतात. तिच्या वडलांना तार पाठवून बोलवण्यात येते.‘‘या पांढऱ्या डागाच्या मुलीला आपल्या घरी घेऊन जा’’ असे सांगण्यात येते. आणि अनुपमाला आपल्या माहेरी परत येणे भाग पडते. ती नवऱ्याला पत्र लिहिते. पण त्याचे उत्तरच येत नाही. तिच्या सावत्र बहिणीचे जमत आलेले लग्न तिच्या कोडामुळे मोडते. त्यामुळे तिची सावत्र आईही तिच्यावर रुष्ट असते. आपण बी. एड. करून शिक्षिका व्हावे असा विचार ती करते. पण सुमन नामक मैत्रिणीच्या सांगण्यावरून ती मुंबईला येते. एका ऑफिसमध्ये ती रिसेप्शनिस्ट म्हणून नोकरीला लागते. मैत्रिणीकडेच काही दिवस राहते. सुमन परगावी गेली असताना तिचा नवरा हरीप्रसाद अनुपमाशी लगट करू पाहतो तेव्हा ती ऑफिसमधल्या डॉली नावाच्या मैत्रिणीच्या घरी पेइंग गेस्ट म्हणून राहू लागते. डॉलीबरोबर तिची आई राहत असते. तेथे राहत असताना एका कॉलेजमध्ये संस्कृतच्या प्राध्यापकाची नोकरी तिला मिळते. डॉली लग्न करून नवऱ्याबरोबर परदेशी जाते; पण आपली जागा अनुपमाला राहण्यासाठी ठेवून जाते. आम्ही परत येईतो तू येथेच राहा असे सांगून जाते. एकदा अनुपमाला रस्ता क्रॉस करताना टॅक्सीचा धक्का लागतो. पायाला फ्रॅक्चर होते. डॉ. वसंत व डॉ. सत्यप्रकाश हे दोघे तिच्यावर इलाज करतात. त्यांच्याशी तिची घसट वाढते. ते दोघेही अविवाहित असतात... आपल्या खेड्यात जाऊन लोकांना वैद्यकीय सेवा द्यावी असे ध्येयवादी डॉ. वसंताला वाटत असते. तो तिला विचारतो, ‘‘तू माझ्याबरोबर खेड्यात राहू शकशील का?’’ पण ती मला महिनाभर विचार करू दे असे सांगून त्याच्या प्रश्नाचे उत्तर देणे टाळते... डॉ. आनंद भारतात परत आल्यावर अनुपमाचा शोध घेतो. आई त्याला सांगते, ‘‘कोड बरे झाल्याशिवाय अनुपमाला मी घरात पाऊल टाकू देणार नाही.’’ उलट ती दुसरं लग्न कर म्हणून त्याच्या मागे लागते. पण तो तिला धुडकावून लावतो. अनुपमाचे वडील बदलून दुसऱ्या गावी जातात. त्यामुळे आनंदला त्यांचा ठावठिकाणा शोधणे अवघड जाते. परंतु तो एका वैद्यकीय परिषदेसाठी मुंबईला येतो तेव्हा एका संस्कृत नाटकात अनुपमाला पाहतो आणि तिला भेटतो. अनुपमाला तो म्हणतो, ‘‘माझं चुकलं असेल तर मला क्षमा कर, जे घडलं ते विसरून जा.’’ तेव्हा अनुपमा त्याला अनेक प्रश्न विचारते. ‘‘मला कोड आलं यात माझा दोष काय? गरिबाघरची मुलगी करून घेऊन तिच्या गरिबीची टर उडवणं यात कुणाची चूक? मला लग्नाआधी कोड नव्हतं हे तुम्हाला ठाऊक होते. पण तुम्ही आईला तसं का नाही कळवलं?’’ त्यावेळी मला आपुलकीच्या दोन शब्दांची गरज होती... मी तुमच्या पत्राची चातकासारखी वाट पहात होते.’’ त्यावर डॉ. आनंद म्हणतो, ‘‘तू म्हणतेस ते खरं आहे. पण आमचाही विचार कर... हा रोग पुढच्या पिढीत आला तर अशी आईला भीती वाटत होती.’’ ‘‘पण हे जर लग्नानंतर तुमच्या बाबतीत झालं असतं तर?... केवळ मला कोड आलं म्हणून मी माणूस आहे हेच तुम्ही विसरला... तुम्हाला कोड झाले असते तर मी तुम्हाला अशी वाऱ्यावर सोडून गेले असते का?’’... डॉ. आनंद तिला पुन्हा आपण एकत्र राहू या असे सुचवतो. तेव्हा मात्र ती त्याला साफ नकार देते. आता मला नवरा, प्रेम, माया, सर्व निरर्थक वाटतं. मला माझ्या जीवनाचं ध्येय गवसलं आहे. मला आता कुठल्याही आधाराच्या काठीची गरज नाही. मुंबईसारख्या महानगरानं मला अपार संरक्षण दिलं आहे. पण सगळ्या महाश्वेतांची परिस्थिती माझ्यासारखी नाही. ज्यासाठी आपण कुठल्याही अर्थी जबाबदार नाही, त्यासाठी परित्यक्तेचं जीवन वाटचाल आल्यामुळे माझं मन आक्रंदून उठतं...’’ आणि ‘परस्त्रीला एकेरी नावानं हाक मारणं योग्य नव्हे’ असे म्हणून ती त्याला धुडकावून लावते. डॉ. वसंतलाही ती सांगते, ‘‘मला हा संसार, नवरा, घर, मुलं, आई, भावंडं ही सगळी नाती खोटी वाटताहेत. मला संसाराच्या जंजाळात अडकण्याची मुळीच इच्छा नाही... तुम्ही तुमच्या गावी जा... मला मुंबईच प्रिय आहे. इथं केवळ माणुसकीची ओळख पटते. जाती, पंथ, भाषा यापेक्षाही डॉलीनं माझ्यावर विश्वास ठेवला, हे घर माझ्यावर सोपवून ती निघून गेली. हे इतर कुठल्या गावात शक्य आहे?... माझी आवडती शिक्षिकेची नोकरी, माझे विद्यार्थी, माझी आवडती रंगभूमी... माझा हाच स्वर्ग आहे... मी फार पुढचा विचारच करीत नाही... आपल्या दोघांमधला स्नेह लग्नात रूपांतरित होऊन संपून जायला नको...’’ अनुपमा आपल्या महाविद्यालयीन जगात व नाटकाच्या जगात आपलं सर्वस्व गवसल्याप्रमाणे रमण्याचा निर्धार प्रकट करून स्वत:च्या संसाराची कल्पना फेटाळून लावते. ...सुधा मूर्ती यांनी अनुपमाच्या रूपाने एका आत्मनिर्भर, सत्वशील मानिनीची व्यक्तिरेखा पेश केली आहे. कोड झाल्यामुळे ती पती, सासर, यांना दुरावते... तरीही ती स्वत:च्या जीवनाचा मार्ग शोधून काढते आणि त्यावर ठाम पाय रोवून उभी राहते. पती वा मुलेबाळे यात तिला नंतर स्वारस्य उरत नाही सर्व नातीच निरर्थक व भुसभुशीत वाटू लागतात. त्यापेक्षा मैत्रीचे नाते हेच तिला अधिक विशुद्ध व आश्वासक असल्याचे जाणवते. सुधा मूर्ती यांनी अनुपमाला एका विशिष्ट चौकटीत आधी जखडून नंतर मुंबईसारख्या महानगरीतच खऱ्या मुक्ततेचे वातावरण मिळवून देऊन स्वत:चा आत्मसन्मान प्रस्थापित करण्यास अवसर दिला आहे. लग्न, नवरा, संतती या सर्वांना धुडकावून लावून, आपला स्वतंत्र पण एकाकी मार्ग अनुपमा चोखाळू पाहते. ‘कोड’ हे दुराव्याचे एक निमित्त होते. कोडा ऐवजी अन्य काहीही कारण येऊ शकते; आणि त्यामुळे पतिपत्नीमध्ये दुरावा निर्माण होऊ शकतो. अशा वेळी स्त्रीने आपल्या आत्मप्रतिष्ठेचा मार्ग चोखाळण्याची हिंमत दाखवायला हवी, असा संदेश ही कादंबरी देऊ पाहते. कौटुंबिक सुरक्षिततेचा बाऊ न करता किंवा शारीरिक संबंधांची अपेक्षा न धरता आपल्या आवडीच्या क्षेत्रात स्वत:ला झोकून देऊ पाहणाऱ्या आधुनिक स्वयंसिद्ध महिलांची प्रतिनिधी म्हणून अनुपमा ही नायिका वाचकांना अंतर्मुख करीत राहील. ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
HARSHAD SAHASTRABUDDHE

शर्मिला फडकेंची ‘फोर सीझन्स’ ही नवी मराठी कादंबरी नुकतीच वाचून पूर्ण केली. त्यांचे कलाविषयक ब्लॉग आणि लेख मी काही वर्षांपासून फॉलो करतो आहे. मिनिमलीझमबद्दलचं पूर्वी प्रकाशित झालेलं त्यांचं सदरही मी अधूनमधून आवर्जून वाचत असतो. त्यांची भाषा अतिशय सुरेखआहे. विषयानुसार ही भाषा बदलती असते. जेव्हा तुम्ही काही वर्षे एखाद्या लेखकाला फॉलो करत असता, तेव्हा त्याचा लेखक म्हणून साधारण स्वभाव तुम्हाला परिचित असतो. एखाद्या विषयाची मांडणी हा लेखक कशी करेल, त्याने वापरलेली भाषा कशी असेल, लेखाचे टप्पे साधारण कसे असतील इत्यादी आडाखे तुम्ही मनात बांधून ठेवता. त्या लेखक / लेखिकेचं पुढचं आर्टिकल / पुस्तक / नवं काम कधी एकदा येतंय याकडे तुमचं एक वाचक म्हणून लक्ष असतं. यामुळेच, जेव्हा शर्मिला फडकेंची कादंबरी येते आहे असं ऐकलं तेव्हा त्याविषयीची उत्सुकता वाढली. प्रकाशित झाल्यानंतर दुसऱ्या की तिसऱ्याच दिवशी मी ही कादंबरी आणली. केव्हाची वाचायची होती पण राहून जात होतं. एकदाचा मुहूर्त लागला. कामायनी नावाची अतिशय हुशार पण आयुष्यात आलेल्या काही वेगळ्या वळणांमुळे आत्मविश्वास गमावलेली मध्यमवयीन व्यक्ती, फोर सीझन्सची नायिका आहे. कादंबरीची सुरवात होते तेव्हा, सुरवातीची काही पाने वाचून टिपिकल अर्बन टर्ब्युलन्स कैद करू पाहणारी, आजकालच्या तरुण पिढीची अस्वस्थता टिपू पाहणारी ही कादंबरी आहे असा ग्रह होतो. पण साधारण पहिल्या तीस पानांनंतर कादंबरी आपली वेगळी वळणे घेणं सुरु करते. सुरवातीची शंभर एकशेवीस पाने ग्रीपिंग आहेत. या नंतर कादंबरी वेगवेगळे ट्रॅक्स घेते ज्यामुळे ती किंचित भरकटल्यासारखी वाटते. ही कादंबरी वाचकाला खिळवून वगैरे ठेवते, असं मी म्हणणार नाही. ही कादंबरी घटनाप्रधान अजिबातच नाही. अनेक पाने वाचून झाल्यावर याची साधारण कथा काय, असा विचार करता, फारसं ठोस काहीही आठवत नाही. लक्षात राहतील अश्या मेजर घटना यात घडत नाहीत. अतिशय संथ गतीने, आपल्या लयीत चालणारी ही कादंबरी आहे. लेखिका आपल्याला पाहिजे तितका वेळ घेते आणि या निवांत वेगाशी जुळवून घेऊनच वाचकाने ही कादंबरी वाचावी अशी तिची अपेक्षा आहे. सध्या येणाऱ्या नव्या मराठी कथा अथवा कादंबऱ्या वाचल्या, तर त्या फास्ट पेस्ड, असंख्य घटनांनी भरलेल्या, अनेक पात्रे असलेल्या, वैचित्र्यपूर्ण भाषा वापरणाऱ्या, मराठी-हिंदी-इंग्रजीची भेळ असणाऱ्या आहेत असं दिसून येतं. यातल्या बऱ्याचश्या कादंबऱ्या, एकतर शहरात घडतात नाहीतर गावात. काही कादंबऱ्या समाज, त्यातल्या व्यक्ती किंवा एखाद्या विशिष्ट जातीपुरत्या किंवा एखाद्या विशिष्ट समूहापुरत्याच मर्यादित असल्याचं दिसून येतं. मॉडर्निझमच्या नावाखाली उगीचच काहीतरी क्लटर निर्माण केलेलं दिसून येतं. विचित्र भाषा, विकृत प्रसंग, कृत्रिमरीत्या केलेले अर्धवट शेवट, हे अनेकदा पहायला मिळतं. अनेक प्रसंग, पात्रे व घटनांची भेळ करता करता कथानकाची वीण कधी उसवते हे लेखकाच्या लक्षात येत नाही असं खूपदा वाटतं. लेखकाने मूळ कथानकाला जोडलेली ठिगळे, वाचक स्वच्छ पाहू शकतात. कादंबरी कुठे फसली हे अगदी साफसाफ कळू शकतं. आपण वाचलेली कादंबरी लेखकाने नेमकी कश्याकरता लिहिली असावी हे ही बरेचदा कळत नाही. `सध्या हे असलंच चालतं, तेव्हा हेच खपवा` असा धंदेवाईक विचार त्यातून दिसून येतो. या सर्व गोष्टींना, शर्मिला फडकेंची नवी कादंबरी ‘फोर सीझन्स’ मोठा अपवाद ठरते. बॉटनी तथा वनस्पतीशास्त्र हा लेखिकेचा अभ्यासाचा विषय. त्यांचं शिक्षण याच विषयातलं आहे. या विषयाची नाळ, पर्यावरण या अतिशय महत्वाच्या पण दुर्लक्षित विषयाशी जुळलेली आहे. चित्रसमीक्षा, कला इत्यादी क्षेत्रांमध्ये मोठं कार्य केलेली, विदेशात पर्यटन केलेली, विविध अनुभव घेतलेली उच्चशिक्षित व्यक्ती जेव्हा पहिल्या कादंबरीकरता ‘पर्यावरण’ हा विषय निवडते, तेव्हा विशेष कौतुक वाटतं. पण, त्याचबरोबर, अश्या विषयावरची कादंबरी कशी असेल, याची नेमकी कल्पनाही डोळ्यासमोर नेमकी साकारत नाही. ही कादंबरी तिच्या विषयापासूनच इतर समकालीन कादंबर्यांच्या तुलनेत वेगळी ठरते. या कादंबरीच्या केंद्रस्थानी कामायनी ही चाळीशीच्या उंबरठ्यावर असणारी स्त्री आहे. आयुष्यात पूर्वी घेतलेल्या अनुभवांमुळे ती डिप्रेशनमधे आहे. यातून बाहेर काढण्यासाठी जोसेफ नावाचा तिचा जुना वयस्कर मित्र तिला सर्वतोपरी मदत करतो. त्याने दिलेला मदतीचा हात कामायनी स्वीकारते आणि मुंबईपासून बऱ्याच दूरवर असणारं एक प्रोजेक्ट स्वीकारते. विदेशात काम पाहिलेली कामायनी नव्या उमेदीने `ग्रीन कन्सल्टंट` म्हणून नवं काम स्वीकारते आणि शहरापासून दूर असणाऱ्या, आपल्याच लयीत चालणाऱ्या एका वेगळ्या जगाचा भाग होऊन जाते. विकास आणि पर्यावरण या दोन्ही बाबी एकत्र नांदू शकत नाहीत हे कडवट सत्य आपल्या सर्वांनाच माहिती आहे. या गोष्टी एकत्र नांदाव्यात, याकरता ग्रीन कन्सल्टंट काम पाहतात. पण, सचोटीने काम पाहणं आणि केवळ कागदी परवानग्या आणून प्रोजेक्ट `ओके` करून देणं यात फार मोठं अंतर असतं. सचोटीने काम पाहणारी व्यक्ती जेव्हा निसर्गावर मनापासून प्रेम करणारी असेल आणि दुसरीकडे तिला जेव्हा कामाचा भाग म्हणून नियमबाह्य गोष्टीदेखील चालवून घ्याव्या लागतात, तेव्हा तिची मोठीच कुचंबणा होते. अशीच कुचंबणा कामायनीची होते आहे. ग्रीन कन्सल्टंटची भूमिका ही तारेवरून चालण्याच्या कसरतीसारखीच. सेन्सिटिव्ह मनाची व्यक्ती अनेक गोष्टी मनाला लावून घेत असते. जर पूर्वायुष्यात खालेल्या फटक्यांची या संवेदनशील मनाला जोड असेल, तर आत्मविश्वास पुरेसा डळमळीत झालेला असतो. एखादं काम आपल्याला जमेल की नाही, याची खात्री वाटत नसते. आयुष्य अर्थहीन वाटू लागतं. अश्या परिस्थितीत अडकलेली कामायनी या नव्या कामाच्या माध्यमातून स्वतःचा शोध घेते. पूर्वायुष्याचा धांडोळा घेते. सध्याचं आयुष्य आणि गत-आयुष्य यांचे धागे जोडू पाहते. काय चूक काय बरोबर, याचा अदमास घेते. `फोर सीझन्स` मधे असलेली फर्स्ट आणि थर्ड पर्सनची सरमिसळ फार विशेष आणि वेगळी आहे. थर्ड पर्सन वेगळ्याच पद्धतीने मांडायचा अनोखा प्रयोग ही कादंबरी करते. यात बरीच पात्रे आहेत पण ती जाणीवपूर्वक योजलेली आहेत. पात्रांची फुकट भाऊगर्दी आणि विनाकारण केऑस होत नाही. यात ठोस घटना म्हटलं तर फारश्या नाहीत. टाईमलाईन्स बर्याचश्या आहेत. त्यांची सरमिसळ आहे. पण हे सगळं पुरेसा वेळ घेऊन संथ गतीने केलं जातं. शहर आणि गाव या भिन्न प्रवृत्तींचा सुरेख मेळ यात साधला जातो. फारश्या घटना आणि पात्रे नसलेली वर्णनात्मक कादंबरी लिहिणं हे अतिशय अवघड काम आहे. वाचकाला ही कादंबरी गुंगवून ठेवत नाही. पण, `पुढे काय` ची उत्कंठाही लागते. त्याचबरोबर हे सांगावंसं वाटतं, की घाईने वाचून एकदाची संपवून टाकायची ही कादंबरी नाही. हाताशी भरपूर वेळ असताना, कादंबरीमधल्या वातावरणाशी एकरूप होत, त्याच्या संथ,शांतपणाचा आस्वाद घेत, त्यातला हळुवारपणा अनुभवत वाचायची ही कादंबरी आहे. पृष्ठसंख्या १०० ते साधारण २४४ हा भाग बऱ्यापैकी ताणलेला वाटतो. तो पन्नासएक पानांनी कमीदेखील चालला असता असं वाटतं. साधारण २४५ व्या पानापासून ते शेवटपर्यंत कादंबरीमधे अनेक घटना घडू लागतात. कामायनीच्या गतआयुष्यातील रहस्ये उलगडू लागतात. पुढे काय? ची उत्तरे हळूहळू मिळू लागतात. पण २४४ व्या पानावर येईपर्यंत मधल्या साधारण सव्वाशे पानांमध्ये वाचकाचा पेशन्स पणाला लागतो. निसर्ग, पर्यावरण याची फारशी आवड नसलेल्यांना किंवा या गोष्टींचा दुरून, तटस्थपणे विचार करणाऱ्या व्यक्तींना हा भाग निश्चितपणे रटाळ वाटू शकेल. ग्रीन कन्सल्टन्सी, आर्किटेक्चर, एखाद्या डेव्हलपमेंट प्रोजेक्टमधले बारकावे, शासकीय बाबी इत्यादी बराचसा टेक्निकल भागही यात बऱ्याच तपशीलात येतो. या फील्डशी तुम्ही फारसे संबंधित नसाल, त्याविषयी तुम्हाला फारशी आस्था नसेल, यासंबंधीची वृत्ते, बातम्या इत्यादी तुम्ही फारश्या वाचत नसाल तर तुम्हाला हा भाग समजायला किचकट वाटू शकेल. एक नक्की आहे, की ही कादंबरी करमणूक म्हणून वाचण्याकरता नाही. वर्ल्ड सिनेमा किंवा एखादं अमूर्त चित्र अथवा शिल्प पाहण्याकरता जसा भरपूर पेशन्स आवश्यक असतो, तितक्याच दर्जाचा पेशन्स ही कादंबरी वाचताना ठेवावा लागतो. २४४ पानांपर्यंत आल्यावरही अजून काहीही घडलेलं नाही, असं फीलिंगही वाचताना येऊ शकतं. आधीच सांगितल्याप्रमाणे, ही एकदा वाचून संपवायची गोष्ट नाही. ही एक वेगळी अनुभूती देणारी गोष्ट आहे. यातलं सज्ञान व डोळस जंगलवाचन / निसर्गवाचन रम्य आहे. फोर सीझन्सकरता पुरेसा वेळ हाती हवा. यातल्या वातावरणात रमायची तयारी हवी आणि लेखिका नेईल त्या वाटेने, त्या वाटेवरचा संथ-शांतपणा अंगी भिनवत वाचायची तयारीही हवी. कामायनीची मनोभूमिका समजून घेत, त्यात वर्णन केलेलं वातावरण डोळ्यांसमोर आणत, त्याचा फील घेत घेत, त्यातली पात्रे जी गाणी ऐकतात ती स्वतः ऐकत त्यात रमतरमत वाचायची मजा और आहे. ही फक्त वाचण्याची कादंबरी नसून फील घेत, रमत, मुरत करायची एक सुंदर, तरल गोष्ट आहे. मी अनेकदा म्हणतो, की हल्ली पुस्तके ‘चांगली’ असतात’ पण ती ‘संग्राह्य’ असतीलच असं नाही. ‘फोर सीझन्स’ ही कादंबरी चांगली तर आहेच. पण ती संग्राह्य देखील आहे. यातली भाषा, यातलं वातावरण, कथानक उलगडताना यात केलेले प्रयोग, वाक्य / परिच्छेद अर्धवट तोडायची यातली शैली, डायरीसारख्या छोट्या नोंदी, डायरीच्या आत आणि क्षणात डायरीच्या बाहेर, मनाच्या आतला संवाद, प्रत्यक्षात घडणारा संवाद अशी सतत बदलती असणारी रचना हे सगळं उत्तम आहे. कादंबरीचा एकूण आवाका, तिचा परीघ बराच व्यापक आहे. वेगवेगळ्या टाईमलाईन्स एकमेकांत सहजी गुंफून केलेलं कथनही एरवीपेक्षा वेगळं आहे. ‘पर्यावरण’ या, कादंबऱ्यांमधून फारश्या न-आढळणाऱ्या विषयाला वाहिलेली, बुद्धीला खाद्य देणारी, काही महिने उलटले की पुनर्वाचन करावं असं वाटायला लावणारी, अलीकडच्या काळातली ही एक उत्तम कादंबरी आहे. ...Read more

RUPERI SINDHU
RUPERI SINDHU by ATUL KAHATE Rating Star
महेश पाटील

माझे नाव महेश पाटील असे असून मी मुंबई पोलीस डिपार्टमेंटमध्ये जॉबला आहे. मी ठाणे येथे राहतो. आपण लिहिलेले रुपेरी सिंधू हे पुस्तक अतिशय सुंदर आहे. सिंधू आणि गोपिचंद सर यांनी खूप मेहनत, कष्ट घेतले आहेत ते जाणवते. मला त्यांच्या कष्टाची जाणीव आहे कारण मझी लहान मुलगी अपूर्वा महेश पाटील ही इंटरनॅशनल ज्यूडो प्लेअर आहे. आजपर्यंत तिने (गेल्या ९ वर्षांमध्ये) नॅशनलला ६ गोल्ड मेडल आणि ३ सिल्वर मेडल मिळवले आहे. तसेच २५ सप्टेंबर २०१९ ते ३० सप्टेंबर २०१९ मध्ये इंग्लंड येथे झालेल्या judo commonwealth competition मध्ये गोल्ड मेडल मिळवले आहे. गोपीचंद सर आणि सिंधू यांचे हे यश हा प्रवास आपल्या देशाला प्रेरणा देईल असाच आहे. आणि आपला भारत देश स्पोर्ट्समध्ये ही उत्तम यश मिळवेल. याची मला खात्री आहे. आपण एक उत्तम पुस्तक लिहिलेत त्याबद्दल आभारी आहे. ...Read more