* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: CHICKEN SOUP FOR THE SOUL PART 5
  • Availability : Available
  • Translators : USHA MAHAJAN
  • ISBN : 9788184981988
  • Edition : 2
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 200
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : SHORT STORIES
  • Available in Combos :CHICKEN SOUP SERIES COMBO OFFER
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
“NOT ANOTHER HELPING OF CHICKEN SOUP FOR THE SOUL... JUST WHEN I THOUGHT IT WAS SAFE TO RETURN TO AN UNCARING AND INSULAR EXISTENCE, ANOTHER SHOT OF STORIES ARRIVES REMINDING US THAT THE KEY TO OUR HUMANITY LIES WITHIN OUR SELVES.”LLOYD WEINTRAUB. TELEVISION PRODUCER, AMERICA’S FUNNIEST HOME VIDEOS JACK CANFIELD AND MARK VICTOR HANSEN, WORLDRENOWNED AND UNIVERSALLY LOVED MOTIVATIONAL SPEAKERS, OFFER YOU THEIR LATEST BANQUET OF TIMELESS TALES AND INSPIRING WISDOM. WHETHER YOU ARE A LONGTIME FAN OF THE SERIES OR A FIRSTTIME SAMPLER, YOU WILL TREASURE CHICKEN SOUP FOR THE SOUL’S LATEST TRIBUTE TO LIFE AND HUMANITY. WITH TOPICS RANGING THE EMOTIONAL AND EXPERIENTIAL GAMUT, THESE HEARTWARMING STORIES INVITE YOU TO ENJOY CHICKEN SOUP IN WHATEVER WAY YOU FIND MOST COMFORTING AND APPEALING... BY THE SPOONFUL, THE BOWLFUL OR THE WHOLE SOUP POT IN ONE SITTING. THE AUTHORS OF THESE STORIES SHARE WITH YOU SOME OF THEIR MOST MEANINGFUL LIFE EXPERIENCES. THEIR NARRATIVE GIFTS WILL HELP YOU TO FIND DEEPER MEANING IN YOUR OWN EXPERIENCES AND TO MOVE FORWARD INTO A RICHER, MORE FULFILLING LIFE. REMEMBER, IN YOUR LIFE AND THE LIVES OF THOSE YOU LOVE, THERE IS ALWAYS ROOM FOR MORE WISDOM, MORE INSPIRATION, MORE SHARED STORIES AND, OF COURSE, MORE CHICKEN SOUP. JACK CANFIELD AND MARK VICTOR HANSEN, # 1 NEW YORK TIMES BESTSELLING COAUTHORS, ARE PROFESSIONAL SPEAKERS WHO HAVE DEDICATED THEIR LIVES TO ENHANCING THE PERSONAL AND PROFESSIONAL DEVELOPMENT OF OTHERS. THEY ARE THE COAUTHORS OF EIGHT NEW YORK TIMES BESTSELLERS, INCLUDING CHICKEN SOUP FOR THE SOUL, CHICKEN SOUP FOR THEWOMEN’S SOUL, CHICKEN SOUP FOR THE MOTHER’S SOUL AND CHICKEN SOUP FOR THE TEENAGE SOUL.
मनाला अतिशय भावणाया हृदयस्पर्शी, स्फूर्तिदायक अशा पुढील कथांचा तुम्हाला आनंद प्राप्त करून देण्यासाठी सादर आहे तुमच्या आवडत्या ‘चिकन सूप फॉर द सोल’ या पुस्तकाचा पाचवा भाग! मानवी आयुष्याला व माणुसकीला मानाचा मुजरा करणाया या कथारूपी पुष्पगुच्छाचा सुगंध प्रत्येकाच्या मनात दरवळेल व असाच अनेकांच्या मनात दरवळत जाऊन साया पृथ्वीतलावर सुगंधित वातावरण निर्माण होईल, शांती प्रस्थापित होईल अशी खात्री आहे. हे ‘चिकन सूप’ चव घेत घेत चमचाचमचा पिऊ शकता. हवं तर वाडगाभर सूप प्राशन करू शकता आणि वाटलंच तर सूपचं भरलेलं पूर्ण पातेलंच एका बैठकीत संपवू शकता! या भागातील सामान्य लोकांच्या जीवनातले असामान्य अनुभव वाचताना एखाद्या वेळी तुम्हाला आलेल्या अनुभवाची आठवण जागी होईल आणि मग त्या कथेचा खरा गर्भितार्थ तुमच्या मनाला अधिक चांगल्या प्रकारे स्पर्श करून जाईल. एक लक्षात ठेवा – तुमच्या व तुमच्या जिवलगांच्या आयुष्यात प्रेमासाठी, स्फूर्तीसाठी भरपूर जागा आहे. तेव्हा ह्या पाचव्या भागातील कथांचा ठेवा मनात जरूर जपून ठेवा.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #CHICKENSOUP #USHAMAHAJAN #JACK CANFIELD #MARKVICTORHANSEN #PRADNYAOAK
Customer Reviews
  • Rating StarCHATURANG 10-1-2009

    ‘चिकन सूप फॉर द सोल’ या जगप्रसिद्ध ‘बेस्ट सेलर’ पुस्तक मालिकेतील चौथ्या, पाचव्या व सहाव्या भागातील काही कथांचा उषा महाजन यांनी केलेला स्वैरानुवाद पेश करणारे हे सदर. या तिन्ही भागांच्या अनुवादांचे हक्क ‘मेहता प्रकाशन’ला मिळाले आहेत. यापूर्वी ‘मेहता प्काशन’ने पहिल्या व तिसऱ्या भागाचा अनुवाद पुस्तकरूपाने प्रसिद्ध केला आहे. ‘‘माणसाच्या आयुष्यात तीन महत्त्वाच्या गोष्टी असतात. पहिली म्हणजे दयाळू असणे, दुसरी म्हणजेही दयाळू असणे व तिसरी म्हणजेदेखील दयाळू असणेच!’’ - हेन्री जेम्स एका सकाळी जॉन इव्हॅन्स हा असाच अचानक माझ्या आयुष्यात आला. कोणीतरी दिलेल्या जुन्यापुराण्या अतिशय ढगळ कपड्यातला व शिवणी उसवलेल्या, झिजलेल्या बुटातील ती स्वारी म्हणजे एक गबाळ छोटासा मुलगा. नॉर्थ कॅरोलिना राज्यातील आमच्या लहानशा गावात सफरचंद तोडण्याच्या मोसमात जे भटके कामगार नुकतेच येऊन पोहोचले होते त्यातल्या एकाचा हा मुलगा. ते कामगार तुटपुंज्या वेतनावर आपल्या कुटुंबाची कशीबशी गुजराण करत असत. त्या दिवशी सकाळी आमच्या दुसरीच्या वर्गाच्या दारात उभा असलेला जॉन इव्हॅन्स म्हणजे एक मूर्तिमंत केविलवाणं दृश्यच होतं. एका पायावरून दुसऱ्या पायावर भार देत तो उभा होता व आमच्या वर्गशिक्षिका पार्मिली रजिस्टरमध्ये त्याचं नाव लिहून घेत होत्या. त्या गबाळ्या ध्यानाला पाहून वर्गाच्या प्रत्येक रांगेतून खालच्या आवाजात कुरबूर व नाराजीचा सूर उमटत होता. ‘‘कोण आहे तो?’’ माझ्या मागच्या बाकावरचा मुलगा पुटपुटला. ‘‘ए, कोणीतरी खिडकी जरा उघडा बरं,’’ एक मुलगी खुदुखुदू हसत म्हणाली. पार्मिली बार्इंनी चष्म्यातून वर्गाकडे करडी नजर टाकली. एकदम कुजबूज थांबली व त्या परत आपल्या कामात गुंग झाल्या. ‘‘मुलांनो, हा जॉन इव्हॅन्स बरं का,’’ बार्इंनी उत्साहाच्या आविर्भावात सगळ्यांना सांगितलं. जॉनने चौफेर नजर टाकली व केविलवाणं हसला, कोणीतरी हचून आपल्याला प्रतिसाद देईल या अपेक्षेने. पण कोणीच काही प्रतिक्रिया दिली नाही. तो बिचारा हसतच राहिला. माझ्या बाकावरची शेजारची रिकामी जागा बार्इंना दिसू नये अशी मनात प्रार्थना करत मी श्वास रोखून धरला होता; आणि नेमकी त्यांना तीच जागा दिसली आणि त्यांनी जॉनला माझ्या शेजारी बसायला सांगितलं. बसताना त्याने माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकला, पण मी मात्र जाणूनबुजून त्याची नजर टाळली. पहिला आठवडा संपता संपता जॉनने वर्गातलं त्याचं सर्वात खालचं स्थान पक्कं केलं. ‘‘ह्यात त्याचाच दोष आहे.’’ एकदा रात्रीच्या जेवणाच्या वेळी मी आईला सांगितलं. ‘‘साधे आकडेदेखील त्याला अजून नीट मोजता येत नाहीत.’’ रोज रात्रीच्या माझ्या जॉनपुराणामुळे आईला मात्र एव्हाना जॉनची बरीच माहिती झाली होती. माझं सगळं बोलणं ती शांतपणे ऐकून घेत असे; पण ‘असं,’ ‘हो का?’ ‘बरं बरं,’ या पलीकडे ती जास्त काही प्रतिक्रिया देत नसे. ‘‘मी बसू तुझ्याजवळ?’’ मधल्या सुट्टीत जेवणाचा ट्रे हातात घेऊन, माझ्या पुढ्यात उभं राहून जॉन हसत हसत विचारत होता. ‘‘बरं ठीक आहे. बस बस,’’ मी कसंबसं म्हणालो. त्याला जेवताना, इकडेतिकडे हिंडताना बघून मी विचार केला की जॉनच्या वाट्याला आलेली एवढी हेटाळणी खरं तर अयोग्यच होती. तो माझ्या जवळपास असला की उलट मला छान वाटायचं व तोही आता जास्त आनंदी दिसू लागला होता. जेवणानंतर खेळाच्या मैदानावर जाऊन सगळ्यांबरोबर आम्ही खूप हुंदडलो. मधली सुट्टी संपल्यावर पार्मिली बार्इंच्या मागे रांगेत उभं असताना मी मनाशी पक्कं केलं की यापुढे जॉन एकाकी राहणार नाही याची काळजी घ्यायला हवी. ‘‘सगळी मुलं जॉनशी फार दुष्टपणे वागतात, असं तुला वाटतं का गं?’’ एकदा रात्री आई मला पांघरूण घालत असताना मी तिला हा प्रश्न केला. ‘‘मला काही कळत नाहीये. कदाचित असंच वागण्याची सवय असेल.’’ ती खेदाने म्हणाली. ‘‘आई, उद्या जॉनचा वाढदिवस आहे आणि त्याला केक, भेटवस्तू काहीच मिळणार नाही गं. कोणालाच त्याची पर्वाच नाहीये.’’ शाळेतील प्रत्येक मुलाच्या वाढदिवसाला त्याची आई संपूर्ण वर्गासाठी छोटे केक्स व पार्टीसाठी छान छान वस्तू घेऊन शाळेत येई. माझ्या व बहिणीच्या वाढदिवसालाही माझी आई शाळेत येत असे. जॉनची आई तर सफरचंदाच्या बागेत दिवसभर काम करत असे. त्यामुळे त्याचा ‘खास’ दिवस सामान्य दिवसाप्रमाणेच जाणार, असाच विचार मी केला. ‘‘तू काळजी करू नकोस. मला खात्री आहे की सगळं कसं छान, नीटपणे पार पडेल बघ.’’ आईने माझी पापी घेत मला ‘शुभरात्री’ म्हणाली आणि निघून गेली. आईला वाटलेली खात्री नक्कीच खोटी ठरणार, असं मला आयुष्यात पहिल्यांदाच वाटलं. दुसऱ्या दिवशी सकाळी न्याहारीच्या वेळी मला बरं वाटत नव्हतं म्हणून मी शाळेत जायचं नाही, असं ठरवलं. ‘‘तुझ्या या निर्णयाचा व जॉनच्या वाढदिवसाचा काही अर्थाअर्थी संबंध आहे का?’’ आईने विचारलं. शरमेने लाल झालेले माझे गालच उत्तर देऊन गेले. ‘‘समजा तुझा एखादा जवळचा मित्र तुझ्या वाढदिवसाला गैरहजर राहिला, तर तुला कसं वाटेल?’’ तिने मला विचारलं. मी क्षणभर विचार करून पटकन तिची पापी घेऊन, टाटा करून शाळेत पळालो. गेल्या गेल्या मी जॉनला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा दिल्या. त्याच्या वाढदिवसाची मी आवर्जून आठवण ठेवली, याचा आनंद त्याच्या ओशाळवाण्या हास्यातून जाणवत होता. म्हणजे मला वाटलं होतं तेवढा काही त्याचा दिवस खराब जाणार नव्हता कदाचित! दुपारपर्यंत तर माझा पक्का समज झाला की वाढदिवस म्हणजे काही फार महत्त्वाचा दिवस नसतोच. पार्मिली बाई फळ्यावर एक गणित मांडत होत्या. तेवढ्यात बाहेरच्या हॉलमधून मला ओळखीचा आवाज आला. माझ्या खूप ओळखीच्या त्या आवाजात वाढदिवसाचं शुभेच्छागीत ऐकू येत होतं. काही सेकंदांतच दारातून माझी आई येताना दिसली. तिच्या हातात एक ट्रे होता. त्यात छोटे केक्स व मेणबत्त्या दिसत होत्या. छानशा रंगीत कागदात एक प्रेझेंट दिसत होतं. पार्मिली बाईदेखील चिरक्या आवाजात आईबरोबर गाऊ लागल्या. पूर्ण वर्गाने माझ्याकडे प्रश्नार्थक नजरेनं बघितलं. रात्री गाडीच्या प्रखर दिव्यांसमोर भेदरून उभ्या असलेल्या हरणासारखा जॉन आईकडे बघत होता. तिने छोटे केक्स व प्रेझेंट बाकावरती त्याच्यासमोर ठेवलं व म्हणाली, ‘‘वाढदिवसाच्या तुला खूप खूप शुभेच्छा.’’ माझ्या त्या मित्राने ट्रे हातात घेऊन, शांतपणे प्रत्येक बाकापाशी जाऊन मोठ्या अदबीने ते छोटे केक्स सर्वांना वाटले. आई माझ्याकडेच बघत होती, हे माझ्या लक्षात आलं. मी केकचा तुकडा तोडत असताना तिने माझ्याकडे बघून डोळे मिचकावले. आता भूतकाळात शिरल्यावर जाणवलं की, त्या दिवशी वर्गातल्या ज्या मुलांनी आपला वाढदिवस साजरा केला होता, त्यांच्यापैकी बऱ्याच जणांची नावंही नीट आठवत नाहीयेत. काही दिवसांनंतर जॉन इव्हॅन्स आमच्या गावातून निघून गेला. त्यानंतर आजतागायत मला त्याची काहीच खबरबात नाही. पण जेव्हा जेव्हा मी ते वाढदिवसाचं गीत ऐकतो, तेव्हा प्रत्येक वेळी मला तोच दिवस आठवतो... माझ्या आईचं ते सरप्राइझ... आणि माझ्या मित्राच्या डोळ्यातली चमक. - मूळ कथा - रॉबर्ट टेट मिलर A Birthday Song ...Read more

  • Rating StarCHATURANG 7-2-2009

    ‘मुलाला तुमच्या प्रेमाची सर्वात जास्त गरज केव्हा असते? जेव्हा खरंच त्याची/तिची ते प्रेम मिळण्याची योग्यता नसते.’ - अनामिक मला एकूण तीन मुलं. मुलगा एकच सर्वात मोठा- पॉल, ज्याचं नाव त्याच्या वडिलांवरून ठेवलंय. थेरेसा हे आमचं शेंडेफळ. वडिलांसारखे घारेडोळे आणि कुरळे केस असलेली. एलिन ही दोघांच्या मधली. तिचं नाव माझ्यावरून व माझ्या आईवरून (तिचं नाव एलिन अ‍ॅन होतं!) ठेवलंय. माझा जन्म झाल्यानंतर माझ्या आईनं माझं नाव ठेवलं- अ‍ॅन एलिन. मला मुलगी झाल्यावर मीही आईसारखंच करून मुलीचं नाव ठेवलं- एलिन अ‍ॅन. जेमतेम पाच महिन्यांची होत नाही तोवर एलिनमध्ये स्वतंत्रपणे जगण्याचा बाणा दिसू लागला होता. दुसऱ्या कोणी तिच्या तोंडात दुधाची बाटली धरलेली तिला चालत नसे. सगळं स्वत:च्या मर्जीने करण्याचा तिचा हट्ट असे. तीन मुलं घरात आजूबाजूला बागडत असताना त्या काळात खूप मजा येत असे. तिघंही कामात मदत करत. त्यांची थट्टामस्करी, मस्ती चाले. घराघरात जसं घडतं तसंच आमच्याही घरात कधीकधी चर्चा, वादविवादाला तोंड फुटत असे. काही बाबतीत त्यांच्या वर्तणुकीमध्ये सुधारणा झाली पाहिजे असं मला व त्यांच्या वडिलांना वाटत असे, तेव्हा आम्हीच विषयाला हात घालत असू. कधी मुकाट्याने ऐकून घेणं व होकार देणं, तर कधी शाब्दिक विरोध दर्शविणं- अशा पॉल व थेरेसाच्या प्रतिक्रिया होत असत. पण शेवटी सगळं स्पष्टीकरण होऊन, एकमेकांचं ऐकून घेऊन वातावरण शांत होत असे. पण एलिनबरोबर मोकळ्या मनाने चर्चा करण्याची कधीच वेळ येत नसे. आम्ही काही मत दर्शवू शकतो या विचारालाच तिचा विरोध असे. मग थाडथाड पाय आपटत जिना चढून ती तिच्या खोलीत जाऊन धाडकन दार बंद करून घेत असे. खोलीमध्ये जोरजोरात गाणी लावून बसत असे. व तारस्वरात ओरडून सांगत असे की तिला कोणत्याही मुद्यावर चर्चा करण्याची इच्छा नाही. सुरुवातीच्या काळात मी अनेकदा तिला शांतपणे समजावण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यामुळे तिची चिडचिड व राग अजूनच वाढत असे. एके दिवशी मात्र, एलिनने आमची वाजू ऐकून घेतलीच पाहिजे, अशी निकड निर्माण झाल्यावर मी तिला एक पत्रच लिहिलं. त्या पत्रात माझी व तिच्या वडिलांची बाजू स्पष्ट केली. आम्हाला कोणत्या गोष्टीत तिनं थोडं बदलावं असं वाटत होतं, ते मोकळेपणाने मांडलं. सकाळी ती शाळेत जाईपर्यंत मी थांबून राहिले व नंतर तिच्या खोलीत जाऊन पलंगावर ते पत्र ठेवून आले. तिने कधीच त्या पत्राचा उल्लेखही केला नाही. तिने ते वाचल्याचंही मला कळू दिलं नाही. पण तिच्या वागण्यात थोडीफार सुधारणा मात्र दिसून आली. त्यानंतर काही वर्षांसाठी अशाच प्रकारे ती शाळेत, नोकरीवर, मित्राला भेटायला गेली असताना मी तिला पत्र लिहायची आणि ती पत्रं तिच्या पलंगावर जात राहिली. मला वाटतं, वर्षातून दोन-तीन वेळा तरी मी तिला पत्र लिहिलं. तब्बल १४ वर्षे हा सिलसिला चालू होता. तिने पत्र वाचल्याचं ना मला कधी सांगितलं, ना की त्यातल्या मुद्यावर माझ्याशी काही चर्चा केली. पण तिच्या वागण्यात, स्वभावात सकारात्मक बदल मात्र घडून येत होते. कधी खोलीत जाऊन वरून ओरडून ती सांगत असे, ‘आता ही अशी पत्र लिहीत नको जाऊस मला.’ मी मात्र अर्थातच निग्रहाने लिहीतच राहिले. एलिनच्या वडिलांचे १९९० साली निधन झाले. त्यानंतर तीन वर्षांनी तिचं लग्न ठरलं. वर्चस्व गाजवणारी माता न राहण्याचा मी निश्चय केला. सगळं कसं सुरळीत चालू होतं. पण लग्नाला एकच महिना उरलेला असताना आमच्या दोघींमध्ये जबरदस्त वादावादी, मतभेद झाले. तिने रागानेच मला सुनावलं, ‘‘मी आता २४ वर्षांची झाली आहे. मतिमंद मुलांची एक खास शिक्षिका म्हणून काम करतेय. व लवकरच माझं लग्न होणार आहे. आता त्यामुळे मला पत्र लिहू नये.’’ असं तिने मला स्पष्ट शब्दांत बजावलं, परंतु तरीही मी लिहिलंच पत्र. लग्नाच्या आधी तीन दिवस एलिन तिच्या नव्या घरी जाण्यासाठी सामानाची आवराआवर करत होती. तिच्या कपाटात एक डबा होता. तो फेकून न देता तसाच ठेवून द्यावा, असं तिने मला सांगितलं- ‘आतापर्यंत तू मला जी पत्र लिहिली होतीस, ती सगळी पत्रं या डब्यात मी ठेवलेली आहेत. अधूनमधून मी परत परत ती वाचत असते आणि पुढेमागे कधीतरी माझ्या मुलीला मी ती पत्रं वाचून दाखवेन. थँक यू आई. याबद्दल मी तुझे मनापासून आभार मानते.’ ‘थँक यू एलिन.’ एवढंच मी म्हणू शकले. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

GABHULALELYA CHANDRABANAT
GABHULALELYA CHANDRABANAT by VISHWAS PATIL Rating Star
K. G Bhalerao

गाभुळलेल्या चंद्रबनात --तमाशा कलेचा दस्ताऐवज -------------------------------------------------------- ढोलकी हलगीचा कडकडाट आणि न्रुत्यसम्राद्नीचा पदन्यास, नेत्रपल्लवी,सोंगाड्याच्या हजरजबाबी जुबानीने उडवलेले हास्याचे फवारे,सवाल जबाब,रंगबाजीने त्या भरलेला रंग आणि गण,गवळणी,लावण्या, पोवाड्याच्या सुरावटीने सजलेला,पौराणिक, ऐतिहासिक, सामाजिक वगनाट्यांनी गहरेपण आलेला तमाशाचा फड हा मराठमोळ्या, महाराष्टीय मनाला भुरळ घालणारा जीवंत लोककला प्रकार.म्हणूनच तर रसिक जनांचं वढाळ मन तमाशाच्या तंबू कड धावत असतं.अशी ही जीवंत लोककला जीती जागती ठेवली ती या कलारसिकांनी आणि गावकुसाबाहेरच्या प्रेक्षक, कलावंतांनी. तमाशा जसा रसिकांच्या मनाला भूरळ घालतो तसाच तो अभ्यासकांच्या मनालाही भूरळ घालतो.त्या साठी विद्यापीठीय अभ्यासक जसे पायाला भिंगरी बांधत त्याचा शोध घेतात तसेच काही रसिक अभ्यासकही जिद्न्यासा म्हणून संशोधन करत असतात.अनेकांनी तमाशावर पी.एच.डी.केल्या. तर काहींनी फडमालकांची चरित्रे वाचकां समोर आणले.काहींनी त्यातील कलावंतांवर लेखनीचा झोत टाकला. सुप्रसिद्ध कादंबरीकार,ज्यांच्या सिध्दहस्त लेखनीतून साकारलेल्या ऐतिहासिक,सामाजिक कादंब-यांनी वाचकांच्या मनात घर केलं ते विश्वास पाटील यांची`गाभुळलेल्या चंद्रबनात ` ही कादंबरी तमाशा कलेचा दस्ताऐवज घेऊन आली आहे. यापूर्वी ही त्यांनी `चंद्रमुखी `नावाची कादंबरी लिहून या तमाशा कलेकडे वाचकांच्या नजरा वळवलेल्या होत्या. आता आलेली त्यांची `गाभुळलेल्या चंद्रबनात ` ही तीनशे एक पानांची कादंबरी मेहता पब्लिशिंग हाऊसने प्रकाशीत केली आहे.नौशाद आणि संगीतकार राम कदमांना विश्वास पाटलांनी ही कादंबरी अर्पण केली आहे. या कादंबरीत जसे तमाशाच्या पडद्याआडचे,राहुटीतले जग येते तसेच अनेकदा स्टेजवरचा तमाशाही येतो.त्यातील ` मोहना बटाव `,`असा झुंजला महाराष्ट्र माझा `, `संत तुकाराम ` अशा काही वगनाट्यांची कथानक काही अंशी गरजेपुरती येतात. ज्यामुळे वाचकांना संपूर्ण वगनाट्यांची कल्पना येऊ शकते. खर तर उमर साठीतला बाकेराव बानगीकर आणि त्याच्या प्रेमसागरात मसोळीसारखी डुंबण्यासाठी आलेली सतरा अठरा वर्षाची न्रुत्याची बिजली रंगकली आणि या दोघांनांही माशासारखं पाण्याबरोबर काढून तरफडायला लावणारा हिशोबी,धूर्त खलनायकी पात्र आणि वास्तवातल खलनायकी जगणं जगणारा ऐशारमी,विलासी गगण आप्पा या मुख्य पात्रांच्या अनुषंगाने अनेक पात्र येत या कादंबरीचा सोनेरी गोफ कुशलतेने पाटलांनी विणला आहे. बाकेराव सारखा हजरजबाबी सोंगाड्या,गोड गळ्याची गायकी असलेला स्वरसम्राट,आपला फड,वगनाट्य सर्वोत्तम होण्यासाठी सतत धडपडणारा,त्यासाठी मान अपमान, नुकसानीची पर्वा न करणारा आणि म्हणूनच रसिकांच्या गळ्यातील ताईत झालेला,रसिक मनावर अधिराज्य गाजवणारा हरहुन्नर कलावंत पण त्यालाही पुरुषी संशयी मनावर काबू ठेवता येत नाही.तर दुसरीकडे अप्रतिम सौदर्याचं चांदणं अंगाअंगावर जन्मतःच घेऊन आलेली,तारुण्याने मुसमुसलेली जवान,रसरसलेली रंगकली जिच्या रोमारोमात भिनलेली कला.तिचा हा ऐवज तिलाच जगण्याच्या टप्याटप्यावर नागिणीसारखा डंख मारत रक्तबंबाळ करत रहातो.या दोन प्रेमीयुगलामध्ये सतत बिबवा म्हणून कार्यरत असणारा बाकेरावचा फड पार्टनर गगण आप्पा. रंगकली व बाकेराव यांना एकमेकांपासून दूरवण्यासाठी, तमाशाचा गल्ला अपमतलबासाठी उपयोगात आणणारा या दोनही कामी सतत व्यूहरचना आखणारा धूर्त असा तो आहे.या अनुषंगाने या तिघांच्याही संबंधाने अनेक पात्र येत राहतात.हे तिघही कधी यशाचे शिखर गाठतात तर कधी अपयशाच्या खोलदरीत ढकलले जाण्याचा अनुभव घेत राहतात.नदीच्या लाटेनं हळुवार आपलं अंग बदलत पुढपुढे सरकावं तसं कथानक वाचकांना उत्सुकता वाढवत पुढेपुढे नेत राहत. शेवटी रंगकली आणि बाकेरावच्या प्रेमाचाच विजय होतो.अनेक वळण घेत ते एकमेकांच्या जीवनात पुन्हा येतात. गगण आप्पा मात्र इतरांना फसवता फसवता स्वतः च त्या फसवणूकीच्या चिखल दलदलीत अडकतो ते कधीही न सावरण्यासाठी. एखादा नाट्य कलावंत अथवा तमाशा कलावंत जणूकाही एखाद्या पात्रासाठीच जन्माला आलेला असतो.जसा या कथानकात युवराज पाटणे ` छत्रपती संभाजी महाराजांच्या ` भूमिकेसाठी तर बाकेराव ` संत तुकारामांच्या ` भूमिकेसाठी. शेवटी संत तुकाराम महाराज जसे गरुडवाहनातून वैकुंठाला गेले तसे बाकेराव संत तुकारामांची भूमिका करताना अखेरच्या वैकुंठ गमनाचा सीन आटोपून त्या गरुडवाहनातच आपलं कलेवर सोडतात. मानवी स्वभावाचे सुष्ट-द्रुष्ट नमुने, नात्यातील गुंतागुंत, त्याग-स्वार्थ येथेही आपणास दिसतो. कादंबरी वाचताना अनेक माहितीचे कलावंत आपल्या डोळ्यासमोर उभे राहतात.पण अनेकांचे मिक्सिंग असल्याने आपली फसगत होते. तमाशाच्या फडात जगण्याच्या मजबूरीने काही कलावंत येतात तर काही कलेची हौस म्हणूनही येतात. तर काहींना वारशाने ही कला जोपासावी लागते.पण या तमाशा कलावंतांच जगणं सामान्य माणसाच्या,नाट्यकलावंताच्या,चित्रपट कलावंतांच्या जगण्यापेक्षाही कसं भिन्न आहे,भणंग आहे, `सुख पाहता जवापाडे, दु:ख पर्वाता एवढे `असंच त्यांच विश्व आहे.आणि विश्वास पाटलांसारख्या कसदार लेखनीचा परिसस्पर्श त्याला लाभल्याने वाचकांना बारकाव्याने ते जगणं समजून घेण्यासाठी खूपच मदत झाली आहे. असेच म्हणावे लागेल. के.जी.भालेराव ...Read more

NOT WITHOUT MY DAUGHTER
NOT WITHOUT MY DAUGHTER by BETTY MAHMOODY Rating Star
Jayesh Naiknavare

`नॉट विदाऊट माय डॉटर` हे पुस्तक नुकतेच वाचून पूर्ण झाले. पुस्तकातील सर्व घटना ही १९८३ च्या आसपासची आहे. पुस्तक वाचून जेव्हा पूर्ण झाले तेव्हा मन अगदी सुन्न पडले होते. ती वसुस्थिती अक्षरशः मला माझ्या डोळ्यांपुढे दिसत होती. एकदम अनोळखी प्रदेश त्यात तेथ क्रांती झालेली कशाचाच कशाला ताळमेळ नाही. आणि असा देश जेथे सर्व कायदे हे पुरुषाच्या बाजूने होते अगदी स्त्री ने संतती नियमन करणे हा सुद्धा गुन्हा होता आणि त्याला शिक्षा ही देहदंडाचीच. या सारखे आजून अनेक जाचक कायदे त्या देशात त्या वेळी अस्तित्वात होते. आणि ज्या व्यक्तीवर विश्वास ठेवून सर्व काही सोडून त्याच्या मागे इथवर ६००० मैलांचा प्रवास करून आल्यावर तिच्या लक्षात येते की आपण किती मोठ्या संकटात सापडलो आहोत. तोच तिचा नवरा तिच्या जीवावर उठतो तिला बेदम मारझोड करणं, शिवीगाळ करणं हे तर नित्याचेच होऊन जाते. तिला सतत तिच्या मुली पासून दूर नेण्याचा प्रयत्न करतो. रात्रंदिवस तिच्यावर पाळत ठेवतो. पण ती धीर सोडता तिच्या मुली साठी सर्व काही सहन करत राहते आणि अखेरीस ती तेथुन पळून जाण्याचा विचार करते आणि मग सुरू होतो तो सुटकेचा खडतर, जीवघेणा प्रवास. या सर्व प्रवासात तिचा फक्त एकाच गोष्टीवर विश्वस असतो ती म्हणजे `ईश्वर` ती तिला आणि तिच्या ६ वर्षाच्या लहान मुलीला हेच सांगत राहते की ईश्वर सर्व काही ठीक करेन. आणि तोच एक आशेचा किरण धरून तिचा खडतर प्रवास सुरु होतो आणि ती त्यात यशस्वी सुद्धा होते. सर्वांनी आवर्जून वाचावे असे हे पुस्तक आहे. ...Read more