* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: EVERYTHING HAPPENS FOR A REASON
  • Availability : Available
  • Translators : CHITRA WALIMBE
  • ISBN : 8177667181
  • Edition : 2
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 180
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : FICTION
Quantity
Sometimes you think that you will get a particular thing in your life. And what if you are blessed with the same thing? Then? Say for example the type of life which you really want to lead... Priya marries a very handsome Indian settled in America. From Delhi, she moves to L.A.; Los Angeles. She starts moving into the circles of Hollywood, intermingles with the stars of Hollywood. At the same time, at home, she acts as a typical obedient Hindu daughter-in-law, respecting everybody, keeping the house clean, cooking, fulfilling all her in-laws wishes. When her mother-in-law suggests her to take up a job, she is surprised. More surprised would be her in-laws and husband if they would ever come to know the exact nature of her job. Priya joins the stream and becomes a page three journalist; very soon she is the most popular, much sought after and envied by many. Though entertaining, this novel has an edge. The main character of the novel is so lively and enthusiastic that you will love her.
जे तुम्हाला कधीच मिळणार नाही असं तुम्हाला वाटलं होतं, तेच तुम्हाला मिळालं तर? म्हणजे जसं आयुष्य तुम्हाला जगायचं असेल अगदी तसंच... अमेरिकेत राहणाऱ्या एका देखण्या भारतीय तरुणाशी प्रिया लग्न करते. ती दिल्लीतून लॉस एंजेलिसला जाते - हॉलिवूड आणि चित्रपट तारे तारकांमध्ये वावरते - आणि तरीही एकीकडे आज्ञाधारक हिंदू सुनेची भूमिका वठवते : स्वयंपाक, स्वच्छता, सासू सासऱ्यांच्या साऱ्या अपेक्षा पूर्ण करणं हे सारं करते. त्यामुळेच जेव्हा तिची सासू तिला नोकरी कर असं सुचवते, तेव्हा प्रियाला जरा आश्चर्यच वाटतं. अर्थात तिच्या पतीला आणि सासू सासऱ्यांना तिच्या नोकरीचं स्वरुप काय आहे ते कळलं असतं तर त्यांना जास्तच आश्चर्य वाटलं असतं. प्रिया एक लोकप्रिय, सर्वांना हवीशी, आणि सगळ्यांनी हेवा करावा अशी मनोरंजन वार्ताहर बनते आणि त्यांना हे कधीच मान्य होणारं नसतं. मजेशीर तरीही योग्य तिथे धारदार, अशी ही कादंबरी. कादंबरीची नायिका इतकी उत्कट, उत्साही आहे, की तुम्हालादेखील ती नक्कीच आवडेल.
Video not available
Keywords
Customer Reviews
  • Rating Starव्यंकटेश शिवाजी साळे

    या कादंबरीचं कथानक वेगवान, विचाराला चालना देणारे प्रसंगी मजेशिर तर काही ठिकाणी टोकदार असे आहे. ‘एव्हरीथिंग हॅपन्स फॉर अ रिझन’ हे शीर्षक ही सार्थ आहे व यथार्थ आहे. कादंबरी मनोरंजक, वेधक आहे. तितकीच धारदार आहे या बाबत मी दासवाणी आणि मा. मेहता साहेब ांचे बरोबर चित्रा वाळिंबे आपलेही कौतुक करतो. ...Read more

  • Rating StarDAINIK AIKYA 21-01-2007

    अमेरिकनायझेशनचे दर्शन घडवणारी कादंबरी… कविता दासवानी यांची ही दुसरी कादंबरी. मराठीत येणारी मात्र त्यांची ही पहिलीच कादंबरी. पहिल्या पृष्ठापासूनच ती वाचकांच्या मनाची पकड घेते. ‘आमच्या घरातल्या कोणीही स्त्रीनं आजवर नोकरी केली नव्हती... त्यामुळे माझया सासूच्या बोलण्याने मी थक्क झाले. माझ्या पोटाला लाकडी चमच्यानं टोचत सासूनं तक्रार केली. अजून तू मला आजी बनवलं नाहीस. मग निदान नोकरी कर.. काहीतरी तुझा उपयोग होईल. अमेरिका महागडा देश आहे. हा काही भारत नाही. या देशात प्रत्येकजण काम करतो.’ विवाहनंतर लगेच आठवडाभराने नवऱ्याबरोबर दिल्लीहून अमेरिकेला गेलेल्या नववधूच्या नव्हाळीच्या साजात असलेल्या लॉस एंजेलिसच्या अमेरिकन वातावरणाशी नव्यानेच जमवून घेऊ पाहणाऱ्या प्रियाला आपल्या सासूकडून मिळालेली ही नोकरी करण्याची सूचना काहीशी चक्रावून सोडते. खरं तर मी अजून इथं पुरती रुळले नव्हते. देश आणि घरातील सर्व कुटुंबीय माझ्यासाठी नवखेच होते. पत्नी आणि सून या नव्या नात्यानं मला स्वयंपाकीण, घर सांभाळणारी गृहिणी आणि स्वच्छता करणारी बाई अशा नव्या भूमिकाही दिल्या होत्या. संस्कृतीचं रक्षण करण्यासाठी सज्ज असणारी सासू मला आल्या आल्या नोकरी शोधायला सांगेल असं मला मुळीच वाटलं नव्हतं. माझ्या घराण्यातल्या आजवरच्या बायकांमध्ये नोकरी करणारी मी पहिली स्त्री असणार होते. स्त्रियांच्या स्वातंत्र्याच्या अधिकाराचं मी एक आदर्श उदाहरण बनणार होते. त्यामुळे मला खरं तर सर्वांच्या पुढं गेल्यासारखं वाटायला हवं होतं, पण मलाही कल्पना हादरवून गेली.’ प्रियाला अमेरिकेत सगळेच नवे असते. पत्नीची आणि सुनेची भूमिका बजावण्याचा ती इमानेइतबारे प्रयत्न सुरू करते. प्रियाच्या -अमेरिकनायझेशन’ची ही सगळी प्रक्रिया नर्मविनोदी शैलीत प्रियाच्याच तोंडून ऐकायला मिळते. अमेरिकेतील प्रत्येक गोष्ट प्रियाला नवलाईचा एकेक नमुना पेश करणारी वाटते. ती व्यायामासाठी जिममध्ये जाते. तेथे तिला काय दिसते? ‘चेंजिंग रुममध्ये व्यायामाचे कपडे चढवून ती टॉयलेट क्युबिकलच्या मागे उभी होते. तिथे विवस्त्र स्त्रिया पायांना मॉइश्चरायझर लावत होत्या. काहीजणी ओले केस सुकवत होत्या, एकमेकांशी कार्डिओ, कार्ब आणि कॅलरीबद्दल बोलत होत्या. त्यांच्या शरीरावर कुठेही केस नव्हते. माझ्या एरोबिकच्या वर्गात त्या तंग शॉर्ट आणि ब्रा टॉप घालत आणि मी भली थोरली ट्रॅकपँट आणि मांडीपर्यत टीशर्ट घालून तिथल्या निळ्या मॅटवर सर्वांत मागे उभी राहत असे. शॉवर स्टँड पूर्ण झाकला जाईल असे पडदेदेखील तिथे नव्हते. तिचा नवरा संजय याचा भारतातून लेदर बॅग्जची आयात करून विकण्याचा व्यवसाय होता. वडिलांच्या बरोबर चाललेला. आपल्या पत्नीकडून त्याची अपेक्षा साधी सरळ, स्पष्ट ‘तू फक्त तुझ्या सासू-सासऱ्यांच्या मनाप्रमाणं, म्हणण्याप्रमाणं वाग. सगळं काही ठीक होईल. माझे आई-वडिल तसे समजूतदार आहेत. तू त्यांच्याशी वाद घालत नाहीस तोवर सगळं काही ठीक असेल. ते सांगतील तसं कर.’’ एक सुसंस्कृत हिंदू पत्नी, कर्तव्यदक्ष, स्वत:ला इतरांसाठी वाहून घेणारी, कितीही अपमान झाला तरी आनंदी आणि हसतमुख राहणारी... यासारख्या प्रतिमेची जपणूक करीत प्रिया अमेरिकेतले आरंभीचे दिवस घरातच जास्तीत जास्त काढते, पण सासू जेव्हा नोकरी बघायला सांगते, तेव्हा हे चित्र बदलणे अपरिहार्य ठरते. तेव्हा या कादंबरीत ‘प्रियाची नोकरी’ हा पुढचा महत्त्वाचा भाग असणार हे उघडच आहे तसेच घडतेही. प्रियाला खरं तर पत्रकार व्हायचे असते, पण तिची सासू फटाककन ती कल्पना मोडीत काढते. कॉन्व्हेंटचे इंग्लिश आणि आकर्षक व्यक्तिमत्व या बळावर प्रिया ‘हॉलिवूड इनसायडर’ या मासिकात रिसेप्शनिस्ट म्हणून नोकरीसाठी मुलाखतीला जाते. फ्रेंचचे कामचालाऊ ज्ञान, संगणकाचं ज्ञान आणि साहित्यातील पदवी यांचाही फायदा तिला मिळतो. सध्याची रिसेप्शनिस्ट जाणार असल्याने तिच्या जागी तातडीने कोणीतरी ठेवणे भागच असते. ही देखील अंदर की बात असतेच. लिनेट डव्ह ही तेथील संपादकीय प्रमुख.. तिच्या मर्जीप्रमाणे तेथील कारभार चालतो. खांद्यापर्यंत रुळणारे गडद तपकिरी केस, तंग रेशमी विजार, उंच टाचेचे बूट, सुटसुटीत टॉप, महागड जाकीट... उत्तम कपड्यांची जाण. तिची कृष्णवर्णीय सहकारी शॅनीस. ती प्रियाला आपुलकीने वागवते. ‘तुझ्या बोलण्याला एक छान लय आहे.’ तिच्या कपड्यांमध्ये बघून ती म्हणते, ‘तू जिप्सी दिसते आहेस.’ शॅनीस तिला एका मॉलमध्ये घेऊन जाते. तिच्यासाठी भराभर नवे कपडे घेते. तंग ट्राउझर्स... स्वेडच स्मार्ट जाकीट. सुंदर डिझाइन्सचे टॉप्स, ब्लश आयशॅडोचा सेट, शूज, खांद्यावर लटकावयाची बॅग’ एवढंच नाही, जवळ सलूनमध्ये नेऊन केस दोन इंच कापायला लावते.. व्यायामशाळेत लॉकर भाड्याने घेऊन नवीन घातलेले कपडे त्यात ठेवते. शॅनीस सांगते, ‘घरून तू इथं ये. हे कपडे घाल. ऑफिसला ये. परत जाताना इथं थांबून कपडे बदल. घरचे कपडे घाल. घरी जा. तुझी सासू तुझे सासरे कोणाला पत्ता लागणार नाही.’ त्या दिवशी हे नवे कपडे घालून प्रिया ऑफिसला जाते. जो तो तिच्याकडे बघत राहतो. ‘हाय’ म्हणतो. ‘प्रिया तू सेन्सेशनल दिसत आहेस. खूप सुंदर आहेत हे कपडे मस्त. या स्मार्ट डेस्कमागे आता तू शोभून दिसते आहेस.’ डिअ‍ॅआ आल्या आल्या प्रतिक्रिया देते. प्रियाचे हे दुहेरी जिणे सुरू राहते. नोकरीला तीन महिने होतात. घरीची कामे, सुनेची कर्तव्ये आणि ऑफिसमधले वातावरण दोहोंचा मेळ ती घालते. पुढे प्रियाच्या पगारात एकदम १५ हजार डॉलर्सची वाढ होते. माया मुर्तास या ख्यातनाम अभिनेत्रीची तिने घेतलेली मुलाखतही प्रचंड गाजते. त्यामुळे हॉलीवूडमध्ये तिचा प्रचंड दबदबा निर्माण होतो. सेलीब्रिटी रिपोर्टर असा तिचा लौकिक होतो. एकदिवस तिच्या गौप्याचा स्फोट ती करते. आपण स्वागतिका नाही, तर वार्ताहर आहे असे ती सांगते. तेव्हा तिचे सासरे तिची खोटारडी म्हणून संभावना करतात. एवढा पगार तू कुठे ठेवतेस, असे विचारतात. तेव्हा तिचा हा प्रचंड पगार तिने बँकेत ठेवलेला आहे असे तिने सांगितल्यावर तिच्या सासूला हायसे वाटते. पैशाची लोभी सासू तू नोकरी सुरू ठेव असे सांगते. तुझ्याकडे प्रचंड पैसा आल्यामुळेच तुझ्या सासरच्यांना तुझ्याबद्दल प्रेमाचा पन्हा फुटला आहे. अशी जाणीव तिची मैत्रीण देते. सासरच्या मंडळीकडून आणि नवऱ्याकडून भ्रमनिरास झालेली प्रिया एक दिवस नोकरी, नवरा, सासर सोडून माहेरी येते. संजयला तिच्या नवऱ्याला स्वत:च्या व्यक्तिमत्वाचे, अस्तित्वाचे, संसाराचे भान येते. तो आपल्या आई-वडिलांच्या धाकातून बाहेर पडतो. आपण आपली बायको, आपला संसार, आपले घर, यांचा विचार करतो आणि पुन्हा प्रिया आणि तिचा नवरा संजय हे दोघेही एकत्र येतात, कादंबरीचा अपेक्षित शेवट येथे होतो. अमेरिकेतील समाजजीवन, पैशासाठी लोभी असलेली माणसे, लग्न झाले तरीही आपल्या आई-वडिलांच्या आज्ञेत राहणारा मुलगा, स्वत:च्या कर्तृत्वाच्या बळावर अमेरिकेत नोकरी करता करता यशाचे शिखर गाठणारी प्रिया, या साऱ्या व्यक्तिरेखा कविता दासवानी यांनी अत्यंत समर्थपणे रेखाटल्या आहेत. अमेरिकेत जाणाऱ्या नवविवाहित भारतीय तरुणींच्या आयुष्यातील आव्हाने तेथे मिळणारी संधी, तेथील खाओ-पिओ मजा करो, असे चंगळवादी जीवन, भौतिक सुखांना चटावलेला अमेरिकन समाज, व्यक्तीस्वातंत्र्य या साऱ्यांचे भेदक चित्रण दासवानी यांनी केले आहे. ही कादंबरी वाचकाचे अनुभव विश्वही समृद्ध करते. ...Read more

  • Rating StarDAINIK LOKSATTA LOKRANG 21-10-2007

    कविता दासवानी यांची ही नायिकाप्रधान कादंबरी. अमेरिकेत स्थायिक झालेल्या एका भारतीय तरुणाशी विवाहबद्ध झालेल्या प्रिया नावाच्या एका भारतीय तरुणीची ही कहाणी. दासवानी यांनी ही नायिका वाचकांशी प्रत्यक्ष संवाद साधत आहे, अशा ढंगात ही कादंबरी पेश केली आहे. भि्न संस्कृतीच्या अमेरिकेत राहताना एका भारतीय, हिंदू संस्कृतीत वाढलेल्या मुलीला जुळवून घेताना आलेले अनुभव वाचकांना कादंबरीशी समरस करतात. प्रियाच्या जागी भारतीय संस्कृतीत वाढलेली कोणतीही मुलगी असती तर तिला जे अनुभव आले असते तशाच अनुभवातून प्रियाला जाताना पाहून ती आपल्यातीलच एक वाटू लागते. एकीकडे भारतात मुलींना नोकरीसाठी कुटुंबियांकडून फारशी पसंती नसताना अमेरिकेत मात्र प्रियाला सासरची मंडळी नोकरीचा पर्याय ठेवतात, तेव्हा प्रियाचे गोंधळणे, त्यानंतर नोकरीचा शोध, मुलाखतींची मालिका, हॉलिवूड आणि त्यातील तारेतारकांमध्ये सातत्याने वावर असणारी नोकरी व ते करतानाही घरातील नेहमीची कामे सांभाळण्याची कसरत असे प्रियाला आलेले अनुभव वाचकांना खिळवून ठेवतात आणि विचार करायलाही भाग पाडतात. मूळ इंग्रजीतील या कादंबरीचा चित्रा वाळिंबे यांनी केलेला अनुवाद वाचकांना निश्चितच भावेल. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
Maharashtra Times Samwad 23-6-19

`स्व`प्रतिमेच्या शोधाची आगळी-वेगळी गाथा... शर्मिला फडके यांच्या नुकत्याच प्रकाशित झालेल्या `फोर सीझन्स` या कादंबरीला पर्यावरणाची पार्श्वभूमी आहे, पण हे केवळ नैसर्गिक पर्यावरण नाही; ते माणसाच्या अंतरंगातले, मानवी नातेसंबंधांचेही पर्यावरण आहे. या साहि्यकृतीची नायिका कामायनी बरेच प्रदेश, नाती ओलांडून एका उजाड माळरानावर आली आहे. रखरखीत भूतकाळात मायेचे, ओलाव्याचे काही निसटते क्षण तिच्या वाट्याला आले होते; पण तिच्या मूळ अस्थिर, अस्वस्थ स्वभावाने तिला ते स्वीकारण्यापासून नेहमीच रोखून धरले आहे. मुंबईत उच्चभ्रू वस्तीत, संपन्न बंगल्यात राहणारी ही मुलगी विलक्षण एकाकी आहे. तसाच तिचा बाबा, जोसेफ, आई हेही एकेकटेच. तिचे अस्वस्थपण अगदी बाबा आणि जोसेफलाही समजून घेता येत नाही आणि तिला त्यांचे. तरीही ती आपल्या जगण्याचे आयाम शोधते ते बाबा-जोसेफ-बानीदा-अनिर्बन-एरीक यांच्या संदर्भातच. तिचे असे तिच्याकडे काहीच का नाही? स्वतःचे निर्णय स्वतः का घेता येत नाहीत? `सगळं सोडून इथेच का आलीस?` या प्रश्नालाही उत्तर नाही. हे माळरान कधीकाळी विलक्षण समृद्ध होते. पण इथे आता आहे फक्त कुसळी गवत, बोरी-बाभळी, पिंपळ-अंजनाची मोजकी झाडं. नागदेवीचा कातळ. हिर्वाकाळा डोह. ना फुलपाखरं-पक्षी-प्राणी. फक्त रखरखीत गवताच्या छटा आणि काहीच नाही. पण नाही कसे? कामायनी राहते आहे ते ब्रिटिशकालीन रेस्टहाऊस. टेकाडावरच्या पवनचक्क्या, पर्यटनस्थळ, फार्महाऊसेस, होऊ घातलेला इको-टुरिझम प्रकल्प आणि फ्लोरिकल्चरचे ग्रीनहाऊस. ग्रीन, इको-फ्रेंडली अशी बिरुदे मिरवणाऱ्या देशी-विदेशी कन्सल्टन्सीज, सरकारी शासनयंत्रणा आणि कॉर्पोरट उद्योगसमूहांनी इथे कधीच पावले रोवली आहेत. विकासाच्या नावाखाली इथल्या डोंगर-टेकाडावरच्या जमीन-जंगलावर ताबा मिळवून स्थानिक लोकांच्या उपजीविकेचे मार्ग हिसकावून, निर्वासित होण्याचा हुकूम फर्मावणारा जागतिकीकरणाचा अदृश्य पंजा आता माळरानाच्या दिशेने सरसावला आहे. या विध्वंसाला विरोध करणारी `बोटॅनिकल रीसर्च इन्स्टिट्यूट` आणि `पलाश`सारखी सेवाभावी संस्थाही माळरानावर आहे. विजेचा प्रवाह असलेल्या तारांचे कुंपण असलेली. जलाशयावर गुराढोरांना येण्याची मनाई करणारी. तितकीच बंदिस्त. पर्यावरण आणि माणसामधला संघर्ष हा विषय चिरंतन आहे, विकसनशील देशात राहणारा माणूस या संघर्षात भरडून निघतो आहे. इथे `धरण`, `पाणी कुठवर आलं... `, `वृषभसूक्त` आठवतात. अशा संघर्षाचे चित्रण करणारी साहित्यकृती म्हणून `फोर सीझन्स`चे वेगळेपण लक्षात घेतले पाहिजे. कामयानी ही परदेशी विद्यापीठातून ग्रीन मॅनेजमेंटची पदवी घेतलेली, ग्रीन अॅडव्हर्टायझिंगचा अनुभव घेऊन, त्यातून भ्रमनिरास झालेली , पण तिची भ्रमनिरासाची वेदना पर्यावरण-विध्वंसक कॉर्पोरेट्स, विकासाची आभासी स्वप्ने रंगवणारे बांडगुळी जाहिरातक्षेत्र आणि या विध्वंसाला विरोध करणाऱ्या संस्थांपुरती मर्यादित नाही. हरपलेल्या नातेसंबंधांच्या वैफल्य-नैराश्याचा स्तर त्या वेदनेत सामावलेला आहे. पूर्वीच्या त्या सुरक्षित-सुंदर जगात बाबा, जोसेफ, वनस्पतिशास्त्रज्ञ -चित्रकार-बाउल गीते गाणारे बानीदा होते आणि अनिर्बन. तोही होताच. सुंदरबनातून परतताना तिला अजिबात न रोखणारा. सुंदरबनात रोज जन्म घेणाऱ्या आणि नष्ट होणाऱ्या सामुद्री बेटांचे अस्थिर जग असो वा मिलान-कॅलाब्रियामधल्या व्हिलातले सुरक्षित जग, तिने स्वतःच तिथे जगण्या-रुजण्याच्या शक्यता उध्वस्त केल्या होत्या. त्या जगात कधीच परतून जाता येणार नाही, पण पुढे काय? यातून मुक्त होण्याचा मार्ग? तो तरी कुठे ठाऊक होता? कामायनी इको-टुरिझम प्रकल्पावर काम करता करता दिनचक्रानुसार बदलणारे माळरानाचे रंग आणि मूड्स टिपत माळावरून फिरायला लागते आणि माळरान तिच्याशी बोलू लागते. हे माळरान व्हिन्सेंट व्हॅन गॉगच्या चित्रात सूर्याच्या प्रखरतेत तापून निघालेले माळरान आहे. रात्रीच्या अंधारात शेकोटीत काटक्या सारणाऱ्या व्हिन्सेंटच्या, मातीसच्या, गोगॉच्या हाका तिला माळरानावरून ऐकू येत राहतात. व्हिन्सेंटच्या माळरानाशी तिचे नाते जुळणे, हा या कादंबरीतला खिळवून ठेवणारा घटक आहे. निसर्गातली अशी अनेक विलक्षण चित्रमय गूढे या कादंबरीत पेरुन ठेवली आहेत, ती `पुढे काय…` अशी ओढ लावत कथाप्रवाह पुढे नेतात. ही संपूर्ण कथा कामायनीच्या दृष्टिकोनातून, तिच्या भूत-वर्तमानाचे ताणेबाणे विणत, तिच्या एकाकी आयुष्यातल्या अनेक गुंत्याचे चित्रण करत जाते, म्हणून कादंबरीच्या पूर्वापार चालत आलेल्या संकल्पनेला छेद देणारा, कथानकाच्या गरजेनुसार खुलत जाणारा अतिशय वेगळा रूपबंध इथे अवतरला आहे. विकसित आणि विकसनशील देशांतल्या प्रगती-संघर्षाच्या ताण्याबाण्यांत जगणाऱ्या माणसाचे आयुष्य आता पूर्वीसारखे साधे-सोपे राहिलेले नाही, त्याच्या अगणित ठिकऱ्या उडाल्या आहेत. या ठिकऱ्यांमध्ये नेहमीच संगती लावता येत नाही. मायमातीपासून दुरावलेला माणूस आज जितका अस्थिर, अस्वस्थ आणि परात्म आहे, तितका तो कधीच नव्हता. अशा माणसांची कहाणी सरळधोप-एकरेषीय सांगणे कसे शक्य आहे? या कथानकात निसर्गाशी नाते तुटलेली, सुशिक्षित म्हणवणारी, कॉर्पोरेट कल्चरमधली श्रीरंजन-नाडकर्णी-देशमुख, जाहिरातविश्वातली रघु-मधोक, तसेच सरकारी देवकर-निर्मल- सुब्रतो आहेत; तशीच निसर्गाशी आदिम नात्यांनी घट्ट बांधली गेलेली, खरीखुरी शहाणी राणू -लाखी-मणी, पर्यावरण संशोधक आस्ताद आणि विहान अशी माणसेही आहेत. त्या रेस्टहाऊसमध्ये पूर्वी राहणारी वनस्पती-संशोधक मार्गारेट ग्रॅहॅम फिलिप आणि त्यावेळचा तिचा सहकारी, शंभरी उलटून गेलेला आदिवासी येशा ही दोन विलक्षण पात्रे या कथानकात आहेत. काळाचे पडदे भेदून डायरी, जर्नल्स, प्रवासवर्णनातून अवतरलेली मार्गारेट आणि रेस्टहाऊसमधल्या थबकलेल्या घड्याळाची गंजकी चावी फिरवून, काळाला गती देणारा येशा... हे दोघेही जन्म-मृत्यूचे चक्र भेदणारे जणू कालयात्रीच. ते कामायनीला आयुष्याकडे बघण्याची नवी दृष्टी देतात. तिचे थिजलेले अंतरंग चेतवून पुढे निघायला प्रवृत्त करतात. या प्रत्येक पात्राची या कहाणीपलीकडे, आधीपासून एक कहाणी होतीच, ती या कथेत कालक्रमाची मोडतोड करत प्रवाहित झाली आणि ती जिथे संपलीशी वाटते तिथे ती संपली आहे थोडीच? `फोर सीझन्स`मध्ये असे अनेक संदर्भांचे, उपकथानकांचे काही ठळक-पुसट ठिपके आहेत; पण ते एकमेकांशी जोडण्याचा, प्रत्येक उपकथेला शेवटापर्यंत पोहोचवण्याचा अट्टाहास नाही. म्हणूनच यातून मिळणारा अनुभव एकरेषीय होत नाही, तो होऊही शकत नाही. त्याचा मागोवा वाचकाने आपल्या परीने घ्यायचा आहे. निसर्गाचे बोट बाळमुठीतून सुटून गेलेल्या माणसाचे परात्मपण बाई खूप आतून समजून घेऊ शकते, कारण तिचे आंतरिक नाते त्या आदिमायेशी, त्या `मदर अर्थ`शी जुळलेले असते. त्या आंतरिक नात्याची ओढ कामायनीला मार्ग दाखवत राहते. आयुष्याच्या टप्प्यांवर तिला बानीदा, मार्गारेट, येशा, मणी , लाखी, विहान आणि आस्तादांसारखी माणसे भेटतात. तिला मार्ग सापडतो, पुढच्या हाका ऐकू येतात, त्यावरुन ती एकटीच पुढे जाऊ शकणार असते, हेही समजते. `फोर सीझन्स` ही कामायनी आणि तिच्या निसर्गाशी असणाऱ्या नात्याच्या शोधाची, तिच्या स्व-प्रतिमेच्या शोधाची कहाणी आहे. या कादंबरीतील भाषाशैलीची विविधता, काव्यात्मकता आणि चित्रमयता हा एक वेगळाच विषय आहे. कदाचित पुढच्या काळात येणाऱ्या कथा-कादंबऱ्या असेच रूपबंध घेऊन अवतरणार असतील, कुणी सांगावे! ...यशोधरा काटकर ...Read more

THE 3 MISTAKES OF MY LIFE
THE 3 MISTAKES OF MY LIFE by CHETAN BHAGAT Rating Star
अजित अशोक कुरणे

आपण अनुवादित केलेली अर्थात भाषांतरित केलेली पुस्तिका ‘द थ्री मिस्टेक्स ऑफ माय लाइफ’ मूळ लेखक आदरणीय श्री. चेतन भगत सर यांनी बिझिनेस, क्रिकेट आणि धर्म याभोवती गुंफलेली कहानी मी कारागृहामध्ये वाचली. संपूर्ण कहानी वाचत असताना माझे मन अगदी वेगळ्याच विश्ामध्ये रमले होते. माझं मन अगदी अहमदाबाद, गोवा, ऑस्ट्रेलिया, सिंगापूर, अयोध्या, मुंबई इकडं सगळीकडं धावलं! ईश, ओमी, गोविंद, या तिघांची मैत्री, मित्रप्रेम, व्यावसायिक दृष्टिकोन, क्रिकेटबद्दल असलेलं त्यांचं निस्सिम प्रेम, त्यामध्येच बिट्टुमामाच धर्मवेडेपणा आणि अलीबद्दल सांगायचे झाले, तर अगदी अखेरच्या पानापर्यंत मनाला लागून राहणारी उत्कंठा! विद्या आणि गोविंद यांची थोडकीच परंतु रोमहर्षक प्रेमकहानी वाचताना मनाला विरंगुळा वाटत होता. परंतु त्यांनी उचललेलं टोकाचं पाऊल आणि सरते शेवटी ईशला अर्थात विद्याच्या भावाला हा सर्व प्रकार जेव्हा समजला तो क्षण अगदी मनात धडकी भरवणारा होता. एकंदरीतच कथेमधील ओमी गेल्याने मन दुखावले मात्र विद्या आणि गोविंद यांच्या प्रेमाचा अंत गोड झाला आणि अलीला क्रिकेट खेळण्याच्या दृष्टीने त्याच्या मनगटात बळं आलं हे सरतेशेवटी वाचून मन अगदीच सुखावले. ...Read more