* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: THE TRANSLATOR
  • Availability : Available
  • Translators : AJIT KULKARNI
  • ISBN : 9788184983449
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 184
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : MEMOIR
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
"I AM THE TRANSLATOR WHO HAS TAKEN JOURNALISTS INTO DANGEROUS DARFUR. IT IS MY INTENTION NOW TO TAKE YOU THERE IN THIS BOOK, IF YOU HAVE THE COURAGE TO COME WITH ME." THE YOUNG LIFE OF DAOUD HARI-HIS FRIENDS CALL HIM DAVID-HAS BEEN ONE OF BRAVERY AND MESMERIZING ADVENTURE. HE IS A LIVING WITNESS TO THE BRUTAL GENOCIDE UNDER WAY IN DARFUR. "THE TRANSLATOR" IS A SUSPENSEFUL, HARROWING, AND DEEPLY MOVING MEMOIR OF HOW ONE PERSON HAS MADE A DIFFERENCE IN THE WORLD-AN ON-THE-GROUND ACCOUNT OF ONE OF THE BIGGEST STORIES OF OUR TIME. USING HIS HIGH SCHOOL KNOWLEDGE OF LANGUAGES AS HIS WEAPON-WHILE OTHERS AROUND HIM WERE TAKING UP ARMS-DAOUD HARI HAS HELPED INFORM THE WORLD ABOUT DARFUR. HARI, A ZAGHAWA TRIBESMAN, GREW UP IN A VILLAGE IN THE DARFUR REGION OF SUDAN. AS A CHILD HE SAW COLORFUL WEDDINGS, RACED HIS CAMELS ACROSS THE DESERT, AND PLAYED GAMES IN THE MOONLIGHT AFTER HIS WORK WAS DONE. IN 2003, THIS TRADITIONAL LIFE WAS SHATTERED WHEN HELICOPTER GUNSHIPS APPEARED OVER DARFUR`S VILLAGES, FOLLOWED BY SUDANESE-GOVERNMENT-BACKED MILITIA GROUPS ATTACKING ON HORSEBACK, RAPING AND MURDERING CITIZENS AND BURNING VILLAGES. ANCIENT HATREDS AND GREED FOR NATURAL RESOURCES HAD COLLIDED, AND THE CONFLAGRATION SPREAD. THOUGH HARI`S VILLAGE WAS ATTACKED AND DESTROYEDHIS FAMILY DECIMATED AND DISPERSED, HE HIMSELF ESCAPED. ROAMING THE BATTLEFIELD DESERTS ON CAMELS, HE AND A GROUP OF HIS FRIENDS HELPED SURVIVORS FIND FOOD, WATER, AND THE WAY TO SAFETY. WHEN INTERNATIONAL AID GROUPS AND REPORTERS ARRIVED, HARI OFFERED HIS SERVICES AS A TRANSLATOR AND GUIDE. IN DOING SO, HE RISKED HIS LIFE AGAIN AND AGAIN, FOR THE GOVERNMENT OF SUDAN HAD OUTLAWED JOURNALISTS IN THE REGION, AND DEATH WASTHE PUNISHMENT FOR THOSE WHO AIDED THE "FOREIGN SPIES." AND THEN, INEVITABLY, HIS LUCK RAN OUT AND HE WAS CAPTURED. . . . "THE TRANSLATOR" TELLS THE REMARKABLE STORY OF A MAN WHO CAME FACE-TO-FACE WITH GENOCIDE- TIME AND AGAIN RISKING HIS OWN LIFE TO FIGHT INJUSTICE AND SAVE HIS PEOPLE.
पुस्तकाचा लेखक सुदान देशातील डारफर प्रांताचा रहिवासी आहे. वंशाने तो ‘झॅघावा’ आहे. ‘झॅघावा’ ही डारफर मधील भटकी जमात. अरब आणि आफ्रिकन या दोन्ही वंशाचे लोक डारफर मध्ये गेली हजारो वर्षे गुण्यागोविंदाने राहत आहेत. पण गेली काही वर्षे डारफर प्रांतात भयंकर वंशविच्छेद सुरू आहे. वंशाने स्वत:ला ‘उच्च’ समजणाऱ्या अरब वंशीयांना त्यांचे मूळ आफ्रिकन बांधव नकोसे झाले आहेत. सत्ताधारी अरब आणि त्यांना पाठिंबा देणारे माथेफिरू; हे मूळ आफ्रिकन वंशीयांना त्यांच्याच भूमीतून हाकलून देत आहेत. मूळ रहिवाश्यांच्या गावांवर आणि वस्त्यांवर हल्ले करून त्यांना जिवे मारण्यात येत आहे. स्त्रियांवर आणि कोवळ्या मुलींवर अत्याचार होत आहेत. लाखो विस्थापितांचे लोंढेच्या लोंढे शेजारील चॅड या राष्ट्रात आश्रय घेत आहेत. दुर्देवाने तथाकथित आधुनिक जगाला या घडामोडींचा मागमूसही नाही. पुस्तकाचा लेखक स्वत: या सर्व परिस्थितीचा बळी ठरला आहे. त्याचे कुटुंबही या अत्याचारातून सुटलेले नाही. आपल्या इंग्रजीच्या ज्ञानामुळे त्याला ‘बीबीसी’, ‘एनबीसी’ या वृत्त वाहिन्या आणि संयुक्त राष्ट्र संघटनेने पाठविलेल्या चौकशी दलांसाठी ‘दुभाष्या’ म्हणून काम करण्याची संधी मिळली. त्या संधीचा उपयोग करून डारफरमधील परिस्थिती या पुस्तकाच्या माध्यमातून लेखकाने जगासमोर मांडली.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
"#MARATHIBOOKS#ONLINEMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #DUBHASHYA #THETRANSLATOR #दुभाष्या #MEMOIR #TRANSLATEDFROMENGLISHTOMARATHI #AJITKULKARNI #DAOUDHARI "
Customer Reviews
  • Rating Starशुचिता फडके

    नुकतंच दुभाषा हे पुस्तक वाचण्यात आलं. सुदान राष्ट्रातील सत्य अशा घटनेवर आधारित हे पुस्तक आहे. ती घटना अजुनही भूतकाळ न होता वर्तमान काळातच आहे. हा विशेष दखल घेण्याजोगा मुद्दा. शिवाय मूळ पुस्तकाच्या आशयाला कुठेही धक्का न लागू देता केलेला चपखल अनुवाद हाअनुभवण्याजोगा आहे. अनुभवण्याजोगा कारण पुस्तक केवळ वाचलं जात नाहीत तर ते अनुभवलं जातं. मूळ प्रतिभासंपन्न सत्यकथेला मराठीत उतरवताना भाषेचं अवडंबर न माजवता चपखलरित्या संपूर्ण कथा आपल्यासमोर उलगडत जाते. अनेकदा असं वाटतं, की आपण तिथेच आहोत सारं काही प्रत्यक्ष अनुभवतो आहोत. सत्यकथेची ताकद इतकी जबरदस्त आहे, की आपला दृष्टिकोन बदलायला त्यामुळे नक्कीच मदत होते. हे पुस्तक वाचून मला तरी स्वत:ची वैचारिक भूमिका अधिक प्रगल्भ व सजग झाली आहे. हे जाणवतंय. मेहता प्रकाशनामुळे घरबसल्या इतर कुठलीही भाषा न शिकतादेखील देश-विदेशीची सुख-दु:ख, संस्कृती, आचार-विचार हे सारं आपल्यापर्यंत पोहोचतंय ही एक विशेष उल्लेखनीय बाब आहे. माणसाला माणूस म्हणून स्वीकारण्याचा संस्कार होईल तो याच पुस्तकातून. एक अतिशय सुंदर कलाकृती. वास्तवात आणणाऱ्या ‘दुभाष्याचे’ शतश: आभार. ...Read more

  • Rating StarLOKPRABHA 2-10-2015

    मानवी परिस्थिती आणि जीवन यांच्याकडे पाहण्याची एक शैली अस्तित्ववादाशी निगडित आहे. माणसाच्या परिस्थितिविषयी, मानवी अस्तित्वाच्या स्वरुपाविषयी आणि माणसानं कसं जगावं याविषयी काही मूलभूत प्रश्न अस्तित्ववादी उपस्थित करतात. हे वाचा-बोलायला ठीक वाटतं, पण मुळत आपल्या अस्तित्वावर घाला पडतो, भवताल बेचिराख होऊ लागतो, तेव्हा मग फार फार आतून गलबलून येतं... कासावीस वाटतं नि आपण जिवंत का आहोत, असा प्रश्न पडतो. हाच प्रश्न दाऊद हॅरीला पडला नि त्यानं अनुभवकथन केलं ते ‘द ट्रान्सलेटर’ या पुस्तकाच्या माध्यमातून. त्याचा हा अनुवाद केलाय अजित कुलकर्णी यांनी. ज्येष्ठ चित्रकार चंद्रमोहन कुलकर्णी यांच्या लक्षवेधी मुखपृष्ठापासून हे अनुभव कथन लक्षवेधी ठरतं. दाऊद हॅरीच्या कथनाचं सारं सारच जणू या रेखटनातून प्रतिबिंबित होतं. पाठोपाठ येतो तो दाऊदचा फोटो नि त्याची संक्षिप्त ओळख. मग वाचता येतात ते या पुस्तकाविषयीचे अभिप्राय. खुद्द दाऊदची प्रस्तावना नि अनुवादकाच्या दोन शब्दांनी मूळच्या अरब कथनाविषयी आपल्याला कोणत्या क्लेशदायी अनुभवांना सामोरं जावं लागणार याची उत्सुकता वाढते. जेमतेम चारेक पानांचं एक एक प्रकरण असलं तरीही त्यातल्या मजकुरामुळं नि त्यातल्या अर्थवाही शब्दांनी हलून जायला होतं. हॅरी हा सुदान देशातील डारफर प्रांताचा रहिवासी. वंशानं तो तिथल्या झेंघवा या भटक्या जमातीचा प्रतिनिधी. अरब नि आफ्रिकन वंशाचे लोक डारफरमध्ये गेली हजारो वर्षे गुण्यागोविंदाने एकत्र राहत होते, पण गेली काही वर्ष डारफरमध्ये भयंकर असा वंशविच्छेद सुरु आहे. वंशानं स्वत:ला उच्च समजणाऱ्या अरब वंशियांना मूळ आफ्रिकन बांधव नकोसे झालेत. आफ्रिकनांना त्यांच्याच भूमीतून हाकलले जातेय. गाव-वस्त्यांवर हल्ले करुन त्यांना क्रूरपणं मारण्यात येतंय. अशा वेळी प्रथम बळी पडतो तो स्त्रिया नि लहान मुलींचा. दाऊदला भेटणाऱ्या-दिसणाऱ्या प्रत्येकीची हकिगत वेगळी आहे. वृद्धांचा गाव न सोडण्याचा निर्धार नि त्यापायी त्यांचा हकनाक मृत्यु वाचून हळहळ वाटते. निर्वासितांच्या छावण्यांतली, सीमाभागांतील अनेकांच्या कहाण्या वाचून सुन्न व्हायला होतं. स्वत: दाऊद नि त्याचं कुटुंबही या साऱ्या अत्याचारांचा बळी ठरलेय. मात्र आपलं दु:खं मागं सारुन त्यानं आपल्याला येणाऱ्या इंग्रजीच्या बळावर इतरांसाठी शक्य तो मदतीचा हात पुढं केलाय. वृत्त्तपत्र, दूरचित्रवाहिनी आणि स्वयंसेवी संस्थांच्या माध्यमातून दुभाष्याची भूमिका बजावत त्यानं आपलं काम सुरु ठेवलंय. इतक्या भयानक दु:खाच्या प्रवाहातून जाताना नि इतकी भयाण परिस्थिती अनुभवूनही दाऊदची भाषा सौम्य आणि संयम आहे. ना कुठं दु:खाचं प्रदर्शन ना शोकाचं अवडंबर. तथाकथित आधुनिक जगाला या साऱ्या उलथापालथींचा फारसा मागमूस नाही, हे जाणवल्यावर तो सल जणू दुभाष्याच्याच भूमिकेतून दाऊद हे कथन करतो. ही क्लेशकारक कहाणी असली तरीही दाऊदची दुर्दम्य आशा नि इच्छाशक्ती आपल्यालाही नकळत बळकटीच देऊन जाते. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more