* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: MANS SEARCH FOR MEANING
  • Availability : Available
  • Translators : VIJAYA BAPAT
  • ISBN : 9788184980721
  • Edition : 8
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 148
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : SELF HELP, HEALTH & PERSONAL DEVELOPMENT
  • Sub Category : FAMILY & RELATIONSHIPS, PARENTING
Quantity
Buying Options:
  • Ebooks:
  • Print Books:
A PROMINENT VIENNESE PSYCHIATRIST BEFORE THE WAR, VIKTOR FRANKL WAS UNIQUELY ABLE TO OBSERVE THE WAY THAT HE AND OTHER INMATES COPED WITH THE EXPERIENCE OF BEING IN AUSCHWITZ. HE NOTICED THAT IT WAS THE MEN WHO COMFORTED OTHERS AND WHO GAVE AWAY THEIR LAST PIECE OF BREAD WHO SURVIVED THE LONGEST - AND WHO OFFERED PROOF THAT EVERYTHING CAN BE TAKEN AWAY FROM US EXCEPT THE ABILITY TO CHOOSE OUR ATTITUDE IN ANY GIVEN SET OF CIRCUMSTANCES.NNTHE SORT OF PERSON THE PRISONER BECAME WAS THE RESULT OF AN INNER DECISION AND NOT OF CAMP INFLUENCES ALONE. ONLY THOSE WHO ALLOWED THEIR INNER HOLD ON THEIR MORAL AND SPIRITUAL SELVES TO SUBSIDE EVENTUALLY FELL VICTIM TO THE CAMP`S DEGENERATING INFLUENCE - WHILE THOSE WHO MADE A VICTORY OF THOSE EXPERIENCES TURNED THEM INTO AN INNER TRIUMPH.NNFRANKL CAME TO BELIEVE THAT MAN`S DEEPEST DESIRE IS TO SEARCH FOR MEANING AND PURPOSE. THIS OUTSTANDING WORK OFFERS US ALL A WAY TO TRANSCEND SUFFERING AND FIND SIGNIFICANCE IN THE ART OF LIVING.
दररोज, दर तासाला, दर मिनिटाला स्वत:च्या वागण्यासंबंधी निर्णय घेण्याची संधी समोर येत असते. तुमच्या अस्मितेचा नाश करणाऱ्या , तुमचे मनोबल हिरावून घेऊ पाहणाऱ्या शक्तींना शरण जायचे की नाही हे पदोपदी ठरवावे लागते. तुम्ही केवळ नियतीच्या हातातील खेळणे बनता की नाही हे तुमच्या निर्णयांवर अवलंबून असते. आपले मानसिक स्वातंत्र्य घालवून, आत्मसन्मान गमावून, मेंढरांसारखे मनानेही वैÂदी होता की नाही हे ठरविण्याचे तुमचे स्वातंत्र्य अबाधित असते...
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
"#MARATHIBOOKS#ONLINEMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #ARTHACHYASHODHAT #MANSSEARCHFORMEANING #अर्थाच्याशोधात #SELFHELPHEALTH&PERSONALDEVELOPMENT #TRANSLATEDFROMENGLISHTOMARATHI #VIJAYABAPAT #विजयाबापट #VIKTORE.FRANKL "
Customer Reviews
  • Rating StarSumitabh SP

    🎀`अर्थाच्या शोधात`🎀 दुःखाने ग्रासलेल्या, मनाने खचलेल्या, रोगाने पीडित अश्या माणसाला मरण्याचे/जीवन संपवण्याचे कित्त्येक कारणं सापडतात, पण जगण्याचा एकही मार्ग, एकही कारण सापडू नये? `अर्थाच्या शोधात` ह्या डॉ.व्हिक्टर फ्रँकल ह्यांच्या आत्मचरित्रातत्यांनी लिहिलेले अनुभव हे एक मनोवैज्ञानिक म्हणून तर आहेच परंतु त्याहीपेक्षा जास्त एक सामान्य कैदी म्हणून आहेत. दुसऱ्या महायुद्धाच्या दरम्यान त्यांनी ऑशवीत्झ आणि इतर काही concentration कॅम्प (यतानातळांवर) तीन वर्षे घालवली. तिथे नाझींच्या छळछावण्यांचा अनुभव घेतलेल्या फ्रँकल यांनी `लोगोथेरपी` ही पद्धत निर्माण केली. जगण्यास सामर्थ्य देणारे मनोबल कसे मिळवले पाहिजे, याचे विवेचन करणारे लेखन. सोप्या सुटसुटीत निवेदन शैलीतील तत्वज्ञानाचा विचार. यतानातळांवरील परिस्थिती बद्दल बोलताना फ्रँकल लिहितात, "दररोज, दर तासाला, दर मिनिटाला स्वत:च्या वागण्यासंबंधी निर्णय घेण्याची संधी समोर येत असते. तुमच्या अस्मितेचा नाश करणार्‍या , तुमचे मनोबल हिरावून घेऊ पाहणार्‍या शक्तींना शरण जायचे की नाही हे पदोपदी ठरवावे लागते. तुम्ही केवळ नियतीच्या हातातील खेळणे बनता की नाही हे तुमच्या निर्णयांवर अवलंबून असते. आपले मानसिक स्वातंत्र्य घालवून, आत्मसन्मान गमावून, मेंढरांसारखे मनानेही वैदी होता की नाही हे ठरविण्याचे तुमचे स्वातंत्र्य अबाधित असते..." यतानातळांवर कैद्यांचा होणारा छळ, त्यांची मानसिक स्थिती, त्यांची मरणाला शरण जाण्याची तीव्र इच्छा ह्या सगळ्या गोष्टी वाचतांना अंगावर काटा येतो. त्या परिस्थितीत, कैद्यांचं एव्हढ मानसिक खच्चीकरण करण्यात येत होतं की, मरण म्हणजे सुटका असं समीकरण झालं. स्वतःच्याच विष्ठेत पडून राहणं, आप्तस्वकीयांच्या वियोगाच्या दुःखाने खचून जाऊन भूतकाळात जगणं सुसह्य वाटणे आणि अखेरीस मनोविकार जडणे, रोज मरणाची भीक मागणे, छावणीतील इतर मित्रांना जिवंत जाळतांना बघणे इत्यादी दाखले वाचतांना माणूस म्हणून स्वतःचीच लाज वाटू लागते. पुस्तकाच्या उत्तरार्धात लेखकाने `लोगोथेरपी` ह्या उपचारपद्धतीबद्दल माहिती दिली आहे. ह्या संज्ञांचा अर्थ सांगताना प्रत्येक वेळी लेखकाने उदाहरण देऊन स्पष्ट केले आहे. एक कैद्याच्या मनोविकाराबद्दल सांगताना लेखक सांगतात की, त्या कैद्याला असं स्वप्न पडलं की 31 मार्च रोजी युद्ध संपणार आहे. तो कैदी दिवसभर ह्याच विचारात असायचा आणि दिवस मोजायचा, अखेरीस 31 मार्च चा दिवस उगवला पण युद्ध काही संपले नाही आणि तो कैदी 1 एप्रिल रोजी मरण पावला. यातानातळामध्ये कैद्यांना वाटलेली सगळ्यात मोठी शिक्षा म्हणजे `अनिश्चितता`. लिहिण्यासारखं खूप आहे परंतु हे पुस्तक प्रत्येकाने वाचून लेखकाचे अनुभव, त्यांनी concentration कॅम्प मध्ये मनोविकार जडलेल्या रुग्णांवर/कैद्यांवर केलेली थेरपी, कैद्यांचं जीवनाकडे बघण्याचा दृष्टिकोन बदलणं आणि त्यांना जीवनाचा अर्थ शोधायला लावणं हे सगळं स्वतः अनुभवावं. मी अत्यंत आभारी आहे माझा मित्र Hrishi Endait ह्यांचा, ज्यांनी मला हे पुस्तक सुचवले. धन्यवाद!🙏 ...Read more

  • Rating StarBharat Gaikwad

    #व्हिक्टर_फ्रॅन्कल यांचं #Man_Search_for_Meaning हे इंग्रजी पुस्तक #डॉ_विजया_बापट यांनी "#अर्थाच्या_शोधात" या नावानं मराठीत अनुवादित केलं आहे. नुकतंच हे पुस्तक वाचून झालं. 📚📖 आज आपण सर्वजणच जीवनाच्या अर्थाच्या शोधात आहोत. त्यामुळे "अर्थाच्या शोधत" या मथळ्यानच लक्ष वेधताच मलाही पुस्तक वाचल्याशिवाय राहवलं नाही. डॉ. व्हिक्टर फ्रॅन्कल या न्यूरॉलॉजिस्ट आणि सायकिऍट्रिस्ट असलेल्या व्यक्तीला (लेखकाला) दुसऱ्या महायुद्धादरम्यान तो केवळ `ज्यू` असण्याच्या अपराधा बद्दल पकडण्यात आले. नाझींच्या छळछावण्याच्या यातनातळांवर (कॉन्संट्रेशन कॅम्प) मध्ये फ्रॅन्कल यांनी जी 3 वर्षे घालवली त्या अनुभवांचे सखोल वर्णन या पुस्तकाच्या पूर्वार्धात आहे. फ्रॅन्कल यांच्या बरोबर पकडण्यात आलेल्या 90 टक्क्यापेक्षा जास्त लोकांना विषारी वायूकक्षात अथवा विधुत भट्टीत घालून ठार मारण्यात आले. उरलेल्या लोकांकडून उपाशीपोटी, युरोपातील गारठ्यात, अपुऱ्या वस्त्रानिशी कष्टाची कामे करून घेतली. अशा बिकट आणि भयानक परिस्थितीतीतून जात असतानाही फ्रॅन्कल यांनी आपला आशावाद ढळू दिला नाही. आपल्या ध्येर्याचा त्याग केला नाही. फ्रॅन्कल यांनी माणुसकी जपलीच, पण त्या भयंकर वातावरणातही माणुसकी शोधण्याचं औदार्य उरी बाळगलं. सभोवती हाहाकार माजला असताना तो स्वतःला प्रश्न विचारात राहिला, जीवनाचा अर्थ शोधत राहिला. `ज्याला "का" जगायचे ह्याचा उलगडा झाला कि त्याला "कशाही" परिस्थितीत जगता येते` हाच जीवनाचा अर्थ शोधता यावा, जीवनातील अर्थाचा शोध घेणारी उपचार पद्धती #लोगोथेरपी हा या पुस्तकाचा उत्तरार्ध आहे. बुद्धिबळाच्या खेळात सर्वात चांगली किंवा फक्त चांगली चाल अशी कुठलीच चाल नसते. त्या वेळच्या प्याद्द्यांनुसार, पटावरील त्यांच्या स्थानानुसार आणि प्रतिस्पर्ध्याच्या व्यक्तीमत्वानुसार सर्वात चांगली चाल कुठली ते ठरवावे लागते. जीवनाचेही तसेच आहे प्रत्येक व्यक्ती जेव्हा आपल्या आयुष्यातील ध्येय शोधायला आणि त्याच्या पूर्तीसाठी असलेली जबाबदारी पेलायला शिकते तेव्हाच ती जीवनातील प्रत्येक उत्तर शोधायला सज्ज होते. दररोज, दर तासाला, दर मिनिटाला स्वतःच्या वागण्यासंबंधी निर्णय घेण्याची संधी समोर येत असते. तुमच्या अस्मितेचा नाश करणाऱ्या, तुमचे मनोबल हिरावून घेऊ पाहणाऱ्या शक्तींना शरण जायचे कि नाही हे पदोपदी ठरवावे लागते. तुम्ही केवळ नियतीच्या हातातील खेळणे बनता कि नाही हे तुमच्या निर्णयावर अवलंबुन असते. तुम्ही जर जीवनाचा अर्थ शोधण्याच्या तयारीत असाल तर हे पुस्तक निश्चितच दिशादर्शक ठरेल.... वाचत रहा....👍🏻 © Bharat Gaikwad ✍🏻📚❣️ ...Read more

  • Rating StarAtul Nanda

    जिथं जगायला नाही तर फक्त मरायला वेगवेगळे पर्याय दिले जातात आणि त्यातूनच जगण्याचा अर्थ शोधणे म्हणजे हे पुस्तक.

  • Rating StarPurva Badave

    "अर्थाच्या शोधात" नाव वाचून हातात घ्यावंसं वाटलं तर हरकत नाही वाचायला, कारण जीवनाला अर्थ असतो का, निरर्थक आहे सगळं, असं वाटतं कधीतरी आणि हे वाटणं जास्त होत असताना हे पुस्तक हातात आलं तर विचारांना एक वेगळा अँगल हे पुस्तकं नक्कीच देऊन जातं. डॉ. वहिक्टर फ्रँकल अशा न्यूरालॉजिस्ट व सायकिअँट्रिस्ट असलेल्या व्यक्तीने दुसऱ्या महायुद्धाच्या दरम्यान नाझींच्या छळछावण्यांच्या यातनातळांवर जी तीन वर्षे घालवली, त्या सर्व अनुभवांचे सूक्ष्म वर्णन त्याने या पुस्तकाच्या पहिल्या भागात केले गेले आहे. मानसोपचार प्रणालीतील पहिला फ्राईडचा `सुखाचा शोध`, दुसरा अँडलरचा `सत्तेची आकांक्षा` आणि तिसरा हा `जीवनाच्या हेतूचा शोध` असे सिद्धांत मांडले गेले. सायकालॉजीची बरीचशी पुस्तके वाचून झाली असली तर वेगळं काय आहे यात, असं वाटतं. पण तसं पाहता फार सूक्ष्म पैलू हा लक्षात येतो, की कुठलीही आशा नसताना, अनिश्चितता सर्वत्र दिसताना माणसाच्या हातात काय असतं? याचं सार म्हणजे या लेखकाने मांडलेली पुस्तकाच्या दुसऱ्या भागातली लोगो थेरपी. यात काही संकल्पना घेऊन विवेकपूर्वक त्या त्या संकल्पनेवरचा संज्ञा परिहार छान मांडला आहे. काही सामान्य कैदी एका पावाच्या तुकड्यावर दिवस काढत असतानाही माणूसकीचे दान म्हणून मित्रांना त्यातला तुकडा देतात आणि काही आत्यंतिक उपोषणास बळी पडून नरमांस खाण्यास ही प्रवृत्त होतात. माणसांचीच ही दोन रूपे लेखकाला तिथं पहायला मिळाली. मूळ प्रवृत्ती म्हणून जी काही स्वभावतःच येते, ती कसल्याही परिस्थितीत तिचा मूळ स्वभाव सोडत नाही, हे खरं असलं तरी नवा दृष्टिकोन आणि आशा लोकांच्या मनात पेरल्या तर त्याच्यातून पुढे निर्माण होणारे आयुष्य हे नक्कीच अर्थपूर्ण असू शकेल, असं डॉक्टर व्हिक्टर फ्रँकल इथं सांगतात. भूक, थकवा, उपासमार, थंडी, छळ अशा निरुत्साही, निराशाजनक वातावरणात ही कशासाठी जगायचे, आयुष्य आपल्याला काय आव्हान करतंय, त्याच्या प्रत्येक क्षणाला आपण काय अर्थ द्यायचा? चित्रकार चित्र रंगवून आपल्यापुढे उभे करतो, पण ही लोगो थेरपी आपला दृष्टिकोन सखोल नि विशाल करायचं काम करते, जेणेकरून जग जसे आहे तसे पाहता यावे, आणि त्याही पलीकडे दृष्टिकोन इतका व्यापक व्हावा की जगताना जरी समोर परिस्थिती क्लेशकारक असेल तरी मानसिक दृष्टिकोनामुळे त्या क्लेशाची सुसह्यता वाढेल, असं डॉ. व्हिक्टर फ्रँकल यांचं म्हणणं आहे. द सायकियाट्रिक क्रिडो म्हणून त्यांचं हे मत मला खूपच हृदयस्पर्शी वाटलं. ते म्हणतात माणसाच्या स्वातंत्र्याचे संपूर्ण अपहरण करील अशी कुठलीच परिस्थिती नसते, मनोविकृत व्यक्तीपाशीदेखील मर्यादित स्वरूपाचे स्वातंत्र्य कायम असते. ती विकृती त्याच्या व्यक्तिमत्वाच्या गाभ्यास शिवू शकत नाही. माणसानेच ऑश विट्झच्या छळछावणीत वापरलेल्या विषारी वायूकक्षांचा शोध लावला आणि माणसानेच विषारी वायूकक्षांत ताठ मानेने, `शेमा ईस्त्रायेल`ची प्रार्थना ओठांवर आणत प्रवेश केला. `अर्थाच्या शोधात` हे पुस्तक मनाचा एक सूक्ष्म कप्पा उघडून जाते. ---पूर्वा बडवे ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more