* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: THE GOLDEN RENDEZVOUS
  • Availability : Available
  • Translators : ASHOK PADHYE
  • ISBN : 9788177664911
  • Edition : 2
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 308
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : FICTION
Quantity
Buying Options:
  • Ebooks:
  • Print Books:
IT WAS A CARGO SHIP, BUT SOME OF ITS SPACE WAS RESERVED FOR THE VERY RICH PEOPLE. THERE WERE SPACIOUS CABINS, BARS FULL OF VARIETY OF DRINKS, DANCE HALL, AND ALSO THE FACILITY OF WIRELESS SERVICES FOR THEIR SHARE BUSINESS. ALL OF A SUDDEN, ONE BY ONE THE MARINERS START DYING, MYSTERIOUSLY. NO ONE IS ABLE TO FIND OUT THE MYSTERY, THE CAPTAIN IS TERRIFIED, BUT ONE OF HIS COLLEAGUES COMES ACROSS A CLUE, HE GETS ALERT. THIS CARGO SHIP WAS INTENDING TO MEET ANOTHER CARGO SHIP IN THE MIDST OF THE OCEAN, THERE WAS A TREASURE HIDDEN ON THAT OTHER CARGO SHIP. ONE SCIENTIST HAS RUN AWAY WITH A SELF MADE NUCLEAR BOMB ALONG WITH THE MISSILE. THERE IS A CO-RELATION BETWEEN ALL THESE INCIDENTS. THERE IS SOME PLOT, SOME CONSPIRACY. ONLY ONE OFFICER AMONGST ALL WANTS TO TEAR IT OPEN, HE TAKES HIS FIRST STEP TOWARDS IT AND... THERE WAS A DRAMA UNFOLDING ON THE VAST STAGE OF THE OCEAN, THERE WAS A LOVE STORY TAKING PLACE ALONG WITH. A NOVEL PRESENTING THE ADVENTUROUS BUT SECLUDED LIFE ON A SHIP, FULL OF MYSTERY AND EMOTIONS, RAISING YOUR YEARNING.
ते एक मालवाहू जहाज होते. पण त्यातील काही जागा ही श्रीमंत प्रवाशांसाठी राखून ठेवलेली होती. त्यांच्यासाठी आलिशान केबिन्स, उंची मद्यालय, डान्स हॉल, वायरलेसने शेअर्सची खरेदी-विक्री वगैरे सोयी केल्या होत्या. .... अचानक जहाजावरील कर्मचारी गूढरित्या मरण पावू लागले. त्या रहस्याचा उलगडा होईना. कॅप्टन गोंधळून गेला... पण त्याच्या हाताखालचा एक अधिकारी सावध होता. शेवटी ते जहाज दुस-या एका मालवाहू जहाजाच्या मार्गाला भिडू पाहत होते. त्या जहाजावर खजिना होता... ....एक शास्त्रज्ञ आपणच बनवलेल्या एका अणुबॉम्बसहीत क्षेपणास्त्राला घेऊन पळून गेला... या सर्वांचा एकमेकांशी संबंध येत होता. एक फार मोठा कट राबवला जात होता. फक्त एक अधिकारी तो कट उधळून टाकण्याच्या दिशेने पावले टाकू लागला आणि अचानक... त्या समुद्राच्या पाण्यावर एक नाट्य घडत होते. त्या नाट्यात एक प्रेमप्रकरणही फुलत होते. बोटीवरील जीवनाचे दर्शन घडवणा-या रहस्यमय, उत्कंठावर्धक, कादंबरीचा खिळवून ठेवणारा अनुवाद.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #SOUTHBYJAVAHEAD #THEDARKCRUSADER #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #BIOGRAPHYA&TRUESTORIES #SEAWITCH #PUPPETONACHAIN #MADHAVKARVE #THE SATAN BUG # # THE LAST FRONTIER ##अलीस्टर मैकलिन # अशोकपाध्ये #ASHOK PADHYE # THE DARK CRUSADER #THEGOLDEN GATE #फिअरइजदकी #FEARISTHEKEY #
Customer Reviews
  • Rating StarAnil Udgirkar

    कंपारी ही आलिशान प्रवासी बोट महासागरातून शांतपणे चालली होती.क्यारसीओ बंदरातून कांही प्रवासी चढले आणि प्रवास पुढे चालला.त्या नंतर बोटीवरचे एक कर्मचारी नाहीसा झाला आणि दुसरा ह्रदयविकाराचा मेलेला आढळतो.बोटीचा फर्स्ट ऑफिसर कार्टर संशयग्रस्त होतो आणि शोधचालु करतो व त्याला खलनायक सांपडतो पण त्याचे जवळपास चाळीस बंदुकधारी बोटीचा कबजा घेतात व मार्ग बदलुन सर्व अब्जाधीश प्रवासी आणि कर्मचारी हे कैदी व करेरा ,त्याचा मुलगा व ईतर बंदुकधारी यांच्या दहशतीमधे एका दिशेने वेगात बोट हाकतात.खलनायकांच्या जवळ एक मिनी अणुबॉंब आहे. कार्टर बुध्दी लढवुन त्यांच्या वर खेळी कशी उलटवितात हे वाचण्यासारखे. ...Read more

  • Rating StarDAINIK SAMANA 11-03-2005

    अ‍ॅलिस्टर मॅक्लिन या इंग्रजी लेखकाच्या ‘फिअर इज द की’ व ‘द गोल्डन गेट’ या दोन प्रसिद्ध कादंबऱ्यांच्या अनुवादानंतर त्यांच्या ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’ या तिसऱ्या कादंबरीचा अनुवाद मेहता पब्लिशिंग हाऊसने प्रसिद्ध केला आहे. सकस अनुवादित साहित्य देण्याच्या आप्या परंपरेत मेहता प्रकाशनने घातलेली ही नवी भर वाचकांचे मन खिळवून ठेवणारी अशीच आहे. प्रस्तुत अनुवादामुळे बोटीवरचे अद्भुतरम्य विश्व आणि समुद्राच्या पाण्यावर घडणारे एक थरारनाट्य उलगडत गेले आहे. ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’ या कादंबरीत फक्त एका बोटीवर एका आठवड्यात घडणाऱ्या घटना दाखविल्या आहेत. खलनायकाच्या चातुर्याचे वारंवार दर्शन होत असले तरी त्याच्या चालबाज कारवायांना पुरून उरणारा आणि आपल्या चातुर्यबळाने खलनायकावर मात करणारा नायक इथे आढळतो. नायक-खलनायक यांच्यात घडलेली बौद्धिक झुंज विलक्षण वेग धारण करून वाचकांच्या मनातील उत्कंठा सतत ताणून ठेवते. हळूहळू तर वाचकालाही आपण त्याच बोटीवरचे एक सहप्रवासी असून ते थरारनाट्य प्रत्यक्ष पाहत असल्याचा भास होऊ लागतो. असे सामर्थ्य लेखकात आणि अर्थातच अनुवादकातही आढळते. अशोक पाध्ये यांच्या सशक्त अनुवादामुळे मराठी वाचकांना हा सुखद अनुभव घेता आला आहे. स्कॉटलंडमधील एका धर्मगुरूच्या पोटी जन्माला आलेल्या अ‍ॅलिस्टर मॅक्लिनने तरुण वयात नौदलात प्रवेश केला तो काळ दुसऱ्या महायुद्धाचा होता. अ‍ॅलिस्टरने या जहाजावरील जगाचे खूप बारकाईने निरीक्षण केले व पुढे ते आपल्या कादंबऱ्यांतून रसरशीतपणे सादर केले. आपल्या लेखनकलेच्या गुणवत्तेमुळे अ‍ॅलिस्टर मॅक्लिनच्या कादंबऱ्यांनी तुफान यश मिळविले आणि आता त्या गाजलेल्या कादंबऱ्या मराठी भाषेत तेवढ्याच ताकदीने आणणारे अनुवादक अशोक पाध्ये दोन भाषांमधला हा पूल समर्थपणे बांधू शकले आहेत. कादंबरीच्या प्रारंभास ‘सुरुवात करण्यापूर्वी’ हे पहिलेच प्रकरण खूप महत्त्वाचे ठरते. या पहिल्याच प्रकरणातून ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’ ही ‘सोनेरी संकेत स्थळ’ याअर्थी असलेली कादंबरी वाचण्यापूर्वी अ‍ॅफ्ट, ऑल्डिस मेसेज, आय, आय सर, बॅफल, बोट, बोट्समन, बो, ब्रिज, कॅम्पनिअन वे, डिटोनेटर, गँग वे, मेट, मास्टर पर्सर, पोर्टसाइड, एस.ओ.एस., स्टार बोर्ड, स्ट्युअर्ड, विंच ऑपरेटर इत्यादी शब्दांशी आपली ओळख करून दिली जाते व तिथेच वाचकाला आपण एका वेगळ्या विश्वाला सामोरे जात असल्याची खूण पटायला लागते. कॅप्टन ब्युलन, डॉ. स्लिग्न्जबी कॅरोलिन, बेरिस फोर्ड, सुसान, मॅकडोनल्ड, मिग्वेल करेरा, डॉ. मास्र्टन, टॉमी विल्सन सिन्योर करेरा आणि मिस्टर कार्टर या व्यक्तिरेखांच्या झटापटीचे, बौद्धिक लढाईचे तसेच कम्पारी बोट आणि टिकॉण्डरोगा ही एक अजस्त्र मालवाहू बोट या बोटींदरम्यान प्रत्यही घडणाऱ्या नाट्यरंगातही वाचकाचे मन प्रथमपासूनच बुडू लागले असते. सरकारी सोन्याचा प्रचंड साठा हलविण्याचे कटकारस्थान हा कथानकाचा मुख्य भाग असला तरी त्यामागच्या हाताळणींची सारी सूत्रे व चरित्ररेखा अतिशय ताकदीने रंगविण्यात आली आहेत. तसेच एका प्रेमकथेचे नाजूक विणकामही याच धुनश्चक्रीत सुरू झालेले असते. ‘अ‍ॅलिस्टर मॅक्लिन’च्या ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’ या अत्युत्तम कादंबरीचा तेवढाच रसाळ अनुवाद पाध्ये यांनी करून मराठी वाचकांसाठी समुद्रीसफर, सफरीतले जीवन यांची उत्तम शैलीत ओळख करून देत समुद्राच्या पाण्यावर रंगणाऱ्या थरारनाट्याच्या नानाविध रंगांचे दर्शन घडविले आहे. -डॉ. शुभा चिटणीस ...Read more

  • Rating StarDAINIK LOKSATTA 16-10-2005

    साहसाचा रोमांचक अनुभव... वाचकांना आवडणाऱ्या लेखकांमध्ये अ‍ॅलिस्टर मॅक्लीन याचे नाव आवर्जून घ्यावे असे आहे. वाचकांचे पुरेपूर मनोरंजन तर होईल, शिवाय त्यांना वेगळ्याच प्रकारच्या विषयाचा, जीवनाचा परिचयही होईल अशा प्रकारे मॅक्लीनच्या कादंबऱ्यांची घडण असत. मनोरंजनासाठी वाचन करणाऱ्यांना दोन प्रकारच्या कादंबऱ्यांत विशेष रस असतो. रहस्यमय आणि देमार म्हणजे वेगाने घडणाऱ्या घटना, हाणामाऱ्यांचे प्रसंग, द्वंद्वांची चटकदार, थरारून टाकणारी वर्णने त्यांना पसंत असतात. यातला खलनायक सुरवातीपासूनच वाचकांना माहीत असतो. तरीही कथानायक कशा प्रकारे त्याच्यावर मात करणार याचा अंदाज वाचकाला सहजी येत नाही. जेम्स बाँड या नायकाच्या कादंबऱ्या या प्रकारच्या रहस्यमय कादंबऱ्यात नायकाप्रमाणेच वाचकाही खलनायक वा क्रूरकर्मा, निदर्य पण चतुर आणि अतिमहत्त्वाकांक्षी व्यक्तीची शोध घेतात. तो लागतो तेव्हा वाचकांना काहीसा धक्का बसतो. कारण त्यांची त्या व्यक्तीबाबतची अपेक्षा वेगळीच असते. अ‍ॅलिस्टर मॅक्लीन या दोन्ही प्रकारांचे चटकदार मिश्रण तयार करतो. ‘अधिकस्य अधिकम् फलम्’ या न्यायाने वाचकांना दुहेरी समाधान मिळते. शिवाय आणखी महत्त्वाची बाब म्हणजे या कादंबऱ्यातील प्रतिस्पर्धी जास्त करून बुद्धिमत्तेच्या आधारावर डावप्रतिडाव रचत असतात. त्यामुळे त्यातील बारकावे वेळीच लक्षात आले, तर खलनायकाची ओळख थोडी लवकर पटते, असे असले तरी कथानायक त्या खलपुरुषाचे खरे रूप कसे उघड करतो, हे कुतूहल कायम राहतेच. अनुवादकार अशोक पाध्ये यांनी भाषांतर केलेल्या मॅक्लीनच्या ‘द डार्क क्रूसेडर’ आणि ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’ या कादंबऱ्या नुकत्याच प्रसिद्ध झाल्या आहेत. त्यातील मनोगतात पाध्ये यांनीही मॅक्लीनच्या लेखनाची वैशिष्ट्ये सांगितली आहेत. ते म्हणतात : सुष्ट आणि दुष्ट हा जो अनादिकाळापासूनचा संघर्ष आहे. तोच त्यांच्या (मॅक्लीनच्या) कादंबऱ्यात दाखविलेला असतो. तसे हे नेहमीचेच आहे. कादंबरीतील दुष्ट खलनायक हा प्रस्थापित यंत्रणेवरती अत्यंत चातुर्याने व हुशारीने कब्जा करतो. सरकार, पोलीस, सुरक्षाव्यवस्था या सर्वांना भारी ठरतो. नीतिवान माणसे, त्यांचा प्रामाणिकपणा, शौर्य इ. वर तो अशी काही मात करतो की, प्रस्थापित यंत्रणा हतबल होते, सरकार नमते व हळूहळू त्याच्याकडे विजयश्री माळ घेऊन येते. केवळ एकटा माणूस अक्कलहुशारीने सर्वांचा ताबा घेतो. त्याच्यावर मात करायची, तर तुम्हाला तीच प्रस्थापित यंत्रणा वापरणे भाग आहे. मग ते सरकार असेल, लष्कर असेल, पोलीस दल असेल, नाहीतर सामाजिक व्यवस्था असेल. अन् इथून पुढे मॅक्लीनचे खरे कौशल्य आहे. ज्या यंत्रणेचा ताबा घेतला, त्याच यंत्रणेच्या शस्त्राने त्या खलनायकाशी संघर्ष करायचा ही एक अतिअवघड गोष्ट सच्छिल नायकापुढे असते. मॅक्लीनचे नायक नेहमी आदर्श, सदाचारी असतात. ते लोभाला बळी पडत नाहीत. उराशी बाळगलेल्या नीतितत्त्वांना ते घट्ट धरून असतात. जी माणसे काही नीतिबंधने मानतात, त्यांच्यावर संघर्ष करण्याची पाळी येते, तेव्हा त्यांची खरी कसोटी असते. कारण कसलीही बंधने न पाळणाऱ्या खलनायकाला सर्व शस्त्रे (मार्ग) वापरता येतात, तर नायकाला मात्र ठराविक बंधनाच्या चौकटीत राहून तुटपुंजी शस्त्रे वापरावी लागतात. परंतु अ‍ॅलिस्टरचा नायक हा नेहमीच खलनायकाच्या चातुर्यावरही मात करणारा तीव्र बुद्धिमान असा असतो. बुद्धी हेच त्याचे खरे शस्त्र असते. त्यामुळे या लेखकाच्या कादंबरीत निम्म्या भागापर्यत खलनायकाची चलती असते. त्याच्याविरुद्ध नुकताच कुठे नायक उभा राहत असतो. तराजूचे पारडे पूर्णपणे खलनायकाकडे झुकलेले असते. पण नंतर ते हळूहळू नायकाकडे कलू लागते. या दोघांची खरी बौद्धिक झुंज ही कादंबरीच्या शेवटच्या तीन प्रकरणांत होते. त्या वेळी मात्र दोन्ही पारडी सतत खाली-वर होत असतात. शेवटी विजयश्री नायकाला माळ घालते. तोपर्यंत सततच्या उत्कंठेने वाचकाचा दम उखडत आलेला असतो. ‘नंतर काय झाले असेल’ या उत्सुकतेपोटी तो भराभर पुढे वाचतच जातो आणि पुस्तक संपवून टाकतो. हेच मॅक्लीनचे मोठे यश आहे. कादंबरीत (बहुधा हवी म्हणून) नायिका असते. पण तसे साधे प्रेमप्रसंगही नसतात. प्रणय तर दूरच. कारण सारे महत्त्व खलनायकाचा डाव उधळून टाकण्याला असते. ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’चे कथानक अतिश्रीमंतांसाठी बनविण्यात आलेल्या खास आरामदायी, सर्व सुखसोयींनी युक्त अशा ‘आनंदयात्रा’ घडविणाऱ्या बोटीवर घडते. ‘‘एस. एस. कंपारी’ हे नावही सूचक आहे. कादंबरीच्या नावाचा अर्थ साधारण ‘सोनेरी संकेतस्थळ’ असा आहे. त्याचा उलगडाही कादंबरीअखेर होतो. या अब्जाधीश प्रवाशांना नेणाऱ्या ‘कंपारी’चाच ताबा घेतला जातो. त्या बोटीचा वापर करून अमेरिकेच्या सोन्याचा साठा युरोपमधून पुन्हा फोर्ट नॉक्सकडे नेणाऱ्या अमेरिकन बोटीवर कब्जा करण्याचा खलनायकाचा बेत असतो. नंतर प्रवाशांना त्या अमेरिकन बोटीवर धाडायचे, नंतर ती बोट स्फोटकांच्या साहाय्याने भर समुद्रात नष्ट करायची आणि पुढे कंपारीतून सोने दुसऱ्या ‘आपल्या’ बोटीत न्यायचे व सहकाऱ्यांसह त्या बोटीत सुस्थित झाल्यावर कंपारी बोटही समुद्रापर्ण करायची. जेणेकरून आपल्या या कुटिल कारस्थानाचा एकही साक्षीदार जिवंत राहू नये आणि बड्या राष्ट्रांचा रोष ओढवू नये. अशी त्याची योजना असते. पण नायक कोणती क्ऌप्ती वापरून ती फोल करतो याची कहाणी म्हणजे ही कादंबरी. यात नायिकेला ‘क्रुसेडर’पेक्षा थोडी मोठी भूमिका आहे. अनुवादकाराने सुरुवात करण्यापूर्वी मध्ये वेगवेगळ्या बोटी, त्यावरील विशिष्ट जागा, कर्मचारी, सांकेतिक नावे, शब्द याबाबत माहिती दिली आहे. त्यात ‘एसओएस’बाबत हा संदेश मदत मागण्यासाठी धाडला जातो हे खरे, पण तो म्हणजे ‘सेव्ह अवर सोल्स’चे संक्षिप्त रूप आहे, ही गैरसमजूत कशी आहे आणि हे कट्ट कडकट्ट म्हणून ओळखले जाणाऱ्या बिनतारी संदेशातील अक्षरांचे संकेत आहेत. अशी उपयुक्त माहिती अन्यत्रही गरज वाटेल तेथे दिली गेली आहे. कादंबऱ्यांची नीटस मांडणी, आकर्षक भाषा, चपखल भाषांतर याने त्या सहजी वाचून पुऱ्या होतात. आपल्या ज्ञानात, माहितीमध्येही भर पडते. कादंबरी वाचताना कथानक खिळविते. कारण या खऱ्या ‘अ‍ॅक्शन थ्रिलर’ आहेत. मॅक्लीनच्या कादंबऱ्यावर चित्रपट बनविले गेले त्याचे हेही एक कारण आहे. कारण बहुतांश वाचकांप्रमाणे प्रेक्षकांनाही असे जागीच खिळून राहायला मनापासून आवडते. तो त्यांना पुरेपूर समाधानही देऊन जातो. हे सारे गुण मान्य करताना हेही लक्षात येते की किशोरवयीन वाचकांच्या हाती या कादंबऱ्या निर्धोकपणे द्यायला हरकत नाही. यातून त्यांची साहसीवृत्ती, वेगळ्या विषयांची बारकाईने माहिती करून घ्यायची वृत्ती वाढेल, बुद्धीचा वापर करूनच अडचणींतून मार्ग काढण्याची सवय त्यांना हवीहवीशी वाटेल हाही एक महत्त्वाचा लाभ आहेच. पण त्याबरोबरच कादंबरी वाचताना त्या भरात न जाणवलेली एक गोष्ट नंतर सावकाश विचार केला की जाणवते. नायकावरील संकटे, त्याच्यावर होणारे अत्याचार, त्याला होणारी मारहाण, दुखापती, त्याची जवळपास विकलांग अवस्था आणि त्या अवस्थेतही त्याने दिलेला लढा, केलेली साहसे ही तशी अतिशयोक्तच. खरेच सांगायचे तर केवळ अशक्य. मनाच्या उमेदीवर, जिद्दीवर कधी कधी माणूस अचाट कामे करतो म्हणतात. ते क्षणभर खरे मानले तरी शारीरिक अवस्था अगदी अगतिक असताना अशी साहसे म्हणजे... नायक ‘सुपरमॅन’सारखा ‘सुपर हीरो’च म्हणायला हवा! पण म्हणूनच तो सर्वांना आवडतो. प्रिय होतो. कारण तसे बनणे हेच तर बहुतेकांचे अंतरात दडवून ठेवलेले स्वप्न असते ना... -आ. श्री. केतकर ...Read more

  • Rating StarDAINIK LOKMAT 01-05-2005

    उत्कंठा वाढविणारी कादंबरी… अ‍ॅलिस्टर मॅक्लिन या इंग्रजी लेखकाच्या ‘द गोल्डन राँदेव्हू’ या कादंबरीचा अशोक पाध्ये यांनी मराठी अनुवाद केला आहे. एका बोटीवर एकाच आठवड्यात घडणाऱ्या घटनांचे चित्रण पाहायला मिळते. रोजनिशीचा भास निर्माण करणारी १२ प्रकरणे याम्ये आहेत. यामधून कादंबरीचा नायक सर्व घटना-प्रसंगांचे वर्णन करतो. या कादंबरीतील घटना ‘एस. एस. कंपारी’ या बोटीवर घडतात. गर्भश्रीमंतांसाठी खास राखीव जागा असणाऱ्या या मालवाहू जहाजावरील कर्मचाऱ्यांचे अचानक होणारे गूढ मृत्यू, एका शास्त्रज्ञाचे त्यानेच बनविलेल्या क्षेपणास्त्रासहित पलायन, एस.एस. कंपारीचे दुसऱ्या एका १५ कोटी डॉलरचे सोने असलेल्या मालवाहू जहाजाला भिडणे अन् बोटीवर रचले जाणारे कारस्थान व चाचेरिगी, अशा विविध कथाबीजांनी युक्त अशी ही कादंबरी आहे. कादंबरीच्या सुरुवातीच्या निम्म्या भागापर्यंत खलनायकाचे वर्चस्व आहे; पण पुढे ते कमी कमी होत जाते आणि नायकाची सरशी व्हायला लागते. खलनायकाचा पराजय निश्चित होत असतानाच विजयश्री नायकाकडे पाठ फिरवते आणि वाचकाच्या मनावर प्रचंड दडपण येते. या बौद्धिक झुंजीमध्ये अर्थातच नायकाचा विजय होतो; पण तोपर्यंत वाचकाला प्रचंड मानसिक ताण सहन करावा लागतो. कादंबरी वाचताना पुढे काय होणार, हा प्रश्न वाचकाला अस्वस्थ करतो आणि पुस्तक खाली ठेवणे अशक्य होते. पाध्ये यांच्या गतिशील भाषाशैलीमुळे हा अनुवाद वाचकाला खिळवून ठेवतो. या उत्कंठावर्धक, रहस्यमय अशी अनुवादित कादंबरीतून बोटीवरील जीवनाचे दर्शन घडते. ‘द गोल्डन राँदेव्हू’च्या वाचनामुळे मराठी वाचकाच्या कक्षा नक्कीच रुंदावतील. अन् एका सकस वाङ्मयीन मेजवानीचा आस्वाद त्याला घेता येईल. -गौरी परचुरे ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

GHACHAR GHOCHAR
GHACHAR GHOCHAR by VIVEK SHANBHAG Rating Star
Ram Jagtap- Maharashtra Dinmaan

‘घाचर-घोचर’ ही अनुवादित कादंबरी मध्यमवर्गाच्या ‘नैतिक र्‍हासा’चं ‘गुह्यदर्शन’ घडवते! गेल्या सहा वर्षांत भारतातल्या कुठल्या प्रादेशिक भाषेतलं पुस्तक हिंदीसह इतर अनेक प्रादेशिक भाषांमध्ये अनुवादित झालं आणि त्याचा इंग्रजी अनुवाद होऊन ते अगदी आंतरराष्ट्ीय पातळीवरही नावाजलं गेलं? या प्रश्नाचं उत्तर ‘घाचर-घोचर’ असंच द्यावं लागेल. कथाकार, कादंबरीकार व नाटककार विवेक शानभाग हे कन्नडमधले एक नावाजलेले लेखक आहेत. त्यांचे आजवर पाच कथासंग्रह, तीन कादंबर्‍या आणि दोन नाटकं प्रकाशित झाली आहेत. ‘घाचर-घोचर’ ही त्यांची जेमतेम 118 पानांची कादंबरी कन्नडमध्ये डिसेंबर 2015 मध्ये प्रकाशित झाली. तिचा लगोलग इंग्रजीमध्ये अनुवाद झाला. 2018 मध्ये ती हिंदीमध्येही अनुवादित झाली. याशिवाय नेपाळी, बंगाली, कोंकणी अशा भारतीय भाषांमध्येही तिचे अनुवाद प्रकाशित झाले आहेत. प्रख्यात नाटककार दिवंगत गिरीश कार्नाड यांनी या कादंबरीचं दै. ‘इंडियन एक्सप्रेस’च्या 13 फेब्रुवारी 2016च्या अंकात ‘ङर्ळींळपस ळप झीशीशपीं ढशपीश’ या नावानं परीक्षण लिहिलं आहे; तर ‘न्यू यॉर्क टाइम्स’ या अमेरिकन आणि ‘द गार्डियन’ या ब्रिटिश वर्तमानपत्रानं ‘2017 मधील सर्वशेष्ठ दहा पुस्तकां’मध्ये तिची निवड केली आहे. एवढंच नाही तर आजवर सुकेतू मेहता, कॅथरीन बू, निलंजना एस. रॉय, रचना सिंग, सत्यव्रत के. के. उमा महादेवन, केशव गुहा, पंकज मिशा, पारुल सेहगल, डेबारा स्मिथ, लॉरीन स्टेन, प्राज्वल पराजुली, एलिन बॅटरर्सी, सॅम सॅक्स, अमित चौधुरी, एलिझाबेथ कुरुव्हिला, इयन जॅक अशा अनेक नामवंत लेखकांनी देश-विदेशातल्या इंग्रजी प्रसारमाध्यमांमध्ये तिची परीक्षणं लिहिली आहेत. सुकेतू मेहता आणि कॅथरीन बू या सुप्रसिद्ध लेखकांनी तर विवेक शानभाग यांची तुलना ‘चेकव्ह’शी केलीय. तर या ‘कन्नड चेकव्ह’ची ही कादंबरी जुलै 2018 मध्ये मराठीतही अनुवादित झालीय. अपर्णा नायगांवकर यांनी तिचा अनुवाद केला असून तो मेहता पब्लिशिंग हाऊसने प्रकाशित केलाय. हा मराठी अनुवाद अतिशय चांगला आहे आणि कादंबरी तर खरोखरच भन्नाट आहे. आचार्य अत्रे एकदा तेंडुलकरांचं नाटक पाहायला गेले होते. ते पाहून झाल्यावर ते तेंडुलकरांना म्हणाले, ‘नाटक कसं हवं? तर त्याने प्रेक्षकांच्या नरडीचा अक्षरक्ष: घोट घेतला पाहिजे.’ तेंडुलकरांच्या ‘शांतता! कोर्ट चालू आहे’ या नाटकासारखी ‘घाचर-घोचर’ ही कादंबरी आपल्या नरडीचा अक्षरक्ष: घोट घेते. अतिशय हळुवारपणे ती आपला गळा पकडते आणि मग तो हळुहळू आवळत जाते. त्यामुळे इथंच वैधानिक इशारा दिलेला बरा. तुम्ही मध्यमवर्गीय असाल आणि तुम्हाला आपला सुखातला जीव नेहमीप्रमाणेच दु:खात घालायची इच्छा नसेल, तर तुम्ही या कादंबरीच्या वाट्याला जाऊ नये हे उत्तम. करकोचा जसा अचूक नेम धरून मासा पकडतो आणि मग चोच बाहेर काढून त्या माशानं जीवाच्या आकांतानं केलेली तडफड थांबण्याची वाट पाहतो, आणि ती थांबली की, त्याला गट्टम करतो, ही कादंबरी नेमकी तसंच करते. या कादंबरीचा निवेदक तुम्हाला तुमच्या सुरक्षित, आत्ममग्न आणि बेफिकीर जगातून पाहाता पाहाता उचलतो आणि बाहेर काढतो. आणि तेच जग तुम्हाला तटस्थपणे दाखवतो. त्यानंतरचा जीवघेणा अनुभव तुम्हाला अनुभवून पाहायचा असेल तरच तुम्ही या कादंबरीच्या वाट्याला जाऊ शकता. या कादंबरीचा विषय तसा सामान्य आहे. 1990 नंतर, विशेषत: 2000 नंतर आणि खासकरून 2014 नंतर सातत्यानं ज्याच्यावर टीका होतेय, त्या मध्यमवर्गातल्या एका कुटुंबाची ही कथा आहे. पण ती ‘रामायणा’सारखी नाही, तर ‘महाभारता’सारखी (मध्यमवर्गीय) जीवनाचं विराटरूपदर्शन घडवणारी आहे. थेटच सांगायचं तर ‘नेकीनं नोकरी आणि टुकीनं संसार’ करणार्‍या बंगळुरूमधल्या एका कुटुंबाची ही कहाणी आहे. आधी नैतिकता हाच जगण्याचा स्थायीभाव असलेल्या या कुटुंबाचं नोकरीकडून व्यवसायाकडे स्थलांतर होतं.. पण या कादंबरीची गंमत या कथानकात नसून ते कसं सांगितलंय, यात खर्‍या अर्थानं दडलेली आहे. या कादंबरीचा निवेदक (मुलगा) आपल्या कुटुंबाची कथा स्वत:पासून सांगायला सुरुवात करतो. मग वडील, आई, बहीण, काका आणि बायको अशी तो सांगत राहतो मध्येमध्ये फ्लॅशबॅक घेत. ही संपूर्ण कादंबरी घटना-प्रसंग आणि त्यांच्या केंद्रस्थानी असलेले कुटुंबसदस्य या पद्धतीनं पुढे जात राहते. पण ती शेवटपर्यंत आपली सहजपणाची लय सोडत नाही. ज्याला ‘अँटी हिरो’ असं सर्वसाधारणपणे म्हटलं जातं, तसा या कादंबरीचा निवेदक आहे. पण तो नायक नाही. ही कादंबरी नायकप्रधान नसून समूहप्रधान आहे. तिची सुरुवात निवेदकाच्या ‘कबुलीजबाबा’पासून होते. पण हे सांगताना निवेदक ज्या लयीत, ज्या भाषेत आणि ज्या प्रकारे निवेदन करतो, ते कमाल आहे! त्यात शब्दांची उधळमाधळ नाही, चिंतननामक गोष्टीचा बडेजाव नाही, भाष्याचा सोस नाही आणि उपमा, प्रतिमा, अलंकार यांचा तर जवळपास मागमूसही नाही. भारतीय मध्यमवर्गाची भाषा त्याच्या जगण्या-वागण्यासारखीच ‘डबल स्टँडर्ड’वाली असते, तिचा आव मात्र ‘फर्स्ट स्टँडर्ड’चा असतो. पण या कादंबरीचा निवेदक मध्यमवर्गाचा प्रतिनिधी असूनही त्याची भाषा तशी नाही. ती अतिशय धारदार, तीक्ष्ण आहे. ती अचूक लक्ष्यभेद करत राहते. अशी या कादंबरीची कितीतरी वैशिष्ट्यं सांगता येण्यासारखी आहेत. तिचं शीर्षकच पहा ना. ‘घाचर-घोचर’ हा शब्द कुठल्याही कन्नड शब्दकोशात नाही. त्याचा वापर फक्त बोलीभाषेत केला जातो. त्याचा अर्थ आहे ‘गडबडगुंडा वा गुंता’. निवेदक एकेक घटना-प्रसंग सहजपणे सांगत जातो, तसतसा हिमनगाच्या टोकाखालचा एकेक भाग उघड होऊ लागतो. त्यातला भेदकपणा इतका अंगावर येतो की, कधी कधी वाचता वाचता मध्येच थांबावं लागतं. निवेदक एकाबद्दल सांगत सांगत पुढे जातो, तेव्हा आपण त्यालाच ‘दोषी’ मानायला लागतो, तोवर निवेदक दुसर्‍याची गोष्ट सांगायला लागतो आणि आपण आधीच्यावरचा ‘दोषारोप’ त्याच्यावर थोपवू लागतो, तोच निवेदक तिसर्‍याबद्दल बोलायला लागतो. आता हाच असणार ‘कलमुहाँ’ या विचाराला आपण येतो, तोच निवेदक चौथ्यावर जातो. त्यावरून पाचव्यावर. थोडक्यात एखाद्या थरारक सिनेमासारखा पाठशिवणीचा खेळ सुरू राहतो कादंबरीभर. आणि तोही अवघ्या 118 पानांत. सामूहिक पापक्षालन ही काही आपली परंपरा नाही. त्यातही भारतीय मध्यमवर्गाची तर नाहीच नाही. मागे वळून पाहण्याची, थोडं थांबून विचार करण्याची आणि स्वत:ला चार प्रश्न खडसावून विचारण्याची क्षमता गमावून बसलेल्या भारतीय मध्यमवर्गाची ‘सांगताही येत नाही आणि सहनही होत नाही’ अशी अवस्था होऊन बसलीय. स्वातंत्र्यपूर्वकाळात उदयाला आलेला आणि तेव्हापासून सातत्यानं वाढत राहिलेला, 1990 नंतर तर झपाट्यानं वाढलेला हा मध्यमवर्ग 2014 नंतर कुठल्या थराला गेलाय, हे नव्यानं सांगण्याची गरज नाही. ही कादंबरीही पापक्षालन करत नाही. ना निवेदक करतो, ना इतर कुटुंबसदस्य. उलट या कुटुंबातला प्रत्येक जण वेळ प्रसंगी नैतिकतेचे हवाले देतो, स्वातंत्र्याचं गाणं गातो आणि आपल्या कृत्याचं समर्थनही करतो. पण कुणीच कुणाला जाब विचारू धजत नाही, कुणीच कुणाजवळ प्रामाणिकपणे सत्य कबूल करत नाही, कुणीच कुणाला कशाबद्दलही अडवत नाही. सगळे जण सामूहिकपणे आपल्या सत्त्वाची, प्रामाणिकपणाची, नैतिकतेची, विश्वासाची आणि परस्परसंवादाची हत्या करत राहतात. ‘स्मृतिचित्रे’ या मराठीतल्या ‘क्लासिक’ मानल्या जाणार्‍या आत्मचरित्राची सर्वांत मुख्य वैशिष्ट्यं आहेत – लेखिकेची शहाणीव आणि कुठलाही आडपडदा नसलेलं रोखठोक जगणं-वागणं-बोलणं. त्यामुळे साध्या साध्या घटना-प्रसंगांतून अतिशय उत्तम प्रकारची विनोद निर्मिती होते आणि त्या घटना-प्रसंगांमधून मानवी जगण्याची कितीतरी ‘दर्शनं’ पाहायला मिळतात! ‘घाचर-घोचर’ ही सुद्धा क्लासिक म्हणावी अशीच कादंबरी आहे. पण तिच्यामध्ये हे सगळं उलट्या पद्धतीनं घडतं. निवेदकाकडे शहाणीव आहे, पण त्याचं जगणं-वागणं सत्त्वहीन. स्वत:सह इतरांबद्दलचे साधे साधे प्रसंग तो सांगतो, त्यातून ‘कॉमिक-ट्रॅजेडी’ निर्माण होते. कॉमेडी कुणाचीही होऊ शकते, तशीच ट्रॅजेडीही. पण ‘कॉमिक-ट्रॅजेडी’ मात्र अध:पाताच्या प्रपातात सापडल्याशिवाय घडून येत नाही. हा प्रपात इतका जबदरस्त असतो की, तो एकट्यादुकट्याला थोपवता येत नाही. परिणामी सगळेच त्याच्या कचाट्यात सापडतात. या कादंबरीतल्या कुटुबाचंही नेमकं तसंच होतं. सगळेच जण सामूहिकपणे शहाणपणाची हत्या करत राहतात! असं का होतं? तर ‘घाचर-घोचर’ अर्थात गडबडगुंत्यामुळे. तो गुंता नात्यांचा आहे, केलेल्या त्यागाचा आहे, भोगलेल्या दारिद्रयाचा आहे, सहन केलेल्या मानसिक त्रासाचा आहे, परस्परांवरील अवलंबित्वाचा आहे, एकमेकांकडून असलेल्या अपेक्षांचा आहे आणि आपापल्या सोयीचाही आहे. त्यामुळे ही कादंबरी मध्यमवर्गाच्या दांभिकतेचा, कृतक जगण्याचा, खोट्या प्रतिष्ठेचा, भीतीपोटी येणार्‍या एकोप्याचा, गहिर्‍या जखमेवर थातुरमातुर मलमपट्टी करण्याच्या वृत्तीचा, जगाचा उद्धार करण्याच्या पण स्वत:ला एक प्रश्नही न विचारण्याच्या मानसिकतेचा, हातचं सोडून पळत्याच्या पाठीमागे लागण्याच्या स्वभावाचा, अभावग्रस्त भूतकाळातील जगण्यावर उथळ वर्तमानाचा उतारा शोधणार्‍या संस्कृतीचा आणि मध्यमवर्गीय ‘शहामृगी’पणाचा एकेक पापुद्रा कुठलंही भाष्य न करता उलगडून दाखवते. भारतीय मध्यमवर्ग टीकेनं खंतावतो आणि संकटानं अस्वस्थ होतो. पण करतो काय, तर टीका करणार्‍याला उडवून लावतो आणि संकटात आपल्या कुटुंबाचा ‘एकोपा’ दाखवतो. पण त्याला टीकेकडे ‘सद्हेतू’ आणि संकटाकडे ‘संधी’ म्हणून पाहता येत नाही. कारण तसं केलं की, त्याच्या आत्ममग्न मश्गुलतेच्या चिरफळ्या होतात. आणि ते होऊ देण्याची त्याची कुठल्याही परिस्थितीत तयारी नसते. त्यामुळे तो वादळाचा सामना सामूहिकपणे वाळूत डोके खुपसून करतो आणि वादळापूर्वीच्या व वादळानंतरच्या शांततेत बेफिकीरपणे आपला-आपला जगत राहतो. भारतीय मध्यमवर्ग आंधळ्या धृतराष्ट्रासारखा आहे. त्याच्याकडे हजार हत्तींचं बळ आहे, पण तारतम्य नाही. त्याच्याभोवती भारतातलं विद्यमान राजकारण आणि संपूर्ण बाजारपेठ फिरत राहतेय, पण त्याच्याकडे विवेक नाही. जगातली प्रत्येक सेवा-सुविधा केवळ आपल्यासाठीच ‘प्रोव्हाईड’ केली जातेय, असा त्याचा गैरसमज झालेला आहे. अशा समाजाची झेप आपल्या पावलांपलीकडे सहसा जात नाही. त्यामुळे त्याला तुम्ही एकोणिसाव्या शतकातल्या कृतिशील आणि उत्तरदायी मध्यमवर्गाची कितीही उदाहरणं सांगा; त्याला मात्र संघर्ष, अभाव आणि सचोटी यांतच आयुष्य व्यतीत केलेल्या आधीच्या पिढ्यांना धुडकावून लावण्यातच भूषण वाटतं. त्यागाची तर त्याला फार म्हणजे फारच अ‍ॅलर्जी आहे. ‘बुद्धिजीवी’ असलेला, पण ‘बुद्धिवादी’ नसलेला हा वर्ग ‘व्यक्तिवादा’चा फार भोक्ता असतो. त्यामुळे त्याला ‘व्यक्तिस्वातंत्र्य’ ही संकल्पना खूप आवडते. पण तारतम्य, विवेक, आत्मसंयम, चिंतन-मनन यांचा मात्र मनस्वी तिटकारा असतो. अशा या मध्यमवर्गाला ‘घाचर-घोचर’ ही कादंबरी त्याचा भेसूर चेहरा आणि रक्ताळलेले हात दाखवण्याचं काम करते. कदाचित त्यामुळेच महाराष्ट्रातला मध्यमवर्ग या कादंबरीच्या वाट्याला गेला नसावा. आणि समजा गेलाच तर तेंडुलकरांच्या ‘शांतता! कोर्ट चालू आहे’मधल्या बेणारेबाईंच्या ‘हे शरीर सगळा घात करतं’ या चालीवर ‘हा पैसा सगळा घात करतो’ अशी सम गाठू शकतो. पण ही कादंबरी केवळ पैशाला, सुबत्तेला किंवा कुणाही एकाला दोषी ठरवून स्वत: नामानिराळं व्हायला साफ नकार देते. ती तुम्हाला (कधीकाळी मूठमाती दिलेल्या) तुमच्याच अंत:पुरात नेऊन उभी करते आणि तुमचाच चलत्-चित्रपट दाखवते. ती तुमच्याकडे प्रश्नांची उत्तरं मागत नाही की, चिंतनशिबिराचं आयोजन करायलाही सांगत नाही. ती फक्त तुम्हाला तुमच्या आचार-व्यवहारांचं ‘गुह्यदर्शन’ घडवते. तुमच्या अहंभावाला चूड लावण्याचं काम करते. हे फार जीवघेणं प्रकरण आहे! त्यामुळे आपल्या आयुष्याचं ‘घाचर-घोचर’ का होऊन बसलंय, हे जाणून घेण्याची इच्छा असलेल्या मध्यमवर्गीयांनीच आणि या वर्गात भविष्यात जाण्याची इच्छा-आकांक्षा-महत्त्वाकांक्षा असलेल्यांनीच या कादंबरीचा नाद करावा ...Read more

Rajesh Javir

सुधामूर्तीं लिखीत पुस्तक आयुष्याचे धडे गिरवताना पुर्ण वाचुन झाली, कळलंच नाही केव्हा वाचून संपलं इतके अतिशय साधं,सोपं आणि छान लिखाण. त्यांच्या जीवनात आलेल्या प्रत्येक लहान-मोठे अनुभव सुधामूर्तींनी सांगितले आहे.आपल्या आयुष्यात येणारा जवळपास प्रत्ेक व्यक्ती काहीतरी आपल्या प्रत्येकाला काहीन काही शिकवून जातो हे मात्र अगदी खरं. सूधा मूर्ती यांची पुस्तकं अतिशय छान. ती पुस्तके सोपी आणि लगेच समझणारी असतात. जीवनात आलेले अनुभव लहान मोठ्या प्रसंगातून ते उलगडवून दाखवतात. त्यांचे स्वत:चे अनुभव सांगताना त्यात कुठेही मोठेपणा नसतो. इन्फोसिस फाउंडेशन च्या माध्यमातून सामजिक कार्य करतांना तसेच आयुष्याचे धडे गिरवितांंना त्यांच्या आयुष्यात आलेल्या व्यक्ति तसेच ऐतिहासिक वास्तू यांच्या कडे एका नैतिक स्टोरी च्या माध्यमातून मांडलेले विचार म्हणजे ही कादंबरी आहे. ट्रेन मध्ये मिळालीली एक अनाथ गरीब मुलगी जिला दत्तक घेऊन उच्च शिक्षण देऊन त्या बळावर तिने अमेरिके पर्यंत घेतलेली झेप. अश्या 23 वेगवेगळ्या व्यक्ति रेखेला एका नैतिक निर्णायक प्रारूप मध्ये सुधा मुर्तींंनी मांडले आहे... सुधा मूर्तींना आपल्या विविध टप्प्यांवर भेटललेली माणसं काहीतरी शिकवून जातात. हे पुस्तक मरगळ दूर करते आणि जीवनाचे पैलू उलगडवून दाखवते. .. ...Read more