* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: VIPULACH SRUSHTI
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177660675
  • Edition : 8
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 132
  • Language : MARATHI
  • Category : TECHNOLOGY,ENGINEERING,AGRICULTURE
  • Available in Combos :KISAN DIWAS OFFER
Quantity
MANY THINK THAT MODERN SCIENCE IS SOME VERY EXPENSIVE BUSINESS. ON THE CONTRARY, IN RELATION WITH THE AGRICULTURE MODERNIZATION MEANS UNDERSTANDING THE SECRETS OF NATURE AND USING THEM FOR THE BEST BENEFIT, WHILE INCREASING THE YIELD OF THE NATURE AND AUTOMATICALLY OF THE PRODUCE. FOR THIS, WE NEED TO COME TOGETHER, STUDY THE CROPS AND LAND TYPES IN OUR AREA, EXPERIMENT ON IT, AND THEN FIND OUT SUITABLE CONCLUSION TO GIVE BENEFIT TO ALL. WE REALLY WISH TO HAVE PROSPERITY, HAPPINESS AND FREEDOM, BUT WE FAIL TO UNDERSTAND THAT THE NATURE, THE SURROUNDINGS, AND OUR ENVIRONMENT ALL ARE WILLING TO SHOWER ALL GOOD THINGS UPON US. WE CAN WORK ON OUR NEW TECHNIQUES AND YET HELP THE NATURE. IN THE WESTERN COUNTRIES, THESE DAYS THE NEW SLOGAN IS `WE WITH OUR HAPPINESS, SATISFACTION, SURROUNDING, AND ENVIRONMENT SHALL LIVE IN PROSPERITY AND HARMONY`. WE NEED TO WORK ON SUCH LINES FOR THE BENEFIT OF OUR COUNTRY. IN THIS BOOK WE ARE GOING TO LEARN ABOUT VARIOUS SMALL EXPERIMENTS THAT WILL SURELY HELP US TO IMPROVE THE QUALITY AND QUANTITY OF OUR YIELD.
वायू प्रदूषणाचा भस्मासुर निर्माण केला आहे मानवानेच! निसर्गावर स्वामित्व दाखवण्याच्या राक्षसी महत्वाकांशेमुळे आणि निसर्गातील अमर्याद आणि विनाशकारी बबल्यावळीमुळे! जगभर वेगाने घडणारे औद्योगिकरण, लोकसंख्येमुळे फुगत चाललेली शहरे, अमानुषपणे चाललेली जंगलाची कत्तल, विषारी वायू , धूर ओकणारी असंख्य स्वयंचलित वाहने, यामुळे वायू प्रदूषणाचा अजगर सजीवांनाच नव्हे तर आपल्या वसुंधरेला विळखा घालीत आहे. प्रदूषणाचा हा भस्मासुर एक दिवस सा-या सजीवांना संपवून टाकीन. मग उरेल आपली पृथ्वी एखाद्या ओसाड आणि निर्जन उन्हासारखी
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
"#MARATHIBOOKS#ONLINEMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #VIPULACHSRUSHTI #विपुलाचसृष्टी #AGRICULTURE #MARATHI #SHRI.A DABHOLKAR श्री.अ.दाभोळकर "
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK SAKAL NASHIK 22-01-1990

    काही माणसं प्रयोगशील असतात. समृद्धीचा मार्ग प्रयोगातून जात असतो, हे ते आपल्या प्रयोगातून इतरांना दाखवून देतात. प्रयोगशीलता हा गुण अनेकांनी आत्मसात केल्यास ‘आपल्याच सृष्टीत असलेले विपुल धन’ आपल्या सर्वांना सुख-समृद्धीकडे नेईल यात शंकाच नाही, परंतु यासठी प्रथम आपणाला ‘प्रयोग’ परिवारात जावे लागेल आणि याच परिवारातील श्री. अ. दाभोळकरांचे ‘विपुलाच सृष्टी’ हे पुस्तक वाचावे लागेल. एकविसाव्या शतकाच्या उंबरठ्यावर उभा असलेला मानव नाही म्हटलं तरी जास्त प्रयोगशील झालेला आहे, संगीताच्या सहवासात पिकांची वाढभरघोस होते, हे काही आता नवीन राहिले नाही; परंतु अलीकडेच विद्युत क्षेत्राच्या सानिध्यात पिके चांगली येतात, असे दिसून आले आहे. परंतु आज परदेशात मात्र जमिनीसाठी व पिकासाठी वापरली जाणारी रासायनिक खते, किटकनाशके, औषधे, यांच्याविरुद्ध कृषी विचाराची एक नवी वैज्ञानिक लाट आली आहे. रासायनिक खतांच्या चांगल्या परिमाणापेक्षा वाईट परिणामांना जास्त तोंड द्यावे लागत असल्याने ‘जुने ते सोने’ या विचारानुसार विविध प्रयोगामार्फत परत जुनी सेंद्रिय खते व बियाणे कृषी क्षेत्रात वापरात येऊ लागली आहेत, याचे विवेचन या पुस्तकात आहे. लेखकाने सांगितलेल्या फेबर, जीन पेन, मासा नोबू फुकुओका वगैरेंच्या प्रयोगामुळे कॉग्रेस गवताला नाके मुरडणारेसुद्धा ‘माझ्या अंगणात कॉग्रेस फुलवला’ असे सांगू लागतील. गच्चीत निवडुंग लावणारे त्याच गच्चीत फळांचे भरघोस पीक घेतील. परंतु यासाठी ‘विपुलाच सृष्टी’ हे पुस्तक एकदा तरी उघडावे लागेल. निसर्ग हा आपला मित्र आहे. तो आपल्याला मदत करण्यास सदैव तयार असतो. त्याच्याशी हात मिळवणी करून त्याची रहस्ये जाणून घेतली पाहिजेत. निसर्गात घडणाऱ्या घटनांचे डोळसपणे निरीक्षण करून, त्यांचा उपयोग करून घ्यावा. पावसाळ्यात कुजणारा साधा पाला-पाचोळा, काटक्या किती उपयोगी आहेत हे सांगताना लेखक म्हणतो, ‘‘असा कुजलेला पाला-पाचोळा झाडाच्या मुळांच्या वाढीस उपयुक्त असणारे घटक बनवीतात. शिवाय हवेतील ओलावा ओढून घेण्याच्या त्याच्या शक्तीमुळे तो जमिनीचा ओलावा टिकवून ठेवतो.’’ जमिनीतील तण टाकाऊ नसून, धनाइतकेच मौल्यवान आहे. त्यांच्यामार्फत पिकांना आवश्यक ते सूक्ष्म घटक पुरविले जातात. शेतातल्या वा बागेतल्या काटक्या-कुटक्या, पाला-पाचोळा, कंपोस्ट खत वापरून केलेल्या ढिगावर कोणतेही रासायनिक खत न वापरता चांगले पीक येते याची सचित्र माहिती पुस्तकात आहे. जीन पेनच्या प्रयोगानुसार रंधलेले लाकूड, बारीक केलेला काटुकफाटा भिजवून व कृत्रिमरित्या कुजवून त्यापासून उत्तम खत, बायोगॅस व वीजही मिळविता येते. फुकुओका या जपानी शास्त्रज्ञाच्या ‘पेरा, फिरा, कापणी करा व काड तेथेच फिसकरा’ या भातशेतीच्या वेगळ्या प्रयोगाने भाताचे उत्पन्न वाढते हे दाखवून दिले आहे. फुकुओकाचे तत्त्व वापरून रानझाडाप्रमाणे भाजीपाल्याचीही लागवड करता येते. पॉडिचेरी येथील अरिंवद आश्रमातील अ‍ॅटोव्हिले आश्रमवासियांनी उजाड जमिनीचा कायापालट करता येतो हे दाखवून दिले आहे. यासंबंधीची माहिती मोठी उद्बोधक वाटते. आपल्या अनेक प्रश्नांचे व समस्यांचे निराकरण सभोवतालचा परिसरच करतो. फक्त त्यासाठी थोडीशी वैज्ञानिक साक्षरता संपादिली पाहिजे. आधुनिक विज्ञानाचा समजून उपयोग केला तर दहा आर जमिनीवर पाच माणसांच्या कुटुंबाचा निर्वाह होऊ शकतो, याचे सविस्तर विवेचन लेखकाने केलेले आहे. पुस्तकाचा शेवट लेखकाने स्वत:च्या मनोगताने केला आहे. हौशी शेतकऱ्यांना व शेतात विविध प्रयोग करणाऱ्या शेतकऱ्यांना हे पुस्तक उपयुक्त वाटेल. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more