* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: DEV? CHHE! PARAGRAHAVARIL ANTARALVEER!
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177663011
  • Edition : 9
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 184
  • Language : MARATHI
  • Category : SCIENCE
Quantity
N/A
विसाव्या शतकाच्या सुरुवातीलाच मानवाचे हजारो वर्षे उराशी बाळगलेले स्वप्न साकार झाले आणि त्याने स्वच्छंदपणे आकाशात झेप घेतली. विमानोड्डाण ते अंतराळप्रवास या प्रगतीला साठ-पासष्ट वर्षेच पुरली. मधल्या काळात विनाशकारी अणूबॉम्ब आणि हायड्रोजन बॉम्ब यांचेही शोध लागले. आजच्या छोट्या मुलांनासुद्धा अंतराळवीरांचे चमकदार पोशाख, धूर आणि ज्वाळा सोडत उडणारे अग्निबाण आणि अंतराळयाने, प्रलयकारी अस्त्रांच्या वापराचे दुष्परिणाम या गोष्टी माहिती आहेत. पण ही सर्व प्रगती मानवाने जर प्रथमच केली असेल, तर जगातल्या सर्व प्राचीन धर्मग्रंथांमधले देव अशाच गोष्टी करत होते, असा उल्लेख कसा आला? खडकांत कोरलेली चित्रे, कालनिश्चिती करता येऊ न शकणा-या दंतकथा, लोककथा तशीच वर्णने कशी करतात? ज्ञात असलेल्या इतिहासकाळाला विसंगत असलेले प्रगत ज्ञान कसे आढळते? एरिक फॉन डेनिकेन यांनी जगाच्या कानाकोपNयांत प्रवास करून हे सर्व देव म्हणजेच पुन्हा-पुन्हा पृथ्वीला भेट देणारे अंतराळवीरच होते; असा क्रांतिकारक आणि वादग्रस्त सिद्धान्त मांडलेला आहे.
Video not available
Keywords
Customer Reviews
  • Rating StarNEWSPAPER REVIEW

    परग्रहाच्या अंतराळवीरांनी पृथ्वीवर येऊन येथील मानवाला संस्कृती दिली... ‘देव? छे! परग्रहावरील अंतराळवीर’ हे एक वैशिष्ट्यपूर्ण पुस्तक आहे. परग्रहावरील अंतराळवीर पृथ्वीवर अधूनमधून येत असे अनेक पुरावे त्यात आलेले आहेत. या अनंत विश्वात पृथ्वीवर राहणारी मनवजात ही एकच एक बुद्धिमान जमात अस्तित्वात आहे का? इतर ग्रहांवर सजीव प्राणी नाहीत का? आपण ज्यांना देव म्हणतो, ते परग्रहावरून आलेले अंतराळवीर तर नसतील ना? परग्रहावरचे प्राणी पृथ्वीशी संपर्क साधण्याचा प्रयत्न करीत असतात का? असे काही प्रश्न आपल्या मनात येतात; आणि त्यांची उत्तरे शोधताना अनेक युक्तिवादांचा आश्रय घ्यावा लागतो. माणसाचा इतिहास फार तर सात आठ हजार वर्षांचा आपल्याला ठाऊक आहे; परंतु काही ताऱ्यांचा प्रकाश पृथ्वीवर येण्याला हजारो–लाखो प्रकाशवर्षे लागतात. आपल्या आकाशगंगेच्या मध्यापासून तीस हजार प्रकाशवर्षे लांब कडेला पृथ्वी हा ग्रह तसा या आकाशातील एक नगण्य छोटा ग्रह आहे. (१ प्रकाशवर्ष = १८६००० x ६० x ६० x २४ x ३६५ मैल). पृथ्वीचा पृष्ठभाग ४ अब्ज वर्षांपूर्वी निर्माण झाला असा अंदाज आहे. खगोलशास्त्रज्ञ हार्ले शेपली याच्या मते र्दुर्बिणीच्या टप्प्यात १०२० (दहा वर वीस शून्ये) इतके तारे येतात; त्यापैकी हजारात एका ताऱ्यावर जीवसृष्टी आहे असे गृहीत धरले तरी १० कोटी ताऱ्यांवर जीवसृष्टी आहे असे अनुमान निघते. अमेरिकेतील एक शास्त्रज्ञ डॉ. जॉन बिलिंगहॅम म्हणतात, ``पृथ्वीपेक्षा अब्जावधी वर्षे आधी निर्माण झालेले लक्षावधी ग्रह आहेत; त्यापैकी काही ग्रहांवर बुद्धिमान जीव निर्माण झालेले असतील; त्यांची संस्कृतीही त्या प्रमाणात प्रगत असेल. अशी शक्यता वाटते.`` पृथ्वीवर ज्या प्रकारचे वातावरण आहे त्यात प्राणवायू आणि पाणी यावर जीवन अवलंबून आहे, असे दिसते. म्हणून इतर ग्रहांवरही जीवसृष्टीसाठी प्राणवायू व पाणी असायला हवे असे आपण गृहीत धरायचे का? शक्यता अशी आहे की वेगळ्या वातावरणातही जीवसृष्टी अस्तित्वात येऊ शकेल. किंवा आलेली असेल. त्या ग्रहावरच्या सजीव प्राण्यांना पाणी व प्राणवायू याऐवजी अन्य काही घटक जगण्यासाठी लागत असतील. आपण सर्वसाधारणपणे काही गोष्ट नैर्सिगक असल्याचे गृहीत धरून चालतो. पाणी हे क्षेत्र जलचर प्राण्यांसाठी. आकाश पक्ष्यांसाठी. जमीन माणसांसाठी. अशी काहीतरी योजना देवाने केलेली असावी. परंतु ही योजना माणसाने आपल्या बुद्धीच्या आणि संशोधनाच्या बळावर धुडकावून लावली आहे. अणुशक्तीवर चालणाऱ्या पाणबुड्यातून महिनेनमहिने माणूस समुद्राखाली राहू शकतो; विमानातून अवकाशात पक्ष्याप्रमाणे संचार करू शकतो. अंतरिक्षयानातून परग्रहापर्यंत तो उड्डाण करू शकतो. एरिक फॉन डॅनिकेन याने देवविषयक निरनिराळ्या देशातील संकल्पनांचा, दंतकथांचा, दैवतकथांचा मागोवा घेऊन देव म्हणजे पुन:पुन्हा पृथ्वीला भेट देणारे अंतराळवीर होत असे मत मांडले. त्यासाठी त्याने अनेक पुरावे दिले. दक्षिण अमेरिकेतील बोलिव्हिया देशातील टिआहुआन्को या अतिप्राचीन शहरात १० फूट उंच, साडेसोळा फूट रुंद असे सूर्यद्वार असून ते दहा टन वजनाच्या अखंड दगडातून कोरून काढलेले आहे. त्यावर उडणारा देव आणि त्याच्याभोवती ४८ मूर्ती आहेत. या शहराबद्दल अशी आख्यायिका सांगण्यात येते की, सोन्याच्या अंतराळयानात बसून एरिआना ही जगन्माता होण्यासाठी येथे आली, तिने ७० मुलांना जन्म दिला. तिला पातळ पडद्याने जोडलेली चार चार बोटे होती. या सूर्यद्वाराच्या दगडातील मूर्तीनाही चार चार बोटे आहेत. याच शहारामध्ये २४ फूट उंच, आणि २० टन वजनाची एक भव्य मूर्ती सापडली आहे. ती २७००० वर्षांपूर्वीची असून तिच्यात त्यावेळी पृथ्वीवरील वर्ष २८८ दिवसांचे असून एक उपग्रह वर्षातून ४२५ वेळा पृथ्वीला प्रदक्षिणा घालत आहे. अशी माहिती कोरलेली आहे. तो उपग्रह पुढे फुटला. पृथ्वीभोवती फिरणाऱ्या त्या उपग्रहाचा एक तुकडा म्हणजे चंद्र असे मत १९२७ मध्ये होराबिजर या शास्त्रज्ञाने मांडले. त्याचे गणित या मूर्तीवरील उल्लेखांशी मिळतेजुळते ठरते. या टिआहुआन्को शहरात आणखीही खूप आश्चर्यकारक गोष्टी बघायला मिळतात. १०० टन वजनाच्या दगडावर साठ साठ टन वजनाचे दगड रचून येथे भिंती बांधण्यात आल्या आहेत. हे शहर १३०० फूट उंचीवर आहे हे लक्षात घेतले तर या अवजड दगडांच्या हालचालीचे आश्चर्य वाटते. तेथे काही दगडांवर वेगवेगळे चेहरे दिसतात. हे चेहरे कुठल्या तरी परग्रहावरील अंतराळवीरांच्या स्मृतीदाखल कोरलेले आहेत की काय? असा प्रश्न काही संशोधकांना सतावतो आहे. यासारख्या खूप गोष्टी जागोजागी दिसतात. सुमेरियन संस्कृती इराक–इराण–सीरिया वगैरे भागात पाच हजार वर्षांपूर्वी होती. तिच्या पहिल्या दहा राजांनी ४ लाख ५६ हजार वर्षे राज्य केले असा उल्लेख त्यांच्या नाण्यावर सापडतो. गिलगामेशचे महाकाव्य, पंधरा अंकी संख्या, पंख असलेल्या देवांची चित्रे– यावरून काही जण काय निष्कर्ष काढतात? ``परग्रहावरील अंतराळवीरांनी सुमेरियन लोकांना प्रथम समाजव्यवस्था आणि संस्कृती यांची दीक्षा दिला. नंतर ते निघून गेले; पण आपल्या प्रयोगाचे फलित बघण्यासाठी दर ४०।४५ वर्षांनी ते येत राहिले. पृथ्वीवरील काळ आणि अंतरिक्षयानातील काळ यांचा मेळ घालून, अंतरिक्षवीरांचा ४० वर्षांचा काळ म्हणजे पृथ्वीवरचा ३६ हजार वर्षांचा काळ असे दिसते. त्या हिशेबाने त्यांच्या ५० वर्षात पृथ्वीवरची ४ लाख २० हजार वर्षे होतात. दहा राजे – ४ लाख ६० हजार वर्षे हा हिशेब मग चूक ठरत नाही. सुमेरियनांच्या प्रत्येक देवाचा कुठल्या तरी ताऱ्याशी संबंध आहे एवढेच नव्हे तर अणूची प्रतिकृतीही एका चित्रात दिसते. सुमेरला परग्रहावरच्या अंतराळवीरांनी भेट दिली असावी असा सिद्धान्त अशा वेगवेगळ्या प्रमाणांनी पेश करण्यात येतो. त्या त्या ठिकाणी आढळणारे प्रगत तंत्रज्ञान हे आपल्या पूर्वजांना स्वबळावर विकसित करता आले असे मानणे अवघड ठरते. साहजिकच अंतराळवीरांच्या या प्रगत तंत्रज्ञानापुढे ते नतमस्तक होत राहिले असे मानणे भाग पडते. देवत्व त्यांना त्यामुळे बहाल केले गेले. देव म्हणजे अंतराळवीर हे समीकरण बायबलमधील अनेक कथांना लागू पडते. ओल्ड टेस्टॅमेंटमध्ये देव किंवा देवदूत प्रचंड आवाज करीत व धुराचे लोट सोडत आगमन करीत असे वर्णन आहे. ही देवांची अंतराळयाने उत्तरेकडून येतात. ठराविक दिशेने येतात. इझिकलेला देववाणी ऐकू येते, ``मानवपुत्रा उठ. मी तुझ्याशी बोलतो आहे.`` मोझेसला देव `ऑर्क ऑफ दि कव्हेनन्ट` बांधण्याचा आदेश देतो. त्याची प्रतिकृती दाखवतो. तिच्यात अन्न बनवणारी एक पेटी असते; आणि ती पेटी सकाळचे दविंबदू आणि एक प्रकारची बुरशी (क्लोरेला) यापासून रोज सर्वांना पुरेल एवढे अन्न बनवते असे वर्णन बायबलमध्ये आहे. ही पेटी म्हणजे छोटी अणुभट्टी असावी असा संशोधकांचा तर्क आहे. सुमेरियन महाकाव्यात गिलगामेशची कथा आली आहे. गिलगामेश म्हणजे दोन तृतीयांश देव व एक तृतीयांश मानव यांचा संगम. सर्वांगावर केस असणारा, कातड्यांची वस्त्रे घालणारा, गवत खाणारा. गुराढोरात राहणारा, एन्किडू याजबरोबर गिलगामेश देवाच्या शोधासाठी निघतात. माया इंडियन लोकांच्या संस्कृतीचीही माहिती थक्क करणारी आहे. त्यांना ग्रहताऱ्यांच्या गतीचे नेमके काळ ठाऊक होते. इजिप्शियन लोकांच्या पिरॅमिडच्या व स्पिंक्सच्या प्रचंड वास्तूतील ग्रंथ व चित्रे इजिप्तचे राजे देवांबरोबर अंतराळात विहार करताना दाखवतात. हेरोडेटेस हा ग्रीक इतिहासकार. त्याने इजिप्तचा दौरा केला तेव्हा त्याला ११३४० वर्षातील ३४१ प्रमुख धर्मगुरूंचे पुतळे दाखवण्यात आले. ३४१ पिढ्यांपूर्वी त्यांचे देव त्यांच्यात राहात होते असेही त्याला सांगण्यात आले. तेथील ममीजचा आणि भूतकाळात पृथ्वीवर आलेल्या अंतराळवीरांचा काही संबंध असेल का असाही प्रश्न काही संशोधकांना विचार प्रवण करीत आहे. प्रक्रिया करून मृतदेह जतन करायचे आणि नंतर त्यांच्यात पुन्हा प्राण भरायचे तंत्र त्यावेळच्या देवांना–अंतराळवीरांना अवगत होते का? जपानमध्ये आयलंड चाइल्डची एक दंतकथा प्रचलित आहे. तो मासेमारीसाठी समुद्रावर गेला. त्याला एक तरुणी भेटली. तू कोण आहेस? तिने म्हटले, मी आकाशातून आले आहे... तू माझ्याबरोबर चल. आपण अनंत काळापर्यंत सुखाने राहू. तो डोळे मिटतो. ती त्याला आपल्या सुंदर बेटावर नेते. तिचे आईवडील त्याला स्वर्ग–पृथ्वी यातला फरक समजावून देतात. त्यांचे लग्न लावून देतात. तीन वर्षांनी त्याला घरची आठवण येते. ती त्याला म्हणते, ``तू क्षणभर डोळे बंद कर. मी तुला घरी पोचवते.`` तो डोळे उघडतो तेव्हा आपल्या गावात असतो. पण त्याला ते गाव अनोळखी वाटते. तो चौकशी करतो तेव्हा कळते की आयलंड चाइल्डची गोष्ट त्या भागात प्रचलित आहे. तीनशे वर्षांपूर्वी तो समुद्रावर गेला पण परत आलाच नाही. तो तरुण अंतराळातून दुसऱ्या ग्रहावर गेला आणि परतला. असा या गोष्टीचा अर्थ लावायचा का? तिबेटी धर्मग्रंथात २७ राजांची नावे आहेत. त्यातील सात राजे शिडीने आकाशात गेले; ते अदृश्य झाले. त्यांना प्रकाशाचे देव मानतात. पृथ्वीवरचे काम आटोपून ते जेथून आले तिथे परत गेले. पद्मसंभव हा धर्मगुरूही अंतराळातून आला. त्याला अपरिचित भाषा अवगत होती. एक दिवस तो सर्वांच्या देखत अंतराळात उडून नाहीसा झाला. देव शब्दाचा अर्थ ढगात फिरणारे असा आहे. (१२१) बायबलमधला देव सर्वज्ञ नव्हता. त्याला इझराच्या अनेक प्रश्नांची उत्तरे ठाऊक नव्हती. तो चुकाही करीत होता. (१२४) `चॅरियट्स् ऑफ दि गॉडस्` वगैरे पुस्तकात एरिक फॉन डॅनिकेन याने देव म्हणजे अंतराळवीर हे पटवून देण्यासाठी माया, इंका व इतर संस्कृतींची अनेक उदाहरणे दिली आहेत. उडत्या तबकड्या हा प्रकारही पाश्चात्य देशात गेली अनेक वर्षे खळबळ उडवून देत आहे. या तबकड्या परग्रहावरच्या असून, त्या पृथ्वीची टेहळणी करण्यासाठी येतात – असा एक समज. १९६६ मध्ये अमेरिकेत खगोलशास्त्रज्ञ कार्ल सेगन आणि रशियन शास्त्रज्ञ श्लोवस्की यांनी इंटेलिजन्ट लाइफ इन दि युनिव्हर्स या पुस्तकात चंद्राचा उपग्रह फीबस हा कृत्रिम उपग्रह असून तो पोकळ आहे असे मत व्यक्त केले. नैर्सिगक चंद्र पोकळ असूच शकत नाही. तेव्हा फीबस हा उपग्रह कोणीतरी अंतराळात उडवला असला पाहिजे. आणि उपग्रह सोडण्याएवढी बुद्धिमता व संस्कृती मंगळावर एकेकाळी असली पाहिजे. फीबसचा व्यास फक्त १० मैल आहे; आणि मंगळाला स्वत:भोवती फिरायला जो वेळ लागतो, त्यापेक्षा फीबसला कमी वेळ लागतो. सूर्यमालेत मंगळाचेच फीबस व डिमोस हे दोन उपग्रह या प्रकारचे आहेत. (फेरीसाठी कमी वेळ लागणारे). – अशी ही वेगवेगळ्या प्रकारची निरीक्षणे आणि त्यावरून काढण्यात आलेले निष्कर्ष. कोणी कोणी हा सगळा केवळ भंपकपणा आहे, कल्पनाविलास आहे, वडाची साल वांग्याला लावण्याचा प्रकार आहे असेही मानतात. परंतु वाचकाला अद्भुत, चमत्कृतिपूर्ण असे कोणी काही सांगितले तर ते ऐकायला मजा वाटते हेही खरेच ! बाळ भागवत यांनी एरिक फॉन डॅनिकेनच्या पुस्तकावरून व इतर संदर्भावरून परग्रहावरील अंतराळवीर म्हणजे देव ही कल्पना वाचकांना पटवून देण्याचा यथाशक्ती प्रयत्न केला आहे. मराठी वाचकांना हा कल्पनाविलास आवडलेला दिसतो. म्हणूनच त्याची दुसरी आवृत्ती निघण्याचा योग आला आहे. ...Read more

  • Rating Starshrikant jadhav

    Nice book. For reference of ancient aliens.i bought this book cause i have intrest in aliens. Full information is given with proofs.and most important the hypothesis of erik von daniken is given.thanks sir. Hope u write on this much in future als. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

GHARPARTICHYA VATEVARTI
GHARPARTICHYA VATEVARTI by SAROO BRIERLEY Rating Star
LOKMAT MANTHAN

एका मुलाचे हृदयस्पर्शी, भावस्पर्शी अनुभवकथन… आत्मकथन किंवा अनुभवकथन हा वाचकप्रिय साहित्यप्रकार आहे. कथनकाराचं जीवन जवळून अनुभवण्याचा आनंद हा साहित्यप्रकार देतो. सर्वसाधारणपणे वृद्धत्वाकडे वाटचाल सुरू झाली, की माणसं आत्मकथन किंवा अनुभवकथनाचा मार्ग अनसरतात; पण एखाद्या व्यक्तीचं जीवन इतकं वादळी किंवा जगावेगळं असतं, की तारुण्यातच त्याला असं वाटतं, की आपल्या जीवनातील अनुभव लोकांसमोर मांडावेत. तीसवर्षीय सरू ब्रायर्लीलाही असंच वाटलं आणि त्याने आपले अनुभव ‘अ लाँग वे होम’मधून मांडले. हे अनुभव मराठीत अनुवादित केले आहेत लता प. रेळे यांनी ‘घरपरतीच्या वाटेवरती...’ या शीर्षकासह. सरू मूळचा भारतातल्या मध्य प्रदेशातील खांडव्याचा. लहानपणी आपल्या मोठ्या भावाबरोबर ट्रेनमधून जात असताना तो हरवतो व कोलकत्त्याला अनाथाश्रमात पोहोचतो. तिथे असताना १९८७मध्ये एक ऑस्ट्रेलियन दांपत्य त्याला दत्तक घेते. आपल्या ऑस्ट्रेलियातील नव्या कुटुंबाबरोबर आनंदात राहत असूनसुद्धा भारतातल्या कुटुंबाबद्दलच्या त्याच्या आठवणी त्याला नेहमीच अस्वस्थ करत राहतात. पंचवीस वर्षांनी सरू आपल्या लहानपणीच्या पुसट आठवणींच्या जोरावर, ‘गुगल अर्थ` व ‘फेसबुक`च्या मदतीने भारतातील आपले गाव, घर शोधून काढतो. भारतात येतो व आई, भावंडांशी आपले संबंध पुनप्र्रस्थापित करतो. ही कथा अद्भुत पण खरीखुरी आहे. त्याच्या गरिबीत काढलेल्या दिवसांची, हरवल्यानंतरची आणि कोलकात्याच्या अनाथाश्रमातील खडतर अनुभवांची, ऑस्ट्रेलियातल्या जीवनाची, आपले भारतातले मूळ गाव व कुटुंब शोधण्याच्या ध्यासाची, धडपडीची आणि अविरत प्रयत्नांची आणि हे सगळं करत असताना मनात उठलेल्या विचारांच्या कल्लोळाची! ही धडपड होती, आपण कोण आहोत, कुठून आलो, आपल्या भावाचं काय झालं ते शोधून काढण्याची व भारतातील कुटुंबीयांना तो अजून जिवंत आहे हे सांगण्यासाठी! त्याचा हा संघर्ष म्हणजे कठीण परिस्थितीतून मार्ग काढण्यासाठी मिळेल ती संधी साधत, हार न मानता सतत प्रयत्न चालू कसे ठेवावेत, याचा वस्तुपाठच आहे. या अनुभवकथनाच्या शेवटी सरू लिहितो, ‘कसंही पाहिलं तरी, माझं भारतात परत येणं व माझ्या आई-भावंडांचं जीवन डोळ्यांनी पाहणं, हा वैयक्तिक व सांस्कृतिकदृष्ट्या संपन्न करणारा अनुभव आहे. विशेषतः मी माझ्या बहीण-भावाकडे बघतो, तेव्हा कुटुंबावर व नातेसंबंधांवर लक्ष केंद्रित करण्याच्या त्यांच्या पारंपरिक दृष्टिकोनाचं मला कौतुक वाटतं. शब्दांत सांगणं कठीण आहे; पण मला वाटतं, की उपनगरात अलिप्तपणे राहून व वैयक्तिक स्वातंत्र्यावर भर देता देता आपण पाश्चिमात्य देशांत काहीतरी हरवून बसलो आहोत.’ सरूचे हे विचार चिंतनीय आहेत. त्याचं कुटुंबाविषयीचं प्रेम मनाला स्पर्शून जाणारं आहे. सरूचं हे आत्मकथन मुळातून वाचण्यासारखं आहे. लता रेळे यांचा अनुवाद उत्तम. -अंजली पटवर्धन ...Read more

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
DAINIK LOKMAT 21-04-2019

ऋतुचक्राच्या सफरीतली कादंबरी... शर्मिला फडके यांची ‘फोर सीझन्स’ ही पहिलीच कादंबरी नुकतीच प्रसिद्ध झाली आहे. तसं पाहिलं तर मराठीतील ही पहिलीच ब्लॉग नॉव्हेल. ‘ट्युलिप्स इन ट्वायलाईट’ हा ब्लॉग लिहिता लिहिता लेखिकेच्या हातून या कादंबरीने आकार घेतला. कादबरीचं कथानक मुंबई, युरोप, सुंदरबन आणि माळरान अशा चार ठिकाणी घडतं. त्यात अनेक बॅकस्टोरीज आहेत. नायिकेने अनुभवलेलं चार ऋतूचं चक्र, तिच्या आयुष्यातले चार पुरुष आणि चार प्रदेश यांच्या छान गुंफणीतून वेगवेगळे ऋतू आणि पर्यावरण वाचकाला भेटत जातं. पानगळीला पहिला ऋतू, स्थिरावलेल्या थंडीचा दुसरा ऋतू, उबदार उष्ण उन्हाळ्याचा तिसरा ऋतू आणि धुवांदार पावसाचा चौथा ऋतू अशा चार ऋतूंच्या परिक्रमेने कथा धावत राहते आणि कादंबरी अखेर पूर्णत्वाकडे जाते. –राजेश हेन्द्रे ...Read more