* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
Quantity
Babi, the heroine of the novel presents the hardest philosophy of life in simplest yet the most effective way. This is a very cherishable experience. This novel starts as a love story where both the hero and heroine cross the limits and experience ecstasy before marriage. Later on events take place in such a manner that she gives birth to their child without his support and further raises the child, when he refuses to accept the child and to marry her she pulls on all by herself. This is the story of her struggle and more than that the truth that she faces alone, with courage, without bothering for the so called recognised norms of the society. She gets support from a few like her, who respect the truth more than anything. She raises her child keeping faith only on the truth, but what is her future? What is the future of her child? What does she achieve at the end? The answers to all these questions are woven beautifully along with the philosophy of life and the nakedness of human minds. We come alone, we leave alone, still during our stay over here we try to console our mind with some company
"वपु काळे यांची अगदी पहिली आणि विलक्षण गाजलेली, महाराष्ट्र राज्य पुरस्कार लाभलेली कादंबरी... जीवनविषयक एक कठोर तत्त्वज्ञान परखडपणानं `बाबी` या नायिकेच्या माध्यमातून मांडणारी ही कादंबरी म्हणजे एक अविस्मरणीय अनुभव आहे... तुम्ही तो घ्यायलाच हवा... "
Keywords
HI VAT EKTICHI, V. P. KALE
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK KESARI 16-11-1969

    एकाकी जीवन ... ‘ही वाट एकटीची’ ही एका समर्थ स्त्रीच्या आकुल जीवनाची आतंकपूर्ण शोकांतिका व.पु. काळे यांनी रेखाटली आहे. ज्या स्त्रीने लहानपणी सत्यासाठी दिवसभर उपास सोसला, कोमार वयात नादान मास्तराच्या थोबाडीत मारण्याचा धंटिगणपणा केला, यौवनावस्थेत आपल्य चुकीचे प्रायशिस्त उजळ माथ्याने वागायचे, ठरविले, त्याकरिता जन्मदात्या आईबापांना देखील जिने सोडले. अशा स्त्रीची ही कथा. पोरगा पोरका जन्माला येणार होता. बाई त्याअगोदर पोरकी झाली. मुलगा आई असून पोरका, आई दोघेहि असून पोरकी! का! तर केवळ सत्याला न सोडण्याच्या एककल्ली आणि अतर्क्य हट्टापायी! या हट्टापायीच ती जगापासून एकटी-एकटी पडत चालली. पण सत्याला कुणीतरी वाली असतो. नव्हे सत्याला वाली एखादाच! सत्याला अपवाद हाच आधार. दुर्मिळ! दुष्कर! दुर्धर! आठल्येमास्तराच्या रूपाने आधार भेटतो. ते तिला नोकरी आणि निवारा मिळवून देतात. मूल झाले. ते शाळेत जाऊ लागले. या एकाकी जीवनरस्त्यावर वाकडी वळणेहि बरीच आली. पण या बाईजवळच्या सत्याला इतकी धार होती की तिच्या कायेभोवती मिठी पडण्यापूर्वीच ते भ्याड आणि कातर पौरुष-पौरुष कसले ते वासनाच ती कातरली जात असे. अशा स्त्रीला निदान तिच्या पुत्राने तरी भीमबल द्यावयास हवे होते. पण सत्य केवळ एकाकी राहण्यासाठीच जन्माला आले असावे. तिचा पोरगा परीक्षेत अनुत्तीर्ण होतो. पण आईशी खरे सांगायचा धीर होत नाही. प्रतारणा तीहि असल्या मातेशी! केवळ कल्पनेनेच तिची काया काळवडली असेल, ऊर उसकटला असेल! छातीची चाळणी झाली असेल. पराभव जीवनमूल्यांचा पराभव, सतीच्या वाणाला अपेश, तेहि पोटच्या पोराकडून! असत्याचे पारिपत्य करायला निघालेली ती नारी! पोराला ती काय माफ करणार? जिने जगाला ठोकरले, सत्याच्या हव्यासापायी, तिने पोराचीहि वळकटी बांधली. सांगितले तू कुठेहि जा. चारी वाटा मोकळ्या आहेत. या असत्याने बरबटलेल्या जगात, ज्याने असत्याचा पहिला धडा गिरवला आहे त्या तुला कुठेहि वाट आणि वस्ती मिळेल, माझ्यापाशी नाही,’ पोरगा आईच्या पायावर कोसळला. पण आई द्रवली नाही. आपल्या लाडक्या एकुलत्या एकाला दारापार केले. काय वदतो व्याघात पहा. सत्याच्या कुशीत असत्याने जन्म घेतला. धिटाईच्या पोटी भ्याडपणा पोसला गेला. का? केवळ त्याचे बीज अशाच कुणा एका असत्याचे, भ्याडाचे होते. मग त्या सोन्याच्या बावनकशी मशीचे काय, जिच्यात ते रूप साकार झाले? काऽ ही नाही अखेरी. त्या अपूर्व स्त्रीला या भरल्या जगात एकटेच रहावे लागले सत्यासारखेच! कथेचा आत्मा कथेची चरित्रनायिका, सत्याचे तेजस्वी आणि उघडे दर्शन आणि त्याच्या पाठपुराव्याने स्त्रीच्या अंगी आलेले तेजस्वी पाठबळ व लेखकाने त्याचे केलेले कोरीव दर्शन खरोखरच अपूर्व आहे. -प्रभाकर जोशी ...Read more

  • Rating StarAniket Wadwale

    पानावर बसताना बाबीला सर्व काही आठवलं पण दुसऱ्या क्षणी तिला फार निराधार वाटू लागल.. विवेक उष्ट्या रिकाम्या ताटकडे गेलं आणि एकाकी तिची अन्नावरची वासना उडाली. तोंड कडवट झाल.. समोरच्या पानाकडे ती नुसती पाहत राहिली... पाहता पाहता अश्रुंची लाट आली.लाट कली?प्रतापच तो. त्या लाटेत सगळं वाहून गेल. भूतकाळ. आजवर दिलेली झुंज. समोरच ताट,जेवण,खोली. सगळ सगळ केवळ इतकंच नाही तर, भविष्यकाळही...... नजरेवर वाजवीपेक्षा जास्त विश्वास टाकला की चुकीची वाट सुद्धा बरोबर वाटायला लागते...... निशब्द... जीवनाविषयक एक कठोर तत्त्वज्ञान परखडपणानं बाबी या नायिकेचे माध्यमातून मांडणारी ही कादंबरी म्हणजे एक अविस्मरणीय अनुभव आहे तुम्ही तो घ्यायलाच हवा.......... ...Read more

  • Rating StarAnuradha Ashok Pable

    One of the best by V. P.

  • Rating StarVishnu Sunita Suwarnkar

    कथा संवादात व.पू काळे यांचं पारडं नेहमीच भरलेलं असतं..त्यांच्या या अफाट कथासंग्रहातली त्यांची पहिली अन गाजलेली कांदबरी म्हणजे "हि वाट एकटीची".. हि वाट "बाबी" या स्त्रिभुमिकेची आहे. वपु काळे ह्यांचे कादंबरीलेखन मोजकेच आहे. त्यातील ही त्यांची पहिलीच ादंबरी. जिच्याभोवती हे लेखन झाले आहे तिच्या तडक, ठाम निर्णयामुळे आणि तिच्या एकाकी झुंजीमुळे हे लेखन प्रथम जेव्हा वाचकांपुढे आले तेव्हांच त्याने वाचकांच्या मनाचा ठाव घेतला होता. लेखनातला तो ताजेपणा अजूनही टिकून आहे म्हणूनच जग वेगाने बदलत असले तरी हे लेखन अजूनही तितक्याच उत्कटतेने वाचावेसे वाटते आणि ते वाचकाला तितकेच अजूनही धरून ठेवते. बाबीचे निर्धाराने आल्या प्रसंगाला सामोरे जाणे आणि अखेर आपलाच दाम खोटा निघाल्याचे बघून घायाळ होणे - हे वाचकालाही तितकेच घायाळ करणारे आहे - वपुंच्या लेखनाचा हा एक वेगळाच पैलू आहे. त्याने वाचकाला स्तंभित केले आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Latest Reviews

MARATHYANCHE SWATANTRYAYUDH
MARATHYANCHE SWATANTRYAYUDH by Jaysingrao Pawar Rating Star
Chetan Jivarak

हे पुस्तक आज वाचून झालं खूप छान डॉ. जयसिंगराव पवार यांनी हे पुस्तक लिहल आहॆ. या पुस्तकात छत्रपती राजाराम महाराज , महाराणी ताराबाई यांनी दिलेला मोगलांशी लढा याच सविस्तर वर्णन केले आहॆ छत्रपती संभाजी महाराजचा हत्या नंतर 26 ते 27 वर्ष या भूमीत औरंगजेबला गनिमी काव्याचा युद्ध नीती ने छत्रपती राजाराम महाराज व महाराणी ताराबाई यांनी लढा देत राहिला. छत्रपती राजाराम महाराज यांची पहिली राणी जानकीबाई (सरसेनापती प्रतापराव गुजर याची कन्या) दुसरा राणी ताराबाई (सरसेनापती हंबीरराव मोहिते याची कन्या) तिसरी राणी राजसबाई व संभाजी महाराज राणी येसूबाई व मुलगा शाहू महाराज हे रायगड वर होते जेव्हा संभाजी महाराज कैद केली व पुढे बादशाही कैदेतच हत्या केली . दरम्यान, रायगडवर राणी येसूबाई यांनी राजाराम महाराज यांना सिंहासनारुड केले व स्वराज्यचे नवे छत्रपती घोषित केले . रायगड ला मोगलांनी वेढा दिला या वेढ्यातून राजाराम महाराज व ते त्याचा सहकार्ऱ्यानीशी गुप्तपणे बाहेर पडले त्यांचा बरोबर त्याचा पत्नी ताराबाई व राजसबाई या दोघी रायगडाबाहेर पडला . राजाराम महाराज पन्हाळा गडावरून जिजीकडे पलायन केले व पुढील 8 वर्ष स्वराज्यची राजधानी जिजी होती रायगडच्या पाडावानंतर राणी येसूबाई व मुलगा शाहू आणि राजाराम महाराज पहिली राणी जानकीबाई हे मोगलांच्या कैदी बनुन बादशाही छावणीत गेल्या . जिजीवरून महाराजांनी स्वराज्याची कामे 8ते 9 वर्ष बघितली त्यानंतर राजाराम महाराज पुन्हा स्वराज्यात आले पन्हाळा - विशाळगडास आले राजाराम महाराज स्वराज्यात आल्यावर राजधानी ही सातारा झाली साताऱ्याच्या तुलनेने विशाळगड हा फार सुरक्षित होता महाराजांनी आपला कुटुंब ला विशाळगड वर हलवले राजाराम महाराजाचा अकाली मृत्यू झाला त्यावेळेस त्याचे वय अवघे 30 वर्ष चे होते आता परत स्वराज्याची दशा ना छत्रपती ना राजा झाली होती त्यात वैधव्याचे दुःख बाजूस ठेवून ताराबाईंनी मराठ्यांच्या गादीवर आपला पुत्र शिवाजीराजे यास बसविले व लष्करी मोहिमेची सर्व सूत्रे आपल्या हाती घेतली महाराणी ताराबाई ने पुढे मोगलांशी 7/8 वर्ष आपल्या नेतृत्वाखाली संघर्षं देत राहिला महाराणी ताराबाई च्या कालखंडात मराठे नर्मदा ओलांडून मावळव्यात स्वारी करून खंडण्या वसूल लागले औरंगजेब 27 वर्ष स्वराज्यात लढ्यात राहिला पण त्याला हे स्वराज काबीज करता आलं नाही कारण हे स्वराज्य कोणी राजाच नव्हत हे स्वराज्य या रयतेचा होत 27 वर्ष चा युद्धाचा कालखंडात मराठ्यांचा राज्यात अशा तीन कारकिर्दी झाला :1 संभाजी कारकीर्द 2 राजाराम कारकीर्द 3 ताराबाई कारकीर्द यांनी औरंगजेब सघे युद्ध केले पण त्याला स्वराज्य पूर्ण काबीज करू दिले नाही ताराबाई चा नेतृत्वाखाली मराठ्याने माळवा ,गुजरात,कर्नाटक इ सुभ्यावर राजरोस प्रहार चालू ठेवला दिल्लीपती औरंगजेब बादशाह शेवटी याच महाराष्ट्रचा मातीत त्याने जगाचा निरोप घेतला ...Read more

RED TAPE
RED TAPE by ABHIJIT KULKARNI Rating Star
MAHARASHTRA TIMES

आजच्या व्यवस्थेवर फटकारे... अप्रामाणिकपणा आणि भ्रष्टाचार हे आपल्या देशाच्या पाचवीलाच पूजले आहेत, अशी बहुसंख्य भारतीयांची भावना आहे. आजूबाजूला घडणाऱ्या गोष्टी, वर्तमानपत्रातल्या बातम्या आणि सरकारी, कधी खासगीदेखील कार्यालयात येणारे अनुभव यामुळे तर ही ावना अधिकच पक्की होत जाते. पण याचबरोबर या परिस्थितीतही सावकाश का होईना देशाची प्रगती होते आहे, निदान देश बऱ्यापैकी ‘ओके’ चालला आहे, असेही मत वा निरीक्षण आपल्यातल्या बहुतेकांचे असते. तसेच हा देश जो तगून आहे तो काही प्रामाणिक अधिकाऱ्यांच्या, काही कर्तृत्ववान नागरिकांच्या आणि काही निष्ठावान व्यावसायिकांच्या जोरावर याविषयी आपल्याला शंका नसते. असे प्रामाणिक लोक जीवनात विविध वळणांवर आपल्याला भेटत असतात, पण या बरबटलेल्या व्यवस्थेमध्ये त्यांची काय घुसमट होत असेल, याची आपल्याला कल्पना येतेच असे नाही. नुकतीच प्रकाशित झालेली ‘रेड टेप’ ही अभिजित कुलकर्णी यांची कादंबरी अशाच एका प्रामाणिक व कर्तव्यकठोर अधिकाऱ्याची कहाणी सांगते. कालखंडाचा विचार केला तर कादंबरीचा स्पॅन छोटा, म्हणजे काही महिन्यांचा आणि प्रशासकीय दृष्टीने विचार केला तर केवळ दोन प्रकरणांच्या फाइलपुरताच मर्यादित आहे. पण यातही अभिजित आपल्या माध्यम क्षेत्राची, प्रशासकीय पद्धतीची, शासकीय आणि थोडेफार लँडमाफियांच्या जगाची अशी सफर घडवतात की एकचवेळी अंतर्मुख व अस्वस्थ व्हायला होते. कादंबरीच्या केंद्रस्थानी आहे बांद्र्याच्या कलेक्टरपदी असलेला महेश हा सचोटीचा आयएएस अधिकारी. हा नुसता प्रामाणिक नाही तर कार्यक्षमदेखील आहे. नुसता सक्षम नाही तर जनतेची फसवणूक, लूट करणाऱ्या खुनशी व समाज विघातक शक्तींशी पंगा घेऊन त्यांना निष्प्रभ करणाऱ्या खेळी करण्याइतका चतुर आणि हिंमतवान देखील आहे. प्रकरण आहे बांद्र्याच्या मध्यवस्तीत असलेल्या सुपरस्पेशालिटी हॉस्पिटलसाठी राखीव असलेल्या भूखंडाचं व शासकीय कर्मचाऱ्यांची वसाहत विकसित करण्याच्या कामाचं. शेकडो कोटी रुपयांचा प्रश्न असल्याने अर्थातच मुख्यमंत्र्यांपासून अनेकांचे हिसंबंध यात गुंतलेले. मोठा मलिदा लाटणाऱ्या प्रमुख पात्रांबरोबरच जमेल तेवढा हात मारणारे आणि वैयक्तिक हिशेब चुकते करणारे काठावरचे खेळाडू यांचे अतिशय सुंदर चित्रण कादंबरीत येते. आयएएस अधिकाऱ्यांच्या वैयक्तिक महत्त्वाकांक्षा आणि हितसंबंध व त्यामुळे एकाचवेळी एकमेकांवर कुरघोडी व एकमेकांना मदत करण्यासारखे गुंतागुंतीचे प्रसंग लेखकाने खुबीने रंगवले आहेत. कादंबरीची भाषा व घडामोडींचा वेग आपल्याला खिळवून ठेवतो. महेशला त्याच्या कामात मदत करणारा जया हा पत्रकार लेखकाने अतिशय प्रभावीपणे उभा केला आहे. त्याचबरोबर प्रशासकीय व्यवस्थेवर, पत्रकारितेवर, माध्यमांच्या जबाबदारीवर मार्मिक भाष्य ही कादंबरी करते. फाइलवर हवा तसा शेरा मारावा म्हणून येणारा दबाव महेश झिडकारतोच, पण त्याचबरोबर या विषयातल्या बाधित, वंचितांचं प्रबोधन करून सामाजिक दबावही वरिष्ठांवर आणतो. धमक्या, चारित्र्यहननाचे प्रयत्न यांना न जुमानता आपल्या अधिकारपदाचा योग्य उपयोग करण्याचा त्याचा प्रयत्न आपल्यालाही कुठे तरी आशेचा किरण दाखवून जातो. अभिजित यांची ही पहिलीच कादंबरी छान जमून आली आहे. कादंबरीचा प्लॉट उत्कंठावर्धक आहे. संवाद जिवंत आहेत आणि पात्रं रसरशीत. –डॉ. चंद्रकांत संकलेचा ...Read more