* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: WHY MY THIRD HUSBAND WILL BE A DOG
  • Availability : Available
  • Translators : SHOBHANA SHIKNIS
  • ISBN : 9788184985351
  • Edition : 1
  • Publishing Year : FEBRUARY 2014
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 288
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
A HILARIOUS COLLECTION OF STORIES FROM THE LIFE OF THE NEW YORK TIMES BESTSELLING AUTHOR OF LOOK AGAIN AT LAST, TOGETHER IN ONE COLLECTION, ARE LISA SCOTTOLINE’S WILDLY POPULAR PHILADELPHIA INQUIRER COLUMNS. IN HER COLUMN, LISA LETS HER HAIR DOWN, ROOTS AND ALL, TO SHOW THE HUMOROUS SIDE OF LIFE FROM A WOMAN’S PERSPECTIVE. THE SUNDAY COLUMN DEBUTED IN 2007 AND ON THE DAY IT STARTED, LISA WROTE, “I WRITE NOVELS, SO I USUALLY HAVE 100,000 WORDS TO TELL A STORY. IN A COLUMN THERE’S ONLY 700 WORDS. I CAN BARELY SAY HELLO IN 700 WORDS. I’M ITALIAN.” THE COLUMN GAINED MOMENTUM AND POPULARITY. WORD OF MOUTH SPREAD, AND READERS DEMANDED A COLLECTION. WHY MY THIRD HUSBAND WILL BE A DOG IS THAT COLLECTION. SEVENTY VIGNETTES. VINTAGE SCOTTOLINE. IN THIS COLLECTION, YOU’LL LAUGH ABOUT: • BEING CAUGHT BRALESS IN THE EMERGENCY ROOM • BETTY AND VERONICA’S LIFE LESSONS FOR GIRLS • A MAN’S MOST IMPORTANT BODY PART • INTERRUPTING AS AN ART FORM • A RELIGION MEN AND WOMEN CAN WORSHIP • REAL ESTATE ADS AS PORN • SPANX ARE PUBLIC ENEMY NUMBER ONE • AND SO MUCH MORE ABOUT LIFE, LOVE, FAMILY, PETS, AND THE PURSUIT OF JEANS THAT ACTUALLY FIT!
या पुस्तकात लेखिकेने स्वत:चा घर-परिवार अन् त्यातील जबाबदाऱ्यांसोबतच भारतीय महिला विविध क्षेत्रांत नुसते काम नाहीतर पथदर्शक कामगिरी पार पाडू शकतात, हे सिद्ध करणाऱ्या महिलांशी मनमोकळे हितगुज केलेले आहे. भारतातील आघाडीचे नेतृत्व करणाऱ्या या महिलांनी सांगितले की, वादळ-वाऱ्यात, ऊन-पावसात अत्यंत कठीण समयी कोणत्या तत्त्वांच्या आधारे त्या ठाम राहिल्या त्यांना कोठून प्रेरणा मिळाली. या महिलांनी तेव्हा सर्व प्रकारच्या विपरित परिस्थितींचा सामना केला, प्रसंगी हालपेष्टा सोसल्य़ा, लिंगभेदामुळे अपमान गिळले. यामुळेच त्या-त्या क्षेत्रातील कवाडे पुढील पिढीतील महिलांसाठी खुली झाली आहेत. या महिलांनी जागतिक क्रमवारीत स्थान पटकावलेले आहे. सर्वच क्षेत्रांतील अग्रणी तुमच्या भेटीला आलेल्या आहेत. धवलक्रांतीत मोलाचा सहभाग असलेल्या अम्रिता पटेल, औषध निर्मीती अन् संशोधन क्षेत्रातील किरण मुझुमदार, बँकिंग क्षेत्रातील कल्पना मोरपारिया, शिखा शर्मा, नैनालाल किडवाई, उद्योग क्षेत्रातील अनु आगा, मेहेर पद्मजी, मल्लिका श्रीनिवासन, प्रिया पॉल, लीला पुनावाला, विनीता बाली, कला क्षेत्रातील मल्लिका साराभाई, शुभा मुद्गल आणि सामाजिक क्षेत्रातील शाहिन मिस्त्री, क्रिडाक्षेत्रातील पी.टी. उषा यांतील प्रत्येक जण आपापल्या कार्यात शिखराला पोहचलेल्या असून प्रत्येकीचे जीवन फारच प्रेरणादायी आहे; पण सर्वांत महत्त्वाचे नमूद करावेसे वाटते, ते म्हणजे प्रत्येकीने आपापली सामाजिक जाणीव जागृत ठेवून त्यानुसार भरीव काम केलेले आहे. यातील प्रत्येकीचाच प्रवास रोलकोस्टर राइडसारखा चित्तथरारक असून तुम्हाला या पुस्तकाच्या वाचनातून त्यांच्या अष्टपैलू व्यक्तित्वाचे दर्शन तर होईलच, पण यशस्वी होण्याच्या त्रिकालाबाधीत सत्य असलेले गुपित देखील उमजेल.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#मराठीपुस्तके#मराठीप्रकाशक #MARATHIBOOKS#ONLIN EMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #TRANSLATEDFROMENGLISHTOMARATHI #BIOGRAPHY #लिसा स्कॉटोलिन #LISA SCOTTOLINE #SHOBHANA SHIKNIS #तिसरा नवरा नको गं बाई #WHY MY THIRD HUSBAND WILL BE A DOG #TISARA NAVARA NAKO GA BAI
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK LOKRANG 07-09-2014

    खुमासदार शैलीतल्या गुजगोष्टी... ‘स्त्री एका टी-बॅगसारखी असते. गरम पाण्यात असल्याशिवाय ती किती कडक आहे ते तुम्हाला कधीच कळणार नाही.’ या एलेनॉर रुझव्हेल्ट यांच्या सुप्रसिद्ध वाक्याने ‘तिसरा नवरा नको गं बाई!’ या पुस्तकाची सुरुवात होते आणि हे पुस्तक स्तरियांच्या एका आगळ्यावेगळ्या स्वभावपैलूवर प्रकाश टाकणार याची कल्पना येते. लिसा स्कॉट्टोलाइन या अमेरिकन लेखिकेचे हे पुस्तक म्हणजे तिच्या वृत्तपत्रीय स्तंभाचं संकलन आहे. छोट्यामोठ्या निरीक्षणांपासून ते अगदी राष्ट्रीय घडामोडींवर प्रतिक्रिया देणारी लिसा नकळतपणे वाचकांना तिच्या वैयक्तिक आयुष्यात डोकावण्याची संधी देते. समस्त महिलावर्गाशी हितगुज केल्यासारखी बिनधास्तपणे, काहीशा धाडसी विषयांना ती सहज हात घालते. पन्नाशीच्या जवळ असलेली, दोनदा घटस्फोट झालेली स्त्री तिच्या भन्नाट आयुष्यातले किस्से ऐकवत वाचकाला खिळवून ठेवते. त्यातूनच एका स्त्रीची आयुष्याकडे बघण्याची नर्मविनोदी शैली उलगडत जाते. तिच्या विभक्त पतीराजांना ती चक्क ‘वस्तू १’ आणि ‘वस्तू २’ या नावाने संबोधते. पाळीव प्राण्यांचा ताफाच तिच्याकडे आहे. त्यांच्यासह आकाराला आलेले तिचे कुटुंब हा तिचा जिव्हाळ्याचा विषय आहे. नुकतीच पदवीधर झालेली तिची तरुण मुलगी फ्रान्सिस्का, सत्तरीतली आई, गे असणारा भाऊ फ्रॅंक आणि हयात नसणारे वडील हे तिच्या जीवनाचा अविभाज्य भाग आहेत. त्यांच्याविषयीच्या माहितीतून त्यांच्यातील नातं, भावनिक बंध उलगडत जातात. अमेरिकन लोकही कुटुंबाशी इतके जोडलेले असू शकतात, याचा प्रत्यय तिच्या लेखनातून आपल्याला येतो. तिची मते अनेकदा खट्याळ वाटली तरी प्रामाणिक वाटतात. ‘राष्ट्राध्यक्षांचे व्हाइट हाऊस थोडं अधिक चांगल्या प्रकारे नाही का सजवता येणार’, असं सुचवून सजावटीच्या काही सूचनाही करून ती मोकळी होते. अमेरिकेत न्यक्लिअर कुटुंबाचं इतकं पेव फुटलेलं असताना कुत्र्यांवर प्रेम असलेली माणसे किमान २-३ जातीची कुत्री पाळतात, याला काय म्हणावे? असे तथ्य असणारे प्रश्न ती उपस्थित करते. ‘बाबांची आठवण येते’ या प्रकरणातून तिची वडिलांविषयीची कृतज्ञता, प्रेम, हळवी लिसा समोर येते. तर ‘स्वर्गातला घोटाळा’ मधून फ्रॅंक व आई यांच्यातील लुटुपुटुच्या लढाईचा तिने लावलेला सोक्षमोक्ष पाहून तिच्या लेखनाविषयी कौतुक वाटतं. ‘माझे लाडके प्राणी’ मधील लिटिल टोनी हा किंग कॅव्हॅलिअर जातीचा गोंडस कुत्रा हा माझा रोल मॉडेल असल्याची प्रस्तावना करीत आपल्याला लेखिका धक्का देते. पुढे रुबी ही कॉर्गी जातीची दमदाटी करणारी कुत्री टोनीचा कसा मायेने सांभाळ करते याचे वर्णन करत, लेखिका तिच्या रोल मॉडेल्सचे वेगळेपण विषद करते. पुस्तकातील काही प्रकरणे थोडी पाल्हाळ लावल्यासारखी वाटली तरी लिसाची लेखनशैली वाचकांना खिळवून ठेवते. एकूणच अनौपचारिक गप्पांमधून आपल्याला तिच्या आयुष्यातील घटना, प्रसंग यांविषयी माहिती देत लेखिका तिचे आयुष्याविषयीचे तत्त्वज्ञान आपल्याला समजावू पाहते. अनुभवातून आलेलं शहाणपण, मनाचा मोठेपणा व एकटीने धीराने राहणारी तिची छबी आपल्याला मोहून टाकते. चटकदार तरीही संवेदनशील लेखन असाच उल्लेख या पुस्तकाचा करावा लागेल. या अनुभव कथनाला ‘तिसरा नवरा नको गं बाई!’ हे शीर्षक का, असा प्रश्न वाचकाला सुरुवातीला पडतो. परंतु पुस्तक वाचून झाल्यावर या प्रश्नाचं उत्तर सापडतं. जीवनात आधार शोधताना लिसा लग्नाच्या बंधनात अडकते. परंतु संसार थाटण्याच्या दोन्ही प्रयत्नांमध्ये अपयश आल्यावर ती शहाणी होते आणि एकटी राहण्याचा निर्णय घेते. यावेळी मात्र तिच्या सोबत असतात तिचे लाडके पाळीव प्राणी. त्यांच्याप्रती असलेला जिव्हाळा व त्यांच्यामुळे होणारा कमी त्रास या दोहोंमुळे तिला तिसऱ्या नवऱ्याची कमतरता अजिबात जाणवत नाही, म्हणूनच हा आगळावेगळा शीर्षकप्रपंच. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review
PLEASE SEND YOUR AUDIO REVIEW ON editorial@mehtapublishinghouse.com

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

I HAVE A DREAM
I HAVE A DREAM by RASHMI BANSAL Rating Star
Krishna Diwate

‘स्टे हंग्री स्टे फूलीश’ आणि ‘कनेक्ट द डॉटस’ या बेस्ट सेलर पुस्तकाच्या लेखिका ‘समाजातल्या परंपरागत समस्या सोडवण्याचा नवा मार्ग शोधून काढणार्‍या वीस सामाजिक उद्योजकांच्या प्रेरणादायी कहाण्या’ हे वाक्य पुस्तकाचे पहिले पान उघडले आणि दिसले. त्यामुळे माझ कुतुहल चाळवले आणि ते पुस्तक वाचायला सुरुवात केली. मनोगतात लेखिका म्हणतात की, आता नव्या दमाचे, डोक्याने आणि मनाने ही विचार करणारे काही जण एखाद्याच्या नजरेतील दुःख ओळखतात, पेटून उठतात; पण ते त्याच्यावर विचार एखाद्या उद्योजकाप्रमाणे करतात. म्हणून ते ‘सामाजिक उद्योजक.’ नफा मिळविण्याचा हव्यास नसला तरी ते बिझनेस मधील तत्वे वापरून ती गोष्ट साध्य करतात. हे काही तरी वेगळे आपण वाचत आहोत असे मला वाटले. त्यामुळेच ते पुस्तक वाचायला घेतले. ह्या मध्ये वीस लोकांची चरीत्रे आहेत. ते सर्व भारतीय, उच्चशिक्षित तरूण तरूणी आहेत. कोणी त्यातील शास्त्रज्ञ आहेत तर कोणी मरिन बायोलॉजिस्ट, आयआयटी, आयआयएम ग्रॅज्युएट आहेत पण कोणत्या कोणत्या सामाजिक प्रश्नाने ते अस्वस्थ झाले आणि नेहमीच्या मार्गाने न जाता वेगळीच वाट पकडली. पुस्तकात ‘रेनमेकर्स,’ ‘चेंजमेकर्स’ व ‘स्पिरिच्युअल कॅपिटॅलिस्ट’ असे तीन भाग आहेत. प्रत्येकात अनुक्रमे अकरा,सहा व तीन व्यक्तीमत्वांची ओळख करून दिली आहे. ‘सुलभ’ ही आधुनिक टॉयलेटस उभारणारे बिंदेश्वर पाठक ह्याच्या चरित्राने पुस्तकाची सुरुवात होते. जातीने बिहारमधील ब्राह्मण. पण लहानपणी टॉयलेटस साफ करणार्‍याला हात लावला त्यामुळे आजीने अक्षरशः शेण, गोमुत्र खायला लावले. पण त्याच बिंद्रेश्वरांनी अगदी योगायोगाने ह्याच क्षेत्रात काम करण्याचे ठरविले. अर्थात ही वाट निश्चितच सोपी नव्हती. अनेक हालअपेष्टा सोसत, जगाचे धक्के खात, अनेक समस्यांना तोंड देत आपले स्वप्न ‘सुलभ शौचालयाच्या’ माध्यमातून सुरु केले. तो सगळा खडतर प्रवास अर्थात पुस्तकातूनच वाचायला हवा. त्यासाठी त्यांनी केवळ ती यंत्रणा तयार केली नाही तर ती टॉयलेटस बांधून, त्यासाठी लागणारी प्रेरणा, शिक्षण, संभाषण, ट्रेनिंग, पाठपुरावा अशा सर्वच गोष्टी ‘सुलभ’ तर्फेच संभाळल्या जातात. सध्या ही संस्था स्वबळावर चालते. 100 ते 125 कोटी इतके तिचे वर्षाचे उपन्न आहे. इतकेच नाही पूर्वी जे लोक सफाईचे काम करत असत त्यांच्या मुलांच्या शिक्षणाचा खर्च संस्था करत आहे. ‘सुलभ पब्लिक स्कूल’ नावाने शाळा सुरु केली आहे. तरूणांसाठी व्होकेशनल क्लासेस चालवले जातात. म्हणजे मिळालेला नफा पुन्हा त्याच सफाई कामगारांच्या कल्याणासाठी वापरला जातो. टॉयलेटस बांधून भरपूर पैसा मिळवता येतो हे वाक्य पचायला जरा जडच जाते. अनिता आहुजा ही दिल्लीत सुखवस्तू कुटूंबात रहाणारी सामान्य स्त्री. पण कचरा वेचणार्‍या मुलांचे हाल पाहून त्यांच्यासाठी काही तरी करावे असे तिने ठरविले. तिने 1998 मध्ये कॉन्झर्व्ह नावाची संस्था उभी केली. व त्यातून पहिला प्रोजेक्ट सुरु केला तो म्हणजे आजुबाजूच्या परिसरातील कचरा उचलून त्याचे कंपोस्टखत तयार करणे. कचरा गोळा करण्यासाठी चांगल्या ढकलगाड्या आणल्या, युनिफॉर्म, आय कार्डची सोय केली. 2002 पर्यंत एक पूर्ण वेळ काम करणारी मोठी संस्था बनली. त्याचवेळी त्यांनी प्लॅस्टीकच्या कचर्‍यावर प्रयोग सुरु केले. तिचे पती शलभ ह्यांनी बिटस पिलानी मधून इंजिनिअरींग केले आहे. त्यांच्या मदतीने तिने फॅक्टरी सुरु करण्याचे ठरविले. शलभने मोठ्या प्रमाणावर प्लॅस्टिक शीटस निर्मिती करू शकेल असे मशीन तयार केले. त्यासाठी अर्थातच अनेक प्रश्न समोर उभॆ राहिले. चुका झाल्या, ठोकरा खाल्या पण त्यातून वाट काढत त्यांनी चिकाटीने प्रयत्न सुरुच ठेवले. आज दोघे मिळून कचर्‍यातील प्लॅस्टिक पिशव्या वापरून आकर्षक अशा हॅडबॅगस तयार करण्याचा कारखाना चालवतात. जे लोक सुरुवातीला केवळ कचरा उचलण्याचे काम करत होते, त्यांच्या काही कौशल्य दिसले की त्यांना वेगळे काढून ट्रेनिंग दिले जाते. मशीनवर असिस्टंटचे काम करू लागतात त्यातून काही लोक तर ग्रुप लिडर ही झाले आहेत. कटींग करणॆ, क्वालिटी तपासणॆ, फिनिंशींग, पॅकिंग अशी सर्व महत्वाची कामे ते करतात. आता ते कामगार झाल्यामुळॆ त्यांना चांगला पगार, प्रॉव्हिडंट फंड, ओव्हरटाईम अशा सुविधा मिळू लागल्या त्यापेक्षा ही जास्त त्यांना समाजात प्रतिष्ठा मिळाली. त्यांच्या साठी हे नवीनच आहे. अनिता व शलभ दोघॆही मेहनत घेतात पण एनजीओ असून ही भरपूर पैसा कमावणे त्यांना चुकीचे वाटत नाही. कारण आज ह्या एका उद्योगामुळे कित्येक कुटूंबाची आर्थिक स्थिती बदलून गेली आहे. अशीच अजून एक प्रेरणादायी कथा दिल्लीतील रंगसूत्र कंपनी चालविणार्‍या सुमिता घोस ह्यांची. स्वतः ग्रॅज्युएशन पूर्ण केल्यावर मास्टर इन इकॉनॉमिक्स ची पदवी घेतल्यावर संजॉय घोस ह्या या आय आर एम मधून शिक्षण घेतलेल्या ध्येयवादी तरूणाशी लग्न केले. पण दुर्दैवाने आसाममध्ये काम करत असताना त्यांची 1998 मध्ये उल्फाच्या अतिरेक्यांनी हत्या केली. त्यानंतर अनेक टक्केटोणपे खात, दोन लहान मुलांचा संभाळ करत सुमिताने ‘रंगसूत्र’ नावाची कंपनी काढली. त्याच्या मार्फत ती खॆडॆगावातल्या लोकांकडून कापड, शोभॆच्या वस्तू, बनवून घेते आणि त्या फॅब ईंडीयासारख्या प्रसिध्द कंपन्यांना विकते. जैसलमेर, बारमेर जिल्ह्यातले कारागिर तिच्यासोबत काम करत आहेत. अजून एक अशीच ध्येयवादी तरूणी म्हणजे इशिता खन्ना. डेहराडून मध्ये जन्म झालेली एक सर्वसामान्य मुलगी. पण निसर्गसंवर्धन आणि भूगोल या विषयांची आवड असलेली. म्हणूनच तिने आपल्या ग्रॅज्युएशन नंतर टाटा इंन्स्टीट्यूट मधून मास्टर्स केले. पर्यावरण क्षेत्रातच काम करायचे आहे हे निश्चित ठरवून तिने काही वर्षे नोकरी केली. त्यानंतर 2002 मध्ये नोकरी सोडून आपल्या दोन मित्रांसोबत स्पिती व्हॅलीमध्ये मूस नावाची एन्जीओ सुरु केली. तेथील स्थानिक महिलांचे ग्रुपस करून त्यांना तिथे असणार्‍या सीबक थॉर्न ह्या फळांच्या लागवडीचे ट्रेनिंग दिले. त्यावर प्रक्रिया करायला शिकवले. ही झाडॆ मातीला धरून ठेवतात त्यामुळे धूप रोखली जाते, शिवाय नायट्रोजन ही धरून ठेवत असल्याने जमिनीचा पोत सुधारतो. त्यामुळे ह्या फळांवर लक्ष केंद्रित केले. त्यामुळे तिथल्या बायकांना चांगला रोजगार मिळू लागला. त्याचबरोबर तिने स्थानिक तरूणांना पर्यटकांना ट्रेक किंवा जीप सफारीसाठी नेणे, कॅम्प लावणे, गरज पडल्यास प्रथमोपचार करणे ही कामे ही करायला शिकवले. कारण हळूहळू तिथे पर्यटन वाढू लागले. ते इको-फ्रेंडली करण्याकडॆ तिच्या इकोस्पियर संस्थेचा भर आहे. आता दरवर्षी पर्यटनातून 35 ते 40 लाखाचे उत्पन्न मिळते.आणि त्यातून नफा ही मिळतो. इकोस्पियर संस्थेने शेजारच्य़ा ‘लाहुल’ व्हॅलीमध्ये ही विकास कामे सुरु केली आहेत. पर्वतावर तयार होणार्‍या कचर्‍याच्या समस्येवरही तिला काहीतरी करायचे आहे. तिची संस्था लोकांना मुद्दाम तिथले लोक किती अवघड परिस्थितीत रहातात हे दाखवते. अतिशय थंडीत तिथे तापमान मायनस 35 पर्यंत खाली गेल्यावर हॅंडपंपने पाणी काढणे सुध्दा किती कठीण होते हे सांगितले जाते. तेव्हा आपल्यासारख्य़ा पर्यटकांना काय काय करता येईल याबद्दल ती जागरूकता निर्माण करते. मूळात हे पुस्तक 2012 साली लिहिलेले आहे. त्यामुळे आता ह्या वेगवेगळ्या प्रकारचे काम करणार्‍या संस्थेचे काम या दहा वर्षात खूपच वाढले असेल यात काही शंका नाही. दीनबंधू साहू हे मरिन बायोलॉजिस्ट आहेत पण ते प्रयोगशाळेतून बाहेर पडून समाजासाठी काम करतात. ‘प्रोजेक्ट चिलका’ ह्या त्यांच्या संस्थेमार्फत ओरिसातील लोकांना समुद्राची शेती करायला शिकवतात. ओरिसा मधील पुरी येथे जन्म झालेल्या दीनबंधूनी अतिशय हलाखीच्या परिस्थितीत शिक्षण घेतल्यानंतर दिल्लीत एमएसीला ॲडमिशन घेतली. परंतु योगायोगाने १९८७ मध्ये अंटार्क्टिक वर जाण्याची संधी मिळाली. नंतर पीएचडी पूर्ण केल्यानंतर अनेक देशांमध्ये नोकरी निमित्ताने फिरले. पण तरीही शेवटी दिल्ली युनिव्हर्सिटी मध्ये प्रोफेसर म्हणून काम सुरू केले. त्यांना समुद्री वनस्पती बद्दल विशेष आस्था होती; पण त्या बद्दल आपल्या देशात फारशी जागरूकता नव्हती. ही लागवड पर्यावरण पूरक असते शिवाय त्यातून स्थानिक लोकांना उत्पन्नाचे साधन मिळते. त्यासाठी डिएसटीने निधी मंजूर केला. मग त्यांनी चिल्का सरोवराची पहाणी केली, त्यामध्ये वाढू शकतील अशा चार जातींची निवड करून स्थानिक लोकांना समजेल अशा सोप्या भाषेत माहिती दिली. प्रात्यक्षिके दाखवली, वर्कशॉप्स घेतली. त्यामुळे तेथील शेतकऱ्यांना रोजगार मिळू लागला. यातूनच पर्यावरण संरक्षण ही होऊ लागले. यातून त्यांना प्रत्यक्ष कांहीं आर्थिक फायदा होत नसला तरी ते म्हणतात, की आम्हाला दोघांना दिल्लीत चांगली नोकरी आहे. त्यामुळे पैसे कमावणे हा उद्देश नाही; पण अजून तीस वर्षांनंतर मला मी काही तरी काम केलेले दिसेल. असे जर काहीच तुम्हाला दिसणार नसेल तर जगायचे कशाला? भूषण पुनानी हे असेच अत्यंत बुध्दीमान विद्यार्थी. मेडीकलची ॲडमिशन हुकल्यामुळे डेअरी कोर्ससाठी ॲडमिशन घेतली. तिथे ही विद्यापीठात प्रथम क्रमांक मिळविला. नंतर पीएचडी केले. ग्रामविकास शिकण्यासाठी आयआयएम मध्ये एमबीए केले. हे झाल्यावर 1979 मध्ये ब्लाईंड स्कूल मध्ये दोन वर्षांसाठी नोकरी सुरु केली ती सुधा ह्याच हेतूने की मॅनेजमेंट शिकताना जी थेअरी शिकलो ती विकासाच्या क्षेत्रात वापरता येईल का? हळूहळू त्यांना अनेक लोक मिळत गेले. सर्वांनी मिळून आज संस्था खूप मोठी केली आहे.त्यांनी काम सुरु केले तेव्हा फक्त एक कॅपस होता, आज गुजरात मध्ये आठ कॅपस आहेत. दहा लाख मूल्य असलेली संस्था आज दोन कोटी रुपयांची आहे. अपंग लोकांनी स्वावलंबी व्हावे ह्यासाठी संस्था काम करते. दृष्टीहीन मुली ब्यूटी पार्लरसारखे कोर्स चालवतात, फिजिओथेरपी शिकून सेंटर मध्ये काम करतात. विकास साधण्यासाठी योग्य व्यवस्थापनेची गरज असते हे त्यांनी दाखवून दिले आहे. हजारो लोकांच्या आयुष्यात नवा प्रकाश निर्माण करून त्यांना सामान्य आयुष्य जगण्याची संधी मिळवून दिली आहे. अशी ही एकापेक्षा एक वेगवेगळ्या प्रकारची माणसे. कोणत्या तरी ध्येयाने पछाडलेली . सामाजिक कार्य करत असतानाच त्या लोकांचे कल्याण कसे होईल असा विचार करणारी. लेखिकेने त्या सर्वांच्या प्रत्यक्ष मुलाखती घेतल्या आहेत, त्यांचे काम प्रत्यक्ष पाहून जाणून घेतले आहे. त्यामुळे सर्व माहिती व्यवस्थित गोळा करून आपल्यासमोर मांडली आहे. त्यामुळेच त्या मनोगतात म्हणतात, ‘तुमचं आयुष्य कसे ही असले तरी इतरांसाठी एखादा क्षण द्या. इतरांना प्रेम, आनंद, चांगुलपण द्या. जितकं द्याल तितकं तुम्हाला परत मिळेल.’ हेच वाक्य मलाही अतिशय उर्जा देऊन गेले. माझ्याकडे जे आहे, जे मला देणे शक्य आहे ते निरपेक्षपणे ज्यांना गरज आहे त्याला देणे ह्या सारखा आनंद अजून काय असणार? ह्याच वाक्याने मी आपली ह्या आठवड्यात रजा घेते. उद्या पासून सुरु होणार्‍या नवीन सत्रासाठी सारिका ताईंना हार्दिक शुभेच्छा. ...Read more

ANUWADATUN ANUSARJANAKADE
ANUWADATUN ANUSARJANAKADE by LEENA SOHONI Rating Star
Dr. Aparna Patil

Just finished reading Anuwadatun Anusarjanakade....a very fine collection of experiences as a Translator which can be a bright guiding light for the beginners and also for them who are already into it...the technical part covered can prove as a textbok for translators...precise as well as comprehensive ..Pleasure reading it. ...Read more