* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: SANGE VADILANCHI KIRTI
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177660517
  • Edition : 11
  • Weight : 100.00 gms
  • Pages : 120
  • Language : MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY
  • Available in Combos :V. P. KALE & FAMILY COMBO 51 BOOKS
Quantity
OT;GAUTAM BUDDHA, LAOTSE AND CONFUCIUS WERE SITTING TOGETHER IN THE HEAVEN. THE TIMEFAIRY CAME OVER THERE WITH THREE GLASSE. ALL THE THREE GLASSES WERE FULL UP TO BRIM. SHE OFFERED THEM TO THE TRIO. GAUTAM BUDDHA REFUSED THE GLASS SAYING THAT LIFE IS FULL OF SADNESS. LAOTSE ACCEPTED THE GLASS SAYING THAT “NOW THE GLASS IS ALREADY BEEN OFFERED, LET ME TASTE IT”. CONFUCIUS JUST ACCEPTED THE GLASS.”IF “ASHTAVAKR” REACHES THE HEAVEN THEN WHAT WOULD BE HIS REACTION?”, ONE DISCIPLE ASKED OSHO. OSHO ANSWERED, HE WILL ACCEPT THE DRINK AND THEN FINISH OFF THE TIMEFAIRY TOO AS SHE HERSELF IS TIME, “SAMAY”. THE JUICE IN THE GLASS IS LIFE ITSELF. THE FULLNESS OF THE GLASS INDICATES THAT LIFE IS FULL OF JUICES OR THE JUICE IS FILLED IN THE GLASS OF LIFE. TO ENJOY THE JUICE MEANS TO ENJOY LIFE, TO CONQUER OVER TIME. EVERY MOMENT OF OUR LIVING IS FULL OF VIGOUR AND VITALITY, TO ENJOY IT MEANS TO WIN OVER LIFE. IF YOU MISS EVEN A SINGLE SECOND THEN YOU MISS THE HAPPINESS IN IT TOTALLY, FOREVER. J. KRISHNMURTI CALLS THIS AS AWARENESS. IF WE ARE AWARE THEN WE CAN KEEP OUR EYES OPEN TO EACH AND EVERY MOMENT OF PRESENT. THAT SINGLE MOMENT WILL TEACH US TO INVEST AND SPEND PROPERLY. THOSE PEOPLE WHO COME ACROSS SUCH AWARENESS NEVER REPENT IN LIFE FOR ANYTHING. I CONSIDER MYSELF TO BE VERY LUCKY AS I GOT AN OPPORTUNITY TO MEET SUCH A PERSON IN MY LIFE; FIRST IT WAS MY FATHER AND LATER ON IT WAS DR. SURESHCHANDRA NADKARNI WHO ACTUALLY FINISHED THE TIMEFAIRY. I NEVER CAME ACROSS THE TIMEFAIRY, BUT MY FATHER HAD DRANK TO THE LAST DROP OF LIFEJUICE FROM THE GLASS OF LIFE, HAD ENJOYED IT, HAD STRIVED FOR IT; AND ME? I HAD WITNESSED IT. IT WAS DR. NADKARNI WHO WAS DITTO LIKE MY FATHER; THIS BOOK WHICH IS WRITTEN IN THE MEMORIES OF MY FATHER IS DEDICATED TO HIM." VA PU. "VASANTA; ANNA KALE”S LUCKY SON. ANNA HIMSELF WAS A VERY LUCKY PERSON. HE HAD A BEAUTIFUL COMMAND OVER BRUSH AND THE PEN. VASANTA WAS ALWAYS MORE CLOSE TO THE PEN. BUT BOTH FATHER AND SON HAD SAME ADDICTION; DRAMA AND THE PEOPLE RELATED TO IT. I AM NOT SURPRISED TO SEE THAT THE THIRD GENERATION HAS CONTINUED WITH THE TREND. ANNA”S GRANDSON SUHAS IS ACQUIRING NAME AND FAME AS AN ACTOR AT THE VERY YOUNG AGE AND ALSO HAS A SMOOTH HAND OVER THE BRUSH. SUHAS MIGHT BECOME A SINGER IF PURSUED PROPERLY. ANNA WILL BE 87 YEARS OLD NOW AND WE WISH THAT VERY SOON WE GET A CHANCE TO CELEBRATE THE CENTURY. THOUGH HE IS VASANTA”S FATHER, FOR ALL OF US DRAMATIST HE IS NO LESS THAN OUR FATHER.HE MAINLY WORKED AS A DRAPER AND MANY OF US HAD HAD IT AS THE BACKGROUND. OVER THE YEAR, ANNA AND HIS DRAPERY BOTH HAVE STOOD FIRMLY BEHIND US. HE ALWAYS PASSESSED EVER FRESH ATTITUDE. VASANTA IS LUCKY TO HAVE A FATHER WHO GAVE HIM NOT ONLY GUIDANCE, SUPPORT, BUT A WHOLE LOT OF FRIENDSHIP. HE WAS THE BEST FRIEND OF HIS SON. HE WAS HIS SON”S ROOM PARTNER IN ALL SENSE. HE TRAVELLED BETWEEN PUNE AND MUMBAI THROUGHOUT HIS LIFE. WITH DUE RESPECT, HIS DAUGHTER AND DAUGHTERINLAW ALSO ENJOY TEASING HIM, CAN BE FRIENDS WITH HIM. HE IS SO SWEET BY NATURE THAT HIS KIDS HAVE FORGOTTEN THAT HE CAN SCOLD TOO. EVEN TODAY, MANY A FAMILIES WONDER WHAT IT IS LIKE FOR THE “PA” TO BE FRIENDLY WITH THEM. HIS APPEARANCE IS VERY SIMPLE; THE ART STUDENTS DRESS UP MORE COLOURFULLY THAN HIS PAINTINGS. HE DRESSES ACCORDING TO THE OLD TRENDS BUT COLOURS BEYOND THE SET NORMS. DRAPERY COLOURING IS TIRING MENTALLY AS WELL AS PHYSICALLY; BUT AT THE AGE OF 80, ANNA COLOURED THE DRAPERY FOR THE JUNGLE, PALACE ETC. FOR BALGANDHARVA NATYA MANDIR AT PUNE, IN HIS OWN STYLE. ART ITSELF HAS A FLOW, CREATIVITY, AN INNOVATIVE TREND. ANNA FOLLOWS THE STYLE OF ANANDRAOJI PAINTER. THE STAGE RECOGNIZES THE IMPORTANCE OF TRENDS IN DRAMA AND IN DRAPERY TOO. ANNA IS A MASTER OF IT. I AM VERY MUCH FOND OF ANNA”S DRAPERY AND WRITING. HIS HAND MOVES SWIFTLY AND DELICATELY OVER THE CANVAS AND THE PAPER BUT EQUALLY OVER HIS FRIENDS” BACKS”“. "PU. LA. DESHPANDE".  
व.पु. काळे हे महाराष्ट्राला एक कथालेखक आणि कथाकथनकार म्हणून सुपरिचित आहेत. व.पु.ंचे वडील पुरुषोत्तम श्रीपत काळे यांचं रूढ अर्थाने चरित्र म्हणता येईल अशा पद्धतीने वपुंनी चरित्र लिहिलं नसलं तरी वडिलांना केंद्रस्थानी ठेवून अंत:करणपूर्वक लिहिलेलं पुस्तक आहे, ’वपु सांगे वडिलांची कीर्ती.’ वपुंचे वडील उत्कृष्ट नेपथ्यकार होते. नाटक आणि चित्रपटांसाठी पडदे रंगवणं हे त्यांचं काम. वपुंची आई (वपु आणि त्यांची बहीण आईला ताई म्हणत), त्यांची मोठी बहीण सिंधूताई आणि वपु स्वत: असं हे चौकोनी कुटुंब. वपु आणि सिंधूताई वडिलांना ’अण्णा’ असं संबोधत. अण्णा मुंबईला व्ही. शांताराम यांच्या राजकमल कलामंदिरमध्ये नोकरी करत. मुंबईला मित्राच्या घरी ते राहत. कुटुंब मात्र पुण्याला होतं. महिन्या दोन महिन्यांनी दोन दिवस रजा घेऊन किंवा एखाद्या शनिवार-रविवारी ते पुण्याला येत. त्यावेळेला वपु आणि त्यांची बहीण शाळकरी वयात होते. नंतर त्यांच्या वडिलांनी मुंबईच्या एका चाळीत घर घेतलं आणि वपु, सिंधूताई व ताई मुंबईला रवाना झाले. आता सगळं कुटुंब एका ठिकाणी राहू लागलं. वपु अणणांबद्दल सांगताना कधी वर्तमानात असतात, तर कधी भूतकाळात जातात; मात्र अण्णांच्या जीवनातील घटना-प्रसंगांचं वर्णन करण्यापेक्षा अण्णांची स्वभाववैशिष्ट्यं सांगण्याकडे त्यांचा कल दिसतो. नेपथ्याचं काम अण्णा किती तन्मयतेने आणि कुशलतेने करत याबद्दल ते सांगतात. तसेच एक वडील म्हणून त्यांचं आपल्याशी कसं नातं होतं, हेही सांगतात. मिश्किलपणा, काहीसा हळवेपणा, ओढठास्तीच्या आर्थिक परिस्थितीतही त्यांचं आनंदी राहणं, काटकसरीपणा, कष्टाळूपणा, वक्तशीरपणा, कधीही कोणाबद्दलही तक्रार करायची नाही किंवा केलीच तर ती वेगळ्या पद्धतीने करायची . त्यांची स्वभाववैशिष्ट्ये वपु नोंदवतात. अण्णा केवळ नेपथ्यकारच नव्हते तर ते लेखनही करायचे, मंगलाष्टकं रचायचे. वेगवेगळे अल्बम्स करायचा छंद त्यांना होता. वपुंच्या काही कथांची शीर्षकंही अण्णांनी सुचवली आहेत. ते रोजनिशी लिहित. त्यांच्या नेपथ्यातील बारकावे, जिवंतपणा आणि कुशलता दर्शवणारे काही प्रसंग वपुंनी सांगितले आहेत. ललितकलादर्शसाठी अण्णांनी केलेल्या कामाचा उल्लेख आणि त्यांचा त्या संस्थेशी असलेला ऋणानुबंध याबद्दलही वपुंनी लिहिले होते. राजकमल आणि ललितकलादर्श या दोन्ही संस्थांच्या यशस्वितेमध्ये अण्णांचंही योगदान महत्त्वाचं होतं; पण त्या संस्थांनी अण्णांची म्हणावी तेवढी दखल घेतली नाही; उलट व्ही. शांताराम आणि भालचंद्र पेंढारकर यांनी अण्णांच्या बाबतीत जी अनास्था दाखवली त्याबाबतची नाराजी वपुंनी व्यक्त केली आहे.

Keywords
25TH MARCH #SANVADINI #VAPU 85 #NAVRA MHANAVA AAPALA #MODEN PAN VAKNAR NAHI #ONE FOR THE ROAD #ZOPALA #MAYABAJAR #CHATURBHUJ #INTIMATE #GULMOHAR #VAPURVAI #HUNKAR #MI MANUS SHODHATOY #BAI BAYKO CALENDER #SWAR #BHULBHULAIYA #KA RE BHULALASI #VALAY #KARMACHARI #AIK SAKHE #GOSHTA HATATLI HOTI #TAPTAPADI #GHAR HARAVLELI MANASA #DOST #MAHOTSAV #KAHI KHAR KAHI KHOTA #SAKHI #RANG MANACHE #AAPAN SARE ARJUN #THIKARI #TU BHRAMAT AAHASI VAYA #HI VAT EKTICHI #PARTNER #DUNIYA TULA VISAREL #PREMAMAYEE #FANTASY EK PREYASI #PANPOI#NIMITTA #MAZA MAZYAPASHI? #PLEASURE BOX BHAG 1 #PLEASURE BOX BHAG 2 #KATHA KATHANACHI KATHA #VAPURZA #RANGPANCHAMI #SANGE VADILANCHI KIRTI #CHEERS #MANASA #JAPUN TAK PAUL #LALITKALECHYA SAHAWASAT #DAHAVYA RANGETUN #२५ मार्च #संवादिनी #वपु# ८५ # नवरा म्हणावा आपला #मोडेन पण वाकणार नाही #वन फॉर द रोड#झोपाळा #मायाबाजार #चतुर्भुज #इन्टिमेट #गुलमोहर #वपुर्वाई #हुंकार #मी माणूस शोधतोय #बाई, बायको, कॅलेंडर #स्वर #भुलभुलैय्या #का रे भुललासी #वलय #कर्मचारी #ऐक सखे #गोष्ट हातातली होती! #तप्तपदी #घर हरवलेली माणसं #दोस्त #काही खरं काही खोटं #सखी #महोत्सव #रंग मनाचे #आपण सारे अर्जुन #ठिकरी #तू भ्रमत आहासी वाया #"ही वाट एकटीची #(राज्य पुरस्कार १९७०-७१)" #पार्टनर #दुनिया तुला विसरेल #प्रेममयी #फॅण्टसी एक प्रेयसी #पाणपोई #निमित्त #माझं माझ्यापाशी? #प्लेझर बॉक्स भाग-१ #प्लेझर बॉक्स भाग-२ #कथाकथनाची कथा #वपुर्झा #रंगपंचमी #सांगे वडिलांची कीर्ती #चिअर्स #माणसं #जपून टाक पाऊल! # ललितकलेच्या सहवासातून #दहाव्या रांगेतून
Customer Reviews
  • Rating StarNEWSPAPER REVIEW

    व. पु. काळे या नावाच्या माझ्या तरुण मित्राला कसले म्हणून ग्लॅमर नव्हते. अशा काळापासून मी ओळखतो आहे आणि एकपरीने त्याच्या अनोख्या मार्गक्रमणातील चढउतारांचा मी साक्षी आहे. त्याच्या कथाकथनाचे आरंभापासून तो अगदी कालपरवापर्यंतचे अगणित कार्यक्रम मी वेळोवेळीमोठ्या कुतूहलाने पाहिले, ऐकलेले आहेत आणि तो केवळ अव्वल श्रेणीचा लोकप्रिय कथाकथन आहे म्हणून त्याची व त्याच्या कथांची आजवर कधी मी अवहेलना केलेली नाही आणि तूर्त त्याच्या एकपरीने अभूतपूर्व अशा पुस्तकाच्या परिचयासाठी म्हणून मी हे लिहित असलो, तरी गेल्या कित्येक दशकांपासून जपलेले आमचे जिव्हाळ्याचे स्नेहसंबंध लपवण्याचे वा तटस्थ अलिप्तपणाचे सोंग आणण्याचे काही कारण आहे, असे मला वाटत नाही. पहिल्यापासूनच वेळोवेळी वपु आपली कित्येक महत्त्वाची पुस्तके भेट म्हणून मला देत आलेले आहेत आणि त्यांच्या दोन-तीन पुस्तकांची अशीच परिचायक परीक्षणे अधूनमधून केव्हा तरी लिहिल्याचे स्मरते. पण ही घटनाही कित्येक वर्षांपूर्वीची आहे आणि कथाकथक म्हणून अलौकिक असा लौकिक ज्याला तूर्त लाभला आहे. त्याच्या कथापुस्तकांवर काही लिहिण्यापेक्षा त्याच्या तदितर अन्य स्वत्वविशेष अशा पुस्तकांविषयी लिहिण्यात मला अधिक रस व स्वारस्य आहे. वपु सांगे वडिलांची कीर्ती वपु काही दिवसांपूर्वी माझ्या घरी आले ते अशीच वेगळ्या प्रकारची दोन पुस्तके एकदम भेट म्हणून मला देण्यासाठी. ही दोन्ही पुस्तके वेगवेगळ्या कारणांसाठी तशी एक प्रकारे अभूतपूर्व उल्लेखनीय आहेत. पैकी पहिले जे आहे ते ‘वपु सांगे वडिलांची कीर्ती’ पण या नावातील ‘वपु’ हा पहिलाच शब्द वगळला, तर सांगे वडिलांची कीर्ती’ या वपुंच्या पूर्वप्रसिद्ध पुस्तकाची (पुन्हा एकपरीने) ही दुसरी आवृत्ती आहे. पहिली आवृत्ती पुलांच्या प्रस्तावनेमुळे आणि त्या प्रस्तावनेतील दुर्मिळ असा सहजाभिप्राय एकदम पटण्यासारखा असल्यामुळे जिज्ञासू वाचकांच्या स्मरणात आजही ताजी असेल. पण त्याच पुस्तकाची ही दुसरी आवृत्ती असली, तरी त्या पूर्वावृत्तीचे ही दुसरी आवृत्ती म्हणजे काही शब्दत: पुनर्मुद्रण नव्हे. कारण या दुसऱ्या आवृत्तीच्या अखेरीस आता तब्बल बारा वर्षांनंतर वपुंनी तब्बल पत्तीस पृष्ठांचे एक नवेच प्रकरण ‘का?’ नावाचे जे जोडलेले आहे. ते पहिल्या आवृत्तीच्या वाचकांनासुद्धा सकारण विलक्षण मनोरंजक वाटेल, असे आहे आणि खरे तर त्याविषयी जरा हात झाडून मोकळेपणाने लिहायला मला फार आवडले असते. कारण मूळ पुस्तकाच्या पहिल्या आवृत्तीतील एकूण एक सर्व प्रकरणे वपुंनी आपल्या सदादक्ष वडिलांच्या सदैव जागत्या पहाऱ्यात बसून लिहिली होती. आणि म्हणून लिहिलेली होती ती फार फार हात राखून हे वाचकांनासुद्धा सहज जाणवण्यासारखे होते. अर्थात त्यातही सूचक तपशील तसे पुष्कळच होते. पण ज्यांची कीर्ती वपु सांगत होते, ते त्यांचे तीर्थरूप वडील चित्रकार पु. श्री. काळे, तसे ते इतके मितभाषी की सहसा कधीच काही न बोलणारे, अकारण कृतज्ञतेची जपमाळ सतत ओढणारे आणि सहनशील सोशिकतेने स्वत:पेक्षाही सत्वाला अधिक मानणारे असे सद्गृहस्थ असल्यामुळे स्वत:विषयी आपल्या मुलाने लिहिलेल्या प्रत्येक शब्दाशब्दावर सक्त नजर ठेवून असत आणि त्यांच्या सच्छील वृत्तीला रुचणार नाही, असा एक शब्दसुद्धा त्यांच्या त्या स्मरणलेखनातून ते कटाक्षाने कटाप करीत असत आणि तोही मुकाट्याने आपल्या ‘वडिलांची कीर्ती सांगत’ असला, तरी त्यांची प्रत्येक आज्ञा तो प्रमाण मानीत असे. पण वडील गेल्यावर त्यांनी पूर्वी प्रतिबंध केलेले खरे ते सारे निर्भयपणे सांगून टाकायला आपण आता मोकळे झालो, अशा भावनेने वपुंनी हे जे अखेरचे प्रदीर्ष असे नवे प्रकरण लिहिले आहे. ते मुळातूनच समग्र वाचण्यासारखे आहे. यासाठी की समाजात मोठी मानमान्यता पावलेली सिनेमा नाटकातील लब्धप्रतिष्ठित माणसे खाली मान घालून सचोटीने व कर्तव्यबुद्धीने काम करणाऱ्या या थोरल्या काळ्यारख्या सालस व्यक्तीशी किती कल्पनातीत अशा कृतघ्न क्षुद्रपणाने वागू शकतात, त्याची यथातथ्य कल्पना यावी. पण वपुंच्याच आग्रहाखातर त्यांच्याच एका जुन्या पुस्तकाची ही दुसरी आवृत्ती म्हणून विचारात न घेता त्यांचे जे नवे कोरे पुस्तक आहे. ‘कथाकथनांची कथा’ त्याच्या परिचयाकडे आता काहीशा अनिच्छेने पण तरीही उत्साहाने वळले. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

BENJAMIN FRANKLIN
BENJAMIN FRANKLIN by BENJAMIN FRANKLIN Rating Star
दैनिक सामना १७-११-१९

प्रेरणादायी चरित्र... काही माणसं अशी असतात की, जीवनाची निश्चित अशी रूपरेषा त्यांनी आखलेली नसते. जीवन जसं समोर येईल त्या पद्धतीने ती वागत जातात; पण जीवनाशी अशी टक्कर देताना ती बहुआयामी होतात. बेंजामिन फ्रँकलिन हे अशा लोकांपैकीच एक. ‘बेंजामिन फ्रँकलन’ हे त्यांचं आत्मचरित्र त्यांच्या बहुआयामित्वाचं दर्शन घडवतं. लेविस लिअरी यांनी हे आत्मचरित्र वाचकांसमोर आणलं आहे. मराठीत अनुवाद सई साने यांनी केला आहे. बेंजामिन फ्रँकलिन यांचा जन्म १७०६ मध्ये बोस्टन येथे झाला. त्यांचे वडील साबण, मेणबत्त्या इत्यादी तयार करत असत. बेंजामिन हे जोशुआ फ्रँकलिन यांच्या १७ अपत्यांपैकी १५ वे अपत्य होते. अगदी लहान वयातच त्यांना त्यांच्या भावाच्या- जेम्स यांच्या- मुद्रणालयात शिकाऊ उमेदवार म्हणून काम करावे लागले; परंतु भावाशी न पटल्यामुळे त्यांनी ती नोकरी सोडून दिली आणि ते फिलाडेल्फियाला निघून गेले. भावाच्या वृत्तपत्रात त्यांनी थोडे लेखन केले. ती त्यांची वृत्तपत्रलेखनाची सुरुवात होय. फिलाडेल्फियाला गेल्यावर त्यांनी सॅम्युएल किमर नावाच्या माणसाकडे नोकरी धरली. तिथे त्यांच्या अनेक ओळखी झाल्या. तरुण फ्रँकलिनच्या वृत्तीची धडाडी आणि चमक गव्हर्नरच्या नजरेत भरली आणि त्यांनी लहान वयातच फ्रँकलिनला स्वत:चा छापखाना काढण्याची कल्पना सुचवली. त्यासाठी लागेल ती मदत आपण करू असेही सुचवले. फ्रँकलिनच्या वडिलांचा त्यांच्या लहान वयामुळे या गोष्टीला विरोध होता. तरीही फ्रँकलिन इंग्लंडला गेले आणि तिथे गेल्यावर त्यांच्या लक्षात आले की, गव्हर्नर साहेबांनी त्यांना फसवले. तिथे त्यांनी एका मुद्रकाकडे नोकरी केली. १७२६ मध्ये डनहॅम नावाच्या आपल्या ज्येष्ठ मित्राबरोबर त्यांचा व्यापार सांभाळावा या कल्पनेने ते परत आले; परंतु लवकरच डनहॅमचे निधन झाल्यावर त्यांनी परत किमरकडे नोकरी धरली. दोन वर्षांनी किमरचे पॅनसिल्व्हानिया गॅझेट ताब्यात घेऊन त्यांनी ते वृत्तपत्र यशस्वीरीत्या चालवले. त्यांची जुनी प्रेयसी डेबोरा रीड हिच्याशी त्यांनी विवाह केला. त्यांना दोन मुले होती. पहिला मुलगा विल्यम यालाच उद्देशून या आत्मचरित्राचा पहिला भाग लिहिला आहे. १७३० च्या दशकात फ्रँकलिन यांनी अनेक छोटी-मोठी पदं भूषवली. सरकारचे छपाईचे काम त्यांच्याकडे होते. त्याच वेळी त्यांनी आपल्या ‘पुअर रिचर्ड्स अ‍ॅलमनॅक’ लिहायला सुरुवात केली. ते फिलाडेल्फियाचे पोस्टमास्तर बनले. या दशकाच्या शेवटी त्यांनी फ्रँकलिन स्टोव्हची निर्मिती केली. १७४० च्या दशकात त्यांनी अनेक कामं हातात घेतली, ज्यात अग्निशमन दल, पोलीस खातं, पॅनसिल्व्हानिया विश्वविद्यालय, रस्तेसफाई अभियान आणि इतर छोट्या सार्वजनिक कामांचा समावेश आहे. १७४८ मध्ये ते मुद्रणाच्या व्यवसायातून निवृत्त झाले आणि त्यांनी विद्युतशक्तीच्या वैज्ञानिक प्रयोगांवर आपले लक्ष केंद्रित केले. १७५३ मध्ये त्यांना हार्वर्ड आणि येल विद्यापीठांकडून मानद पदव्या मिळाल्या. ते अमेरिकेचे पोस्टमास्तर जनरल बनले. पुढल्या वर्षी जेव्हा इंग्लंड आणि फ्रांस यांच्यातील युद्ध सुरू झाले. (फ्रेंच आणि इंडियन युद्ध), तेव्हा वसाहतींच्या संरक्षणाकरता लागणारा निधी कसा गोळा करता येईल, त्याची योजना फ्रँकलिन यांनी आखायला सुरुवात केली. प्रत्यक्ष युद्धातही त्यांचा सहभाग मोठा आहे. सैन्य जमवणे, प्रशिक्षित करणे, तोफखाना, किल्ले बांधणी इत्यादी अनेक गोष्टींत त्यांचा सक्रिय सहभाग होता. त्यांच्या काळातील ते एक उत्तम राजनैतिक मुत्सद्दी होते. हे आत्मचरित्र १७५७ च्या घटनांपाशी येऊन अचानकच थांबतं. ते अपूर्णच राहिलं. हे आत्मचरित्र तीन वेगवेगळ्या काळात फ्रँकलिननी लिहिलं– १७७१ मध्ये इंग्लंड येथे, १७८३ मध्ये फ्रांस मध्ये आणि १७८८ मध्ये अमेरिकेत. ते पूर्ण करण्यापूर्वीच फ्रँकलिन यांचा १७९० मध्ये मृत्यू झाला. एक माणूस किती प्रकारची कामं करू शकतो, त्याचा प्रत्यय हे आत्मचरित्र वाचल्यावर येतो. अर्थातच हे आत्मचरित्र प्रेरणादायक आहे. - अंजली पटवर्धन ...Read more

SANCTUS
SANCTUS by SIMON TOYNE Rating Star
Kiran Borkar

टर्कीमधील रुईन शहरातील डोंगराळ भागात एक अतिशय पुरातन शक्तीपीठ आहे.हे शक्तीपीठ पूर्ण स्वायत्त असून कोणत्याही राष्ट्राची त्यावर सत्ता नाही .सॅम्युअल हा शक्तीपीठातील उच्च श्रेणीतला संन्यासी . त्याने नुकतीच एक अतिशय खडतर अशी अंतिम दीक्षा घेतली आहे . पण अानक तो शक्तीपीठाच्या डोंगरावर चढून गेला आणि टी आकाराचा क्रॉस करून स्वतःला झोकून दिले. त्याचे खाली पडणे ही एक विशिष्ट क्रिया होती . सर्व जगाने आपली ही कृती पहावी म्हणून तो चार तास त्या एकाच ठिकाणी टी आकार बनवून उभा होता . जगाला ही एक विचित्र आत्महत्या वाटली . पण तिथे असेही काही लोक होते त्यांना ती घटना म्हणजे एक संकेत होता ज्याची ते प्रदीर्घ काळ वाट पाहत होते . शक्तीपीठात राहून आपली ओळख लपवणाऱ्या विशिष्ट पोशाख घालणाऱ्या अतिशय गुप्तता बाळगत काम करणाऱ्या या महासत्तेचा अंत होण्याचे हे लक्षण होते . पण पोलिसांना अजूनही सॅम्युअलची ओळख पटलेली नाही . पोस्टमार्टेम करताना त्याच्या शरीरात एक चामड्याचा पट्टा सापडतो त्यावर एक फोन नंबर लिहिलेला असतो. तो फोन नंबर त्याच्या बहिणीचा आहे . गुन्हे पत्रकार असलेली त्याची बहीण लिव्ह भावाचे शव ताब्यात घ्यायला रुईन शहरात पोचते. पण विमानतळावरच तिच्यावर हल्ला होतो . शक्तीपीठ आपल्या पूर्ण ताकदीनिशी तिच्या आणि सॅम्युअलच्या शवामागे लागते .ते सॅम्युअलचे शव पळविण्यात यशस्वी होतात पण प्रत्येकवेळी लिव्ह वाचते . तिला वाचवणाऱ्या लोकांना शक्तीपीठाचा अंत होणार हे ठाऊक आहे .आणि त्याला कारणीभूत लिव्ह ठरणार हेही माहीत आहे . असे कोणते रहस्य शक्तीपीठाने लपवून ठेवले आहे ..?? कोणते भयानक विधी त्या ठिकाणी चालतात..?? ज्याच्यासाठी शक्तीपीठ आपल्या मार्गात येणाऱ्या प्रत्येकाचा नाश करते . एक रहस्य वाचविण्यासाठी भयानक असे खूनचक्र रुईन शहरात चालू झाले आहे . लिव्हशी संबंध येणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीचा यात बळी पडणार आहे .मग तो जगाच्या पाठीवर कुठेही असो . प्रत्येक पानावर उत्कंठा वाढविणारे एक थरारक रहस्य . ...Read more