* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: SLUMGIRL DREAMING
  • Availability : Available
  • Translators : MAITREYEE JOSHI
  • ISBN : 9788184981094
  • Edition : 2
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 132
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
OUR LIVES ARE PRETTY SIMILAR TO THE CHARACTERS WE PLAYED IN THE FILMI WE`VE GONE FROM BEING FROM THE SLUMS OF GARIB NAGAR IN BANDRA EAST TO THE RED CARPET OF THE OSCARS- NINE-YEARS-OLD RUBINA`S JOURNEY HAS BEEN AN ASTONISHING ONE,ALMOST AS ASTONISHING AS JAMAL`S QUIZ SHOW VICTORY IN SLUMDOG MILLIONAIRE. THIS IS HER STORY- OF PLAYING MARBLES IN THE GULEES OF GARIB NAGAR WITH HER FRIENDS, RELUCTANTLY GOING TO SCHOOL, DREAMING OF ACTING IN FILMS, AND THEN HAVING IT COME TRUE. BUT UNDERNEATH THIS FAIRY TALE LIES A GRIMMER REALITY, THE REALITY THAT FACES COUNTLESS NUMBER OF SLUM CHILDREN. RUBINA BRINGS ALIVE THE WORLD OF THE CHAWLS WITH ITS WASTELANDS AND SHANTY DWELLINGS, THE LIVES OF THE CHILDREN WHO GROW UP IN THEM, THE STORY OF HER CART-PULLER FATHER, AND THE REST OF HER FAMILY. SHE TELLS US ABOUT LIFE ON THE FILM SET, THE AFTERMATH OF THE OSCARS (INCLUDING THE CONTROVERSY OVER HER FATHER), AND HOW IT FEELS TO HAVE THE MEDIA SPOTLIGHT ON HER. WHAT DOES IT MEAN FOR A LITTLE GIRL TO MOVE FROM SLUMKID TO STAR SO QUICKLY? WHAT WILL THE FUTURE HOLD FOR HER?
रुबिना अली. मुंबईच्या एका झोपडपट्टीत राहून चंदेरी चित्रपट सृष्टीतली चमचमती तारका बनण्याचे स्वप्न पाहणारी एक सिनेमावेडी मुलगी. वय केवळ ८-९ वर्षांचं. मात्र तिचं हे स्वप्न एक दिवस खरोखरीच साकार होतं आणि ती थेट ऑस्करपर्यंत मजल मारते. ‘स्लमडॉग मिलेनिअर’मधल्या या चिमुरड्या चित्रतारकेचा हा ऑस्करपर्यंतचा प्रवास आपल्याला या पुस्तकात बघायला मिळेल– तोही तिच्याच शब्दांत! ऑस्कर जिंकूनही पुन्हा त्याच बकाल वस्तीत परत येणा-या रुबिनामधे बालसुलभ निरागसता आणि परिस्थितीनं शिकविलेलं शहाणपण यांचं मजेदार मिश्रण आढळतं. कादंबरीच्या अखेरच्या भागात तर अतिक्रमण विभागाकडून तिचं ते झोपडंही पाडण्यात येतं आणि नाईलाजाने ते लोक तिच्या अब्बांच्या मित्राच्या घरी राहायला जातात. एकीकडे असं चटका देणारं दाहक वास्तव तर दुसरीकडे हॉलीवुडच्या झगमगत्या दुनियेत. अनुभवलेली रेड कार्पेट ट्रीटमेंट!! तो मानसन्मान, ते सत्कार समारंभ, ती यशाची धुंदी!.... या सा-यांचा ताळमेळ घालत रुबिना एक दिवस फार मोठी अभिनेत्री बनण्याची स्वप्न पाहतीये. हा तिचा दुर्दम्य आशावाद; तो ही इतक्या लहान वयात; कौतुकास्पदच!

No Records Found
No Records Found
Keywords
"#MARATHIBOOKS#ONLINEMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #SLUMGIRLDREAMING #SLUMGIRLDREAMING #स्लमगर्लड्रीमिंग #BIOGRAPHY #TRANSLATEDFROMENGLISHTOMARATHI #MAITREYEEJOSHI #RUBINAALI "
Customer Reviews
  • Rating StarDaily Sakal 22-4-17

    बालमित्रांनो, तुम्ही ‘स्लमडॉग मिलेनिअर’ हा चित्रपट पाहिला असंलच. या चित्रपटात रुबिना अली चिमुकलीनं छोट्या लतिकाची भूमिका केली होती. हे पुस्तक म्हणजे रुबिनाचं बालपण ते नऊ-दहा वर्षांपर्यंतचा प्रवास आहे. तिनं वयाच्या नवव्या वर्षी हे पुस्तक अ‍ॅनी बर्थाड णि दिव्या दुगर यांच्या मदतीनं लिहिलं. मैत्रेयी जोशी यांनी हे पुस्तक अनुवादि केलं आहे. मुंबईतील गरीबनगर झोपडपट्टीत रुबिना तिच्या कुटुंबीयांसोबत राहत होती. तिथलं वातावरण, तिच्या मित्र-मैत्रिणी, त्यांचे गमतीदार खेळ या सगळ्याविषयी रुबिनानं या पुस्तकात लिहिलं आहे. टीव्हीवरील चित्रपट, गाणी पाहून ‘स्टार’ होण्याचं तिचं स्वप्न होतं. तिचं स्वप्न होतं. तिचं स्वप्न फक्त प्रत्यक्षात उतरतच नाही, तर ती ऑक्सरपर्यंत जाऊन पोचते. ऑस्कर जिंवूâनही पुन्हा त्याच बकाल वस्तीत परत येणाNया रुबिनामध्ये बालसुलभ निरागसता व परिस्थितीनं शिकवलेलं शहाणपण याचं शहाणपण यांचं मजेदार मिश्रण आपल्याला पाहायला मिळतं. त्यानंतर दिल्लीतील पॅâशन शो, हॉलिवूडच्या अभिनेत्रीसोबत राजस्थानमध्ये एका जाहिरातीचे शूटिंग असे काही अनुभव तिनं बालवयातंच घेतले. ‘एखाद्या झोपडपट्टीतील मुलगी ऑस्कर जिंवूâ शकते, तर अशाच वस्तीतला मुलगा कोट्याधीशही होऊ शकतो,’ असं सांगणाNया चिमुकल्या रुबिनचा प्रवास प्रेरणादायी ठरतो. ...Read more

  • Rating StarDAINIK AIKYA 04-07-2010

    चंदेरी स्वप्न… स्लमडॉग मिलेनिअर हा चित्रपट ऑस्कर विजेता ठरला. साऱ्या जगभर या चित्रपटाची प्रचंड प्रशंसा झाली. मुंबईतल्या बकाल झोपडट्टीत अंधाऱ्या जगात राहून, मोठी स्वप्नं पाहणाऱ्या मुलांची ही जीवनकथा या झोपडपट्टीतल्याच बालकांनी साकारलेल्या भूमिका गाजल. या चित्रपटात रुबिना अली या नऊ वर्षांच्या बालिकेनेही भूमिका केली आहे. झोपडपट्टीत अत्यंत दारिद्र्यात राहणाऱ्या रुबिनाला बालपणापासूनच चित्रपटाचं प्रचंड वेड होतं. आपणही चमचमत्या चित्रपटसृष्टीत तारका व्हावं, अशी स्वप्नं तिला पडत होती. ते भाग्य तिच्या वाट्याला आलं. एका झोपडपट्टीत जन्मलेल्या, गरिबीतच दिवस कंठणाऱ्या या मुलीला एका दिवसात आंतरराष्ट्रीय प्रसिद्धी मिळाली. या चित्रपटानं ऑस्कर जिंकल्यावर ती ऑस्कर पुरस्कार स्विकारायसाठी अमेरिकेत गेली. त्या मान-सन्मानानं तिचं बालसुलभ मन हरखून गेलं. पण, हा पुरस्कार स्विकारल्यावर पुन्हा तिला त्याच बकाल वस्तीत यावं लागलं. आपण, खूप खूप मोठं व्हायचं अशी तिची स्वप्नं होती. आपल्याला सुखाचे दिवस येतील, असे तिला वाटतं होतं. या चित्रपटाच्या निर्मात्यानं, झोपडपट्टीतल्या या चित्रपटात काम केलेल्या बाल कलाकारांचं पुनर्वसन आपण करू, त्यांच्या शिक्षणाची सोय करू, अशी घोषणाही केली होती. पण, प्रत्यक्षात मात्र तसं काही घडलंच नाही.झोपडपट्टीतला मुलगा नशिब असेल तर कोट्याधिश बनू शकतो हे या चित्रपटाच कथासूत्र होतं. ते चित्रपटातच राहिलं. ती पुन्हा झोपडीत रहायला लागली आणि एक दिवस मुंबई महापालिकेच्या अतिक्रमण विभागानं तिला सावली देणारं झोपडीचं छप्पर पाडलं गेलं. नाईलातानं रुबिना आणि तिचे वडील तिच्या मित्राच्या घरी रहायला गेले. पैशासाठी तिचे वडिल तिचा विक्री करीत असल्याच्या बातम्याही वृत्तपत्रात झळकल्या. ही चिमुरडी मनोमन हादरून गेली. पण, बालपनापासूनच दारिद्र्य आणि परिस्थितीशी झुंजायची शक्ती तिला मिळाल्यामुळं अस्वस्थ झालेल्या रुबिनानं त्या परिस्थितीवरही मात केली. रुबिनाची ही सारी कहाणी अ‍ॅनी बर्थाड आणि दिव्या दुगर यांनी शब्दबद्ध केली आहे. त्या कहाणीचा अनुवाद मैत्रेय जोशी यांनी केला आहे. साऱ्या जगभर प्रचंड प्रसिद्धी मिळालेल्या रुबिनाचे पाय अद्यापही जमिनीवरच आहेत. माझी झोपडी, माझा परिवार याबद्दल ती अत्यंत संवेदनशीलपणे लिहिते. या वस्तीतील माणसं तिला आपली वाटतात. या चुस्तकात तिनं आपली ही सारी जीवन कहाणी आपल्याच भाषेत कथन केली आहे. आपल्याला मिळाणाऱ्या पैशातले निम्मे पैसे आपल्या वस्तीजवळचया मोठ्या धर्मादाय वस्तीला देणगी म्हणून दिले जातील, याचा तिला आनंद वाटतो. तिची स्वप्नं भव्य दिव्य होती. ति स्वप्नं पूर्ण होण्यात खूप अडचणी आल्या. पण, तरीही रुबिना आनंदात आहे. ‘तारे कवेत घेण्यापासून मला कुणी रोखू शकेल असं वाटत नाही.’ तिची ही आत्मकहाणी अत्यंत वाचनीय आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more