* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: OCTOPUSSY AND THE LIVING DAYLIGHTS
  • Availability : Available
  • Translators : Jaymati Dalvi
  • ISBN : 8177665863
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 95
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : FICTION
  • Available in Combos :IAN FLEMING COMBO 3 BOOKS
Quantity
`M` cast a cold glance over the table. For sure, it must be a very difficult task and as Bond was with the OO section, he was selected to accomplish it. `You must finish this soldier who is firing from his hideout and that to before he succeeds in killing the agent 272, have you understood this properly?` Oh! This was a plain murder then. James Bond, British Secret Service Agent, 007; he has to undertake such ruthless tasks as a part of his international missions. Be it finding the Major carrying the terrible secrets to Caribbean or finding the Russian secret agent who was bidding for the egg-shaped figure by Faberge during the auction at Sodebee, or be it the ruthless shooting at an unlikely assassinator by a soldier who has already shoot many from the gullies of East and West Berlin; Bond always accomplished his missions successfully. Ian Flaming gives a detail and elaborate report of James Bond`s operations, thoroughly.
एम्ने थंडपणे टेबलापलीकडे दृष्टी टाकली. हे एक निष्ठुर काम असणार होतं आणि बाँड डबल ओ सेक्शनमध्ये असल्यामुळे त्या कामासाठी त्याची निवड झाली होती. ‘या लपून गोळीबार करणा-या सैनिकाला तू ठार केलंच पाहिजे. आणि तेही त्याने एजंट २७२ ला टिपण्याआधी. नीट समजलास नं?’ म्हणजे, हा चक्क खून होता तर... जेम्स बाँड, ब्रिटिश गुप्तहेर ००७, याला आंतरराष्ट्रीय हेरगिरी करताना अशीच निर्दय कामे करावी लागत. वॅâरिबियनला स्वत:बरोबर भयंकर रहस्य नेणाऱ्या द्वाड मेजरला शोधणे असो, सोदेबीच्या लिलावाच्या दालनात पॅâबर्जेच्या अंडाकृतीला गुप्तपणे बोली बोलणारा रशियन गुप्तहेर ओळखून काढणे असो, किंवा पूर्व व पश्चिम बर्लिनमधील गल्लीत लपून गोळीबार करणाऱ्या सैनिकाने अत्यंत निर्घृणपणे एका असंभाव्य मारेकऱ्यावर गोळ्या झाडणं असो, बाँड नेहमीच आपली भूमिका योग्य प्रकारे बजावतो. ‘००७ च्या गुप्त रिपोर्टबद्दल पूर्ण माहिती असलेल्या अधिकाऱ्याप्रमाणे इयान फ्लेमिंग, एकमेकांविरुद्ध करण्यात येणाऱ्या गुप्त हेरगिरीच्या क्लिष्ट प्रकरणांचा छडा लावतो!
Video not available
Keywords
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK LOKMAT 12-03-2006

    चार बॉण्डपटांचे दर्शन... इयान फ्लेमिंग या इंग्लिश लेखकाने रहस्यमय, साहसी व उत्कंठावर्धक कादंबऱ्यांमध्ये अजरामर केलेल्या ‘००७ जेम्स बाँड’ या महानायकाने वाचनप्रेमी जगाला जणू वेड लावेल. १९५२मध्ये इयानने ‘कॅसिनो रोयॉल’ ही रहस्यमय कादंबरी लिहिली अन् बघताबघता तिच्या हजारो प्रती खपल्या. त्यातला देखणा साहसवीर म्हणजे ‘जेम्स बॉण्ड!’ तो सत्यसृष्टीतला खराखुरा नायक असल्याप्रमाणे लोक त्याच्या प्रेमात पडले. विशेषत: तरुणी! त्यानंतर त्याच्या कादंबरीवर आधारित ‘डॉ. नो’ हा चित्रपट प्रदर्शित झाला अन् त्यात बॉण्डची भूमिका साकारणारा ‘सीन कॉनरी’ हा नट एकदम प्रकाशझोतात आला. त्यानंतर आलेल्या सर्वच बॉण्डपटाने जगातील चित्रपटप्रेमी लोकांवर मोहिनी घातली. ती भूमिका साकारणाऱ्या सीन कॉनरी, रॉजर मूर व अलीकडील पिअर्स ब्रॉसनन या नटांना अमाप लोकप्रियता लाभली. हा लेखकाच्या लेखणीचा व प्रतिभेचा चमत्कार मानायला पाहिजे. पाश्चात्त्य लेखकांनीसुद्धा ‘अभिजात रहस्यकथा साहित्य’ म्हणून इयानला खूप उच्च स्थान दिले. मूळ लेखक स्वत: नाविक दलाच्या गुप्तचर खात्याच्या संचालकाचा खासगी सचिव म्हणून काम करता करता कमांडरपदापर्यंत पोहोचल्याने गुप्तहेर खाते व गुप्तहेर यांच्या कामाविषयी त्यांना सखोल व सूक्ष्म ज्ञान मिळाले. त्यामुळेच सर्व ब्रॉण्डपट आकर्षक व उत्कंठावर्धक झाले. साऱ्या जगात त्यांचा प्रेक्षकवर्ग फार मोठा आहे. या पुस्तकात एकूण चार बॉण्डपटाच्या कथा आहेत. ऑक्टोपसी, पुनर्जन्माची पहाट, संपत्ती एका कुलीन स्त्रीची व ००७ न्यूयॉर्कमध्ये, असे हे चार चित्रपट ‘ऑक्टोपसी’ ही कथा मेजर डेक्स्टर स्मिथ याची आहे. तरुणपणी तो ओ.बी.ई. रॉयल मरीन्समधील धाडसी, उमदा, रुबाबदार असा अधिकारी होता. युद्धानंतर जर्मनीतल्या म्यूनिकच्या ‘मिसलेनिअस ऑबजेक्टिव्ह ब्युरो’ वर ब्रिटिश प्रतिनिधी म्हणून सहा महिने नोकरी करून सैन्यदलातून तो मुक्त झाला. मुक्ततेपूर्वी त्याने गुप्त बातमी काढून जर्मन रईस बँकेतील कोट्यवधी रुपयांची संपतती, सोन्याच्या लगडी हडप करून केनसिंग्टन येथील मावशीच्या घरच्या तळघरात लपून ठेवली होती. हे अत्यंत जीवघेणे, जोखमीचे व धोकादायक काम त्याने ओबरहाजर या गिर्यारोहकाच्या साहाय्याने पार पाडले होते. पण काम संपल्यावर त्याला गोळ्या घालून हिमनदीच्या मोठ्या भेगेत ढकलून दिले होते. अनेक वर्षांनी सापडलेल्या त्याच्याच प्रेतावरून बाँडने जमेका येथे अज्ञानात पण अत्यंत ऐषोआरामी जीवन जगत असलेल्या मेजर स्मिथचा माग काढला होता. मेजरने स्वत: पाळलेल्या ‘ऑक्टोपसी’ या जलचराप्राण्याकडून स्वत:चा अंत करून घेतला. या चित्रपटाचा काही भाग जयपूरमध्ये चित्रित झाला होता व त्यातला बाँड होता रॉजर मूर. दुसरी कथा आहे, ‘पुनर्जन्माची पहाट’ युद्धानंतर भूमिगत झालेल्या नं. २७१ या सैनिकाची. तो आता अ‍ॅटोमिक व रॉकेटस् माल घेऊन बाहेर येण्याचा प्रयत्न करीत होता. म्हणून त्याला ब्रिटिश हेरखात्याची मदत हवी होती. अर्थातच हेरखात्याने ही कामगिरी बॉण्डवर सोपविली होती. केजीबीच्या प्राणघातक हल्ल्यातून स्वत:ला वाचविण्याची विनंती त्या सैनिकाने सांकेतिक भाषेत ब्रिटिश हेरखात्यास कळविले होते. केजीबी व पूर्व जर्मनीचे सुरक्षा सैन्यही त्या भूमिगत सैनिकाच्या मागावर होते. येत्या तीन दिवसात सायंकाळी सहा ते सातच्या दरम्यान कोणत्याही क्षणी तो पूर्व जर्मनीतून पश्चिम जर्मनीत पलायन करणार होता. कोणत्याही क्षणी तो केजीबीच्या निष्णात ट्रिगरकडून मारला जाणार होता. त्याचा बळी जाण्यापूर्वीच त्या ट्रिगरचा बळी घेण्याची कामगिरी बॉण्डवर सोपविली होती अन् त्यासाठी बॉण्डजवळ फक्त तीन सेकंदांचा अवधी होता. तिसऱ्या दिवशी भयनाट्य घडले. बॉण्डने कामगिरी फत्ते केली. त्याच्या साथीदाराने बॉण्डला आश्चर्याने विचारले, ‘ट्रिगरला ठार मारण्याऐवजी त्याचा पाय फक्त तू जेरबंद केलास, असे का?’ स्थिर नजरेने त्याच्याकडे पाहत बॉण्ड म्हणाला, ‘कारण तो ट्रिगर म्हणजे एक स्त्री होती.’ आश्चर्याचा दुसरा धक्का पचवीत साथीदार म्हणाला, ‘...पण याचा परिणाम?’ बॉण्ड म्हणतो, ‘ओ ओ खात्यातून मला काढण्यात येईल इतकेस!’ असा हा अत्यंत चतुर, हुशार, उमदा व कर्तवय बजावीत असतानाही काही नीतीनियम पाळणारा जेम्स बॉण्ड! रसिकांचा अत्यंत लाडका नायक! त्या शार्पशूटला म्हणजे ट्रिगरला बॉण्डमुळे पुनर्जन्म मिळाला म्हणून चित्रपटाचे नाव ‘पुनर्जन्माची पहाट’. तिसरी कथा आहे ती एका अतिशय मौल्यवान अशा पाचूच्या गोलाची. फॅबर्जे या कंपनीच्या कारागिरीचा तो अत्यंत अप्रतिम असा नमुना होता. ते मौल्यवान पार्सन पॅरिसहून आले मारिया फुडेन्स्टिनच्या नावाने. ती त्या पाचूच्या गोळ्याची एकमेव वारस होती. त्याचा लिलाव लावून ती रक्कम मारियाला देण्याचे केजीबीने ठरविले होते. कारण मारिया ही त्याच्यासाठी जांभळ्या सांकेतिक लिपीचे पर्पल सायफर काम करत होती. या लिलावात अधिकाधिक बोली लावून त्या गोळ्याचा मालक बनलेल्या व्यक्तीचा शोध घेण्याची कामगिरी बॉण्डवर हेरखात्याने सोपविली होती. लिलाव उघडपणे न होता सांकेतिक मार्गाने होणार असल्यामुळे हजारो लोकांतून त्या व्यक्तीचा शोध घेणे ही फार कठीण कामगिरी होती; पण बॉण्डला ‘अशक्य’ हा शब्द माहीत नसल्याने यातही तो यशस्वी होतो चौथ्या कथेत काही दम नाही. संपूर्ण कथा केवळ पाचसहा पानांत उरकली आहे. न्यूयॉर्कमध्ये राहणाऱ्या युनायटेड नेशन्स संबंधित केजीबीच्या रशियन गुप्तहेराबरोबर काम करणाऱ्या एका युवतीला एक निरोप देणे एवढेच बॉण्डला करायचे होते, त्यासाठी स्थळ, वेळ व दिवस ‘एम’ने ठरविलेले असते. संपूर्ण कथेत बॉण्डचे न्यूयॉर्कमधील श्रीमंती थाटाचे जीवन, त्याची आलिशान कार, त्याची खरेदी व त्याचे स्वत:शी असंबद्ध बडबडणे याचेच वर्णन आहे. कथेतील शेवटचे वाक्य ‘त्या इंग्लिश मुलीच्या रडारड व आत्महत्येच्या धमकीमुळे ही भेट बेचव झाली आणि ही न्यूयॉर्कचीच चूक होती. सेंट्रल पार्क झूमध्ये सरपटणाऱ्या प्राण्यांचे घरच नाही! या त्रुटीला सर्व श्रेय देणे शक्यच नाही’ या कथेच्या या शेवटच्या वाक्यातून ज्याने त्याने अर्थ काढायचा. पुस्तकाने शीर्षक पाहून ते वाचण्याची उत्सुकता वाचकांच्या मनात निर्माण होते; पण असंबद्ध भाषारचना व शब्दरचना, संदर्भहीन तुटकतुटक वाक्ये, सलग ओघवत्या भाषेचा अभाव, अनाकलनीय वाक्यरचना यामुळे वाचनातील रंगतच निघून जाते. शब्दश: भाषांतर केल्याचा हा परिणाम असावा. स्वैर अनुवाद हा भाषांतरित भाषेला न्याय देतो; पण काहीच माहिती नसण्यापेक्षा चार चित्रपटाचे थोडेफार कथानक या पुस्तकामुळे माहीत होते, हेही नसे थोडके! सर्वांत शेवटी मराठीत भाषांतर केलेल्या इंग्रजीमल्या कादंबऱ्यांची यादी दिलेली आहे. पुस्तकाचे मुखपृष्ठ मनोवेधक आहे. -डॉ. चंद्रकांत चव्हाण ...Read more

  • Rating StarDAINIK LOKMAT 12-03-2006

    चार बॉण्डपटांचे दर्शन... इयान फ्लेमिंग या इंग्लिश लेखकाने रहस्यमय, साहसी व उत्कंठावर्धक कादंबऱ्यांमध्ये अजरामर केलेल्या ‘००७ जेम्स बाँड’ या महानायकाने वाचनप्रेमी जगाला जणू वेड लावेल. १९५२मध्ये इयानने ‘कॅसिनो रोयॉल’ ही रहस्यमय कादंबरी लिहिली अन् बघताबघता तिच्या हजारो प्रती खपल्या. त्यातला देखणा साहसवीर म्हणजे ‘जेम्स बॉण्ड!’ तो सत्यसृष्टीतला खराखुरा नायक असल्याप्रमाणे लोक त्याच्या प्रेमात पडले. विशेषत: तरुणी! त्यानंतर त्याच्या कादंबरीवर आधारित ‘डॉ. नो’ हा चित्रपट प्रदर्शित झाला अन् त्यात बॉण्डची भूमिका साकारणारा ‘सीन कॉनरी’ हा नट एकदम प्रकाशझोतात आला. त्यानंतर आलेल्या सर्वच बॉण्डपटाने जगातील चित्रपटप्रेमी लोकांवर मोहिनी घातली. ती भूमिका साकारणाऱ्या सीन कॉनरी, रॉजर मूर व अलीकडील पिअर्स ब्रॉसनन या नटांना अमाप लोकप्रियता लाभली. हा लेखकाच्या लेखणीचा व प्रतिभेचा चमत्कार मानायला पाहिजे. पाश्चात्त्य लेखकांनीसुद्धा ‘अभिजात रहस्यकथा साहित्य’ म्हणून इयानला खूप उच्च स्थान दिले. मूळ लेखक स्वत: नाविक दलाच्या गुप्तचर खात्याच्या संचालकाचा खासगी सचिव म्हणून काम करता करता कमांडरपदापर्यंत पोहोचल्याने गुप्तहेर खाते व गुप्तहेर यांच्या कामाविषयी त्यांना सखोल व सूक्ष्म ज्ञान मिळाले. त्यामुळेच सर्व ब्रॉण्डपट आकर्षक व उत्कंठावर्धक झाले. साऱ्या जगात त्यांचा प्रेक्षकवर्ग फार मोठा आहे. या पुस्तकात एकूण चार बॉण्डपटाच्या कथा आहेत. ऑक्टोपसी, पुनर्जन्माची पहाट, संपत्ती एका कुलीन स्त्रीची व ००७ न्यूयॉर्कमध्ये, असे हे चार चित्रपट ‘ऑक्टोपसी’ ही कथा मेजर डेक्स्टर स्मिथ याची आहे. तरुणपणी तो ओ.बी.ई. रॉयल मरीन्समधील धाडसी, उमदा, रुबाबदार असा अधिकारी होता. युद्धानंतर जर्मनीतल्या म्यूनिकच्या ‘मिसलेनिअस ऑबजेक्टिव्ह ब्युरो’ वर ब्रिटिश प्रतिनिधी म्हणून सहा महिने नोकरी करून सैन्यदलातून तो मुक्त झाला. मुक्ततेपूर्वी त्याने गुप्त बातमी काढून जर्मन रईस बँकेतील कोट्यवधी रुपयांची संपतती, सोन्याच्या लगडी हडप करून केनसिंग्टन येथील मावशीच्या घरच्या तळघरात लपून ठेवली होती. हे अत्यंत जीवघेणे, जोखमीचे व धोकादायक काम त्याने ओबरहाजर या गिर्यारोहकाच्या साहाय्याने पार पाडले होते. पण काम संपल्यावर त्याला गोळ्या घालून हिमनदीच्या मोठ्या भेगेत ढकलून दिले होते. अनेक वर्षांनी सापडलेल्या त्याच्याच प्रेतावरून बाँडने जमेका येथे अज्ञानात पण अत्यंत ऐषोआरामी जीवन जगत असलेल्या मेजर स्मिथचा माग काढला होता. मेजरने स्वत: पाळलेल्या ‘ऑक्टोपसी’ या जलचराप्राण्याकडून स्वत:चा अंत करून घेतला. या चित्रपटाचा काही भाग जयपूरमध्ये चित्रित झाला होता व त्यातला बाँड होता रॉजर मूर. दुसरी कथा आहे, ‘पुनर्जन्माची पहाट’ युद्धानंतर भूमिगत झालेल्या नं. २७१ या सैनिकाची. तो आता अ‍ॅटोमिक व रॉकेटस् माल घेऊन बाहेर येण्याचा प्रयत्न करीत होता. म्हणून त्याला ब्रिटिश हेरखात्याची मदत हवी होती. अर्थातच हेरखात्याने ही कामगिरी बॉण्डवर सोपविली होती. केजीबीच्या प्राणघातक हल्ल्यातून स्वत:ला वाचविण्याची विनंती त्या सैनिकाने सांकेतिक भाषेत ब्रिटिश हेरखात्यास कळविले होते. केजीबी व पूर्व जर्मनीचे सुरक्षा सैन्यही त्या भूमिगत सैनिकाच्या मागावर होते. येत्या तीन दिवसात सायंकाळी सहा ते सातच्या दरम्यान कोणत्याही क्षणी तो पूर्व जर्मनीतून पश्चिम जर्मनीत पलायन करणार होता. कोणत्याही क्षणी तो केजीबीच्या निष्णात ट्रिगरकडून मारला जाणार होता. त्याचा बळी जाण्यापूर्वीच त्या ट्रिगरचा बळी घेण्याची कामगिरी बॉण्डवर सोपविली होती अन् त्यासाठी बॉण्डजवळ फक्त तीन सेकंदांचा अवधी होता. तिसऱ्या दिवशी भयनाट्य घडले. बॉण्डने कामगिरी फत्ते केली. त्याच्या साथीदाराने बॉण्डला आश्चर्याने विचारले, ‘ट्रिगरला ठार मारण्याऐवजी त्याचा पाय फक्त तू जेरबंद केलास, असे का?’ स्थिर नजरेने त्याच्याकडे पाहत बॉण्ड म्हणाला, ‘कारण तो ट्रिगर म्हणजे एक स्त्री होती.’ आश्चर्याचा दुसरा धक्का पचवीत साथीदार म्हणाला, ‘...पण याचा परिणाम?’ बॉण्ड म्हणतो, ‘ओ ओ खात्यातून मला काढण्यात येईल इतकेस!’ असा हा अत्यंत चतुर, हुशार, उमदा व कर्तवय बजावीत असतानाही काही नीतीनियम पाळणारा जेम्स बॉण्ड! रसिकांचा अत्यंत लाडका नायक! त्या शार्पशूटला म्हणजे ट्रिगरला बॉण्डमुळे पुनर्जन्म मिळाला म्हणून चित्रपटाचे नाव ‘पुनर्जन्माची पहाट’. तिसरी कथा आहे ती एका अतिशय मौल्यवान अशा पाचूच्या गोलाची. फॅबर्जे या कंपनीच्या कारागिरीचा तो अत्यंत अप्रतिम असा नमुना होता. ते मौल्यवान पार्सन पॅरिसहून आले मारिया फुडेन्स्टिनच्या नावाने. ती त्या पाचूच्या गोळ्याची एकमेव वारस होती. त्याचा लिलाव लावून ती रक्कम मारियाला देण्याचे केजीबीने ठरविले होते. कारण मारिया ही त्याच्यासाठी जांभळ्या सांकेतिक लिपीचे पर्पल सायफर काम करत होती. या लिलावात अधिकाधिक बोली लावून त्या गोळ्याचा मालक बनलेल्या व्यक्तीचा शोध घेण्याची कामगिरी बॉण्डवर हेरखात्याने सोपविली होती. लिलाव उघडपणे न होता सांकेतिक मार्गाने होणार असल्यामुळे हजारो लोकांतून त्या व्यक्तीचा शोध घेणे ही फार कठीण कामगिरी होती; पण बॉण्डला ‘अशक्य’ हा शब्द माहीत नसल्याने यातही तो यशस्वी होतो चौथ्या कथेत काही दम नाही. संपूर्ण कथा केवळ पाचसहा पानांत उरकली आहे. न्यूयॉर्कमध्ये राहणाऱ्या युनायटेड नेशन्स संबंधित केजीबीच्या रशियन गुप्तहेराबरोबर काम करणाऱ्या एका युवतीला एक निरोप देणे एवढेच बॉण्डला करायचे होते, त्यासाठी स्थळ, वेळ व दिवस ‘एम’ने ठरविलेले असते. संपूर्ण कथेत बॉण्डचे न्यूयॉर्कमधील श्रीमंती थाटाचे जीवन, त्याची आलिशान कार, त्याची खरेदी व त्याचे स्वत:शी असंबद्ध बडबडणे याचेच वर्णन आहे. कथेतील शेवटचे वाक्य ‘त्या इंग्लिश मुलीच्या रडारड व आत्महत्येच्या धमकीमुळे ही भेट बेचव झाली आणि ही न्यूयॉर्कचीच चूक होती. सेंट्रल पार्क झूमध्ये सरपटणाऱ्या प्राण्यांचे घरच नाही! या त्रुटीला सर्व श्रेय देणे शक्यच नाही’ या कथेच्या या शेवटच्या वाक्यातून ज्याने त्याने अर्थ काढायचा. पुस्तकाने शीर्षक पाहून ते वाचण्याची उत्सुकता वाचकांच्या मनात निर्माण होते; पण असंबद्ध भाषारचना व शब्दरचना, संदर्भहीन तुटकतुटक वाक्ये, सलग ओघवत्या भाषेचा अभाव, अनाकलनीय वाक्यरचना यामुळे वाचनातील रंगतच निघून जाते. शब्दश: भाषांतर केल्याचा हा परिणाम असावा. स्वैर अनुवाद हा भाषांतरित भाषेला न्याय देतो; पण काहीच माहिती नसण्यापेक्षा चार चित्रपटाचे थोडेफार कथानक या पुस्तकामुळे माहीत होते, हेही नसे थोडके! सर्वांत शेवटी मराठीत भाषांतर केलेल्या इंग्रजीमल्या कादंबऱ्यांची यादी दिलेली आहे. पुस्तकाचे मुखपृष्ठ मनोवेधक आहे. -डॉ. चंद्रकांत चव्हाण ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
Maharashtra Times Samwad 23-6-19

`स्व`प्रतिमेच्या शोधाची आगळी-वेगळी गाथा... शर्मिला फडके यांच्या नुकत्याच प्रकाशित झालेल्या `फोर सीझन्स` या कादंबरीला पर्यावरणाची पार्श्वभूमी आहे, पण हे केवळ नैसर्गिक पर्यावरण नाही; ते माणसाच्या अंतरंगातले, मानवी नातेसंबंधांचेही पर्यावरण आहे. या साहि्यकृतीची नायिका कामायनी बरेच प्रदेश, नाती ओलांडून एका उजाड माळरानावर आली आहे. रखरखीत भूतकाळात मायेचे, ओलाव्याचे काही निसटते क्षण तिच्या वाट्याला आले होते; पण तिच्या मूळ अस्थिर, अस्वस्थ स्वभावाने तिला ते स्वीकारण्यापासून नेहमीच रोखून धरले आहे. मुंबईत उच्चभ्रू वस्तीत, संपन्न बंगल्यात राहणारी ही मुलगी विलक्षण एकाकी आहे. तसाच तिचा बाबा, जोसेफ, आई हेही एकेकटेच. तिचे अस्वस्थपण अगदी बाबा आणि जोसेफलाही समजून घेता येत नाही आणि तिला त्यांचे. तरीही ती आपल्या जगण्याचे आयाम शोधते ते बाबा-जोसेफ-बानीदा-अनिर्बन-एरीक यांच्या संदर्भातच. तिचे असे तिच्याकडे काहीच का नाही? स्वतःचे निर्णय स्वतः का घेता येत नाहीत? `सगळं सोडून इथेच का आलीस?` या प्रश्नालाही उत्तर नाही. हे माळरान कधीकाळी विलक्षण समृद्ध होते. पण इथे आता आहे फक्त कुसळी गवत, बोरी-बाभळी, पिंपळ-अंजनाची मोजकी झाडं. नागदेवीचा कातळ. हिर्वाकाळा डोह. ना फुलपाखरं-पक्षी-प्राणी. फक्त रखरखीत गवताच्या छटा आणि काहीच नाही. पण नाही कसे? कामायनी राहते आहे ते ब्रिटिशकालीन रेस्टहाऊस. टेकाडावरच्या पवनचक्क्या, पर्यटनस्थळ, फार्महाऊसेस, होऊ घातलेला इको-टुरिझम प्रकल्प आणि फ्लोरिकल्चरचे ग्रीनहाऊस. ग्रीन, इको-फ्रेंडली अशी बिरुदे मिरवणाऱ्या देशी-विदेशी कन्सल्टन्सीज, सरकारी शासनयंत्रणा आणि कॉर्पोरट उद्योगसमूहांनी इथे कधीच पावले रोवली आहेत. विकासाच्या नावाखाली इथल्या डोंगर-टेकाडावरच्या जमीन-जंगलावर ताबा मिळवून स्थानिक लोकांच्या उपजीविकेचे मार्ग हिसकावून, निर्वासित होण्याचा हुकूम फर्मावणारा जागतिकीकरणाचा अदृश्य पंजा आता माळरानाच्या दिशेने सरसावला आहे. या विध्वंसाला विरोध करणारी `बोटॅनिकल रीसर्च इन्स्टिट्यूट` आणि `पलाश`सारखी सेवाभावी संस्थाही माळरानावर आहे. विजेचा प्रवाह असलेल्या तारांचे कुंपण असलेली. जलाशयावर गुराढोरांना येण्याची मनाई करणारी. तितकीच बंदिस्त. पर्यावरण आणि माणसामधला संघर्ष हा विषय चिरंतन आहे, विकसनशील देशात राहणारा माणूस या संघर्षात भरडून निघतो आहे. इथे `धरण`, `पाणी कुठवर आलं... `, `वृषभसूक्त` आठवतात. अशा संघर्षाचे चित्रण करणारी साहित्यकृती म्हणून `फोर सीझन्स`चे वेगळेपण लक्षात घेतले पाहिजे. कामयानी ही परदेशी विद्यापीठातून ग्रीन मॅनेजमेंटची पदवी घेतलेली, ग्रीन अॅडव्हर्टायझिंगचा अनुभव घेऊन, त्यातून भ्रमनिरास झालेली , पण तिची भ्रमनिरासाची वेदना पर्यावरण-विध्वंसक कॉर्पोरेट्स, विकासाची आभासी स्वप्ने रंगवणारे बांडगुळी जाहिरातक्षेत्र आणि या विध्वंसाला विरोध करणाऱ्या संस्थांपुरती मर्यादित नाही. हरपलेल्या नातेसंबंधांच्या वैफल्य-नैराश्याचा स्तर त्या वेदनेत सामावलेला आहे. पूर्वीच्या त्या सुरक्षित-सुंदर जगात बाबा, जोसेफ, वनस्पतिशास्त्रज्ञ -चित्रकार-बाउल गीते गाणारे बानीदा होते आणि अनिर्बन. तोही होताच. सुंदरबनातून परतताना तिला अजिबात न रोखणारा. सुंदरबनात रोज जन्म घेणाऱ्या आणि नष्ट होणाऱ्या सामुद्री बेटांचे अस्थिर जग असो वा मिलान-कॅलाब्रियामधल्या व्हिलातले सुरक्षित जग, तिने स्वतःच तिथे जगण्या-रुजण्याच्या शक्यता उध्वस्त केल्या होत्या. त्या जगात कधीच परतून जाता येणार नाही, पण पुढे काय? यातून मुक्त होण्याचा मार्ग? तो तरी कुठे ठाऊक होता? कामायनी इको-टुरिझम प्रकल्पावर काम करता करता दिनचक्रानुसार बदलणारे माळरानाचे रंग आणि मूड्स टिपत माळावरून फिरायला लागते आणि माळरान तिच्याशी बोलू लागते. हे माळरान व्हिन्सेंट व्हॅन गॉगच्या चित्रात सूर्याच्या प्रखरतेत तापून निघालेले माळरान आहे. रात्रीच्या अंधारात शेकोटीत काटक्या सारणाऱ्या व्हिन्सेंटच्या, मातीसच्या, गोगॉच्या हाका तिला माळरानावरून ऐकू येत राहतात. व्हिन्सेंटच्या माळरानाशी तिचे नाते जुळणे, हा या कादंबरीतला खिळवून ठेवणारा घटक आहे. निसर्गातली अशी अनेक विलक्षण चित्रमय गूढे या कादंबरीत पेरुन ठेवली आहेत, ती `पुढे काय…` अशी ओढ लावत कथाप्रवाह पुढे नेतात. ही संपूर्ण कथा कामायनीच्या दृष्टिकोनातून, तिच्या भूत-वर्तमानाचे ताणेबाणे विणत, तिच्या एकाकी आयुष्यातल्या अनेक गुंत्याचे चित्रण करत जाते, म्हणून कादंबरीच्या पूर्वापार चालत आलेल्या संकल्पनेला छेद देणारा, कथानकाच्या गरजेनुसार खुलत जाणारा अतिशय वेगळा रूपबंध इथे अवतरला आहे. विकसित आणि विकसनशील देशांतल्या प्रगती-संघर्षाच्या ताण्याबाण्यांत जगणाऱ्या माणसाचे आयुष्य आता पूर्वीसारखे साधे-सोपे राहिलेले नाही, त्याच्या अगणित ठिकऱ्या उडाल्या आहेत. या ठिकऱ्यांमध्ये नेहमीच संगती लावता येत नाही. मायमातीपासून दुरावलेला माणूस आज जितका अस्थिर, अस्वस्थ आणि परात्म आहे, तितका तो कधीच नव्हता. अशा माणसांची कहाणी सरळधोप-एकरेषीय सांगणे कसे शक्य आहे? या कथानकात निसर्गाशी नाते तुटलेली, सुशिक्षित म्हणवणारी, कॉर्पोरेट कल्चरमधली श्रीरंजन-नाडकर्णी-देशमुख, जाहिरातविश्वातली रघु-मधोक, तसेच सरकारी देवकर-निर्मल- सुब्रतो आहेत; तशीच निसर्गाशी आदिम नात्यांनी घट्ट बांधली गेलेली, खरीखुरी शहाणी राणू -लाखी-मणी, पर्यावरण संशोधक आस्ताद आणि विहान अशी माणसेही आहेत. त्या रेस्टहाऊसमध्ये पूर्वी राहणारी वनस्पती-संशोधक मार्गारेट ग्रॅहॅम फिलिप आणि त्यावेळचा तिचा सहकारी, शंभरी उलटून गेलेला आदिवासी येशा ही दोन विलक्षण पात्रे या कथानकात आहेत. काळाचे पडदे भेदून डायरी, जर्नल्स, प्रवासवर्णनातून अवतरलेली मार्गारेट आणि रेस्टहाऊसमधल्या थबकलेल्या घड्याळाची गंजकी चावी फिरवून, काळाला गती देणारा येशा... हे दोघेही जन्म-मृत्यूचे चक्र भेदणारे जणू कालयात्रीच. ते कामायनीला आयुष्याकडे बघण्याची नवी दृष्टी देतात. तिचे थिजलेले अंतरंग चेतवून पुढे निघायला प्रवृत्त करतात. या प्रत्येक पात्राची या कहाणीपलीकडे, आधीपासून एक कहाणी होतीच, ती या कथेत कालक्रमाची मोडतोड करत प्रवाहित झाली आणि ती जिथे संपलीशी वाटते तिथे ती संपली आहे थोडीच? `फोर सीझन्स`मध्ये असे अनेक संदर्भांचे, उपकथानकांचे काही ठळक-पुसट ठिपके आहेत; पण ते एकमेकांशी जोडण्याचा, प्रत्येक उपकथेला शेवटापर्यंत पोहोचवण्याचा अट्टाहास नाही. म्हणूनच यातून मिळणारा अनुभव एकरेषीय होत नाही, तो होऊही शकत नाही. त्याचा मागोवा वाचकाने आपल्या परीने घ्यायचा आहे. निसर्गाचे बोट बाळमुठीतून सुटून गेलेल्या माणसाचे परात्मपण बाई खूप आतून समजून घेऊ शकते, कारण तिचे आंतरिक नाते त्या आदिमायेशी, त्या `मदर अर्थ`शी जुळलेले असते. त्या आंतरिक नात्याची ओढ कामायनीला मार्ग दाखवत राहते. आयुष्याच्या टप्प्यांवर तिला बानीदा, मार्गारेट, येशा, मणी , लाखी, विहान आणि आस्तादांसारखी माणसे भेटतात. तिला मार्ग सापडतो, पुढच्या हाका ऐकू येतात, त्यावरुन ती एकटीच पुढे जाऊ शकणार असते, हेही समजते. `फोर सीझन्स` ही कामायनी आणि तिच्या निसर्गाशी असणाऱ्या नात्याच्या शोधाची, तिच्या स्व-प्रतिमेच्या शोधाची कहाणी आहे. या कादंबरीतील भाषाशैलीची विविधता, काव्यात्मकता आणि चित्रमयता हा एक वेगळाच विषय आहे. कदाचित पुढच्या काळात येणाऱ्या कथा-कादंबऱ्या असेच रूपबंध घेऊन अवतरणार असतील, कुणी सांगावे! ...यशोधरा काटकर ...Read more

THE 3 MISTAKES OF MY LIFE
THE 3 MISTAKES OF MY LIFE by CHETAN BHAGAT Rating Star
अजित अशोक कुरणे

आपण अनुवादित केलेली अर्थात भाषांतरित केलेली पुस्तिका ‘द थ्री मिस्टेक्स ऑफ माय लाइफ’ मूळ लेखक आदरणीय श्री. चेतन भगत सर यांनी बिझिनेस, क्रिकेट आणि धर्म याभोवती गुंफलेली कहानी मी कारागृहामध्ये वाचली. संपूर्ण कहानी वाचत असताना माझे मन अगदी वेगळ्याच विश्ामध्ये रमले होते. माझं मन अगदी अहमदाबाद, गोवा, ऑस्ट्रेलिया, सिंगापूर, अयोध्या, मुंबई इकडं सगळीकडं धावलं! ईश, ओमी, गोविंद, या तिघांची मैत्री, मित्रप्रेम, व्यावसायिक दृष्टिकोन, क्रिकेटबद्दल असलेलं त्यांचं निस्सिम प्रेम, त्यामध्येच बिट्टुमामाच धर्मवेडेपणा आणि अलीबद्दल सांगायचे झाले, तर अगदी अखेरच्या पानापर्यंत मनाला लागून राहणारी उत्कंठा! विद्या आणि गोविंद यांची थोडकीच परंतु रोमहर्षक प्रेमकहानी वाचताना मनाला विरंगुळा वाटत होता. परंतु त्यांनी उचललेलं टोकाचं पाऊल आणि सरते शेवटी ईशला अर्थात विद्याच्या भावाला हा सर्व प्रकार जेव्हा समजला तो क्षण अगदी मनात धडकी भरवणारा होता. एकंदरीतच कथेमधील ओमी गेल्याने मन दुखावले मात्र विद्या आणि गोविंद यांच्या प्रेमाचा अंत गोड झाला आणि अलीला क्रिकेट खेळण्याच्या दृष्टीने त्याच्या मनगटात बळं आलं हे सरतेशेवटी वाचून मन अगदीच सुखावले. ...Read more