* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: ZOMBI
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177663921
  • Edition : 23
  • Weight : 400.00 gms
  • Pages : 408
  • Language : MARATHI
  • Category : AUTOBIOGRAPHY
  • Sub Category : THEATRE, ACTOR, CINEMA
  • Available in Combos :ANAND YADAV COMBO SET - 33 BOOKS
Quantity
ZOMBEE LITERALLY MEANS WRESTLING. THIS IS AN ACCOUNT OF A YOUTH FROM INTERIOR MAHARASHTRA. HE FIGHTS HIS WAY THROUGH JUST TO COMPLETE HIS SECONDARY EDUCATION. HIS LANDLESS FATHER TILLING LANDS FOR OTHERS, THINKS HIS SON`S EDUCATION NOT ONLY UNAFFORDABLE BUT UNWISE ALSO, HE HELPLESSLY WATCHES HIS MOTHR PERMANENTLY FATED TO THANKLESS LABOUR, CONTINEOUSLY WORKING FOR AN EVERGROWING FAMILY DEEP IN THE CLUTHES OF CUSTOMS AND SUPERSTITIONS. HE HAD TO WRESTLE WITH HARDSHIPS AND HUNGER TO COMPLETE HIS SCHOOL EDUCATION. THIS AUTOBIOGRAPHICAL NOVEL IS AN AUTHENTIC TALE AS MUCH OF THE AUTHOR AND HIS FAMILY AS OF ANY OF THE HUNDREDS OF LANDLESS FAMILIES FROM RURAL INTERIORS.
आजच्या आर्थिक आणि सामाजिक परिस्थितीत अस्वस्थ होऊन धुमसणे हाच ग्रामीण जीवनाचा स्थायीभाव आहे. त्या अस्वस्थपणाचा स्फोट मराठी साहित्यात सुरू झालाच आहे. हे व्हायला हेवेच होते. शिवाय, साऱ्या जगातलं साहित्य समृद्ध केलं आहे. ते या `झोंबी`सारख्या वाचकाला अस्वस्थ करणाऱ्या ग्रंथांनीच! पु. ल. देशपांडे
* प्रियदर्शनी अकादमी पुरस्कार १९८८. * महाराष्ट्र राज्य शासन पुरस्कार १९८८-८९. * दि फेडरेशन ऑफ इंडियन पब्लिशर्स- उत्कृष्ट ग्रंथनिर्मिती पुरस्कार १९८९. * दे.भ.पद्मश्री डॉ. रत्नाप्पा कुंभार पुरस्कार १९८९. * मारवाडी संमेलन पुरस्कार १९९०. * साहित्य अकादमी पुरस्कार १९९०. * प्रवरानगर-विखेपाटील पुरस्कार १९९१ * संजीवनी साहित्य पुरस्कार ,कोपरगाव १९९४

Keywords
#झोंबी #(महाराष्ट्र राज्य शासन पुरस्कार १९८८-८९) #(महाराष्ट्र राज्य शासन पुरस्कार १९८८-८९) #(दि फेडरेशन ऑफ इंडियन पब्लिशर्स -उत्कृष्ट ग्रंथनिर्मिती पुरस्कार १९८९) #(मारवाडी संमेलन पुरस्कार १९९०) # (साहित्य अकादमी पुरस्कार १९९०) #(प्रवरानगर - विखेपाटील पुरस्कार १९९१) #(संजीवनी साहित्य पुरस्कार, कोपरगाव १९९४) # नांगरणी # (रोहमारे ग्रामीण पुरस्कार १९९०) #घरभिंती #काचवेल #माऊली # (कालीमाता साहित्य पुरस्कार १९८६ #परिमल लेखन पुरस्कार १९८६ # नटरंग #(महाराष्ट्र राज्य पुरस्कार १९८२) # गोतावळा # शेवटची लढाई #(राज्य पुरस्कार २००१-०२) #भूमिकन्या #झाडवाटा # उगवती मने #(राज्य पुरस्कार २००२-०३) # आदिताल # डवरणी #माळावरची मैना # घरजावई #खळाळ #उखडलेली झाडं #सैनिक हो, तुमच्यासाठी... #मळ्याची माती #मायलेकरं #साहित्यिकाचा गाव #मातीखालची माती #स्पर्शकमळे #पाणभवरे #साहित्यिक जडण-घडण # ग्रामसंस्कृती #(रा. ना. सबनीस वाङ्मयपुरस्कार २००२) # मराठी लघुनिबंधाचा इतिहास #साहित्याची निर्मिती प्रक्रिया #ग्रामीणता : साहित्य आणि वास्तव आत्मचरित्र मीमांसा #"ग्रामीण साहित्य : स्वरूप व समस्या #(राज्य पुरस्कार १९८३) # मराठी साहित्य - समाज आणि संस्कृती #१९६० नंतरची सामाजिक स्थिती आणिसाहित्यातील नवे प्रवाह # डॉ. आनंद यादव - एक साहित्यिक प्रवास #ZOMBI #NANGARNI #GHARBHINTI #KACHVEL #MAULI #NATRANG #GOTAVALA #SHEVATCHI LADHAI #BHUMIKANYA #ZADVATA #UGVATI MANE #AADITAL #DAVARNI #MALAVARCHI MAINA #GHARJAWAI #KHALAL #UKHADLELI ZADE #SAINIK HO TUMACHYASATHI #MALYACHI MATI #MAI LEKARA #SAHITYIKACHA GAON #MATIKHALCHI MATI #SPARSHKAMALE #PANBHAVARE #SAHITYIK JADAN-GHADAN #GRAMSANSKRUTI #MARATHI LAGHUNIBANDHACHA ITIHAS #SAHITYACHI NIRMITI PRAKRIYA #GRAMINTA SAHITYA ANI VASTAV #AATMACHARITRA MIMANSA #GRAMIN SAHITYA : SWARUP ANI SAMASYA #1960 NANTARCHI SAMAJIK STHITI ANI SAHITYATEEL NAVE PRAVAH #DR. ANAND YADAV EK SAHITYIK PRAVAS
Customer Reviews
  • Rating StarTridipkumar Shende

    संपूर्ण निवेदनासहित आगरी बोलीतील पहिला कथा संग्रह. यातील सर्व कथा अस्सल आगरी भाषेत लिहिलेल्या आहेत. सदर कथा वाचताना आगरी बोली, लोकसंस्कृती आणि लोकपरंपरा यांचे दर्शन होते.

  • Rating Starशैलजा जाधव

    हो, खरचं अप्रतिम कादंबरी आहे वाचताना ग्रामीण भागातील भयाण वास्तव अनुभवायला मिळते

  • Rating StarDipti Patil

    झोंबी हा आनंद यादव यांच्या आत्मचरित्राचा पहिला भाग आहे जो अतिशय वाचनीय आहे. त्यानंतर नांगरणी, घर-भिंती आणि काचवेल असे तीनही भागसुद्धा अतिशय वाचनीय आहेत.

  • Rating StarRushikesh Telange

    #झोंबी - माणूस बनण्यासाठीचा संघर्ष ! "झोंबी" ही आत्मकथनात्मक कादंबरी आज वाचून संपली.झोंबी ही कादंबरी मी वाचली नाही तर जगलो.एक एक शब्द माझ्या काळजावर टाके पाडणारा वाटला.मी जन्मण्याच्याही खूप अगोदर आलेली ही कादंबरी मला माझीच समकालीन कादंबरी वाटली.जबदस्त भाषाशैली,मार्मिक आणि खुमासदार संवाद यामुळे कादंबरी एकदा वाचायला सुरुवात केली की कंटाळा क्षणभरही येत नाही."टिकास्वयंवर" मध्येही नेमाडेंनी याची प्रशंसा केली आहे. रत्नाप्पा जकाते ,आंद्या ,तारा ,कंबळा ,हिरा ,शंकरआण्णा ,आनसा ,लिंगाप्पा ,गोप्यातात्या,अक्कोळकर मास्तर ही पात्रे आपल्याला कायमची लक्षात राहतात. संवादावर आणि कथेचा आवाका यांवर तंतोतंत घेतलेली काळजी आणि मेहनत यामुळे आपण या कादंबरीत देहभान विसरून जातो.आंद्याचा प्रवास कुठंतरी आपला प्रवास वाटू लागतो.माझीही परिस्थिती काहीशी अशीच असल्यामुळे कथेशी मी लवकर जुळवून घेऊ शकलो.कुठंकुठं भरपूर विनोदाचे संवाद ,कुठं कुठं भरपूर गंभीर घटना ,गरिबी ,गावातील चालीरीती, रूढीपरंपरा ,अंधश्रद्धा या वेगवेगळ्या विषयांवर ही कादंबरी घटनांशी साधर्म्य साधते. संवाद सर्वात जास्त परिणामकारक मला वाटले.कमी शब्दांत सत्य परिस्थितीचं दर्शन घडविणारे ,मजबुरी-लाचारी सांगणारे हे संवाद कथेला पूरक वाटतात.पात्रांच्या आयुष्याची जडणघडण कोणत्या परिस्थितीतून होतेय आणि आपल्या आयुष्यातल्या आभाळाएवढ्या संकंटांनीही ते न हारता ,जीव न देता लढत राहतात,हे यांतून समजते.कादंबरीचे लेखक आनंद ऊर्फ आंद्याची शिकण्याची धडपड ,दहावीपर्यंतच्या शिक्षणासाठी त्याने केलेली धडपड आपल्याला "झोंबी" च्या माध्यमातून वाचायला मिळते. एका प्रसंगात "नशिबात भोग हाईत तर नगं फिरायला ?" असं आंद्याचा मामा म्हणतो तर वडिलांच्या दृष्टांताच्या अज्ञानाविषयी आंद्या सांगत असतो तेव्हा "तुझी शाळा खुळ्यानं झवलेली हाय" असं त्याचे वडील म्हणतात.हिराच्या माती खाण्याच्या सवयीला कंटाळून मळ्यात आंद्या तिला म्हणतो "आयला तुझ्या ! किती खाशील माती ! माती खाऊन खाऊन सारं घरदार मातीत घाटलंस की !.असे रोजच्या जगण्यातले खुमासदार ऐकीव आणि वास्तविक संवाद आपल्याला इथे ऐकायला मिळतात.उत्तम भाषारचनेचं एक जिवंत जिवंत उदाहरण आहे हे ! "झोंबी" माझ्या आयुष्यातील महत्त्वाची कादंबरी राहील.कारण तो एक भावनिक प्रवास होता जो 414 पानात संपला.याचे पुढील "नांगरणी",`घरभिंती"काचवेल" हे भागही निघाले आहेत.आनंद यादवांची साहित्यिक कामगिरीही उत्तम आहे. नटरंगसारखा सिनेमा त्यांच्या कादंबरीवर बेतलेला असून साहित्य अकादमीसारखा मानाचा पुरस्कारही त्यांना मिळालेला आहे.82 व्या साहित्य संमेलनाचे ते अध्यक्षही होते. बाप - मुलाचं वास्तविक नातं ,नात्यांतला जीवघेणा संघर्ष, परिस्थितीतला संघर्ष, सामाजिक संघर्ष ,सामाजिक स्थान मिळवण्यासाठीची धडपड हे सर्व झोंबीच्या अनुषंगाने वाचायला मिळते.झोंबीतला नायक काय करतो आणि कसं करतो ? याच्यापेक्षा तो का करतो आणि कशासाठी करतो हे उद्दिष्ट जरी समजलं तर झोंबी वाचण्याचं सार्थक झालं आणि आपण कादंबरीच्या जवळपास पोहोचलो असं म्हणण्यास हरकत नाही. "झोंबी" हे पुस्तक कसं आहे विचारल्यावर अनेकांनी मला कमेंट्स करून प्रतिक्रिया दिल्या होत्या आणि त्या का दिल्या हे झोंबी वाचल्यावर मला कळालं.कोणतेच ओढेवेढे न घेणारी ,विषयापासून न भरकटणारी ,कोणतीही बाष्कळ वर्णने ,काव्यात्मकता न दाखवता वास्तवाशी सुसंगत शब्दरचना आणि भाषाशैली हे झोंबीचे वैशिष्ट्य आहे. यामुळे झोंबीचा दर्जा उच्च ठरतो.ही एक वाचनीय ,प्रेरणादायी आणि वास्तववादी कादंबरी ठरते - ऋषिकेश तेलंगे ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

KHUSHKHAREDI
KHUSHKHAREDI by SHANKAR PATIL Rating Star
Nilesh Malvankar

शंकर पाटील यांच्या गावाकडच्या खुसखुशीत कथा. तऱ्हेवाईक, इरसाल माणसं या कथांमधून आपल्याला भेटतात. अर्धली आणि मागणी या दोन कथा मात्र गंभीर, हृदयस्पर्शी आहेत.

RIKTA
RIKTA by JOGLEKAR MOHANA Rating Star
- संजय वैशंपायन, 21/1/2020

आशयाने परिपूर्ण रिक्त कथासंग्रह भारतातून अमेरिकेत स्थायिक होऊन पुढची पिढी हाताशी आणि तरी भारतीयत्वाची नाळ तुटत नाही हेच खरं आणि अशाच प्रकारच्या भावना व विचार मूळच्या रत्नागिरीकर मोहना प्रभुदेसाई-जोगळेकर, यांनी त्यांच्या स्वतंत्रपणे प्रकाशित झालेल्या‘रिक्त` या कथासंग्रहामधील कथांमधून मांडल्या आहेत. लेखिकेचा ‘मेल्टिंग पॉ` हा पहिला कथासंग्रह. त्याची फार मोठी चर्चा झाली होती. कोमसापचा लेखिकेचा पुरस्कारही या पुस्तकाच्या मध्यमातील सृजनासाठी लेखिकेला प्राप्त झाला आहे. यामुळे ‘रिक्त` या संग्रहातून मोठ्या अपेक्षा होत्याच आणि त्या पूर्ण होतात, असंच म्हणावं लागेल. मुखपृष्ठ पाहताच यामधील कथा नव्या युगाच्या, नव्या धाटणीच्या असणार असंच वाटतं. ‘रिक्त` कथासंग्रहातील कथाविषय, पात्र, घटना, काळ यांचे निराळे संदर्भ घेऊन येतात आणि त्यामुळेच दीर्घ काळ मनात रेंगाळत राहतात. पात्रांचा कथेतील घटनांबद्दल स्वत:चा दृष्टीकोन हेही कथांचं वैशिष्ट्य. वाटेत घडलेल्या घटनेने बदललेलं आयुष्य, आईच्या निधनानंतर परदेशातून आलेली ती, स्वत:ची ओळख पटलेल्या दोन मुलींमुळे त्यांच्या घरात उठलेलं वादळ, मुलीवर आपल्या हातून अन्याय झाला हे अखेर तिच्यासमोर कबूल करणारे वडील, शाळकरी मुलाला त्याच्या पालकांनीच शाळेत प्रवेश घ्यावा असं वाटायला लागणारं वास्तव, जातिभेद करायचा नाही, या निश्चयाने वेगळं पाऊल उचलणारी तरुणी, आई-वडिलांच्या घटस्फोटाचं सावट मनावर असताना लग्न केलेली युवती, समाजसेवेच्या अनुभवातून झालेली द्विधा मन:स्थिती, अनाथ मुलासाठी एका तरुणीने उचललेलं अनोखं पाऊल, घरातील ‘फूकट` गेलेला मुलगा, अशा असंख्य विषयांमधून व्यक्तिरेखांचं बारीक निरीक्षण कथेतील पात्रापात्रांतून डोकावत राहतं. सारीच पात्रं वाचकाला अलगद त्या त्या काळात नेऊन सोडतात, कथेतील काळाशी, वातावरणाशी वाचक नकळत एकरूप होऊन जातो. ‘रिक्त` कथासंग्रहातील प्रत्येक कथा ‘पुढे काय’ ही उत्कंठा वाढवणारी आणि पुढील कथेबद्दल उत्सुकता ताणणारी आहे; पण पहिल्याच ‘पाश’ या कथेमध्ये निखळ कोकणातील धोपेश्वरमधील कुटुंबाची घरातील सदस्यांमुळे झालेली परवड आणि नंतर ते रक्ताच्या नात्यांचे पाश तुटताना व तोडताना झालेली तडफड फार उत्कटपणे मांडली आहे. हा कथासंग्रह १३ भरगच्च कथांचा आहे. यामुळे सर्वच कथांबद्दल स्वतंत्रपणे लिहिणे शक्य होणार नाही; परंतु त्यातील उल्लेखनीय ‘अमरचा दिवस’ टिपिकल झोपडपट्टीतील वातावरणात वाढणार्या मुलांची घुसमट, प्रगतीची आस अन् परीस्थितीचा तणाव ही संपूर्ण मध्यमवर्गीय वाचकाला अनभिज्ञ परिस्थिती मांडण्यात व त्यातील काळीज पिळवटून टाकणारी वस्तुस्थिती अत्यंत प्रखर तीव्रतेने शब्दबद्ध करण्यात लेखिका यशस्वी झाली आहे. मोगरेबार्इंच्या रूपाने सुशेगात मध्यमवर्गीय स्थिती आणि सुटू न शकणार्या परिस्थितीच्या प्रश्नांची उकल शोधणार्या मंगलातार्इंच्या भांबावलेपणाची मांडणी सुरेखच साधली आहे. ‘संभ्रम’चा कथाविषय, खरंतर लेखिकेचं प्रोफाईल पाहिलं तर अनवट वाटणारा. सामाजिक संस्थांच्या माध्यमातून मानवी गिनीपिग्ज उपलब्ध करून देण्याचा वेगळा व्यापार, त्यातील प्रश्न आणि सज्जन मनाला पडणारे प्रश्न फार धाडसाने मांडण्यात आले आहेत. कथा जरी मीना- चेतनची असली तरी बहुराष्ट्रीय कंपन्यांच्या आक्रमणात माणसांचा प्रयोग म्हणून वापर करण्याच्या प्रवृत्तीचा फायदा घेणाNयांचा उद्योग कथापटावर मांडण्यात आला आहे. ‘समाधान’ ही कथा ५५ ते ७० या कालखंडातील असल्याचे निश्चितपणे वाटते. अशा पाश्र्वभूमीवर कमू, गीताई, आबा या व्यक्तिरेखा थोडक्या लेखनात अतिशय समर्थपणे लेखिका उभ्या करते. वर्षाला बावन्न चित्रपट सावत्र मुलीला दाखवणारी गीताई आणि सावत्र मुलीची आत्या सुधा यांचे नातेसंबंध, त्यांची अपरिहार्यता उभी करण्याचे शिवधनुष्य लेखिकेने समर्थपणे पेलले आहे. भरगच्च आशयमूल्य असणार्या १३ कथा समाविष्ट असणार्या या कथासंग्रहाचं नाव ‘रिक्त’ का, याचं उत्तर या संग्रहातील शेवटची कथा ‘रिक्त’ हे आहे. वयात येणार्या अमिताकडे सगळ कुटुंब लक्ष देत असूनही शाळेतील मुलांचं चिडवणं मनाला लागतं आणि मनोरुग्ण व्हावं अशा परिसीमेने अमिता अन्न उलटून टाकणं, अवाजवी एरोबिक्स करते. युरोपात राहण्याचे भारतीयांवर होणारे मानसिक परिणाम बारीक बारीक कंगोर्यासह समर्थपणे मांडणारी कथा म्हणजे ‘रिक्त.’ खरंतर संग्रहातील सर्वच कथा परिपूर्ण आहेत; परंतु लेखिकेच्या मते यातील परमोच्च कथा ‘रिक्त’ असावी आणि त्यामुळेच संग्रहाला ‘रिक्त’ नाव दिलं असावं. मेहता पब्लिशिंग हाऊसने हे पुस्तक अतिशय व्यावसायिक पद्धतीने प्रकाशित केलं आहे. सुरेख मुखपृष्ठ, छान टाईप व कागद देखील आंतरराष्ट्रीय दर्जाचा वापरल्याने वाचताना बरं वाटतं. लेखिकेच्या निरीक्षणाचा, स्मरणाचा आणि सगळा एकत्रित परिणाम देणारं लिखाण फार आश्वासक आणि साहित्य जगात उज्ज्वल भवितव्य निश्चित करणारं आहे. खरंतर संग्रहातीलच एखाद्या कथेचं नाव संपूर्ण कथासंग्रहाला देण्याऐवजी स्वतंत्र ओळख ठरावी, असं नाव देणं गरजेचं वाटतं आणि बर्याच कथा या छोटी कादंबरी होण्याच्या जवळपास असल्याने भविष्यात लेखिकेने आपल्या शैलीमधील कादंबरी लेखनाचा टप्पा गाठावा, असं वाटणं साहजिकच! एकंदरीत काय, तर भरगच्च आशयाचा ‘रिक्त’ कथासंग्रह आपल्या संग्रहात हवाच. आणि हो, पुन: वाचताना देखील कंटाळा नाही येत! ...Read more