* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: WHY MY THIRD HUSBAND WILL BE A DOG
  • Availability : Available
  • Translators : SHOBHANA SHIKNIS
  • ISBN : 9788184985351
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 288
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
A HILARIOUS COLLECTION OF STORIES FROM THE LIFE OF THE NEW YORK TIMES BESTSELLING AUTHOR OF LOOK AGAIN AT LAST, TOGETHER IN ONE COLLECTION, ARE LISA SCOTTOLINE’S WILDLY POPULAR PHILADELPHIA INQUIRER COLUMNS. IN HER COLUMN, LISA LETS HER HAIR DOWN, ROOTS AND ALL, TO SHOW THE HUMOROUS SIDE OF LIFE FROM A WOMAN’S PERSPECTIVE. THE SUNDAY COLUMN DEBUTED IN 2007 AND ON THE DAY IT STARTED, LISA WROTE, “I WRITE NOVELS, SO I USUALLY HAVE 100,000 WORDS TO TELL A STORY. IN A COLUMN THERE’S ONLY 700 WORDS. I CAN BARELY SAY HELLO IN 700 WORDS. I’M ITALIAN.” THE COLUMN GAINED MOMENTUM AND POPULARITY. WORD OF MOUTH SPREAD, AND READERS DEMANDED A COLLECTION. WHY MY THIRD HUSBAND WILL BE A DOG IS THAT COLLECTION. SEVENTY VIGNETTES. VINTAGE SCOTTOLINE. IN THIS COLLECTION, YOU’LL LAUGH ABOUT: • BEING CAUGHT BRALESS IN THE EMERGENCY ROOM • BETTY AND VERONICA’S LIFE LESSONS FOR GIRLS • A MAN’S MOST IMPORTANT BODY PART • INTERRUPTING AS AN ART FORM • A RELIGION MEN AND WOMEN CAN WORSHIP • REAL ESTATE ADS AS PORN • SPANX ARE PUBLIC ENEMY NUMBER ONE • AND SO MUCH MORE ABOUT LIFE, LOVE, FAMILY, PETS, AND THE PURSUIT OF JEANS THAT ACTUALLY FIT!
या पुस्तकात लेखिकेने स्वत:चा घर-परिवार अन् त्यातील जबाबदाऱ्यांसोबतच भारतीय महिला विविध क्षेत्रांत नुसते काम नाहीतर पथदर्शक कामगिरी पार पाडू शकतात, हे सिद्ध करणाऱ्या महिलांशी मनमोकळे हितगुज केलेले आहे. भारतातील आघाडीचे नेतृत्व करणाऱ्या या महिलांनी सांगितले की, वादळ-वाऱ्यात, ऊन-पावसात अत्यंत कठीण समयी कोणत्या तत्त्वांच्या आधारे त्या ठाम राहिल्या त्यांना कोठून प्रेरणा मिळाली. या महिलांनी तेव्हा सर्व प्रकारच्या विपरित परिस्थितींचा सामना केला, प्रसंगी हालपेष्टा सोसल्य़ा, लिंगभेदामुळे अपमान गिळले. यामुळेच त्या-त्या क्षेत्रातील कवाडे पुढील पिढीतील महिलांसाठी खुली झाली आहेत. या महिलांनी जागतिक क्रमवारीत स्थान पटकावलेले आहे. सर्वच क्षेत्रांतील अग्रणी तुमच्या भेटीला आलेल्या आहेत. धवलक्रांतीत मोलाचा सहभाग असलेल्या अम्रिता पटेल, औषध निर्मीती अन् संशोधन क्षेत्रातील किरण मुझुमदार, बँकिंग क्षेत्रातील कल्पना मोरपारिया, शिखा शर्मा, नैनालाल किडवाई, उद्योग क्षेत्रातील अनु आगा, मेहेर पद्मजी, मल्लिका श्रीनिवासन, प्रिया पॉल, लीला पुनावाला, विनीता बाली, कला क्षेत्रातील मल्लिका साराभाई, शुभा मुद्गल आणि सामाजिक क्षेत्रातील शाहिन मिस्त्री, क्रिडाक्षेत्रातील पी.टी. उषा यांतील प्रत्येक जण आपापल्या कार्यात शिखराला पोहचलेल्या असून प्रत्येकीचे जीवन फारच प्रेरणादायी आहे; पण सर्वांत महत्त्वाचे नमूद करावेसे वाटते, ते म्हणजे प्रत्येकीने आपापली सामाजिक जाणीव जागृत ठेवून त्यानुसार भरीव काम केलेले आहे. यातील प्रत्येकीचाच प्रवास रोलकोस्टर राइडसारखा चित्तथरारक असून तुम्हाला या पुस्तकाच्या वाचनातून त्यांच्या अष्टपैलू व्यक्तित्वाचे दर्शन तर होईलच, पण यशस्वी होण्याच्या त्रिकालाबाधीत सत्य असलेले गुपित देखील उमजेल.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#मराठीपुस्तके#मराठीप्रकाशक #MARATHIBOOKS#ONLIN EMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #TRANSLATEDFROMENGLISHTOMARATHI #BIOGRAPHY #लिसा स्कॉटोलिन #LISA SCOTTOLINE #SHOBHANA SHIKNIS #तिसरा नवरा नको गं बाई #WHY MY THIRD HUSBAND WILL BE A DOG #TISARA NAVARA NAKO GA BAI
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK LOKRANG 07-09-2014

    खुमासदार शैलीतल्या गुजगोष्टी... ‘स्त्री एका टी-बॅगसारखी असते. गरम पाण्यात असल्याशिवाय ती किती कडक आहे ते तुम्हाला कधीच कळणार नाही.’ या एलेनॉर रुझव्हेल्ट यांच्या सुप्रसिद्ध वाक्याने ‘तिसरा नवरा नको गं बाई!’ या पुस्तकाची सुरुवात होते आणि हे पुस्तक स्तरियांच्या एका आगळ्यावेगळ्या स्वभावपैलूवर प्रकाश टाकणार याची कल्पना येते. लिसा स्कॉट्टोलाइन या अमेरिकन लेखिकेचे हे पुस्तक म्हणजे तिच्या वृत्तपत्रीय स्तंभाचं संकलन आहे. छोट्यामोठ्या निरीक्षणांपासून ते अगदी राष्ट्रीय घडामोडींवर प्रतिक्रिया देणारी लिसा नकळतपणे वाचकांना तिच्या वैयक्तिक आयुष्यात डोकावण्याची संधी देते. समस्त महिलावर्गाशी हितगुज केल्यासारखी बिनधास्तपणे, काहीशा धाडसी विषयांना ती सहज हात घालते. पन्नाशीच्या जवळ असलेली, दोनदा घटस्फोट झालेली स्त्री तिच्या भन्नाट आयुष्यातले किस्से ऐकवत वाचकाला खिळवून ठेवते. त्यातूनच एका स्त्रीची आयुष्याकडे बघण्याची नर्मविनोदी शैली उलगडत जाते. तिच्या विभक्त पतीराजांना ती चक्क ‘वस्तू १’ आणि ‘वस्तू २’ या नावाने संबोधते. पाळीव प्राण्यांचा ताफाच तिच्याकडे आहे. त्यांच्यासह आकाराला आलेले तिचे कुटुंब हा तिचा जिव्हाळ्याचा विषय आहे. नुकतीच पदवीधर झालेली तिची तरुण मुलगी फ्रान्सिस्का, सत्तरीतली आई, गे असणारा भाऊ फ्रॅंक आणि हयात नसणारे वडील हे तिच्या जीवनाचा अविभाज्य भाग आहेत. त्यांच्याविषयीच्या माहितीतून त्यांच्यातील नातं, भावनिक बंध उलगडत जातात. अमेरिकन लोकही कुटुंबाशी इतके जोडलेले असू शकतात, याचा प्रत्यय तिच्या लेखनातून आपल्याला येतो. तिची मते अनेकदा खट्याळ वाटली तरी प्रामाणिक वाटतात. ‘राष्ट्राध्यक्षांचे व्हाइट हाऊस थोडं अधिक चांगल्या प्रकारे नाही का सजवता येणार’, असं सुचवून सजावटीच्या काही सूचनाही करून ती मोकळी होते. अमेरिकेत न्यक्लिअर कुटुंबाचं इतकं पेव फुटलेलं असताना कुत्र्यांवर प्रेम असलेली माणसे किमान २-३ जातीची कुत्री पाळतात, याला काय म्हणावे? असे तथ्य असणारे प्रश्न ती उपस्थित करते. ‘बाबांची आठवण येते’ या प्रकरणातून तिची वडिलांविषयीची कृतज्ञता, प्रेम, हळवी लिसा समोर येते. तर ‘स्वर्गातला घोटाळा’ मधून फ्रॅंक व आई यांच्यातील लुटुपुटुच्या लढाईचा तिने लावलेला सोक्षमोक्ष पाहून तिच्या लेखनाविषयी कौतुक वाटतं. ‘माझे लाडके प्राणी’ मधील लिटिल टोनी हा किंग कॅव्हॅलिअर जातीचा गोंडस कुत्रा हा माझा रोल मॉडेल असल्याची प्रस्तावना करीत आपल्याला लेखिका धक्का देते. पुढे रुबी ही कॉर्गी जातीची दमदाटी करणारी कुत्री टोनीचा कसा मायेने सांभाळ करते याचे वर्णन करत, लेखिका तिच्या रोल मॉडेल्सचे वेगळेपण विषद करते. पुस्तकातील काही प्रकरणे थोडी पाल्हाळ लावल्यासारखी वाटली तरी लिसाची लेखनशैली वाचकांना खिळवून ठेवते. एकूणच अनौपचारिक गप्पांमधून आपल्याला तिच्या आयुष्यातील घटना, प्रसंग यांविषयी माहिती देत लेखिका तिचे आयुष्याविषयीचे तत्त्वज्ञान आपल्याला समजावू पाहते. अनुभवातून आलेलं शहाणपण, मनाचा मोठेपणा व एकटीने धीराने राहणारी तिची छबी आपल्याला मोहून टाकते. चटकदार तरीही संवेदनशील लेखन असाच उल्लेख या पुस्तकाचा करावा लागेल. या अनुभव कथनाला ‘तिसरा नवरा नको गं बाई!’ हे शीर्षक का, असा प्रश्न वाचकाला सुरुवातीला पडतो. परंतु पुस्तक वाचून झाल्यावर या प्रश्नाचं उत्तर सापडतं. जीवनात आधार शोधताना लिसा लग्नाच्या बंधनात अडकते. परंतु संसार थाटण्याच्या दोन्ही प्रयत्नांमध्ये अपयश आल्यावर ती शहाणी होते आणि एकटी राहण्याचा निर्णय घेते. यावेळी मात्र तिच्या सोबत असतात तिचे लाडके पाळीव प्राणी. त्यांच्याप्रती असलेला जिव्हाळा व त्यांच्यामुळे होणारा कमी त्रास या दोहोंमुळे तिला तिसऱ्या नवऱ्याची कमतरता अजिबात जाणवत नाही, म्हणूनच हा आगळावेगळा शीर्षकप्रपंच. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more