* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
Quantity
MANDRA, THE SARASWATI SAMMAN WINNER FOR 2010, IS ONE OF THE MOST ACCLAIMED EPIC NOVELS OF BHYRAPPA. THOUGH IT TAKES ITS THEME FROM THE CLASSICAL QUESTION OF ART VERSUS MORALITY, MANY MORE SUBTLER AND COMPLEX ISSUES HAUNTING HUMAN LIFE ARE MARVELOUSLY INTERWOVEN. ROOTED DEEPLY IN THE HARSH REALITIES OF THE WORLD, THE GOVERNING THEME EVOLVES LIKE A BANYAN TREE IN ALL DIRECTIONS AND PICTURES MANY HOME-TRUTHS THAT ARE INSEPARABLE WITH ART, ARTIST, ART-TRADITION, ART-CRITICISM AND THE WORLD OF CONNOISSEURS.
किती तरी वेळानंतर भोसलेचा आवाज ऐकू आला, `कलेच्या क्षेत्रात यानं आपल्याला स्वर्ग भेटवला! पण कलाकाराच्या अंतरंगात डोकावलं तर तिथं वेगळंच असतं. का हा विरोधाभास?` ‘मलाही हाच प्रश्न अनेकदा छळत असतो!’ कुलकर्णी म्हणाले. कला आणि कलाकार यामधील अनाकलनीय नात्याचा परखड शोध... डॉ. एस्. एल्. भैरप्पा यांच्या प्रतिभासंपन्न नजरेतून!
के.के.बिर्ला फौंडेशन तर्फे २० व सरस्वती सन्मान २०१०
Video not available
Keywords
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK TARUN BHARAT 01-07-2007

    मोहनलाल या असामान्य गायकाची संगीत या ललित कलाक्षेत्रात वावरणाऱ्या आणि संगीत या एकमेव जगात रममाण होणाऱ्या एका कलावंताची ही कहाणी आहे. गंगाकाठी आरत्या, पदे, अभंग आळवून स्वत:चा चरितार्थ चालवणारा दहा अकरा वर्षांचा मोहन त्याची आई धुणीभांडी करून जगणारी स्तरी. मोहनचा आवाज गोड. ऐकणाऱ्याचं मन भुलवणारा. मोहनचं चांगलं होतं. गंगामैय्याच्या कृपेने त्याला काही कमी नव्हतं. त्याचं आयुष्य याच मार्गाने सुखाने गेले असते. एक दिवस गुरूकुल आश्रम चालवणाऱ्या बाबा ओंकारबाबा उर्फ बाबाजीचं त्याच्याकडे लक्ष वेधलं गेलं. त्यांनी त्या मुलाला हाताशी धरायचं ठरवलं. त्याच्या आईच्या अनुज्ञेने बाबाजींनी या मुलाला आपल्याबरोबर नेलं. इथून त्यांची संगीत साधना सुरू झाली. हरिद्वारला मोहनलाल पाच वर्षे होतो. मात्र हे अध्यात्मसंगीत होते. एक दिवस बाबाजींकडे पंडित रामनारायण रोहिला हे गायक आले आणि मोहनलालला बाबाजी त्याला लौकिक संगीत म्हणत ते ऐकायला मिळाले. रामनारायणांचा गंडा बांधण्यासाठी मोहनलाल त्यांच्याकडे पळून जातो. पण रामनारायण त्याला अप्राप्य ठरतात. तो रोहिलांकडे जेमतेम दीड-दोन वर्षं असतो खरा. पण गुरूकडून त्याला फार काही मिळत नाही. मोहनलालचे संगीतविषयक जीवन हे कादंबरीचे एक सूत्र आहे. व्यक्ती म्हणून मोहनलाल हे दुसरे सूत्र मनोहारी ही नर्तिका मोहनलालच्या जीवनात येते हे तिसरे संगीताच्या जगातील काही मूलभूत प्रपन आणि चिंतन हे चौथे सूत्र. यांच्या गुंफणीतून आणि Criss-Cross Narration पद्धतीने त्याची झालेली चिरेबंद बांधणी ही आणखी वैशिष्ट्ये. मंद्र अनेक दृष्टिकोनातून वाचावी लागते. तिचं मूल्यमापन करावं लागतं. ती आनंद देते. वाचकाला बहुश्रुत करते आणि त्याची वाढही करते. अंतर्मुख बनवते. या उंचीच्या अशा खोलीच्या अशा वाङ्मयीन महत्तेच्या व महात्मतेच्या सखोल कादंबऱ्या फारशा आढळत नाहीत. सौ. उमा कुलकर्णी यांनी ‘मंद्र’ची अनुवादासाठी निवड करणं हा वाचकांना खरोखर भाग्योदय आहे. -प्रा. अनंत मनोहर ...Read more

  • Rating StarDaily Sakal 2009

    डॉ. भैरप्पा यांची ‘मंद्र’ ही कादंबरी कलावंत आणि त्याची नैतिकता या विषयावरचे मंथन वाचकांसमोर आणते. प्रत्येक रसिकाच्या मनातल्या प्रश्नांचाच वेध घेते. – डॉ. अंजली जोशी डॉ. भैरप्पा हे नाव आता मराठी वाचकांना नवीन राहिलेले नाही. तत्त्वज्ञानासारख्या गंभीर गूढ विषयाचे अभ्यासक असलेले भैरप्पा आपल्या प्रत्येक कादंबरीतून मात्र प्रत्यक्ष नवीन अनुभव देण्याचा प्रयत्न करताना दिसतात. ‘वंशवृक्ष’पासून आताच्या ‘मंद्र’पर्यंत त्यांनी वेगवेगळे विषय मांडलेले आहेत. ‘धर्मश्री’ जरी त्यांची पहिली कादंबरी असली, तरी वाचकांना ‘वंशवृक्ष’ हीच कादंबरी अधिक जवळची आहे. याच कादंबरीपासून त्यांच्या कादंबरीलेखनाचा एक चढता आलेख वाचकमनात तयार झालेला आहे. फेब्रुवारी २००७ मध्ये आलेली भैरप्पांची ‘मंद्र’ ही कादंबरीदेखील त्यांच्या या आलेखातील एक उच्च बिंदूच आहे, असे म्हणायला हरकत नाही. मराठी वाचकांसाठी हे दालन खुले करून दिल्याबद्दल डॉ. उमा कुलकर्णी या धन्यवादास पात्र ठरतात, हे आरंभीच नमूद करावेसे वाटते. कुठल्याही विषयाचे तत्त्वज्ञानाच्या अंगाने मूलभूत चिंतन-मनन करणे हे भैरप्पांचे खास वैशिष्ट्य आहे. त्यांच्या जवळजवळ प्रत्येक कादंबरीतून हे त्यांचे वैशिष्ट्य दिसून येते. ‘मंद्र’मधूनही भैरप्पांमधील तत्त्वज्ञ स्पष्टपणे दृष्टीस पडतो. या कादंबरीलेखनात ते स्वत:देखील तावूनसुलाखून निघालेले दिसतात. आतापर्यंत डॉ. भैरप्पा यांनी आपल्या कादंबऱ्यांमध्ये एका चांगल्या रितीने विचारप्रवणता आणलेली आहे. ‘मंद्र’मध्ये केवळ विचारप्रवणता नाही. ही कादंबरी केवळ सांगितिक नाही. केवळ मानवी भावभावना व्यक्त करणारी नाही किंवा केवळ जाणीवनेणिवेच्या पातळीवरचे व्यक्तींचे मानसविश्लेषण करणारीही नाही. ‘मंद्र’मध्ये या सर्वच गोष्टींचे एक सुरेख रसायन सिद्ध झालेले आहे. म्हणून प्रत्येक रसिकावाचकाला या कादंबरीतून नवा अनुभव येतो. त्यामुळे तो स्वत:ही समृद्ध होत जातो. ही कादंबरी वाचकाला कमालीची अंतर्मुख करते. संगीताच्या माध्यमातून अखिल विश्वाचे चिंतन करणारी ही कादंबरी रसिकवाचकाला एक वेगळ्याच अनुभवक्षेत्रात घेऊन जाते. हेच या कादंबरीचे श्रेष्ठत्व आहे. पाचशे बहात्तर पृष्ठांची ही कादंबरी घटनासंवेदनाचा एक विस्तीर्ण पट वाचकांसमोर उभा करते. मोहनलाल नावाचा जागतिक कीर्तीचा गायक हे या कादंबरीचे क्षेत्रफळ म्हणता येईल. या एका व्यक्तींभोवतीने सारी कादंबरी गुंफलेली आहे. त्याच्या आयुष्यात घडलेल्या घटना, त्याच्या जीवनात आलेल्या व्यक्ती, त्याचा कालखंड, त्या कालखंडामध्ये असणारी समाजस्थिती याचे चित्रण ‘मंद्र’मधे केलेले आहे. कला, कलाकार, मानवी जीवन या सगळ्यांचे एकमेंकाशी असणारे अतूट असे बंध निर्माण होत असतात. ते बंध काही वेळेला जाचक होतात, तरीही ते तोडता येत नाहीत. ह्यांचे अतिशय हृद्य व परिणामकारक चित्र भैरप्पांनी मोहनलालच्या व्यक्तिरेखेद्वारे केलेले आहे. ‘मंद्र’साठी भैरप्पांनी ललित कलेतील सर्वश्रेष्ठ अशी संगीतकलेची पार्श्वभूमी हेतुत: योजलेली आहे, असे वाटते. म्हणूनच कादंबरी वाचताना कादंबरीचा नायक मोहनलाल चित्रकार, नृत्यकार, शिल्पकार असता तर कादंबरीच्या आस्वादामध्ये, अनुभवामध्ये काही फरक पडला असता का? असा एक विचार मनात येतो. या संदर्भात एक गोष्ट अशी जाणवते, की डॉ. भैरप्पांनी स्वत: संगीताचे शिक्षण घेतलेले आहे. संगीताचे शास्त्र, कला या दोन्हींची त्यांना उत्तम जाण आहे. त्यांच्या आधीच्या एका कादंबरीत यमन रागासंबंधीचे त्यांनी केलेले विवेचन पाहता आपल्या असे लक्षात येते की, ते स्वत: एक उत्तम संगीतसमीक्षकही आहेत. परंतु, कलाकृतींच्या दृष्टीने विचार केला तरीही ह्या कादंबरीसाठी संगीतकलेचे प्रयोजन यथार्थ होते, असेच म्हणावे लागते. या संदर्भात असे सांगता येईल, की संगीत ही कला निसर्गनिर्मित कला आहे. संगीतकलेतील रागरचना पाहताना याचा आपल्याला प्रत्यय येतो. अर्थात निसर्ग म्हणजेच निर्गुण निराकार ईश्वर. त्याच्या प्रेरणेने जन्मलेले हे संगीत त्यालाच समर्पित करणे, असा उदात्त हेतू संगीतसाधनेमागे असतो. एक विशुद्ध कला म्हणून संगीतकला ही स्वत:च इतकी श्रेष्ठ कला आहे, की तिचा साधासुधा आविष्कारही खोलवर परिणाम करतो. मग एखादा श्रेष्ठ कलाकार जेव्हा ही कला सादर करतो, तेव्हा रसिकांना उच्चप्रतीचाच अनुभव येणारच. संगीताच्या या प्रभावाने स्वत: कलाकार तर घडत जातोच, शिवाय रसिकांनाही तो अभिरूचिसंपन्न करतो. ‘मंद्र’ कादंबरी वाचताना ह्याची आपल्याला प्रचिती येते. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

सरोज काळे

#पुस्तकाचं शीर्षक वाचूनच अस वाटलं की यात काहीतरी वेगळं असेल...म्हनून वाचायला घेतलं ...सुरुवात रावणाच्या युद्धा तील अंताने होते...नंतर फ्लॅशबॅक ने (मराठी शब्द सापडला नाही ) कथा पुढे जाते ...रावण हा राक्षस कुळातील असला तरी महर्षी विश्रवाचा पुत्र आणि मर्षी पुलस्तीचा नातू असल्याने ज्ञानी होता..त्यामुळे युद्धाच्या शेवटी रावण मरणोन्मुख अवस्थेत असताना रामाने लक्ष्मणाला सांगितले की,दशाननाचा शिष्य होऊन त्याच्यापासून ज्ञान प्राप्त करून घे,नाही तर आपला जन्म वाया गेल्या सारखे आहे...त्याच्या बरोबर त्याचे ज्ञान लुप्त झाले तर आपण अपराधी ठरू,त्याचे ज्ञान समग्र मानव जातीला वंदनीय आहे, म्हणून लक्ष्मण रावणाकडे गेला आणि त्याला ज्ञान सांगण्यास सांगितले ,पण रावणाने ज्ञान सांगण्यास नकार दिला,लक्ष्मण परत रामकडे आला तेव्हा रामाने विचारले की,"तू कुठे उभा होतास" लक्ष्मण म्हणाला रावणाच्या चेहर्या जवळ,"नाही ज्ञान घेताना गुरुपदी लिन व्हावे म्हणून तू त्याच्या पायथ्याकडे उभा रहा आणि विनंती कर"त्याप्रमाणे धर्मानुसार लक्ष्मण याने हातात दर्भ घेतला आणि दशननाचा पायथ्याशी उभे राहून ज्ञान देण्याची विनंती केली,तेव्हा रावणाने धर्मनीती,अर्थनीती,आणी राजनीती याबद्दल ज्ञान सांगितले... रावणाची ही दुसरी स्वच्छ बाजू याच पुस्तकात वाचायला मिळाली नाहीतर आपण सीतेला पळविणारा दुष्ट रावणा बद्दल वाचलेले आहे 🌼🌼 #१) #राजनीती हाच मूलभूत सिद्धांत आहे की,जोवर देहात जीव आहे,तोवर शत्रुत्वाचा अंत झाला असे समजणे भोळेपणाचे ठरेल ... कधीही कोणावरही विश्वास ठेवायचा नसतो...हाच राजनीतीचा सर्वात पहिला पाठ आहे...पिता, पुत्र,भ्राता हे एकही नाते विश्वास ठेवण्याजोगे नसते *** #सुग्रीव हा वालीचा भ्राता होता आणि बिभीषण हा रावणाचा,पण दोघानि भावांना दगा देऊन राज्य सिहासन मिळविले.. राजनीतीमध्ये स्वहिता पलीकडे दुसरे काहीच नसते, आणि त्या हिताच्या रक्षणा साठी जे काही केले जाते तोच धर्म तोच न्याय,तीच नीती ठरते 🏵️🏵️ 2)#अर्थनीती श्रीलंका सोन्याची आहे,जेव्हा की रावण राक्षस होता, अधर्म,अन्याय,अनितीचा अवतार होता...पण राम हा न्यायाने वागणारा होता,मग अयोध्या गरीब कशी काय?समृध्दीला काही कारण लागत नाही...लक्ष्मी अति चंचल असते,ती केव्हा कुठे वास करील आणि केव्हा तिथून निघून जाईल हे कोणीच सांगू शकत नाही, लक्ष्मी चंचलतेचे उदाहरण म्हणजे आपल्या बुद्धी कौशल्यामुळे आणि अविश्रांत परिश्रमामुळे लक्ष्मीची प्राप्ती झाली असे जे मानतात ते निव्वळ बुद्धीहीन,गर्विष्ठ असतात ... उलट आपल्या दुर्भाग्यमुळे लक्ष्मी प्राप्त झाली नाही असे म्हणणारे निषफलता झाकण्याचा दुर्बळ आणि निर्बुद्ध प्रयत्न करतात, कोणीही ,कधीही लक्ष्मीचा स्वामी होवू शकणार नाही...देवाच्या संपत्तीचा कुबेर जसा देवलोकच्या कल्याणासाठी वापर करतो,स्वतः त्या संपत्तीचा उपभोग घेत नाही, तसेच समाजातही समृद्धी जपणार्यांनी तिचा विनियोग "बहुजन हिताय , बहुजन सुखाय "या पद्धतीने केला पाहिजे...रावणाने सांगितलेले हे ज्ञान मात्र आत्ताच्या काळात पुरेपूर लागू होते,लंकेने ही नीती अनुसरली होति म्हणून लंका सोन्याची होती 🌷🌷 #रावणाचे हे ज्ञान लक्ष्मणाच्या कल्पने पलीकडचे अतर्क्य होते, रावण महान योद्धा होता, शिवभक्त होता, लंकेत रोज प्रभातकाली यज्ञवेदीमध्ये मंत्रोच्चारासह आहुती दिली जात असे *** १)#तिसरे ज्ञान धर्मनीती -निर्भेळ असा धर्म आजपर्यंत कोणाला उपलब्ध झाला नाही,स्वतःचा प्रत्येक हेतू न्याय्य ठरविण्यासाठी आणि व्यापक जनसवर्धन मिळवण्यासाठी समर्थ माणूस धर्माचा आश्रय घेत असतो,धर्माचा अर्थ केवळ एकच, माझ्या कार्यात ज्यावेळी मला हे साहाय्यभूत ठरेल त्याचे समर्थन शोधून काढणे म्हणजे धर्म। 💐💐 #४)#मनुष्यनीती एक व्यक्ती एकाच माणसाशी एकदा जसा व्यवहार करते,ती दुसऱ्या वेळीही अगदी तसाच व्यवहार करेल असे मानणे व्यर्थ आहे,येथे कोणी कोणाचा स्वजन नाही. खरे तर माणूस स्वतःही स्वतःला ओळखू शकत नाही...आपण सदैव एकाच प्रकारचे वर्तन करू असे कोणीच ठामपणे सांगू शकत नाही ही झाली मनुष्यनीती 🌸🌸 #सुमाली हा राक्षस कुळातील होता त्याने विश्वकर्मा कडून सोन्याची लंका तयार करून घेतली ,परंतु देवांना ते आवडले नाही,त्यांनी लंकेवर स्वारी करून ती उध्वस्त केली,सुमाली वनात राहायला लागला,तेव्हा वनात फिरत असताना त्यांना महर्षी विश्रवा यांचा आश्रम दिसला,आपल्या मुली साठी हे योग्य वर आहेत असा त्यांचा मनात विचार आला,त्यांची मुलगी केकसी हिने विश्रवाना विनांती केल्यावरून त्यांनी तिच्याशी विवाह केला...त्यांची पहिली पत्नी देववर्णीचा पुत्र वैश्रव ण होता,आता केकसी पासून त्यांना एक मुलगा झाला...तो जन्मला तेव्हा त्याच्या बारशाच्या दिवशी महाराणी चित्रदेवी भेटायला आली, तिच्या गळ्यात नवरत्नजडीत हार होता तो तीने बाळाच्या गळ्यात घातला,त्याक्षणी त्या रत्नांची प्रभा बाळाच्या मुखावर पडून प्रत्येक रत्नांचे रंगीबेरंगी प्रतिबिंब दिसू लागले...बाळाची जणू एक ऐवजी दहा मुखे असावीत असा संभ्रम निर्माण झाला ...नऊ प्रतिबिंबाच्या मध्यभागी त्याचा स्वतःचा मोहक असा चेहरा असावा असे भासत होते म्हणून त्या बाळाचे नाव दशानन ठेवण्यात आले 🌼🌼 #वैश्रवन हा पुलस्तीकडे ज्ञान घेऊन आल्यावर त्याच्या मुखावर तेज दिसायला लागले,हे पाहून दशाननाच्या मनात वादळ उठले, परंतू दशननाने पिता विश्रवा कडून ज्ञान संपादन केले होते,पण त्यावर त्याचे समाधान झाले नव्हते, दशाननाला दोन भाऊ कुंभकर्ण आणि बिभीषण आणि बहीण शूर्पणखा हे होते 🌹🌹 #विश्रवाणे लंका वैश्रवनाला दिली पण ती अन्याय समजून दशननाने ती परत घेतली,कारण त्याचे आजोबा सुमाली याने लंकेची निर्मिती केली होती,ती दशाननाने हस्तगत केली,ज्या नितिशून्य व्यवस्थेने हे वर्णभेद निर्माण केले त्या वर्णभेदा विरुद्ध मीही आता निव्वळ पाशवी बळाचाच वापर करेन, न्याय,नीती,धर्म केवळ शस्त्र बळानेच प्रस्थपित होणार असतील तर मीही पाशवी बळाचाच वापर करीन ,भ्रष्ट मापदंड प्रमाण मानणाऱ्या एकूण एकाला त्यांच्या भाषेत प्रत्युत्तर द्यायला मी मागेपुढे पाहणार नाही ,त्यासाठीच मी कटिबद्ध आहे असा दशाननाचा निर्णय झाला ** #तो राजांचा पराभव करीत सुटला पराजित राजांना आपले दास्य स्वीकारायला लावण्यात त्याला धन्यता वाटू लागली,ऋषींच्या यज्ञात जाऊन तिथे विध्वंस करणे यात त्याला समाधान वाटायला लागले, त्यातच वनात असताना शूर्पणखाने रामाकडे लग्नाची मागणी केली, त्याला नकार मिळताच ती चिडली लक्ष्मणाने रागाने तिचे नाक,कान कापून पाठवले,त्याचा राग येऊन ती रावणाकडे गेली व रामाचा सूड म्हणून त्याने कपटाने सीताहरण केले...रामाने सुग्रीव,बिभीषण व इतर वानर यांच्या मदतीने लंकेवर हल्ला केला आणि पापी रावणाचा वध करून सीतेची सुटका केली , तिने अग्निपरीक्षा दिली परंतु रामाचे मन शांत नव्हते...तेव्हा ते ऋषी वाशिष्ठकडे गेले व त्याचे कारण विचारले,ते म्हणाले "रामा तू म्हणालास त्याप्रमाणे तू केलेला रावनवध म्हणजे अधर्माशी, अनितीशी दिलेला लढा होता,लोक एव्हढेच समजतात की,आपली पत्नी परत मिळविण्यासाठी रामाने हजारो सैनिकांचे प्राण घेतले. परंतू हे पूर्ण सत्य नाही,याची तू लोकांना प्रचिती आणून दे,त्यासाठी तुला सीतेचा त्याग करावा लागेल, त्या प्रमाणे लक्ष्मण सीतेला वनात सोडून आला 💐💐 #पण लक्ष्मणाला तो आपला अपराध वाटला,आणि त्याने शरयू नदीत आपला देह अर्पण केला आणि त्यानंतर रामाने सुद्धा शरयू नदीत आपला देह अर्पण करून आपले अवतार कार्य संपविले ...Read more

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
ASHUTOSH DIWAN

-"फोर सीझन्स ही कादंबरी वाचून संपली.अलिकडे वाचलेली ही मला सर्वात जास्त आवडलेली कादंबरी आहे. मानवी मनाचे(मुलगी-स्त्री जास्त करुन)खोल गुंते उलगडण्याचा यात एक बय्रापैकी यशस्वी प्रयत्न केला आहे. निसर्गाची,व चित्रकलेची वर्णने यात या कादंबरीचा एक आशयाची रज या अर्थाने जैव भाग म्हणून आहेत.इतर वेळा दिसतात तशी उपयोगी ठिगळे म्हणून येत नाहीत. पर्यावरण संवर्धन(व त्याची नितांत गरज) व मानवी जगण्याच्या गरजा(व गरजा बनत चाललेल्या सुखसोयी) यांच्यातील संघर्ष व त्याच्या अपरिहार्य पणाचे आयाम ही कादंबरी बय्राच प्रमाणात शोधू पाहते. निसर्गाच्या सानिद्ध्यात एकरूप होऊन जगण्याने आयुष्यांच्या अवघड प्रश्नांची उकल होण्याचा मार्ग सापडतो,आपण वास्तवाला उघड्या डोळ्यांनी व खुल्या मनाने सामोरे जातो असे सुचवले जाते. ही एक बय्रापैकी काॅन्शसली,कसब वापरुन रचलेली कादंबरी आहे.मानसीक प्रक्रीयांचा खोल अनुभव शारिरीक वर्णनातून(म्हणजे नुसत्या मनुष्य शरिराच्या नव्हे,दृश्य ज्ञानेंद्रियांना कळणाय्रा)पोचवण्याची त्यांची क्षमता प्रचंड आहे.इतकी प्रचंड मनस्वीता कशी अशी काठावर उभारुन वर्णता येते याचा विस्मय वाटतो. अश्या अनेकच गोष्टी आहेत.सगळ्या लिहत नाही.आपल्या आपण प्रत्यय घेतल्यास नवेनवेच कोणाकोकोणाला दिसेल. एकंदरीत फारच वाचनीय व महत्वाची कादंबरी आहे हे नक्की. जाता जाता काही त्रूटी वाटल्या पण त्या अगदीच नगण्य आहेत. मागे माझे अत्यंत आवडते लेखक मकरंद साठे यांना मी एक पत्र लिहून,काय तुमची यमू?,स्टाॅकींग करणाय्रा बाईला कटवायला “बाई”कडे जायचे हा उपाय!वगैरे विचारले.त्यांनी पत्र लिहीले की तुम्ही गोष्ट पाहताय.त्यामागचा आशय विचारात घ्या.खरे आहे(म्हणजे असावे).या कादंबरीची गोष्टही कोणाला कमी वाटू शकेल. थोडी रिपीटीशन जाणवत राहते.समजा सरकारी यंत्रणांची अनास्था वगैरे. शेवटच्या वीसएक पानात सगळे थोड्या प्रयत्नाने गुंडाळल्यासारखे वाटते.ते कदाचीत थोडे आधी स्पेस करुन शेवटचा फोकस थोडा जास्त शार्प करता आला असता.निरवानिरवीची कुरतड फार प्रतिकात्मक वाटते(विहान).वगैरे. सारांश-एकतर आपल्या खास मराठी भावनादी गोष्टी दुसय्रा भाषेत अनुवादीत करता येतच नाहीत.मुद्दाम दुसय्रा भाषेत लिहीणारे आपले एक्झाॅटीक शो करुन विकण्याच्या प्राथमिक भानगडीत असतात.आणी वर आपल्याकडे मराठी इंग्रजी अनुवाद कला नाहीच.या कादंबरीचा चांगला इंग्रजी अनुवाद बुकर साठी शाॅर्टलीस्ट तरी नक्की होईल असे वाटत राहते. ...Read more