* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: TUKAYACHI AAWALI
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177668933
  • Edition : 5
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 204
  • Language : MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY
  • Available in Combos :MANJUSHREE GOKHALE COMBO SET - 6 BOOKS
Quantity
TUKARAM IS ONE OF THE GREATEST SAINTS OF MAHARASHTRA, WHO CONTINUOUSLY SANG PRAISES OF THE LORD THROUGH HIS DEVOTIONAL COMPOSITIONS. THE PERSONAL LIFE OF THE POET SEER WAS SAD. ECONOMIC HARDSHIP PLAGUED HIM FROM THE CHILDHOOD AND HE NEVER ENJOYED MARITAL BLISS FROM HIS FIRST WIFE. AVALI WAS HIS SECOND WIFE WHO FED UP WITH TUKARAM’S TOTAL INDIFFERENCE ABOUT HIS MUNDANE DUTIES AS THE HEAD OF THE FAMILY ALWAYS NAGGED HIM. SHE DISLIKED AND HATED FROM THE BOTTOM OF HER HEART LORD VITTHAL, ONE OF THE GODS FROM THE HINDU PANTHEON TUKARAM WAS FOND OF. IN MARATHI LITERATURE, PLAYS AND FILMS, AVALI HAS BEEN PORTRAYED AS BEING SOMEONE WHO DID NOT ALLOW TUKARAM TO LIVE IN PEACE. ONE WOULD FEEL THAT SHE IS TO TUKARAM WHAT XANTIPPE WAS TO SOCRATES. TUKYACHEE AVALI PRESENTS AVALI AS A LOVING WIFE WHO IS AWARE HOW WELL RESPECTED HER HUSBAND IS IN THE SOCIETY. SHE ALWAYS STANDS BY HIM IN HIS DIFFICULT TIMES. BUT IT THE CARING MOTHER IN HER WHO CANNOT PUT UP WITH THE SUFFERING THE FAMILY HAS TO GO THROUGH DUE TO HER HUSBAND. THE DISPLAY OF CONFLICT BETWEEN THE ROLES OF THE WIFE AND THE MOTHER MAKES INTERESTING READING. INCIDENTALY, AVALI OUTLIVED TUKARAM. MANJUSHRI GOKHALE IS A COLLEGE TEACHER. SHE HAS TACKLED VARIOUS FORMS SUCH AS NOVEL, SHORT STORY, POETRY AND HAS WRITTEN THE SCRIPT AND DIALOGUES FOR A FILM.
आवलीला त्या घटनेचा पुरता अर्थ कळला. ती विलक्षण चरकली. बुवांच्या टाळचिपळ्या बुवांशिवाय? आवलीनं टाहो फोडला. धनी ऽ ऽ ऽ! धनी ऽऽऽऽ! आणि ती बुवांच्या बैठकीवर कोसळली. बुवा ज्यांना आपले श्वास आणि उच्छ्वास म्हणत होते, त्याच टाळचिपळ्या आज बुवांपासून वेगळ्या, अनाथ होऊन बुवांच्या बैठकीवर पडल्या होत्या. करपलेल्या काळजानं आणि चरकलेल्या मनानं त्या टाळचिपळ्या उराशी धरून आवली आकांत करत होती. तिचा आकांत सगळ्या गावकऱ्यांचं काळीज चिरत गेला. विठ्ठलाच्या मूर्तीचा थरकाप उडवत गेला. त्याच्या पायाखालची वीट थरारली. इंद्रायणी क्षणभर वाहायचं विसरली. विठ्ठल मंदिराच्या कळसाला छेदत आवलीचा टाहो आकाश फाडत गेला. नंतर कितीतरी वेळ त्याचे पडसाद आकाशातून येत राहिले. वाळवंटात कोसळत राहिले. विठ्ठलाच्या मंदिराच्या गाभाऱ्यावर आदळत राहिले.
* तूका म्हणे साहित्य पुरस्कार २००८, बुलडाणा * भारताच्या राष्ट्रपती महामहिन्न श्रीमती प्रतिभाताई पाटील वाचनवेध पुरस्कार २००८, अमरावती * बुलडाणा साहित्य संघाचा `ताराबाई शिंदे उत्कृष्ट साहित्य पुरस्कार`
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #MANJUSHRIGOKHALE #TUKYACHIAVALI #JOHARMYBAAPJOHAR #OMKARACHIREKHJANA #DNYANSURYACHISAVALI
Customer Reviews
  • Rating StarVinod Dhapale

    खूप सुंदर कादंबरी आहे. आवली माई विषयी असलेलं मत परिवर्तित होत अन् आपुलकी निर्माण होते. कादंबरीचा शेवट मनाला चटका लावून जातो..नक्की वाचा....

  • Rating Starप्रा. डॉ. कमला हार्डीकर

    आवली आणि तुकाराम यांच्या संसारातला विठ्ठल हा जणू खलनायक आहे. कादंबरीत एकूण वीस प्रकरणं आहेत. प्रत्येक प्रकरणाच्या शेवटी विठ्ठलाचं स्वगत म्हणजे त्या प्रकरणाचा कळस आहे. आवली-तुकारामाचं लग्न ठरल्यानंतर सर्वांत आनंद या विठ्ठलाला होतो कारण तुकारामच्या संतदाची इमारत नेटकेपणानं, मजबुतीनं आवलीच्या आधारावरच उभी राहणार होती. आवलीचा मृत्यू इतका वेगळ्या प्रकारे दर्शवला आहे, की या आवलीला न्याय मिळाला असं वाटतं. नशिबासारखा खरखरीत असलेला हात तुकारामाच्या हाती देऊन ही तुकयाची आवली मृत्यूला सामोरी जाते. संत तुकाराम हे देणे ईश्वराचे. केवळ आवलीमुळेच तुम्हाला, मला, आपण सर्वांना मिळालं. आई आणि पत्नी म्हणून आवलीनं आपलं कर्तव्य चोखपणे पार पाडलंच पण केवळ तिच्यामुळेच तुकोबाराय भक्तीमार्गात तल्लीन होऊ शकले. कादंबरीची भाषा, सर्व प्रसंगांची भावस्पर्शी मांडणी यामुळे एक वेगळ्याच उंचीवर ही कादंबरी वाचकाला नेते. एका ऐतिहासिक पण दुर्लक्षित स्त्रीच्या कल्पकतेने रेखाटलेल्या चरित्ररूपी कादंबरीला तेवढेच यथार्थ, समर्पक आणि विलक्षण बोलकं मुखपृष्ठ मिळणं हा ही एक शिरपेचच होय. ...Read more

  • Rating Starगिरीश निसळ

    मी श्रीमती मंजुश्री गोखले यांचे ‘तुकयाची आवली’ हे पुस्तक वाचले. तुकारामांची बायको म्हणजे कजाग, कर्कश असे वाचलेले होते. ते मत ह्या पुस्तकामुळे एकदम बदलले. त्यात धरणीची आणि वटवृक्षाची मूळ बनून जमिनीत खोल खोल पसरत गेली ही उपमा आवलीला देऊन तिची महती पटवू दिली आहे. त्यामुळे बघण्याचा दृष्टिकोन बदलतो. शेवट मंदिरावर कळस चढवल्यासारखा आहे. पुस्तक खूप आवडले. ह्यातून विठ्ठल हा प्रत्यक्ष अवलीला भेटला असे वाटते व तुकारामांच्या बरोबरच तिची पण साधना होती हे लक्षात येते. ...Read more

  • Rating StarSAPTAHIK SAKAL 25-10-2008

    संसारी, कर्तव्यदक्ष आवली... संत तुकारामांच्या अध्यात्मिक निष्ठा आणि त्यांचे लौकिक पातळीवरचे जगणे यांचा आधुनिक दृष्टीकोनातून वेध घेण्याचा प्रयत्न दि.बा. मोकाशी यांच्या `आनंदओवरी`, तसेच रंगनाथ पठारे यांच्या `वैकुंठीची माती` या कथेमध्ये घेतलेला आहे. मोाशींनी तुकोबाचा धाकटा भाऊ कान्होबा याला केंद्रस्थानी ठेऊन असामान्य तुकोबा आणि सर्वसामान्य तुकोबा या दोन पैलूंचा शोध घेतलेला आहे. पठारेंनी तुकोबाची पत्नी जिजाबाई उर्फ आवली आणि तुकोबा यांच्या सहजीवनावर प्रकाश टाकीत शारीरिक वासनांच्या संदर्भात या दोघांच्यातील माणूसपणाचा शोध घेतला आहे. मृणालिनी जोशींनी `आनंदाचे डोही आनंद तरंग` या चरित्रपर कादंबरीत जिजाबार्इंकडे नायकपद दिलेले आहे. जिजाबाईचे मोठेपण, तीचे स्वाभाविक माणूसपण अधोरेखित करण्याचा प्रयत्न लेखिकेने केलेला आहे. तुकोबांशी कडकडून भांडणारी, फटकळ, कजाग आवली अशी तिची ओळख तुकोबांच्या चरित्रपर कादंबऱ्यांमधून पुढे आलेली आहे. या पार्श्वभूमीवर मंजुश्री गोखले यांनी लिहिलेली `तुकयाची आवली` ही कादंबरी वेगळी, वैशिष्ट्यपूर्ण आहे का, हे पहावे लागेल. या कादंबरीत लेखिकेने आवलीचे बालपण, गुळवे सावकाराच्या घरातील समृध्दी, तिचा सधन तुकोबांशी विवाह होणे, पुढे काही काळ व्यावहारिक सुखाचा गेल्यानंतर तुकोबांवर कोसळलेल्या अनेक आपत्तींची आवली साक्षी-सोबती होती. तिने साधक तुकोबांचे सिध्दावस्थेपर्यंत विकसित होणे अनुभवले, साहिले होते. विठ्ठलभक्तीत तल्लीन झालेल्या तुकोबांना संसाराची, मुला-बाळांची आठवण करून देण्याचे काम जिजाबार्इंची तिखट वाणी करीत असे. तुकोबांचे निर्वाण, त्यापूर्वी तेरा दिवसांचा उपवास, यासाऱ्या प्रवासात आवली त्यांची `सहचरी` होती. याची सार्थ जाणीव मंजुश्री गोखले यांनी ठेवली आहे. त्यांनी एक स्त्री म्हणून, एक पत्नी म्हणून, एक गृहिणी म्हणून, एक आई म्हणून आवलीचे चित्रण केले आहे. परिस्थितीशी झुंज घेत, संसारासाठी खस्या काढत, आवलीची एक हाती लढाई चालूच होती. तुकारामाच्या थंडपणाचा, संसारविषयीच्या उदासीनतेचा तिला राग येत होता. त्या रागाचं रुपांतर संतापात होत होते. आणि त्या संतापाचा विस्फोट तिच्या तोंडावाटे होत होता. तिच्या जहाल शब्दांनी ती तुकारामांना डिवचत होती, विठ्ठलाला चिडवत होती. पण यादोघांपैकी कुणीच तिला दाद देत नव्हते. म्हणून आवली आणखीनचं संतापत होती. पण भौतिक संसाराची कास सोडलेले तुकाराम मात्र शांतपणे विठ्ठलाशी संवाद साधत होते.(पृ.८७) असे आवलीचे चित्रण लेखिकेने केलेले आहे; तर तुकोबांची व्यक्तिरेखा चितारताना, `तुकोबा प्रयत्नवादाची कास सोडून हतबल होऊन बसले होते. समस्यांना सामोरे जाऊन त्या सोडवण्यातला पुरुषार्थ विसरुन ईश्वराला शरण जाऊन असहाय्य झाले होते,` असे लेखिकेला वाटते. त्याला आपण बदलू शकत नाही, हे अपयश तिला बोचत होते. तिच्या अश्रूंवाटे हे अपयश व्यक्त होत असे. आपल्या झुंजार मनाला सहन होत नव्हते. आणि त्यावर इलाज सापडत नव्हता. आवलीला कजाग म्हणण्यापेक्षा `आज` तीचा राग, मनातले विचार, संसाराचा गाडा चालवताना होणारा त्रास ती मोकळेपणाने, निर्भयपणे बोलून दाखवते. घरातले दारिद्र, उपेक्षा, नवरा असूनही एकटेपणाने दबून न जाता ती चारी बाजूंच्या हल्ल्यांना तोंड देत खांद्यावर, उरीपोटी घेऊन चालत राहते. आपल्याला हवे ते मिळवायचे, नको ते नाकारायचे किंवा नाकारता न आल्यास सोसायचे, आणि हे सारे संसारात राहून करायचे, ही जीवघेणी गोष्ट आवलीने मोठ्या ताकदीने निभावली. दैहिकतेकडे आवली स्वीकारशील दृष्टीने, स्वाभाविकतेसह पाहते. संसारातील निराशा, दु:खे मूकपणे सोसायची; सर्वसामान्य बाईने प्रतिकार करु नये, अशीच पारंपारिक शिकवण आवलीने नीडर होऊन नाकारली. कौटुबिक नाती, व्यक्तीचे शरीर-मन, संसारातील कर्तव्यबुध्दीने बांधण्यातून येणारे एकटेपण आवलीने पचविले; कसलीही भिडभाड न ठेवता शब्दांतून व्यक्त केले. आवलीच्या व्यक्तिमत्वातील पार्थिवता, साधेपणा, निकोपमनाने जगण्याला सामोरे जाणे, तिची भाषा स्त्रीमनाची स्वाभाविक भाषा... स्त्रीत्वाबद्दल तीला कमीपणा वाटत नाही. ती तुकोबांच्या परमार्थ साधण्याच्या आड येत नाही. संसार आणि तुकोबा हे तिचे अनुभवकेंद्र आहे. तिच्या प्रत्येक अनुभवावर तिची खास मुद्रा आहे. संसारात राहून स्वत:चे असणे आपण तोलायचे, ही अवघड कसरत आवलीने केली. आजच्या भाषेत बोलायचे झाल्यास ती आऊटस्पोकन आहे, असे म्हणावे लागेल. संसाराच्या साऱ्या जबाबदाऱ्या एकहाती पार पाडताना आवलीने स्वत:चे स्वतंत्र `अवकाश` शोधला. तुकोबांच्या विकास पावणाऱ्या जाणिवेच्या प्रवासात आवली हरवून गेली नाही किंवा तिला टोचणारे सल ती बोलत राहिली. तीचे हे धाडस भोवताली तुकाराममय अध्यात्मिक वातावरणात निश्चितच महत्त्वा आहे. तिच्या मनोगतामध्ये उत्कटता, भाषेतला आणि जगण्यातला रांगडेपणा आहे. यातून तिच्यातली आंतरिक शक्ती, निर्भयता व्यक्त होते. आवलीने कुटुंबात मिळवलेले स्थान तिच्या कर्तुत्ताने मिळवलेले आहे. तिने स्वतंत्रपणे केलेल्या जीवनसंघर्षातून स्वप्रतिमा घडविली. स्त्री नावाच्या माणसाची उंची वाढवली. तुकोबांनी आवलीचे शब्दांनी ओढलेले कोरडे लिहून ठेवलेत. तिला उपदेशही केला आहे. `स्वामींचे स्त्रीने स्वामींस कठीण उपदेश केला,` हे तुकोबांनी म्हटले आहे. तुकोबा-आवली यांच्या सहजीवनाकडे चूक-बरोबर या दृष्टीने पाहू नये, असे वाटते. - रुपाली शिंदे ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

DHUMARE
DHUMARE by MADHAVI DESAI Rating Star
Prasad Salunkhe

धुमारे - माधवी देसाई म्हणतात ना `don`t judge a book by its cover` तसं काहीसं या पुस्तकाबाबत झालं. पुस्तक घेऊन फार दिवस झाले पण वाचायचा योग काही येत नव्हता. एक तर छोटं पुस्तक आहे नंतर वाचून काढू असं करत ते मागे राहिलं. आणि दुसरं म्हणजे त्याचं ओकंबों मुखपृष्ठ. ते पाहून उगाच गैरसमज होतो की काहीतरी उदासीभरं आहे हे प्रकरण. त्यात माधवी देसाईंचं `नाच गं घुमां` आधी वाचलेलं त्याचा ठसा मनावर निश्चित होता, त्या वातावरणात काही पूर्वग्रह किंवा अपेक्षा ठेवून मला हे पुस्तक हाती घ्यायचं नव्हतं. नंतर एकदोन ठिकाणी लोकांना या पुस्तकाबद्दल भरभरून बोलतांना, लिहितांना पाहिलं आणि चूक माझ्या लक्षात आली. मग पुढच्या एक दिवसात हे पुस्तक वाचून काढलं. `धूमारे` या पुस्तकात गोयच्या भूमीवर लिहिलेले पंधरा लेख आहेत. गोवा म्हणजे फेसाळती बियर, उघडेबागडे फोरेनर्स एवढंच मर्यादित नाहीये याची आपल्याला नव्याने जाणीव हे पुस्तक करून देतं. आपण गोव्याच्या अंतरंगात माधवी ताईंचं बोट धरून शिरतो. त्यांच्या संवेदनशील नजरेने इथला निसर्ग, इथली माणसं आपण पाहतो. हे सरधोपट प्रवासवर्णन असं नाहीये. एखाद्या ठिकाणी आपण बराच काळ राहिलो तर त्या भूमीशी त्या वास्तूंशी आपले बंध तयार होतात, तिथे आपली मूळं आपसूक रुजतात, तिथल्या झाडापेडांशी आपलं हितगूज सुरू होतं. आपुलकीची जी माणसं भेटतात आपण त्यांना आणि ती आपल्याला अंतर्बाह्य ओळखत असतात, त्या डोळ्यात स्नेह असतो, आपलं एक पान त्या डोळ्यात दडलेलं असतं, नुसतं डोळ्यात पाहून आपण स्वतःला वाचू शकतो. गाईडच्या भूमिकेत एखादी वास्तू, निसर्ग, तारीखवार इतिहास सांगणं वेगळं आणि आपल्या मनातील या साऱ्या सभोवतालाविषयीचे प्रामाणिक भाव व्यक्त करणं वेगळं. १९९० साली म्हणजे जवळपास तीस वर्षांनी माधवी ताई त्यांच्या बांदोडा या गावी परतल्या. जागा तीच पण वयाच्या १६ व्या वर्षी पाहिलेलं गोवा आणि साठीत समजलेलं गोवा या दोन्ही गोष्टी त्यांनी कुतुहलाने तोलून पहिल्या, आणि मांडल्याही. गोवा म्हणजे विविध संस्कृतीची सरमिसळ. त्याचे समाजावर झालेले बरेवाईट परिणाम या पुस्तकात मांडले आहेत. परकीय राजवट असून आणि आता स्वतंत्र घटक राज्य असून जपलेल्या चालीरीती, समाजात परकीय राजवटीमुळे आलेला एक मोकळेपणा सारं त्यांच्या लेखणीतून झरझर उतरतं. त्यांचं लिखाण समुद्राच्या पाण्यासारखं नितळ, ओघवत्या शैलीचं, गजाली गप्पांच्या लाटाच जणू. म्हणून पुस्तक एकदा वाचायला घेतलं की खाली ठेववत नाही. देवचार, कोपेल, पायलट, तळी, पालखी, फुलराणी लेखांच्या नुसत्या नावावर नजर फिरवली तरी काहीतरी वेगळेपणा असणार लेखात हे कळतं. गमतीची बाब म्हणजे सलमान, संजय दत्त, चंकी पांडे, दिव्या भारती विषयी त्याकाळी भाबड्या लोकांना असलेलं आकर्षण, गजालीत सिनेमा, राजकारण, दाऊद इब्राहिम हे आलेले विषय, तिथल्या लोकांची त्यावर गमतीदार टिपण्णी हे सारं वाचायला मस्त वाटतं. डोना पॉला ची प्रतिक्षा त्यांनी आपल्या शब्दात मांडली आहे. गोवन स्त्रियांमधला काळानुरूप झालेला बदल काही ठिकाणी त्या अधोरेखित करतात. पूर्वीचं गावपण कसं मागे पडत गेलं हे त्या सांगतात, तरी जे काही शिल्लक आहे ते निराशाजनक निश्चित नाही अन्यथा त्यांच्या जीवनाच्या अंतिम टप्प्यातील विश्वासाने विसवायचं ठिकाण म्हणून त्यांनी हे गाव निवडलं नसतं. इथल्या भाषेतली मौजेची गोलाई आणि माधुर्य माधवी ताई न टिपतात तर नवल. पुस्तक वाचून झालं तरी काय बरं ते गाणं होतं म्हणून पानं पुन्हा चाळली जातात आणि गुणगुणायचा प्रयत्न होतो. ... आलयली डोलयली पंटी पालयली सांग गे बाये, तुका कोणे चोरून वेल्यान गो बाये ... आंव तुजो सदाच मोग करतलो गे बाये आणि तुका हाव केन्नाच विसरचो ना गे बाये - प्रसाद साळुंखे ...Read more

THE GUNS OF NAVARONE
THE GUNS OF NAVARONE by ALISTAIR MACLEAN Rating Star
Mahesh S

दुसऱ्या महायुद्धात ‘खेरोस’ या छोट्या बेटावर १२०० ब्रिटिश सैनिक अडवून पडले होते. हे बेट तुर्कस्तानच्या जवळ होते. त्यांना सोडवायला जाणाऱ्या बोटींना नॅव्हारन बेटावरील महाकाय तोफांचा अडथळा होता. त्या तोफा त्यांच्या समोरच्या समुद्रातील कोणतेही जहाज सहज बुवू शकत होत्या. नॅव्हारनवर एक भक्कम किल्ला होता. तिथे जर्मन व इटालियन सैन्य होते. अशा या तोफा नष्ट करायला मूठभर माणसांची तुकडी बेटाच्या मागच्या कड्यावरून चढून वर पोचली. खेरोस बेटावरील सैनिकांना सोडविण्यास येणारे ब्रिटिश आरमार, तोफांचे त्यावर धरले जाणारे नेम आणि त्या नष्ट करण्यासाठी पुढे सरकलेली ती मूठभर घातपात्यांची तुकडी यांच्यात शर्यत लागली. शेवटी कोण जिंकले? ...Read more