* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
Quantity
MANDRA, THE SARASWATI SAMMAN WINNER FOR 2010, IS ONE OF THE MOST ACCLAIMED EPIC NOVELS OF BHYRAPPA. THOUGH IT TAKES ITS THEME FROM THE CLASSICAL QUESTION OF ART VERSUS MORALITY, MANY MORE SUBTLER AND COMPLEX ISSUES HAUNTING HUMAN LIFE ARE MARVELOUSLY INTERWOVEN. ROOTED DEEPLY IN THE HARSH REALITIES OF THE WORLD, THE GOVERNING THEME EVOLVES LIKE A BANYAN TREE IN ALL DIRECTIONS AND PICTURES MANY HOME-TRUTHS THAT ARE INSEPARABLE WITH ART, ARTIST, ART-TRADITION, ART-CRITICISM AND THE WORLD OF CONNOISSEURS.
किती तरी वेळानंतर भोसलेचा आवाज ऐकू आला, `कलेच्या क्षेत्रात यानं आपल्याला स्वर्ग भेटवला! पण कलाकाराच्या अंतरंगात डोकावलं तर तिथं वेगळंच असतं. का हा विरोधाभास?` ‘मलाही हाच प्रश्न अनेकदा छळत असतो!’ कुलकर्णी म्हणाले. कला आणि कलाकार यामधील अनाकलनीय नात्याचा परखड शोध... डॉ. एस्. एल्. भैरप्पा यांच्या प्रतिभासंपन्न नजरेतून!
के.के.बिर्ला फौंडेशन तर्फे २० व सरस्वती सन्मान २०१०
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#TADA #DR.S.L.BHYRAPPA #UMAKULKARNI #PARV #VANSHVRUKSHA #KAATH #AAVARAN #20JULY1931 #MANDRA #SAKSHI #UTTARKAND
Customer Reviews
  • Rating StarNeha Joshi

    मंद्र मधे स्वतः गायक नसूनही गाण्यातले जे काही बारकावे भैरप्पानीं दिले आहेत, त्यातून त्यांचा अभ्यास किती दांडगा आहे, तेच दिसून येतं. मला मंद्र आवडली नाही ती त्यातील नायक मोहनलाल मुळे. पूर्ण कादंबरीमध्ये त्याने आपल्या आयुष्यात आलेल्या प्रत्येक स्त्रीचाएक भोगवस्तू म्हणून कसा वापर करून घेतला, ते वाचून मला उबग आला. अर्थात, हा राग त्या नायकाबद्दल आहे, पण एकूणच कादंबरी आणि लेखकांनी मनावर एक वेगळी छाप सोडली, हे नक्की! तुम्ही पर्व पण वाचून बघा, उत्तम कादंबरी आहे ...Read more

  • Rating StarSmita Chinnurkar Ligade

    काही महिन्यांपूर्वी मी एस एल भैरप्पा यांची मंद्र ही कादंबरी वाचली होती . ह्या पुस्तकावर माझे मत व्यक्त करण्यासाठी शब्द कमी पडतील कारण त्या पुस्तकाची उंची तेवढी प्रचंड आहे . लेखक स्वतः गायक नसूनही गाण्यातील अतिशय सूक्ष्म बारकावे पुस्तकात मांडले आहेत .गुरू-शिष्याचे नाते कसे नसावे ह्यावरही हे पुस्तक भाष्य करते . ...Read more

  • Rating StarDAINIK TARUN BHARAT 01-07-2007

    मोहनलाल या असामान्य गायकाची संगीत या ललित कलाक्षेत्रात वावरणाऱ्या आणि संगीत या एकमेव जगात रममाण होणाऱ्या एका कलावंताची ही कहाणी आहे. गंगाकाठी आरत्या, पदे, अभंग आळवून स्वत:चा चरितार्थ चालवणारा दहा अकरा वर्षांचा मोहन त्याची आई धुणीभांडी करून जगणारी स्तरी. मोहनचा आवाज गोड. ऐकणाऱ्याचं मन भुलवणारा. मोहनचं चांगलं होतं. गंगामैय्याच्या कृपेने त्याला काही कमी नव्हतं. त्याचं आयुष्य याच मार्गाने सुखाने गेले असते. एक दिवस गुरूकुल आश्रम चालवणाऱ्या बाबा ओंकारबाबा उर्फ बाबाजीचं त्याच्याकडे लक्ष वेधलं गेलं. त्यांनी त्या मुलाला हाताशी धरायचं ठरवलं. त्याच्या आईच्या अनुज्ञेने बाबाजींनी या मुलाला आपल्याबरोबर नेलं. इथून त्यांची संगीत साधना सुरू झाली. हरिद्वारला मोहनलाल पाच वर्षे होतो. मात्र हे अध्यात्मसंगीत होते. एक दिवस बाबाजींकडे पंडित रामनारायण रोहिला हे गायक आले आणि मोहनलालला बाबाजी त्याला लौकिक संगीत म्हणत ते ऐकायला मिळाले. रामनारायणांचा गंडा बांधण्यासाठी मोहनलाल त्यांच्याकडे पळून जातो. पण रामनारायण त्याला अप्राप्य ठरतात. तो रोहिलांकडे जेमतेम दीड-दोन वर्षं असतो खरा. पण गुरूकडून त्याला फार काही मिळत नाही. मोहनलालचे संगीतविषयक जीवन हे कादंबरीचे एक सूत्र आहे. व्यक्ती म्हणून मोहनलाल हे दुसरे सूत्र मनोहारी ही नर्तिका मोहनलालच्या जीवनात येते हे तिसरे संगीताच्या जगातील काही मूलभूत प्रपन आणि चिंतन हे चौथे सूत्र. यांच्या गुंफणीतून आणि Criss-Cross Narration पद्धतीने त्याची झालेली चिरेबंद बांधणी ही आणखी वैशिष्ट्ये. मंद्र अनेक दृष्टिकोनातून वाचावी लागते. तिचं मूल्यमापन करावं लागतं. ती आनंद देते. वाचकाला बहुश्रुत करते आणि त्याची वाढही करते. अंतर्मुख बनवते. या उंचीच्या अशा खोलीच्या अशा वाङ्मयीन महत्तेच्या व महात्मतेच्या सखोल कादंबऱ्या फारशा आढळत नाहीत. सौ. उमा कुलकर्णी यांनी ‘मंद्र’ची अनुवादासाठी निवड करणं हा वाचकांना खरोखर भाग्योदय आहे. -प्रा. अनंत मनोहर ...Read more

  • Rating StarDaily Sakal 2009

    डॉ. भैरप्पा यांची ‘मंद्र’ ही कादंबरी कलावंत आणि त्याची नैतिकता या विषयावरचे मंथन वाचकांसमोर आणते. प्रत्येक रसिकाच्या मनातल्या प्रश्नांचाच वेध घेते. – डॉ. अंजली जोशी डॉ. भैरप्पा हे नाव आता मराठी वाचकांना नवीन राहिलेले नाही. तत्त्वज्ञानासारख्या गंभीर गूढ विषयाचे अभ्यासक असलेले भैरप्पा आपल्या प्रत्येक कादंबरीतून मात्र प्रत्यक्ष नवीन अनुभव देण्याचा प्रयत्न करताना दिसतात. ‘वंशवृक्ष’पासून आताच्या ‘मंद्र’पर्यंत त्यांनी वेगवेगळे विषय मांडलेले आहेत. ‘धर्मश्री’ जरी त्यांची पहिली कादंबरी असली, तरी वाचकांना ‘वंशवृक्ष’ हीच कादंबरी अधिक जवळची आहे. याच कादंबरीपासून त्यांच्या कादंबरीलेखनाचा एक चढता आलेख वाचकमनात तयार झालेला आहे. फेब्रुवारी २००७ मध्ये आलेली भैरप्पांची ‘मंद्र’ ही कादंबरीदेखील त्यांच्या या आलेखातील एक उच्च बिंदूच आहे, असे म्हणायला हरकत नाही. मराठी वाचकांसाठी हे दालन खुले करून दिल्याबद्दल डॉ. उमा कुलकर्णी या धन्यवादास पात्र ठरतात, हे आरंभीच नमूद करावेसे वाटते. कुठल्याही विषयाचे तत्त्वज्ञानाच्या अंगाने मूलभूत चिंतन-मनन करणे हे भैरप्पांचे खास वैशिष्ट्य आहे. त्यांच्या जवळजवळ प्रत्येक कादंबरीतून हे त्यांचे वैशिष्ट्य दिसून येते. ‘मंद्र’मधूनही भैरप्पांमधील तत्त्वज्ञ स्पष्टपणे दृष्टीस पडतो. या कादंबरीलेखनात ते स्वत:देखील तावूनसुलाखून निघालेले दिसतात. आतापर्यंत डॉ. भैरप्पा यांनी आपल्या कादंबऱ्यांमध्ये एका चांगल्या रितीने विचारप्रवणता आणलेली आहे. ‘मंद्र’मध्ये केवळ विचारप्रवणता नाही. ही कादंबरी केवळ सांगितिक नाही. केवळ मानवी भावभावना व्यक्त करणारी नाही किंवा केवळ जाणीवनेणिवेच्या पातळीवरचे व्यक्तींचे मानसविश्लेषण करणारीही नाही. ‘मंद्र’मध्ये या सर्वच गोष्टींचे एक सुरेख रसायन सिद्ध झालेले आहे. म्हणून प्रत्येक रसिकावाचकाला या कादंबरीतून नवा अनुभव येतो. त्यामुळे तो स्वत:ही समृद्ध होत जातो. ही कादंबरी वाचकाला कमालीची अंतर्मुख करते. संगीताच्या माध्यमातून अखिल विश्वाचे चिंतन करणारी ही कादंबरी रसिकवाचकाला एक वेगळ्याच अनुभवक्षेत्रात घेऊन जाते. हेच या कादंबरीचे श्रेष्ठत्व आहे. पाचशे बहात्तर पृष्ठांची ही कादंबरी घटनासंवेदनाचा एक विस्तीर्ण पट वाचकांसमोर उभा करते. मोहनलाल नावाचा जागतिक कीर्तीचा गायक हे या कादंबरीचे क्षेत्रफळ म्हणता येईल. या एका व्यक्तींभोवतीने सारी कादंबरी गुंफलेली आहे. त्याच्या आयुष्यात घडलेल्या घटना, त्याच्या जीवनात आलेल्या व्यक्ती, त्याचा कालखंड, त्या कालखंडामध्ये असणारी समाजस्थिती याचे चित्रण ‘मंद्र’मधे केलेले आहे. कला, कलाकार, मानवी जीवन या सगळ्यांचे एकमेंकाशी असणारे अतूट असे बंध निर्माण होत असतात. ते बंध काही वेळेला जाचक होतात, तरीही ते तोडता येत नाहीत. ह्यांचे अतिशय हृद्य व परिणामकारक चित्र भैरप्पांनी मोहनलालच्या व्यक्तिरेखेद्वारे केलेले आहे. ‘मंद्र’साठी भैरप्पांनी ललित कलेतील सर्वश्रेष्ठ अशी संगीतकलेची पार्श्वभूमी हेतुत: योजलेली आहे, असे वाटते. म्हणूनच कादंबरी वाचताना कादंबरीचा नायक मोहनलाल चित्रकार, नृत्यकार, शिल्पकार असता तर कादंबरीच्या आस्वादामध्ये, अनुभवामध्ये काही फरक पडला असता का? असा एक विचार मनात येतो. या संदर्भात एक गोष्ट अशी जाणवते, की डॉ. भैरप्पांनी स्वत: संगीताचे शिक्षण घेतलेले आहे. संगीताचे शास्त्र, कला या दोन्हींची त्यांना उत्तम जाण आहे. त्यांच्या आधीच्या एका कादंबरीत यमन रागासंबंधीचे त्यांनी केलेले विवेचन पाहता आपल्या असे लक्षात येते की, ते स्वत: एक उत्तम संगीतसमीक्षकही आहेत. परंतु, कलाकृतींच्या दृष्टीने विचार केला तरीही ह्या कादंबरीसाठी संगीतकलेचे प्रयोजन यथार्थ होते, असेच म्हणावे लागते. या संदर्भात असे सांगता येईल, की संगीत ही कला निसर्गनिर्मित कला आहे. संगीतकलेतील रागरचना पाहताना याचा आपल्याला प्रत्यय येतो. अर्थात निसर्ग म्हणजेच निर्गुण निराकार ईश्वर. त्याच्या प्रेरणेने जन्मलेले हे संगीत त्यालाच समर्पित करणे, असा उदात्त हेतू संगीतसाधनेमागे असतो. एक विशुद्ध कला म्हणून संगीतकला ही स्वत:च इतकी श्रेष्ठ कला आहे, की तिचा साधासुधा आविष्कारही खोलवर परिणाम करतो. मग एखादा श्रेष्ठ कलाकार जेव्हा ही कला सादर करतो, तेव्हा रसिकांना उच्चप्रतीचाच अनुभव येणारच. संगीताच्या या प्रभावाने स्वत: कलाकार तर घडत जातोच, शिवाय रसिकांनाही तो अभिरूचिसंपन्न करतो. ‘मंद्र’ कादंबरी वाचताना ह्याची आपल्याला प्रचिती येते. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

DHUMARE
DHUMARE by MADHAVI DESAI Rating Star
Prasad Salunkhe

धुमारे - माधवी देसाई म्हणतात ना `don`t judge a book by its cover` तसं काहीसं या पुस्तकाबाबत झालं. पुस्तक घेऊन फार दिवस झाले पण वाचायचा योग काही येत नव्हता. एक तर छोटं पुस्तक आहे नंतर वाचून काढू असं करत ते मागे राहिलं. आणि दुसरं म्हणजे त्याचं ओकंबों मुखपृष्ठ. ते पाहून उगाच गैरसमज होतो की काहीतरी उदासीभरं आहे हे प्रकरण. त्यात माधवी देसाईंचं `नाच गं घुमां` आधी वाचलेलं त्याचा ठसा मनावर निश्चित होता, त्या वातावरणात काही पूर्वग्रह किंवा अपेक्षा ठेवून मला हे पुस्तक हाती घ्यायचं नव्हतं. नंतर एकदोन ठिकाणी लोकांना या पुस्तकाबद्दल भरभरून बोलतांना, लिहितांना पाहिलं आणि चूक माझ्या लक्षात आली. मग पुढच्या एक दिवसात हे पुस्तक वाचून काढलं. `धूमारे` या पुस्तकात गोयच्या भूमीवर लिहिलेले पंधरा लेख आहेत. गोवा म्हणजे फेसाळती बियर, उघडेबागडे फोरेनर्स एवढंच मर्यादित नाहीये याची आपल्याला नव्याने जाणीव हे पुस्तक करून देतं. आपण गोव्याच्या अंतरंगात माधवी ताईंचं बोट धरून शिरतो. त्यांच्या संवेदनशील नजरेने इथला निसर्ग, इथली माणसं आपण पाहतो. हे सरधोपट प्रवासवर्णन असं नाहीये. एखाद्या ठिकाणी आपण बराच काळ राहिलो तर त्या भूमीशी त्या वास्तूंशी आपले बंध तयार होतात, तिथे आपली मूळं आपसूक रुजतात, तिथल्या झाडापेडांशी आपलं हितगूज सुरू होतं. आपुलकीची जी माणसं भेटतात आपण त्यांना आणि ती आपल्याला अंतर्बाह्य ओळखत असतात, त्या डोळ्यात स्नेह असतो, आपलं एक पान त्या डोळ्यात दडलेलं असतं, नुसतं डोळ्यात पाहून आपण स्वतःला वाचू शकतो. गाईडच्या भूमिकेत एखादी वास्तू, निसर्ग, तारीखवार इतिहास सांगणं वेगळं आणि आपल्या मनातील या साऱ्या सभोवतालाविषयीचे प्रामाणिक भाव व्यक्त करणं वेगळं. १९९० साली म्हणजे जवळपास तीस वर्षांनी माधवी ताई त्यांच्या बांदोडा या गावी परतल्या. जागा तीच पण वयाच्या १६ व्या वर्षी पाहिलेलं गोवा आणि साठीत समजलेलं गोवा या दोन्ही गोष्टी त्यांनी कुतुहलाने तोलून पहिल्या, आणि मांडल्याही. गोवा म्हणजे विविध संस्कृतीची सरमिसळ. त्याचे समाजावर झालेले बरेवाईट परिणाम या पुस्तकात मांडले आहेत. परकीय राजवट असून आणि आता स्वतंत्र घटक राज्य असून जपलेल्या चालीरीती, समाजात परकीय राजवटीमुळे आलेला एक मोकळेपणा सारं त्यांच्या लेखणीतून झरझर उतरतं. त्यांचं लिखाण समुद्राच्या पाण्यासारखं नितळ, ओघवत्या शैलीचं, गजाली गप्पांच्या लाटाच जणू. म्हणून पुस्तक एकदा वाचायला घेतलं की खाली ठेववत नाही. देवचार, कोपेल, पायलट, तळी, पालखी, फुलराणी लेखांच्या नुसत्या नावावर नजर फिरवली तरी काहीतरी वेगळेपणा असणार लेखात हे कळतं. गमतीची बाब म्हणजे सलमान, संजय दत्त, चंकी पांडे, दिव्या भारती विषयी त्याकाळी भाबड्या लोकांना असलेलं आकर्षण, गजालीत सिनेमा, राजकारण, दाऊद इब्राहिम हे आलेले विषय, तिथल्या लोकांची त्यावर गमतीदार टिपण्णी हे सारं वाचायला मस्त वाटतं. डोना पॉला ची प्रतिक्षा त्यांनी आपल्या शब्दात मांडली आहे. गोवन स्त्रियांमधला काळानुरूप झालेला बदल काही ठिकाणी त्या अधोरेखित करतात. पूर्वीचं गावपण कसं मागे पडत गेलं हे त्या सांगतात, तरी जे काही शिल्लक आहे ते निराशाजनक निश्चित नाही अन्यथा त्यांच्या जीवनाच्या अंतिम टप्प्यातील विश्वासाने विसवायचं ठिकाण म्हणून त्यांनी हे गाव निवडलं नसतं. इथल्या भाषेतली मौजेची गोलाई आणि माधुर्य माधवी ताई न टिपतात तर नवल. पुस्तक वाचून झालं तरी काय बरं ते गाणं होतं म्हणून पानं पुन्हा चाळली जातात आणि गुणगुणायचा प्रयत्न होतो. ... आलयली डोलयली पंटी पालयली सांग गे बाये, तुका कोणे चोरून वेल्यान गो बाये ... आंव तुजो सदाच मोग करतलो गे बाये आणि तुका हाव केन्नाच विसरचो ना गे बाये - प्रसाद साळुंखे ...Read more

THE GUNS OF NAVARONE
THE GUNS OF NAVARONE by ALISTAIR MACLEAN Rating Star
Mahesh S

दुसऱ्या महायुद्धात ‘खेरोस’ या छोट्या बेटावर १२०० ब्रिटिश सैनिक अडवून पडले होते. हे बेट तुर्कस्तानच्या जवळ होते. त्यांना सोडवायला जाणाऱ्या बोटींना नॅव्हारन बेटावरील महाकाय तोफांचा अडथळा होता. त्या तोफा त्यांच्या समोरच्या समुद्रातील कोणतेही जहाज सहज बुवू शकत होत्या. नॅव्हारनवर एक भक्कम किल्ला होता. तिथे जर्मन व इटालियन सैन्य होते. अशा या तोफा नष्ट करायला मूठभर माणसांची तुकडी बेटाच्या मागच्या कड्यावरून चढून वर पोचली. खेरोस बेटावरील सैनिकांना सोडविण्यास येणारे ब्रिटिश आरमार, तोफांचे त्यावर धरले जाणारे नेम आणि त्या नष्ट करण्यासाठी पुढे सरकलेली ती मूठभर घातपात्यांची तुकडी यांच्यात शर्यत लागली. शेवटी कोण जिंकले? ...Read more