* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: EVERYTHING HAPPENS FOR A REASON
  • Availability : Available
  • Translators : CHITRA WALIMBE
  • ISBN : 9788177667189
  • Edition : 2
  • Publishing Year : 2007
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 180
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : FICTION
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
SOMETIMES YOU THINK THAT YOU WILL GET A PARTICULAR THING IN YOUR LIFE. AND WHAT IF YOU ARE BLESSED WITH THE SAME THING? THEN? SAY FOR EXAMPLE THE TYPE OF LIFE WHICH YOU REALLY WANT TO LEAD... PRIYA MARRIES A VERY HANDSOME INDIAN SETTLED IN AMERICA. FROM DELHI, SHE MOVES TO L.A.; LOS ANGELES. SHE STARTS MOVING INTO THE CIRCLES OF HOLLYWOOD, INTERMINGLES WITH THE STARS OF HOLLYWOOD. AT THE SAME TIME, AT HOME, SHE ACTS AS A TYPICAL OBEDIENT HINDU DAUGHTER-IN-LAW, RESPECTING EVERYBODY, KEEPING THE HOUSE CLEAN, COOKING, FULFILLING ALL HER IN-LAWS WISHES. WHEN HER MOTHER-IN-LAW SUGGESTS HER TO TAKE UP A JOB, SHE IS SURPRISED. MORE SURPRISED WOULD BE HER IN-LAWS AND HUSBAND IF THEY WOULD EVER COME TO KNOW THE EXACT NATURE OF HER JOB. PRIYA JOINS THE STREAM AND BECOMES A PAGE THREE JOURNALIST; VERY SOON SHE IS THE MOST POPULAR, MUCH SOUGHT AFTER AND ENVIED BY MANY. THOUGH ENTERTAINING, THIS NOVEL HAS AN EDGE. THE MAIN CHARACTER OF THE NOVEL IS SO LIVELY AND ENTHUSIASTIC THAT YOU WILL LOVE HER.
जे तुम्हाला कधीच मिळणार नाही असं तुम्हाला वाटलं होतं, तेच तुम्हाला मिळालं तर? म्हणजे जसं आयुष्य तुम्हाला जगायचं असेल अगदी तसंच... अमेरिकेत राहणाऱ्या एका देखण्या भारतीय तरुणाशी प्रिया लग्न करते. ती दिल्लीतून लॉस एंजेलिसला जाते - हॉलिवूड आणि चित्रपट तारे तारकांमध्ये वावरते - आणि तरीही एकीकडे आज्ञाधारक हिंदू सुनेची भूमिका वठवते : स्वयंपाक, स्वच्छता, सासू सासऱ्यांच्या साऱ्या अपेक्षा पूर्ण करणं हे सारं करते. त्यामुळेच जेव्हा तिची सासू तिला नोकरी कर असं सुचवते, तेव्हा प्रियाला जरा आश्चर्यच वाटतं. अर्थात तिच्या पतीला आणि सासू सासऱ्यांना तिच्या नोकरीचं स्वरुप काय आहे ते कळलं असतं तर त्यांना जास्तच आश्चर्य वाटलं असतं. प्रिया एक लोकप्रिय, सर्वांना हवीशी, आणि सगळ्यांनी हेवा करावा अशी मनोरंजन वार्ताहर बनते आणि त्यांना हे कधीच मान्य होणारं नसतं. मजेशीर तरीही योग्य तिथे धारदार, अशी ही कादंबरी. कादंबरीची नायिका इतकी उत्कट, उत्साही आहे, की तुम्हालादेखील ती नक्कीच आवडेल.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
"#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #BIOGRAPHYA&TRUESTORIES #EVERYTHINGHAPPENSFORAREASON #एव्हरिथिंग हॅपन्स फॉर अ रीझन #FICTIONTRANSLATEDFROMENGLISHTOMARATHI #CHITRAWALIMBE #KAVITADASWANI "
Customer Reviews
  • Rating StarAnil Udgirkar

    प्रीया लग्नानंतर नव-याच्या कुटुंबासमवेत अमेरिकेत येते.तिला नोकरी मी ळते स्वागतीकेची,पण अपघाताने ती पत्रकार होते आणि येथुन तिला दुहेरी भुमीका निभवणे भाग पडते.अतिशय वाचनीय आणि ऊपहासगर्भ कादंबरी !

  • Rating Starव्यंकटेश शिवाजी साळे

    या कादंबरीचं कथानक वेगवान, विचाराला चालना देणारे प्रसंगी मजेशिर तर काही ठिकाणी टोकदार असे आहे. ‘एव्हरीथिंग हॅपन्स फॉर अ रिझन’ हे शीर्षक ही सार्थ आहे व यथार्थ आहे. कादंबरी मनोरंजक, वेधक आहे. तितकीच धारदार आहे या बाबत मी दासवाणी आणि मा. मेहता साहेब ांचे बरोबर चित्रा वाळिंबे आपलेही कौतुक करतो. ...Read more

  • Rating StarDAINIK AIKYA 21-01-2007

    अमेरिकनायझेशनचे दर्शन घडवणारी कादंबरी… कविता दासवानी यांची ही दुसरी कादंबरी. मराठीत येणारी मात्र त्यांची ही पहिलीच कादंबरी. पहिल्या पृष्ठापासूनच ती वाचकांच्या मनाची पकड घेते. ‘आमच्या घरातल्या कोणीही स्त्रीनं आजवर नोकरी केली नव्हती... त्यामुळे माझया सासूच्या बोलण्याने मी थक्क झाले. माझ्या पोटाला लाकडी चमच्यानं टोचत सासूनं तक्रार केली. अजून तू मला आजी बनवलं नाहीस. मग निदान नोकरी कर.. काहीतरी तुझा उपयोग होईल. अमेरिका महागडा देश आहे. हा काही भारत नाही. या देशात प्रत्येकजण काम करतो.’ विवाहनंतर लगेच आठवडाभराने नवऱ्याबरोबर दिल्लीहून अमेरिकेला गेलेल्या नववधूच्या नव्हाळीच्या साजात असलेल्या लॉस एंजेलिसच्या अमेरिकन वातावरणाशी नव्यानेच जमवून घेऊ पाहणाऱ्या प्रियाला आपल्या सासूकडून मिळालेली ही नोकरी करण्याची सूचना काहीशी चक्रावून सोडते. खरं तर मी अजून इथं पुरती रुळले नव्हते. देश आणि घरातील सर्व कुटुंबीय माझ्यासाठी नवखेच होते. पत्नी आणि सून या नव्या नात्यानं मला स्वयंपाकीण, घर सांभाळणारी गृहिणी आणि स्वच्छता करणारी बाई अशा नव्या भूमिकाही दिल्या होत्या. संस्कृतीचं रक्षण करण्यासाठी सज्ज असणारी सासू मला आल्या आल्या नोकरी शोधायला सांगेल असं मला मुळीच वाटलं नव्हतं. माझ्या घराण्यातल्या आजवरच्या बायकांमध्ये नोकरी करणारी मी पहिली स्त्री असणार होते. स्त्रियांच्या स्वातंत्र्याच्या अधिकाराचं मी एक आदर्श उदाहरण बनणार होते. त्यामुळे मला खरं तर सर्वांच्या पुढं गेल्यासारखं वाटायला हवं होतं, पण मलाही कल्पना हादरवून गेली.’ प्रियाला अमेरिकेत सगळेच नवे असते. पत्नीची आणि सुनेची भूमिका बजावण्याचा ती इमानेइतबारे प्रयत्न सुरू करते. प्रियाच्या -अमेरिकनायझेशन’ची ही सगळी प्रक्रिया नर्मविनोदी शैलीत प्रियाच्याच तोंडून ऐकायला मिळते. अमेरिकेतील प्रत्येक गोष्ट प्रियाला नवलाईचा एकेक नमुना पेश करणारी वाटते. ती व्यायामासाठी जिममध्ये जाते. तेथे तिला काय दिसते? ‘चेंजिंग रुममध्ये व्यायामाचे कपडे चढवून ती टॉयलेट क्युबिकलच्या मागे उभी होते. तिथे विवस्त्र स्त्रिया पायांना मॉइश्चरायझर लावत होत्या. काहीजणी ओले केस सुकवत होत्या, एकमेकांशी कार्डिओ, कार्ब आणि कॅलरीबद्दल बोलत होत्या. त्यांच्या शरीरावर कुठेही केस नव्हते. माझ्या एरोबिकच्या वर्गात त्या तंग शॉर्ट आणि ब्रा टॉप घालत आणि मी भली थोरली ट्रॅकपँट आणि मांडीपर्यत टीशर्ट घालून तिथल्या निळ्या मॅटवर सर्वांत मागे उभी राहत असे. शॉवर स्टँड पूर्ण झाकला जाईल असे पडदेदेखील तिथे नव्हते. तिचा नवरा संजय याचा भारतातून लेदर बॅग्जची आयात करून विकण्याचा व्यवसाय होता. वडिलांच्या बरोबर चाललेला. आपल्या पत्नीकडून त्याची अपेक्षा साधी सरळ, स्पष्ट ‘तू फक्त तुझ्या सासू-सासऱ्यांच्या मनाप्रमाणं, म्हणण्याप्रमाणं वाग. सगळं काही ठीक होईल. माझे आई-वडिल तसे समजूतदार आहेत. तू त्यांच्याशी वाद घालत नाहीस तोवर सगळं काही ठीक असेल. ते सांगतील तसं कर.’’ एक सुसंस्कृत हिंदू पत्नी, कर्तव्यदक्ष, स्वत:ला इतरांसाठी वाहून घेणारी, कितीही अपमान झाला तरी आनंदी आणि हसतमुख राहणारी... यासारख्या प्रतिमेची जपणूक करीत प्रिया अमेरिकेतले आरंभीचे दिवस घरातच जास्तीत जास्त काढते, पण सासू जेव्हा नोकरी बघायला सांगते, तेव्हा हे चित्र बदलणे अपरिहार्य ठरते. तेव्हा या कादंबरीत ‘प्रियाची नोकरी’ हा पुढचा महत्त्वाचा भाग असणार हे उघडच आहे तसेच घडतेही. प्रियाला खरं तर पत्रकार व्हायचे असते, पण तिची सासू फटाककन ती कल्पना मोडीत काढते. कॉन्व्हेंटचे इंग्लिश आणि आकर्षक व्यक्तिमत्व या बळावर प्रिया ‘हॉलिवूड इनसायडर’ या मासिकात रिसेप्शनिस्ट म्हणून नोकरीसाठी मुलाखतीला जाते. फ्रेंचचे कामचालाऊ ज्ञान, संगणकाचं ज्ञान आणि साहित्यातील पदवी यांचाही फायदा तिला मिळतो. सध्याची रिसेप्शनिस्ट जाणार असल्याने तिच्या जागी तातडीने कोणीतरी ठेवणे भागच असते. ही देखील अंदर की बात असतेच. लिनेट डव्ह ही तेथील संपादकीय प्रमुख.. तिच्या मर्जीप्रमाणे तेथील कारभार चालतो. खांद्यापर्यंत रुळणारे गडद तपकिरी केस, तंग रेशमी विजार, उंच टाचेचे बूट, सुटसुटीत टॉप, महागड जाकीट... उत्तम कपड्यांची जाण. तिची कृष्णवर्णीय सहकारी शॅनीस. ती प्रियाला आपुलकीने वागवते. ‘तुझ्या बोलण्याला एक छान लय आहे.’ तिच्या कपड्यांमध्ये बघून ती म्हणते, ‘तू जिप्सी दिसते आहेस.’ शॅनीस तिला एका मॉलमध्ये घेऊन जाते. तिच्यासाठी भराभर नवे कपडे घेते. तंग ट्राउझर्स... स्वेडच स्मार्ट जाकीट. सुंदर डिझाइन्सचे टॉप्स, ब्लश आयशॅडोचा सेट, शूज, खांद्यावर लटकावयाची बॅग’ एवढंच नाही, जवळ सलूनमध्ये नेऊन केस दोन इंच कापायला लावते.. व्यायामशाळेत लॉकर भाड्याने घेऊन नवीन घातलेले कपडे त्यात ठेवते. शॅनीस सांगते, ‘घरून तू इथं ये. हे कपडे घाल. ऑफिसला ये. परत जाताना इथं थांबून कपडे बदल. घरचे कपडे घाल. घरी जा. तुझी सासू तुझे सासरे कोणाला पत्ता लागणार नाही.’ त्या दिवशी हे नवे कपडे घालून प्रिया ऑफिसला जाते. जो तो तिच्याकडे बघत राहतो. ‘हाय’ म्हणतो. ‘प्रिया तू सेन्सेशनल दिसत आहेस. खूप सुंदर आहेत हे कपडे मस्त. या स्मार्ट डेस्कमागे आता तू शोभून दिसते आहेस.’ डिअ‍ॅआ आल्या आल्या प्रतिक्रिया देते. प्रियाचे हे दुहेरी जिणे सुरू राहते. नोकरीला तीन महिने होतात. घरीची कामे, सुनेची कर्तव्ये आणि ऑफिसमधले वातावरण दोहोंचा मेळ ती घालते. पुढे प्रियाच्या पगारात एकदम १५ हजार डॉलर्सची वाढ होते. माया मुर्तास या ख्यातनाम अभिनेत्रीची तिने घेतलेली मुलाखतही प्रचंड गाजते. त्यामुळे हॉलीवूडमध्ये तिचा प्रचंड दबदबा निर्माण होतो. सेलीब्रिटी रिपोर्टर असा तिचा लौकिक होतो. एकदिवस तिच्या गौप्याचा स्फोट ती करते. आपण स्वागतिका नाही, तर वार्ताहर आहे असे ती सांगते. तेव्हा तिचे सासरे तिची खोटारडी म्हणून संभावना करतात. एवढा पगार तू कुठे ठेवतेस, असे विचारतात. तेव्हा तिचा हा प्रचंड पगार तिने बँकेत ठेवलेला आहे असे तिने सांगितल्यावर तिच्या सासूला हायसे वाटते. पैशाची लोभी सासू तू नोकरी सुरू ठेव असे सांगते. तुझ्याकडे प्रचंड पैसा आल्यामुळेच तुझ्या सासरच्यांना तुझ्याबद्दल प्रेमाचा पन्हा फुटला आहे. अशी जाणीव तिची मैत्रीण देते. सासरच्या मंडळीकडून आणि नवऱ्याकडून भ्रमनिरास झालेली प्रिया एक दिवस नोकरी, नवरा, सासर सोडून माहेरी येते. संजयला तिच्या नवऱ्याला स्वत:च्या व्यक्तिमत्वाचे, अस्तित्वाचे, संसाराचे भान येते. तो आपल्या आई-वडिलांच्या धाकातून बाहेर पडतो. आपण आपली बायको, आपला संसार, आपले घर, यांचा विचार करतो आणि पुन्हा प्रिया आणि तिचा नवरा संजय हे दोघेही एकत्र येतात, कादंबरीचा अपेक्षित शेवट येथे होतो. अमेरिकेतील समाजजीवन, पैशासाठी लोभी असलेली माणसे, लग्न झाले तरीही आपल्या आई-वडिलांच्या आज्ञेत राहणारा मुलगा, स्वत:च्या कर्तृत्वाच्या बळावर अमेरिकेत नोकरी करता करता यशाचे शिखर गाठणारी प्रिया, या साऱ्या व्यक्तिरेखा कविता दासवानी यांनी अत्यंत समर्थपणे रेखाटल्या आहेत. अमेरिकेत जाणाऱ्या नवविवाहित भारतीय तरुणींच्या आयुष्यातील आव्हाने तेथे मिळणारी संधी, तेथील खाओ-पिओ मजा करो, असे चंगळवादी जीवन, भौतिक सुखांना चटावलेला अमेरिकन समाज, व्यक्तीस्वातंत्र्य या साऱ्यांचे भेदक चित्रण दासवानी यांनी केले आहे. ही कादंबरी वाचकाचे अनुभव विश्वही समृद्ध करते. ...Read more

  • Rating StarDAINIK LOKSATTA LOKRANG 21-10-2007

    कविता दासवानी यांची ही नायिकाप्रधान कादंबरी. अमेरिकेत स्थायिक झालेल्या एका भारतीय तरुणाशी विवाहबद्ध झालेल्या प्रिया नावाच्या एका भारतीय तरुणीची ही कहाणी. दासवानी यांनी ही नायिका वाचकांशी प्रत्यक्ष संवाद साधत आहे, अशा ढंगात ही कादंबरी पेश केली आहे. भि्न संस्कृतीच्या अमेरिकेत राहताना एका भारतीय, हिंदू संस्कृतीत वाढलेल्या मुलीला जुळवून घेताना आलेले अनुभव वाचकांना कादंबरीशी समरस करतात. प्रियाच्या जागी भारतीय संस्कृतीत वाढलेली कोणतीही मुलगी असती तर तिला जे अनुभव आले असते तशाच अनुभवातून प्रियाला जाताना पाहून ती आपल्यातीलच एक वाटू लागते. एकीकडे भारतात मुलींना नोकरीसाठी कुटुंबियांकडून फारशी पसंती नसताना अमेरिकेत मात्र प्रियाला सासरची मंडळी नोकरीचा पर्याय ठेवतात, तेव्हा प्रियाचे गोंधळणे, त्यानंतर नोकरीचा शोध, मुलाखतींची मालिका, हॉलिवूड आणि त्यातील तारेतारकांमध्ये सातत्याने वावर असणारी नोकरी व ते करतानाही घरातील नेहमीची कामे सांभाळण्याची कसरत असे प्रियाला आलेले अनुभव वाचकांना खिळवून ठेवतात आणि विचार करायलाही भाग पाडतात. मूळ इंग्रजीतील या कादंबरीचा चित्रा वाळिंबे यांनी केलेला अनुवाद वाचकांना निश्चितच भावेल. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review
PLEASE SEND YOUR AUDIO REVIEW ON editorial@mehtapublishinghouse.com

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

I HAVE A DREAM
I HAVE A DREAM by RASHMI BANSAL Rating Star
Krishna Diwate

‘स्टे हंग्री स्टे फूलीश’ आणि ‘कनेक्ट द डॉटस’ या बेस्ट सेलर पुस्तकाच्या लेखिका ‘समाजातल्या परंपरागत समस्या सोडवण्याचा नवा मार्ग शोधून काढणार्‍या वीस सामाजिक उद्योजकांच्या प्रेरणादायी कहाण्या’ हे वाक्य पुस्तकाचे पहिले पान उघडले आणि दिसले. त्यामुळे माझ कुतुहल चाळवले आणि ते पुस्तक वाचायला सुरुवात केली. मनोगतात लेखिका म्हणतात की, आता नव्या दमाचे, डोक्याने आणि मनाने ही विचार करणारे काही जण एखाद्याच्या नजरेतील दुःख ओळखतात, पेटून उठतात; पण ते त्याच्यावर विचार एखाद्या उद्योजकाप्रमाणे करतात. म्हणून ते ‘सामाजिक उद्योजक.’ नफा मिळविण्याचा हव्यास नसला तरी ते बिझनेस मधील तत्वे वापरून ती गोष्ट साध्य करतात. हे काही तरी वेगळे आपण वाचत आहोत असे मला वाटले. त्यामुळेच ते पुस्तक वाचायला घेतले. ह्या मध्ये वीस लोकांची चरीत्रे आहेत. ते सर्व भारतीय, उच्चशिक्षित तरूण तरूणी आहेत. कोणी त्यातील शास्त्रज्ञ आहेत तर कोणी मरिन बायोलॉजिस्ट, आयआयटी, आयआयएम ग्रॅज्युएट आहेत पण कोणत्या कोणत्या सामाजिक प्रश्नाने ते अस्वस्थ झाले आणि नेहमीच्या मार्गाने न जाता वेगळीच वाट पकडली. पुस्तकात ‘रेनमेकर्स,’ ‘चेंजमेकर्स’ व ‘स्पिरिच्युअल कॅपिटॅलिस्ट’ असे तीन भाग आहेत. प्रत्येकात अनुक्रमे अकरा,सहा व तीन व्यक्तीमत्वांची ओळख करून दिली आहे. ‘सुलभ’ ही आधुनिक टॉयलेटस उभारणारे बिंदेश्वर पाठक ह्याच्या चरित्राने पुस्तकाची सुरुवात होते. जातीने बिहारमधील ब्राह्मण. पण लहानपणी टॉयलेटस साफ करणार्‍याला हात लावला त्यामुळे आजीने अक्षरशः शेण, गोमुत्र खायला लावले. पण त्याच बिंद्रेश्वरांनी अगदी योगायोगाने ह्याच क्षेत्रात काम करण्याचे ठरविले. अर्थात ही वाट निश्चितच सोपी नव्हती. अनेक हालअपेष्टा सोसत, जगाचे धक्के खात, अनेक समस्यांना तोंड देत आपले स्वप्न ‘सुलभ शौचालयाच्या’ माध्यमातून सुरु केले. तो सगळा खडतर प्रवास अर्थात पुस्तकातूनच वाचायला हवा. त्यासाठी त्यांनी केवळ ती यंत्रणा तयार केली नाही तर ती टॉयलेटस बांधून, त्यासाठी लागणारी प्रेरणा, शिक्षण, संभाषण, ट्रेनिंग, पाठपुरावा अशा सर्वच गोष्टी ‘सुलभ’ तर्फेच संभाळल्या जातात. सध्या ही संस्था स्वबळावर चालते. 100 ते 125 कोटी इतके तिचे वर्षाचे उपन्न आहे. इतकेच नाही पूर्वी जे लोक सफाईचे काम करत असत त्यांच्या मुलांच्या शिक्षणाचा खर्च संस्था करत आहे. ‘सुलभ पब्लिक स्कूल’ नावाने शाळा सुरु केली आहे. तरूणांसाठी व्होकेशनल क्लासेस चालवले जातात. म्हणजे मिळालेला नफा पुन्हा त्याच सफाई कामगारांच्या कल्याणासाठी वापरला जातो. टॉयलेटस बांधून भरपूर पैसा मिळवता येतो हे वाक्य पचायला जरा जडच जाते. अनिता आहुजा ही दिल्लीत सुखवस्तू कुटूंबात रहाणारी सामान्य स्त्री. पण कचरा वेचणार्‍या मुलांचे हाल पाहून त्यांच्यासाठी काही तरी करावे असे तिने ठरविले. तिने 1998 मध्ये कॉन्झर्व्ह नावाची संस्था उभी केली. व त्यातून पहिला प्रोजेक्ट सुरु केला तो म्हणजे आजुबाजूच्या परिसरातील कचरा उचलून त्याचे कंपोस्टखत तयार करणे. कचरा गोळा करण्यासाठी चांगल्या ढकलगाड्या आणल्या, युनिफॉर्म, आय कार्डची सोय केली. 2002 पर्यंत एक पूर्ण वेळ काम करणारी मोठी संस्था बनली. त्याचवेळी त्यांनी प्लॅस्टीकच्या कचर्‍यावर प्रयोग सुरु केले. तिचे पती शलभ ह्यांनी बिटस पिलानी मधून इंजिनिअरींग केले आहे. त्यांच्या मदतीने तिने फॅक्टरी सुरु करण्याचे ठरविले. शलभने मोठ्या प्रमाणावर प्लॅस्टिक शीटस निर्मिती करू शकेल असे मशीन तयार केले. त्यासाठी अर्थातच अनेक प्रश्न समोर उभॆ राहिले. चुका झाल्या, ठोकरा खाल्या पण त्यातून वाट काढत त्यांनी चिकाटीने प्रयत्न सुरुच ठेवले. आज दोघे मिळून कचर्‍यातील प्लॅस्टिक पिशव्या वापरून आकर्षक अशा हॅडबॅगस तयार करण्याचा कारखाना चालवतात. जे लोक सुरुवातीला केवळ कचरा उचलण्याचे काम करत होते, त्यांच्या काही कौशल्य दिसले की त्यांना वेगळे काढून ट्रेनिंग दिले जाते. मशीनवर असिस्टंटचे काम करू लागतात त्यातून काही लोक तर ग्रुप लिडर ही झाले आहेत. कटींग करणॆ, क्वालिटी तपासणॆ, फिनिंशींग, पॅकिंग अशी सर्व महत्वाची कामे ते करतात. आता ते कामगार झाल्यामुळॆ त्यांना चांगला पगार, प्रॉव्हिडंट फंड, ओव्हरटाईम अशा सुविधा मिळू लागल्या त्यापेक्षा ही जास्त त्यांना समाजात प्रतिष्ठा मिळाली. त्यांच्या साठी हे नवीनच आहे. अनिता व शलभ दोघॆही मेहनत घेतात पण एनजीओ असून ही भरपूर पैसा कमावणे त्यांना चुकीचे वाटत नाही. कारण आज ह्या एका उद्योगामुळे कित्येक कुटूंबाची आर्थिक स्थिती बदलून गेली आहे. अशीच अजून एक प्रेरणादायी कथा दिल्लीतील रंगसूत्र कंपनी चालविणार्‍या सुमिता घोस ह्यांची. स्वतः ग्रॅज्युएशन पूर्ण केल्यावर मास्टर इन इकॉनॉमिक्स ची पदवी घेतल्यावर संजॉय घोस ह्या या आय आर एम मधून शिक्षण घेतलेल्या ध्येयवादी तरूणाशी लग्न केले. पण दुर्दैवाने आसाममध्ये काम करत असताना त्यांची 1998 मध्ये उल्फाच्या अतिरेक्यांनी हत्या केली. त्यानंतर अनेक टक्केटोणपे खात, दोन लहान मुलांचा संभाळ करत सुमिताने ‘रंगसूत्र’ नावाची कंपनी काढली. त्याच्या मार्फत ती खॆडॆगावातल्या लोकांकडून कापड, शोभॆच्या वस्तू, बनवून घेते आणि त्या फॅब ईंडीयासारख्या प्रसिध्द कंपन्यांना विकते. जैसलमेर, बारमेर जिल्ह्यातले कारागिर तिच्यासोबत काम करत आहेत. अजून एक अशीच ध्येयवादी तरूणी म्हणजे इशिता खन्ना. डेहराडून मध्ये जन्म झालेली एक सर्वसामान्य मुलगी. पण निसर्गसंवर्धन आणि भूगोल या विषयांची आवड असलेली. म्हणूनच तिने आपल्या ग्रॅज्युएशन नंतर टाटा इंन्स्टीट्यूट मधून मास्टर्स केले. पर्यावरण क्षेत्रातच काम करायचे आहे हे निश्चित ठरवून तिने काही वर्षे नोकरी केली. त्यानंतर 2002 मध्ये नोकरी सोडून आपल्या दोन मित्रांसोबत स्पिती व्हॅलीमध्ये मूस नावाची एन्जीओ सुरु केली. तेथील स्थानिक महिलांचे ग्रुपस करून त्यांना तिथे असणार्‍या सीबक थॉर्न ह्या फळांच्या लागवडीचे ट्रेनिंग दिले. त्यावर प्रक्रिया करायला शिकवले. ही झाडॆ मातीला धरून ठेवतात त्यामुळे धूप रोखली जाते, शिवाय नायट्रोजन ही धरून ठेवत असल्याने जमिनीचा पोत सुधारतो. त्यामुळे ह्या फळांवर लक्ष केंद्रित केले. त्यामुळे तिथल्या बायकांना चांगला रोजगार मिळू लागला. त्याचबरोबर तिने स्थानिक तरूणांना पर्यटकांना ट्रेक किंवा जीप सफारीसाठी नेणे, कॅम्प लावणे, गरज पडल्यास प्रथमोपचार करणे ही कामे ही करायला शिकवले. कारण हळूहळू तिथे पर्यटन वाढू लागले. ते इको-फ्रेंडली करण्याकडॆ तिच्या इकोस्पियर संस्थेचा भर आहे. आता दरवर्षी पर्यटनातून 35 ते 40 लाखाचे उत्पन्न मिळते.आणि त्यातून नफा ही मिळतो. इकोस्पियर संस्थेने शेजारच्य़ा ‘लाहुल’ व्हॅलीमध्ये ही विकास कामे सुरु केली आहेत. पर्वतावर तयार होणार्‍या कचर्‍याच्या समस्येवरही तिला काहीतरी करायचे आहे. तिची संस्था लोकांना मुद्दाम तिथले लोक किती अवघड परिस्थितीत रहातात हे दाखवते. अतिशय थंडीत तिथे तापमान मायनस 35 पर्यंत खाली गेल्यावर हॅंडपंपने पाणी काढणे सुध्दा किती कठीण होते हे सांगितले जाते. तेव्हा आपल्यासारख्य़ा पर्यटकांना काय काय करता येईल याबद्दल ती जागरूकता निर्माण करते. मूळात हे पुस्तक 2012 साली लिहिलेले आहे. त्यामुळे आता ह्या वेगवेगळ्या प्रकारचे काम करणार्‍या संस्थेचे काम या दहा वर्षात खूपच वाढले असेल यात काही शंका नाही. दीनबंधू साहू हे मरिन बायोलॉजिस्ट आहेत पण ते प्रयोगशाळेतून बाहेर पडून समाजासाठी काम करतात. ‘प्रोजेक्ट चिलका’ ह्या त्यांच्या संस्थेमार्फत ओरिसातील लोकांना समुद्राची शेती करायला शिकवतात. ओरिसा मधील पुरी येथे जन्म झालेल्या दीनबंधूनी अतिशय हलाखीच्या परिस्थितीत शिक्षण घेतल्यानंतर दिल्लीत एमएसीला ॲडमिशन घेतली. परंतु योगायोगाने १९८७ मध्ये अंटार्क्टिक वर जाण्याची संधी मिळाली. नंतर पीएचडी पूर्ण केल्यानंतर अनेक देशांमध्ये नोकरी निमित्ताने फिरले. पण तरीही शेवटी दिल्ली युनिव्हर्सिटी मध्ये प्रोफेसर म्हणून काम सुरू केले. त्यांना समुद्री वनस्पती बद्दल विशेष आस्था होती; पण त्या बद्दल आपल्या देशात फारशी जागरूकता नव्हती. ही लागवड पर्यावरण पूरक असते शिवाय त्यातून स्थानिक लोकांना उत्पन्नाचे साधन मिळते. त्यासाठी डिएसटीने निधी मंजूर केला. मग त्यांनी चिल्का सरोवराची पहाणी केली, त्यामध्ये वाढू शकतील अशा चार जातींची निवड करून स्थानिक लोकांना समजेल अशा सोप्या भाषेत माहिती दिली. प्रात्यक्षिके दाखवली, वर्कशॉप्स घेतली. त्यामुळे तेथील शेतकऱ्यांना रोजगार मिळू लागला. यातूनच पर्यावरण संरक्षण ही होऊ लागले. यातून त्यांना प्रत्यक्ष कांहीं आर्थिक फायदा होत नसला तरी ते म्हणतात, की आम्हाला दोघांना दिल्लीत चांगली नोकरी आहे. त्यामुळे पैसे कमावणे हा उद्देश नाही; पण अजून तीस वर्षांनंतर मला मी काही तरी काम केलेले दिसेल. असे जर काहीच तुम्हाला दिसणार नसेल तर जगायचे कशाला? भूषण पुनानी हे असेच अत्यंत बुध्दीमान विद्यार्थी. मेडीकलची ॲडमिशन हुकल्यामुळे डेअरी कोर्ससाठी ॲडमिशन घेतली. तिथे ही विद्यापीठात प्रथम क्रमांक मिळविला. नंतर पीएचडी केले. ग्रामविकास शिकण्यासाठी आयआयएम मध्ये एमबीए केले. हे झाल्यावर 1979 मध्ये ब्लाईंड स्कूल मध्ये दोन वर्षांसाठी नोकरी सुरु केली ती सुधा ह्याच हेतूने की मॅनेजमेंट शिकताना जी थेअरी शिकलो ती विकासाच्या क्षेत्रात वापरता येईल का? हळूहळू त्यांना अनेक लोक मिळत गेले. सर्वांनी मिळून आज संस्था खूप मोठी केली आहे.त्यांनी काम सुरु केले तेव्हा फक्त एक कॅपस होता, आज गुजरात मध्ये आठ कॅपस आहेत. दहा लाख मूल्य असलेली संस्था आज दोन कोटी रुपयांची आहे. अपंग लोकांनी स्वावलंबी व्हावे ह्यासाठी संस्था काम करते. दृष्टीहीन मुली ब्यूटी पार्लरसारखे कोर्स चालवतात, फिजिओथेरपी शिकून सेंटर मध्ये काम करतात. विकास साधण्यासाठी योग्य व्यवस्थापनेची गरज असते हे त्यांनी दाखवून दिले आहे. हजारो लोकांच्या आयुष्यात नवा प्रकाश निर्माण करून त्यांना सामान्य आयुष्य जगण्याची संधी मिळवून दिली आहे. अशी ही एकापेक्षा एक वेगवेगळ्या प्रकारची माणसे. कोणत्या तरी ध्येयाने पछाडलेली . सामाजिक कार्य करत असतानाच त्या लोकांचे कल्याण कसे होईल असा विचार करणारी. लेखिकेने त्या सर्वांच्या प्रत्यक्ष मुलाखती घेतल्या आहेत, त्यांचे काम प्रत्यक्ष पाहून जाणून घेतले आहे. त्यामुळे सर्व माहिती व्यवस्थित गोळा करून आपल्यासमोर मांडली आहे. त्यामुळेच त्या मनोगतात म्हणतात, ‘तुमचं आयुष्य कसे ही असले तरी इतरांसाठी एखादा क्षण द्या. इतरांना प्रेम, आनंद, चांगुलपण द्या. जितकं द्याल तितकं तुम्हाला परत मिळेल.’ हेच वाक्य मलाही अतिशय उर्जा देऊन गेले. माझ्याकडे जे आहे, जे मला देणे शक्य आहे ते निरपेक्षपणे ज्यांना गरज आहे त्याला देणे ह्या सारखा आनंद अजून काय असणार? ह्याच वाक्याने मी आपली ह्या आठवड्यात रजा घेते. उद्या पासून सुरु होणार्‍या नवीन सत्रासाठी सारिका ताईंना हार्दिक शुभेच्छा. ...Read more

ANUWADATUN ANUSARJANAKADE
ANUWADATUN ANUSARJANAKADE by LEENA SOHONI Rating Star
Dr. Aparna Patil

Just finished reading Anuwadatun Anusarjanakade....a very fine collection of experiences as a Translator which can be a bright guiding light for the beginners and also for them who are already into it...the technical part covered can prove as a textbok for translators...precise as well as comprehensive ..Pleasure reading it. ...Read more