* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: TU BHRAMAT AAHASI VAYA
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177663563
  • Edition : 13
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 96
  • Language : MARATHI
  • Category : FICTION
  • Available in Combos :V. P. KALE COMBO SET
Quantity
THIS BOOK CAN BE SAID TO BE THE FRUIT OF VA PU`S PENANCE OF LAST 40 YEARS. HE SEEMS TO COME AT A CONCLUSION OF ALL HIS FINDINGS ABOUT A HUMAN MIND. IT HAS THE BASE OF DNYANESHWARI. IT IS NOT A TYPICAL LOVE STORY; ON THE CONTRARY IT REVEALS A VERY FIRM MINDSET. IT IS THE STORY OF A CIRCLE CONTINUOUSLY MOVING AROUND THE CENTER POINT. IT IS A STORY OF LOVE WHICH KNOWS NO SELFISHNESS, NO RIGHTS. IT MAKES US REALISE FOR THE FIRST TIME, THAT AS THERE IS IMMENSE HAPPINESS BEYOND HAPPINESS, THERE IS ALSO IMMENSE HAPPINESS BEYOND EVERY SORROW, PAIN, AND ACHE. SAYARA, THE MAIN CHARACTER; SHE IS A MUSLIM BY BIRTH, BUT SHE CRAVES FOR THE PERFECTION OF HINDU RELIGION. SHE HERSELF IS OF A SECULAR MIND. SHE IS NEUTRAL ABOUT HERSELF. YET, SHE HAS LOST HERSELF IN HER OWN FRESHNESS. SHE DOES NOT ASK FOR ANYTHING, BUT SHE RECEIVES BEYOND IMAGINATION WHILE OTHERS WITH LOTS OF MONEY LOSE CONTINUOUSLY. IN THIS NOVEL, THE NARRATION, THE CHARACTERS, THE IMAGES AND THE WHOLE PLOT IS SO HARMONIOUSLY BLENDED TOGETHER THAT AFTER COMPLETING IT WE JUST FEEL THE WAVES OF SACRIFICE AND IMMENSE LOVE THROUGHOUT OUR BODY AND SOUL. MANDLIK, WHO IS SAYARA`S TEACHER, DOES HE REALLY EXIST? OR IS HE JUST AN IMAGINATION OF HER MIND? BUT SOMETIMES, THE PRESENCE PLAYS THE GAME WELL THAN THE ANALYSIS. SAYARA IS SOMEONE DIFFERENT; WE FEEL HER PRESENCE EVEN AFTER COMPLETING THE NOVEL. SHE LINGERS INTO OUR MINDS AND WE ENJOY IT. SHE CAPTIVATES OUR MIND. IT IS THE UNIVERSAL TRUTH THAT VA PU`S WRITING HAS THE POTENTIAL TO CAPTURE THE READERS, BUT THIS PRESENT WORK WORKS BEYOND HIS POTENTIALS. HIS WORDS REVEAL, `WHAT DO I SEE IN ONE FLOWER? I CANNOT FIND THE BEGINNING OR THE END OF THE FRAGRANCE THAT ORIGINATES FROM A FLOWER. THE GENTLE BREEZE CARRIES IT TO FAR AWAY DISTANCES; WIND IS THE MESSENGER ANNOUNCING THE UNIFICATION OF THE LAND AND THE SKY. I SEE THIS ALL IN ONE FLOWER.`
सुगंधाचा प्रारंभ आणि शेवट शोधता येत नाही म्हणून वाऱ्याचा एक हलकासा झोका त्याला जिथपर्यंत नेईल तिथपर्यंत त्याचं आकाश. वारा म्हणजे जमीन आणि आकाश ह्यांचं मिलन अंकुरित झालं हा संदेश माणसांपर्यंत नेणारा दूत. एका फुलात मला इतकं दिसतं.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
25TH MARCH #SANVADINI #VAPU 85 #NAVRA MHANAVA AAPALA #MODEN PAN VAKNAR NAHI #ONE FOR THE ROAD #ZOPALA #MAYABAJAR #CHATURBHUJ #INTIMATE #GULMOHAR #VAPURVAI #HUNKAR #MI MANUS SHODHATOY #BAI BAYKO CALENDER #SWAR #BHULBHULAIYA #KA RE BHULALASI #VALAY #KARMACHARI #AIK SAKHE #GOSHTA HATATLI HOTI #TAPTAPADI #GHAR HARAVLELI MANASA #DOST #MAHOTSAV #KAHI KHAR KAHI KHOTA #SAKHI #RANG MANACHE #AAPAN SARE ARJUN #THIKARI #TU BHRAMAT AAHASI VAYA #HI VAT EKTICHI #PARTNER #DUNIYA TULA VISAREL #PREMAMAYEE #FANTASY EK PREYASI #PANPOI#NIMITTA #MAZA MAZYAPASHI? #PLEASURE BOX BHAG 1 #PLEASURE BOX BHAG 2 #KATHA KATHANACHI KATHA #VAPURZA #RANGPANCHAMI #SANGE VADILANCHI KIRTI #CHEERS #MANASA #JAPUN TAK PAUL #LALITKALECHYA SAHAWASAT #DAHAVYA RANGETUN #२५ मार्च #संवादिनी #वपु# ८५ # नवरा म्हणावा आपला #मोडेन पण वाकणार नाही #वन फॉर द रोड#झोपाळा #मायाबाजार #चतुर्भुज #इन्टिमेट #गुलमोहर #वपुर्वाई #हुंकार #मी माणूस शोधतोय #बाई, बायको, कॅलेंडर #स्वर #भुलभुलैय्या #का रे भुललासी #वलय #कर्मचारी #ऐक सखे #गोष्ट हातातली होती! #तप्तपदी #घर हरवलेली माणसं #दोस्त #काही खरं काही खोटं #सखी #महोत्सव #रंग मनाचे #आपण सारे अर्जुन #ठिकरी #तू भ्रमत आहासी वाया #"ही वाट एकटीची #(राज्य पुरस्कार १९७०-७१)" #पार्टनर #दुनिया तुला विसरेल #प्रेममयी #फॅण्टसी एक प्रेयसी #पाणपोई #निमित्त #माझं माझ्यापाशी? #प्लेझर बॉक्स भाग-१ #प्लेझर बॉक्स भाग-२ #कथाकथनाची कथा #वपुर्झा #रंगपंचमी #सांगे वडिलांची कीर्ती #चिअर्स #माणसं #जपून टाक पाऊल! # ललितकलेच्या सहवासातून #दहाव्या रांगेतून
Customer Reviews
  • Rating Starयोगेश उगले

    सायरा. विलक्षण. केवळ विलक्षण. फुलासारखी दरवळणारी. धुक्यासारखी ओघळणारी. वीजेसारखी तळपणारीही. वपुंच्या सिध्दहस्त लेखणीतून जन्माला आलेली या कादंबरीची नायिका सायरा म्हणजे एक वेगळं रसायन आहे. तिचे अवलोकन करणारा वाचक तिच्यात विरघळून जातो. आकलनाच्या मर्यादाओलांडून अनुभूतीच्या नव्या प्रदेशात सायरा आपल्याला घेऊन जाते. ही सायरा नक्की कोण आहे? तुमच्या-माझ्यासारखीच वाटत असणारी ही मुलगी क्षणात कबीराची प्रीती, ज्ञानेशाची भक्ती आणि ओशोची वृत्ती होऊन जाते, तेव्हा ती कुणासारखीच असत नाही. ती असते तिच्यासारखी. फक्त तिच्यासारखी. `पुढे स्नेह पाझरे.. मागे चालती अक्षरे..!` या ओवीला संजीवन देणारी आणि `ढाई अक्षर प्रेम का पढे सो पंडित होय` या दोह्याचा भावार्थ होणारी सायरा वाचकाला तिच्या प्रेमात पडायला भाग पाडते.. तिच्या आयुष्यात जो कुणी येईल, ती त्याच्यासारखी होऊन जाते. नंतर तो माणूस कधी सायरामय होऊन जातो, ते त्याचं त्यालाही कळत नाही. परिस्थिती कोणतीही असो, प्रत्येक वेळी सायरा आपला अंदाज खोटा ठरवते. तिचं दुःख पेलण्याचं सामर्थ्य जसं विलक्षण, तसंच तिचं रडणंही विलक्षण. तिचं फुलणंही विलक्षण. सदैव दरवळत राहणंही विलक्षण. म्हणून तिला आनंदाबरोबर अश्रूंचाही महोत्सव करता येतो. तिला प्रत्येक क्षण काठोकाठ जगता येतो. भावनांना कुरवाळता येतं. जिथे जाईल तिथे ती सुगंध घेऊन जाते. तिच्या सान्निध्यात येणारा माणूस भारावून जातो. तिच्या विचारांची उंची वेगळी आहे. तिचा जीवनाकडे बघण्याचा दृष्टिकोण जगावेगळा आहे. सायरा म्हणजे वस्तूंच्या सौख्यात रममाण होऊन `जगणं` विसरणाऱ्यांच्या जीवनात प्राण फुंकणारं संजीवन आहे.. वपुंच्या कादंबरीतील ही नायिका आदर्शवत वाटते म्हणून तिच्याकडे दुर्लक्ष करायला गेलं तर तेही शक्य होत नाही. कारण सायरा प्रत्येक वेळी मर्मावरच बोट ठेवते. आपल्याला आपल्या वर्तुळाबाहेर जाऊन विचार करायला भाग पाडते. बोलता बोलता ज्ञानेश्वर, कबीर, बुध्द, ओशो यांचे विचार पेरत जाते. सायरा कधी अंतर्मुख करते तर कधी अवाक् करते. `प्रतिक्षणी आनंदी राहण्याचा वसा घेतला तर कोजागिरी मावळत नाही` हे सांगणारी सायरा अगदी जवळची वाटते. तर `मित्रांपासून सख्ख्या नातेवाईकांपर्यंत आपण ज्यांना ज्यांना जवळचे मानतो किंवा जे जे आपल्याला जवळ करतात, ती निव्वळ गरजांची स्पर्धा असते` असं बोलणारी सायरा ज्ञानेश्वरांच्या `तू भ्रमत आहासी वाया` या ओवीच्या उंचीवर उभी असते. प्रत्येक ओळीतून सायरा मनापर्यंत पाझरत जाते. कादंबरी संपते. सायरा संपत नाही. सायरा काही मागत नाही. जागत राहून प्रत्येक क्षणातील सौरभ गोळा करण्याचा विचार पेरत जाते. पुस्तकाच्या पानांपासून प्राणांपर्यंत अंतर्बाह्य व्यापून उरते.. कादंबरी छोटी. त्यातील गोष्टही छोटीच. पण मोठी आहे ती या कादंबरीतील विचारगंगा. तो प्रवाह निर्मळ आहे. त्यात आपण आपलं प्रतिबिंब पाहू शकतो, तसेच नितळ पाण्याखालचा तळही पाहू शकतो. त्यातील जीवनरसाच्या आपल्याला हव्या तितक्या ओंजळी भरभरुन घेऊ शकतो. वपुंची प्रत्येक कादंबरी, प्रत्येक कथा आणि प्रत्येक प्रकारचं लेखन अतिशय उत्तुंग आहे. परंतु `तू भ्रमत आहासी वाया` ही कादंबरी म्हणजे निदान माझ्यासाठी गौरीशंकर आहे. प्रत्येकाने ही कादंबरी वाचावी, असं मी सांगणार नाही. पण प्रत्येक वाचणाऱ्याने ती अनुभवायला हवी.. © योगेश उगले 13.01.20 ...Read more

  • Rating StarMOHINI KARANDE

    जीवनाचं तत्त्वज्ञान सांगणारी आवडलेली कादंबरी.

  • Rating StarMALVANKAR SIDDHU

    मला हेच म्हणायचं होतं पण मला शब्दच सापडले नाही. हे न सापडलेले शब्द म्हणजे व.पु.काळे याचे लेखन. व.पु.काळेंची प्रत्येक कलाकृती वाचताना याचा प्रत्यय आल्याशिवाय राहत नाही. व.पु.काळे यांनी कथा फार लिहिल्या, त्या तुलनेत कादंबरी बोटावर मोजण्याइतक्याच लिहल्या. त्यातीलच एक म्हणजे `तू भ्रमत आहासी वाया` ही कादंबरी. ही म्हणजे वपुंच्या सर्वोत्तम कलाकृतीचा नमुनाच म्हणजे आजकाल मराठीत म्हणतात तसं मास्टरपीसच म्हणा ना! माला फेरके जुग भयो, पंडित हुआ न कोय ढाई अक्षर `प्रेम` का पढे सो पंडित होय कबीरांच्या या दोह्याची प्रचिती `तू भ्रमत आहासी वाया` वाचल्यावर जाणवली नाही तर नवलच. आता जरा कादंबरी कडे वळतो. कादंबरीची सुरुवात होते ती `सायरा` आणि प्रा. मंडलिक यांच्या संवादापासुन. सायरा हे कादंबरीच एक मध्यवर्ती पात्र आहे. सायराचा प्रेमभंग कादंबरीच्या सुरुवातीला होतो. ती पंजक वरती प्रेम करते. पण नंतर पंकज तिला नकार देतो. त्यामुळे हे दुःख ती प्रा. मंडलिक सांगताना म्हणते, "माझ्याशी लग्न करशील का?" हे पंकजनं नजरेत डोकावून विचारलं आणि, "माझं लग्न ठरलं आहे." हे त्यानं नजर चुकवून सांगितलं. अशाप्रकारे सायराची समजुत काढताना प्रा. मंडलिक जीवनाच तत्वज्ञान मांडतात. तत्वज्ञानाच्या माध्यमातून सर्व पात्र संवाद साधताना आपल्याला कादंबरीभर पाहायला मिळते. पण हे संवाद कुठेही रटाळ होत नाहीत, उलट कादंबरी एका विशिष्ट उंचीवर नेण्यास हे संवाद कारणीभूत ठरतात. कादंबरीच्या कथानकात सायरा एका कंपनीत स्टेनो म्हणून काम करते. ओंकारनाथ त्या कंपनीचे बॉस असतात. ते तिचं प्रेमभंगाच्या काळातील सायराचं वागणं पाहत असतात. हळुहळू सायरा प्रेमभंग स्वीकारुन आयुष्य जगण्याचा प्रयत्न करु लागते. ती रोज नविन फुलं घेते. ती फुलं तिच्या टेबलावरील फुलदाणीत ठेवते त्या फुलांच्या सुगंधात दिवसभर काम करते. संध्याकाळी काम संपलं की सकाळची फुलं आता कोमेजून जात असत. ती कोमेजली फुलं घेऊन सायरा त्यांना समुद्रात जलसमाधी देत असे. उलट आपल्या बॉसच्या टेबलावर खोटी फुलं होती ती कधीच कोमेजून जात नसतं. पण त्या फुलांना गंध नाही त्यामुळे तिला वाईट वाटे. असं ती एकदा ओंकारनाथांना सांगतेही, पण ओंकारनाथाना तिचं हे बोलणं पटतं नाही. पुढे हळुहळू सायरा आणि ओंकारनाथांमध्ये बर्याच विषयाच्या चर्चा होतात. प्रा. मंडलिकांबरोबरही सायराच्या बर्याच चर्चा होतात. एकदा सायरा प्राध्यापकांना विचारते की, "पुरुषाचं वस्तुनिष्ठ चित्रण करणं शक्य आहे का?" प्राध्यापक म्हणतात, "निसर्गानं स्त्री आणि पुरुष असे दोनच घटक निर्माण केले. ह्या दोघा घटकांचं वस्तुनिष्ठ चित्रण करण्यासाठी तिसरा घटक हवा होता तर योग्य उत्तर मिळेल." ते पुढे उदाहरण देतात, `बाई नॉर्मली म्हणेल पुरुष लंपट असतातच आणि पुरुष सांगू लागला तर ते समर्थन ठरेल. ह्या व्यतिरिक्त कोणी दुसरी प्रतिक्रिया सांगू शकणार नाही.` पुढे सायरा आणि ओंकारनाथांची मैत्री होते. तेव्हा ते एकदा समुद्र किनार्यावर जातात. तिथे एक संवाद त्यांच्यात होतो. सायरा म्हणते, "अॉफिस म्हणा, घर म्हणा तिथं वास्तुपेक्षा आपण मोठं असतो. मालकिचा अहंकार तिथं बोलतो. आपण क्षुद्र आहोत ह्याची जाणीव स्वतःला करुन देण्यासाठी समुद्राजवळ बसायचं असतं." त्यावर ओंकारनाथ सायराला विचारतात, "निसर्गाची प्रत्येक निर्मिती भव्यच असते. तरीसुद्धा, तुमच्या मते अतिभव्य काय?" सायरा उत्तर देते, "माणूस." ओंकारनाथ आश्चर्यचकित होऊन विचारतात, "आता एवढ्यात तर तुम्ही माणूस क्षुद्र आहे म्हणालात." त्यावर सायरा म्हणते, "हा महासागर, ते क्षितिज, आकाश मोजता येणार नाही. पण आपल्या एवढ्याशा डोळ्याला ते दिसतं." "मेंदू हेच एक प्रचंड विश्व आणि त्याच्याही पलीकडे मन." ओंकारनाथ दिवसेंदिवस सायरामुळे प्रभावित होत राहतात. कधी ते व्यथितही होतात. ओंकारनाथांकडे पैसे असतात. बायको असते. या जीवनात सुख ज्या मापदंडानी मोजतात, ती सर्व मापदंडे ओंकारनाथांकडे मुबलक प्रमाणात उपलब्ध असतात. तरी ते सुखी नसतात. या कादंबरीत ओंकारनाथांच्या बायकोची ही एक बाजू असते. शिवाय ओंकारनाथांचा एक जुना विश्वासु सहकारी याचीही एक गोष्ट आहे. तसेच सायरा आणि प्रा. मंडलिकाच्या नात्याची कहाणी सुद्धा या कादंबरीत उलगडते. या सर्व गोष्टी कादंबरीला अजुन सशक्त करतात. कादंबरीतीत पुढे ओंकारनाथ आणि सायराचं काय होतं हे वाचनीय आहे. त्यामुळे ही कादंबरी आपाल्याला एक सुंदर वाचनानंद देते यात शंका नाही. ...Read more

  • Rating StarManoj Chandrakala Vasantrao Mohale‎

    `तू एकदा रडून घे.तुला बर वाटेल.` तिन चमकून प्रा.मांडलीकडे पाहल.ते त्याच्या शांत,धीरगंभीर आवाजात म्हणाले,रडणं म्हणजे दुबळेपणाच लक्षण नव्हे.मोकळेपणी रडायला धैर्य लागतं.. माणूस स्वतःच्या वयला घाबरतो.सायरा अस तीच नावं..अजुन कुठल्या शब्दात तुम्हाला ह्या छट्या कादंबरी विषयी अजून कस काय बरं सांगु ? वपुकाळे माझे.आवडते लेखक..वाचतांना अस काही होत कि Ak 47 गोळी सारखी नाही एक सारखी गोळी धाड धाड झाळत असेल.तसं वपु लिहितात वाचतांना..मला सारख होत.चागलाच श्वास वर खाली होतो..अप्रतिम लिखाण..सायरा बदल अजुन वाचावं वाटत जस काही ओंकारनाथ याना जे वाटत तसच होत अजून सायरा विषयी जाणून घ्यावं वाटत..पंकज बदल सुद्धा तसच होत बर का..जेव्हा आपण वाचलं तेव्हा आपल्याला समजेल😉 तर मग वाट नका पाहू नक्की वाचून काढा..फार कमी 84 पान आहेत पण एक एक पानावर..काळजाला भिडणारे शब्द आहेत नेहमी प्रमाणे..समजलं😋..नाही तर ..तू भ्रमात आहासी वाया..समजेल नाही..याच भ्रमात राहाल..धन्यवाद 🙏.... ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

DHUMARE
DHUMARE by MADHAVI DESAI Rating Star
Prasad Salunkhe

धुमारे - माधवी देसाई म्हणतात ना `don`t judge a book by its cover` तसं काहीसं या पुस्तकाबाबत झालं. पुस्तक घेऊन फार दिवस झाले पण वाचायचा योग काही येत नव्हता. एक तर छोटं पुस्तक आहे नंतर वाचून काढू असं करत ते मागे राहिलं. आणि दुसरं म्हणजे त्याचं ओकंबों मुखपृष्ठ. ते पाहून उगाच गैरसमज होतो की काहीतरी उदासीभरं आहे हे प्रकरण. त्यात माधवी देसाईंचं `नाच गं घुमां` आधी वाचलेलं त्याचा ठसा मनावर निश्चित होता, त्या वातावरणात काही पूर्वग्रह किंवा अपेक्षा ठेवून मला हे पुस्तक हाती घ्यायचं नव्हतं. नंतर एकदोन ठिकाणी लोकांना या पुस्तकाबद्दल भरभरून बोलतांना, लिहितांना पाहिलं आणि चूक माझ्या लक्षात आली. मग पुढच्या एक दिवसात हे पुस्तक वाचून काढलं. `धूमारे` या पुस्तकात गोयच्या भूमीवर लिहिलेले पंधरा लेख आहेत. गोवा म्हणजे फेसाळती बियर, उघडेबागडे फोरेनर्स एवढंच मर्यादित नाहीये याची आपल्याला नव्याने जाणीव हे पुस्तक करून देतं. आपण गोव्याच्या अंतरंगात माधवी ताईंचं बोट धरून शिरतो. त्यांच्या संवेदनशील नजरेने इथला निसर्ग, इथली माणसं आपण पाहतो. हे सरधोपट प्रवासवर्णन असं नाहीये. एखाद्या ठिकाणी आपण बराच काळ राहिलो तर त्या भूमीशी त्या वास्तूंशी आपले बंध तयार होतात, तिथे आपली मूळं आपसूक रुजतात, तिथल्या झाडापेडांशी आपलं हितगूज सुरू होतं. आपुलकीची जी माणसं भेटतात आपण त्यांना आणि ती आपल्याला अंतर्बाह्य ओळखत असतात, त्या डोळ्यात स्नेह असतो, आपलं एक पान त्या डोळ्यात दडलेलं असतं, नुसतं डोळ्यात पाहून आपण स्वतःला वाचू शकतो. गाईडच्या भूमिकेत एखादी वास्तू, निसर्ग, तारीखवार इतिहास सांगणं वेगळं आणि आपल्या मनातील या साऱ्या सभोवतालाविषयीचे प्रामाणिक भाव व्यक्त करणं वेगळं. १९९० साली म्हणजे जवळपास तीस वर्षांनी माधवी ताई त्यांच्या बांदोडा या गावी परतल्या. जागा तीच पण वयाच्या १६ व्या वर्षी पाहिलेलं गोवा आणि साठीत समजलेलं गोवा या दोन्ही गोष्टी त्यांनी कुतुहलाने तोलून पहिल्या, आणि मांडल्याही. गोवा म्हणजे विविध संस्कृतीची सरमिसळ. त्याचे समाजावर झालेले बरेवाईट परिणाम या पुस्तकात मांडले आहेत. परकीय राजवट असून आणि आता स्वतंत्र घटक राज्य असून जपलेल्या चालीरीती, समाजात परकीय राजवटीमुळे आलेला एक मोकळेपणा सारं त्यांच्या लेखणीतून झरझर उतरतं. त्यांचं लिखाण समुद्राच्या पाण्यासारखं नितळ, ओघवत्या शैलीचं, गजाली गप्पांच्या लाटाच जणू. म्हणून पुस्तक एकदा वाचायला घेतलं की खाली ठेववत नाही. देवचार, कोपेल, पायलट, तळी, पालखी, फुलराणी लेखांच्या नुसत्या नावावर नजर फिरवली तरी काहीतरी वेगळेपणा असणार लेखात हे कळतं. गमतीची बाब म्हणजे सलमान, संजय दत्त, चंकी पांडे, दिव्या भारती विषयी त्याकाळी भाबड्या लोकांना असलेलं आकर्षण, गजालीत सिनेमा, राजकारण, दाऊद इब्राहिम हे आलेले विषय, तिथल्या लोकांची त्यावर गमतीदार टिपण्णी हे सारं वाचायला मस्त वाटतं. डोना पॉला ची प्रतिक्षा त्यांनी आपल्या शब्दात मांडली आहे. गोवन स्त्रियांमधला काळानुरूप झालेला बदल काही ठिकाणी त्या अधोरेखित करतात. पूर्वीचं गावपण कसं मागे पडत गेलं हे त्या सांगतात, तरी जे काही शिल्लक आहे ते निराशाजनक निश्चित नाही अन्यथा त्यांच्या जीवनाच्या अंतिम टप्प्यातील विश्वासाने विसवायचं ठिकाण म्हणून त्यांनी हे गाव निवडलं नसतं. इथल्या भाषेतली मौजेची गोलाई आणि माधुर्य माधवी ताई न टिपतात तर नवल. पुस्तक वाचून झालं तरी काय बरं ते गाणं होतं म्हणून पानं पुन्हा चाळली जातात आणि गुणगुणायचा प्रयत्न होतो. ... आलयली डोलयली पंटी पालयली सांग गे बाये, तुका कोणे चोरून वेल्यान गो बाये ... आंव तुजो सदाच मोग करतलो गे बाये आणि तुका हाव केन्नाच विसरचो ना गे बाये - प्रसाद साळुंखे ...Read more

THE GUNS OF NAVARONE
THE GUNS OF NAVARONE by ALISTAIR MACLEAN Rating Star
Mahesh S

दुसऱ्या महायुद्धात ‘खेरोस’ या छोट्या बेटावर १२०० ब्रिटिश सैनिक अडवून पडले होते. हे बेट तुर्कस्तानच्या जवळ होते. त्यांना सोडवायला जाणाऱ्या बोटींना नॅव्हारन बेटावरील महाकाय तोफांचा अडथळा होता. त्या तोफा त्यांच्या समोरच्या समुद्रातील कोणतेही जहाज सहज बुवू शकत होत्या. नॅव्हारनवर एक भक्कम किल्ला होता. तिथे जर्मन व इटालियन सैन्य होते. अशा या तोफा नष्ट करायला मूठभर माणसांची तुकडी बेटाच्या मागच्या कड्यावरून चढून वर पोचली. खेरोस बेटावरील सैनिकांना सोडविण्यास येणारे ब्रिटिश आरमार, तोफांचे त्यावर धरले जाणारे नेम आणि त्या नष्ट करण्यासाठी पुढे सरकलेली ती मूठभर घातपात्यांची तुकडी यांच्यात शर्यत लागली. शेवटी कोण जिंकले? ...Read more