* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: CHEAPER BY THE DOZON
  • Availability : Available
  • Translators : MANGALA NIGUDKAR
  • ISBN : 9788177663334
  • Edition : 14
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 144
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : FICTION
Quantity
THIS A BIOGRAPHY BASED ON MR. FRANK GILBRETH WRITTEN BY HIS DAUGHTER AND HIS SON. IT IS VERY INTERESTING AND ENTERTAINING, YOU CANNOT LEAVE IT ASIDE UNLESS AND UNTIL COMPLETED. MR. FRANK WAS AN ENGINEER. HE WAS ALWAYS BUSY IN FINDING OUT VARIOUS METHODS AND WAYS TO SAVE TIME, AND TO UTILIZE TIME AT ITS BEST. HE ALWAYS TRIED OUT THE SOLUTIONS ON HIS CHILDREN. HIS WAYS INCLUDED UTILIZING TIME WHILE DOING DAILY CHORES. HE TAUGHT HIS CHILDREN THE FRENCH LANGUAGE BY MAKING THEM LISTEN TO THE CASSETTES WHILE TAKING BATH, HIS CHILDREN MASTERED THE LANGUAGE. THE FILM BASED ON THIS WAS SHOWN IN THE THEATERS OF AMERICA MANY A TIMES THEN. MANY FAMILIES WERE BENEFITTED BY HIS WAYS OF UTILIZING TIME WISELY. PEOPLE WERE ASTONISHED BY THE INNOVATIVE WAYS OF HIS TEACHING. I FIRMLY BELIEVE THAT THIS BOOK WITH ITS INNOVATIVE METHODS WILL BE IMMENSELY USEFUL TO ALL THE FAMILIES HERE.
फ्रंक गिलबर्ट या गृहस्थावर त्यांच्या एका मुलाने व मुलीने मिळूल लिहिलेले पुस्तक चरित्रवजा असूनही, ते इतके मनोवेधक व मनोरंजक आहे, की पूर्ण केल्याशिवाय खाली ठेववत नाही.हे गृहस्थ व्यवसायाने इंजिनीअर! कमीत कमी वेळात जास्तीत जास्त कामे कुशलतेने कशी करावीत, यावर ते संशोधन करत व त्याचे आपल्या मुलांवर प्रयोगही करुन पाहत. खास वेळ न खर्चता, स्नान करता-करता, फ्रेंच भाषेच्या टेप्स ऐकवून त्यांनी मुलांना उत्तम फ्रेंच बोलायला शिकविले होते. असे अनेक प्रयोग त्यांनी आपल्या मुलांवर केले होते. त्यांची फिल्म त्या वेळी अनेक अमेरिकन चित्रपटगृहांत दाखवली जात असे. इतके तिथल्या लोकांना त्यांच्या शिक्षणपद्धतीचे कौतुक वाटत असे.आपल्याकडील जास्तीत जास्त लोकांनी ते वाचावे व अमलात आणावे, असे वाटले, म्हणूनच त्याचा हा अनुवाद सिद्ध करून सुज्ञ वाचकांसमोर ठेवला आहे.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
"#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #BIOGRAPHYA&TRUESTORIES #THEDEMONINTHEFREEZER #द डेमन इन द फ्रीझर #FICTION #TRANSLATEDFROMENGLISHTOMARATHI #PRAMODJOGLEKAR #प्रमोदजोगळेकर #RICHARDPRESTON #रिचर्ड प्रेस्टन "
Customer Reviews
  • Rating StarYuvraj Mane

    चीपर बाय दी डझन अनुवाद-मंगला निरगुडकर मेहता पब्लिकेशन मूल्य-150 वेधक आणि मनोरंजक पूर्ण केल्याशिवाय ठेवाव न वाटणार हे चरित्रवजा पुस्तक . "मिस्टर फ्रॅंक आणि मिसस लिलियन गिलब्रेथ दांपत्य आणि त्यांच्या तब्बल एक डझन मुलांची ही खरीखुरी गोष्ट. शतकभरापूर्वी अमेरिकेत घडलेली. त्याकाळी अमेरिकेत अपत्यांची संख्या अगदी मर्यादित नसली तरी बारा मुलं असणं हे तेव्हाही दुर्मिळच होतं. त्यामुळे गिलब्रेथ कुटुंबाबद्दल आजूबाजूचे नागरिक, तसंच ते कुटुंब फिरायला निघाले की त्यांना न्याहाळणारे लोक या सगळ्यांच्या डोळ्यांत प्रचंड कुतूहल असायचं. त्यांचे अनोखे अनुभव वाचणं हे आपल्यासाठीही मेजवानी आहे. ‘चीपर बाय दी डझन’ भावण्याचं महत्वाचं कारण म्हणजे त्यातली वैश्विकता. एका परक्या देशातल्या लोकांच्या राग, लोभ, प्रेम या मूलभूत भावना आपल्याहून यत्किंचितही वेगळ्या नाहीत; तसंच गिलब्रेथ दांपत्याची कुटुंबाबद्दलची पितृत्वाची भावना, त्यांचं भलं व्हावं यासाठीची सततची धडपड, वयात येणाऱ्या मुलींबद्दलची चिंता, त्यांना वाईट नजरांपासून वाचवण्यासाठी पंखाखालीच ठेवण्याची धडपड आपण स्वतः च्या, आसपासच्या कुटुंबांत बघतो तशीच आहे. हे असं काही दिसतं तेव्हा पृथ्वीच्या दोन टोकांना असणाऱ्या समाजांमधलं अंतर क्षणात नाहीसं होतं आणि गिलब्रेथ कुटुंबाची ही आनंदयात्रा आपल्याला अगदी जवळची वाटायला लागते....."मुलांनी व कुटुंबातील सर्वांनी वाचाव असं अनुवादित पुस्तक मंगला निर्गुडकर यांनी आपल्या सर्वांसाठी अनुवादित केलं व आमच्यासाठी आनंदाचा ठेवा निर्माण केला. हे पुस्तक मला व माझ्या चिमुकल्यांना फार आवडलं. पुस्तकात सुरुवातीची भाषा थोडीशी मुलांसाठी जड वाटली पण कथा जसजशी फुलत जाते. मुलांना कथेतील पात्र परिचय होऊ लागतो. तसतसं मुलं कथेत रममाण होतात. मागील पंधरा दिवसांमध्ये आम्ही या पुस्तकाचा आस्वाद घेत होतो. पुस्तकात आई वडील बहिण भाऊ यांच्यातील स्नेह , वडिलांच्या डोक्यात असणाऱ्या वेगवेगळ्या कल्पना कमी वेळात करायचं योजना, वेळेची बचत कशी केली जावी, व तेवढ्याच वेळात दुसरे काम कसं करावं,. यावर सतत चिंतन करणारे वडील व त्यांना साहाय्य करणारी त्यांची पत्नी. यांचा सुरेख संगम यातून लक्षात येतो. लहान मुलांच्या बाबतीत असलेलं तत्त्वज्ञान - - माकडांची पिले जन्मल्याबरोबर स्वतःच्या सुरक्षिततेबद्दल जागरूक असतात. तसेच मानवाची मुले पण असतील. पण आपण मुळीच त्यांना पाळण्यात बंदिस्त करून ठेवतो पहिल्यापासून म्हणून पुढे त्यांची जगण्याकरता धडपड करण्याची भावना नष्ट होते. मुली जन्मल्या क्षणापासून शिकायला सुरूवात करतात म्हणून आपण त्यांना लांब नर्सरीत ठेवता कामा नये. आपण मुलांशी बोबडे बोलायला नको कारण तेही बोबडे बोलू लागतात. अशा विविध प्रसंगातून मुलांविषयी तत्त्वज्ञान वडील मांडताना दिसतात. एका प्रसंगी आई व वडील दोघेही भांबावून जातात. करण मुलांनी विचारलेला प्रश्न तसा असतो “मम्मी तुला बाळ कसं होतं?” हा प्रश्न विचारल्यावर वडलांचा चेहराच पडतो. आणि ह्या प्रश्नाची उकल करताना भारतीय शिक्षण पद्धतीत लैंगिक शिक्षण किती महत्त्वाचा आहे हे ही लक्षात येतो. अशा वेगवेगळ्या प्रश्नांवर मुलांना निरुत्तर ठेवण्यापेक्षा त्यांच्या त्यांना उत्तरापर्यंत निघून पोचवता आलं पाहिजे. मुलांना केली जाणारी शिक्षा यामध्ये शारीरिक शिक्षा यावर त्यांचा विश्वास नव्हता. त्यामुळे कुटुंबातील भावनिक शिक्षेवर जास्त विश्वास होता. ही माझी मुलं कशी वाटतात तुम्हाला? कोणतीही वस्तू डझनावर घेतली म्हणजे स्वस्त पडते ना? तशी आहेत ही माझी 12 मुलं! विनोद करून वडील आनंद व्यक्त करतो. मुलांच्या आणि मुलींच्या कपडे परिधान करण्याच्या पद्धतीवर सुद्धा वडील किती जागरूक असतात यावरसुद्धा प्रकाश टाकण्यात आलेला आहे. आधुनिक कपडे घालण्याबद्दल चा मुलींचा हट्ट व वडिलांनी केलेला विरोध, वडिलांचे होणारी मानसिक कुचंबणा हेसुद्धा प्रकर्षानं जाणवतं. असं बरंच काही आपणास वाचायला मिळतो. पुस्तकाच्या शेवटच्या पाच पानांमध्ये माझ्या शाळेतील सर्व चिमुकली अत्यंत भावनिक झाली होती. गिलब्रेथ यांचं शेवटचं संभाषण व त्यांचा मृत्यू, त्यानंतर त्यांच्या कुटुंबात होणारे भावनिक अस्थिरता अक्षरश मुलांच्या डोळ्यात पाणी आणून गेली. अनेक मुलांच्या डोळ्यात पाणी आलं. ...Read more

  • Rating StarJayant Kale

    आजच मी एक चरित्रात्मक पुस्तक वाचून संपविले. सुमारे ८-१० वर्षांपूर्वी मी ते पुस्तक वाचले होते. त्याच्या पुनर्वाचनाचा आनंद मिळाला. ते पुस्तक आहे, `चीपर बाय दी डझन` आणि त्याचे लेखक आहेत, फ्रँक बंकर गिलब्रेथ (ज्यू.) आणि अर्ने स्टाइन गिलब्रेथ कॅरे. या पुसतकाचा मराठी अनुवाद मंगला निगुडकर यांनी केला आहे. चीपर बाय दी डझन ( Cheaper by the dozen ) हे फ्रँक गिलब्रेथ या गृहस्थांवर त्यांच्या एका मुलाने आणि मुलीने मिळून लिहिलेले पुस्तक चरित्रवजा असूनही, ते इतके मनोवेधक व मनोरंजक आहे, की पूर्ण केल्याशिवाय खाली ठेववत नाही. हे गृहस्थ व्यवसायाने इंजिनिअर ! कमीत कमी वेळात जास्तीत जास्त कामे कुशलतेने कशी करावीत, यावर ते संशोधन करत व त्याचे आपल्या मुलांवर प्रयोग करून पहात. खास वेळ न खर्चता, स्नान करता करता , फ्रेंच भाषेच्या टेप्स ऐकवून त्यांनी मुलांना उत्तम फ्रेंच बोलायला शिकवले होते. असे अनेक प्रयोग त्यांनी आपल्या मुलांवर केले होते. त्यांची फिल्म त्यावेळी अनेक अमेरिकन चित्रपटगृहात दाखविली जात असे. इतके तिथल्या लोकांना त्यांच्या शिक्षणपद्धतीचे कौतुक वाटत असे. त्यांना एकूण सहा मुले आणि सहा मुली अशी बारा अपत्ये होती. त्या डझनभर मुलांना त्यांनी कसे हसत खेळत वाढविले ते हे पुस्तक सांगते. हे पुस्तक प्रथम १९८३ साली प्रकाशित झाले आणि त्याची दहावी आवृत्ती २०११ साली प्रकाशित झाली. असे हे गमतीदार पुस्तक मला खूपच आवडले म्हणून त्याचा हा थोडक्यात परिचय फक्त आपल्यासारख्या रसिक वाचकांसाठी. जयंत काळे, दि. १४ डिसेंम्बर, २०१९ ...Read more

  • Rating StarPankaj Patil, मराठी पुस्तकप्रेमी

    `चिपर बाय द डझन` हे फ्रँक गिलब्रेथ या गृहस्थावर त्याच्या एका मुलीने व मुलाने लिहिलेले पुस्तक. हे पुस्तक चरित्रात्मक असूनही अत्यंत मनोवेधक व मनोरंजक आहे. फ्रँक गिलब्रेथ व्यवसायाने इंजिनिअर होते. कमीत कमी वेळात जास्तीत जास्त कामे कुशलतेने कशी करावी, यार ते नेहमी संशोधन करत आणि त्याचे प्रयोग आपल्या मुलांमुलींवर करून पाहत. गिलब्रेथ दांपत्याने स्वत:ला जाणीवपूर्वक, ठरवून बारा मुले होऊ दिली. आपल्या मुलांना टंकलेखन, मॉर्सकोड, मोठमोठाल्या रकमांचे तोंडी गुणाकार, भागाकार त्यांनी स्वत:च्या पद्धतीने शिकवले. मुलांच्या स्नानगृहात टेप रेकॉर्डरवर, स्नान करता करता फ्रेंच,जर्मन,ईटालीयन या भाषांचे टेप्स ऐकवून या भाषा उत्तम बोलायला शिकवले. भूगोल, खगोलशास्त्र सारखे किचकट विषय सोप्या पद्धतीने शिकवून प्रवीण केले. असे अनेक प्रयोग त्यांनी त्यांच्या मुलांवर केले होते. त्यांची फिल्म त्या वेळी अनेक अमेरिकन चित्रपट गृहांत दाखवली जात असे. इतके तिथल्या लोकांना त्यांच्या शिक्षणपद्धतीचे कौतुक वाटत असे. मुलांना त्यांच्या जबाबदारीची जाणीव व्हावी म्हणून शिष्टाचार, रीतरिवाज योग्यरीत्या पाळण्याबरोबरच मुलांच्या समित्या बनवून त्यांच्यावर वर्षभराची धान्यखरेदी, वस्त्रप्रावरणांची खरेदी, घर व बागेची साफसफाई इत्यादि कामे सोपवली होती. घरात कोणत्याही गोष्टीत बेजबाबदारपणा होऊ नये म्हणून एक काटकसर समितीही होती. या समितीतली मुले घरभर हिंडून जरूर नसताना पंखे, दिवे, पाणी वाया जात नाही ना हे पहात व चूक करणार्‍यास दंडही करत. फ्रँक गिलब्रेथ यांच्या सर्व उपक्रमात मानसशास्त्राची पदवीधर असलेली त्यांची पत्नी लिलीदेखील सहभागी होत असे. एकूणच फ्रँक गिलब्रेथ हा एक अतरंगी माणूस होता हे पुस्तक वाचताना प्रत्येक पानावर ठळकपणे जाणवते. गिलब्रेथ कुटुंबातील अनेक लहान-मोठे गमतीदार आणि उत्कंठावर्धक किस्से वाचकाला हे पुस्तक एका बैठकित वाचून पूर्ण करण्यास भाग पाडतात. अश्या या लोकप्रिय पुस्तकावर चित्रपट तयार झाला नसता तरच नवल म्हणावे लागले असते. या पुस्तकावर आधारित `चीपर बाय द डझन` याच नावाने २००३ आणि २००५ साली असे दोन भागात इंग्रजी चित्रपट प्रदर्शित झाले आहेत. मूळ इंग्रजी भाषेतील या पुस्तकाचा ओघवत्या शैलीत अनुवाद करून हा साहित्यठेवा मराठी वाचकांसमोर खुला केल्याबद्दल पुस्तकाच्या मराठी अनुवादक मंगला निगुडकर यांचे मनःपूर्वक आभार! हलकं-फुलकं मनोरंजक काही वाचायचं असेल तर माझ्या वाचनवेड्या मित्रांनी हे पुस्तक निवडायला हरकत नाही. ...Read more

  • Rating StarPrasad Phatak

    `छोटा परिवार सुखी परिवार`, `कुटुंब लहान सुख महान`, `हम दो हमारे दो` वगैरे सरकारी घोषणा स्थिरावूनसुद्धा आता खरंतर भरपूर वर्षं झाली आहेत. आता शून्य किंवा एक अपत्य अशा `बायनरी` संख्येची उदाहरणंही पुष्कळ दिसू लागली आहेत. पण तरीही एकूण कुटुंबसंस्थेच्या वाचालीचा विचार करता तो कालावधीही नगण्य आहे. आपल्या नात्यागोत्यात एखाद्-दोन पिढी अगोदरपर्यंत पाच-सात अपत्यं असणं अगदी सर्वसामान्य होतं. घरातली सात-आठ माणसं शिवाय आला-गेला, पै-पाहुणा सगळेच धरायचे म्हटलं तर घर म्हणजे गोकुळच असायचं. आजही सणासुदीच्या निमित्ताने मुलामुलींचं आणि त्यांच्या विस्तारित कुटुंबाचं एकत्र येणं झालं की मगच आजी-आजोबांना घर भरल्यासारखं वाटतं. पण हे सगळं झालं आपल्या आजूबाजूच्या समाजातलं. आपल्या अशा कुटुंबव्यवस्थेबद्दल पाश्चात्त्यांना कुतूहल वाटत असल्याचं आपण ऐकतो. पण मग तिथल्या समाजात कुटुंबसंस्था कधी आपल्यासारखी होती का, असा प्रश्न आपल्याला पडणं साहजिक आहे. जुन्या अमेरिकन कुटुंबावर प्रकाश टाकणारं पण आजही अगदी तजेलदार असणारं एक पुस्तक वाचनात आलं, ज्याचं नाव आहे `चीपर बाय द डझन`. मिस्टर फ्रॅंक आणि मिसेस लिलियन गिलब्रेथ दांपत्य आणि त्यांच्या तब्बल एक डझन मुलांची ही खरीखुरी गोष्ट. शतकभरापूर्वी अमेरिकेत घडलेली. त्याकाळी अमेरिकेत अपत्यांची संख्या अगदी मर्यादित नसली तरी बारा मुलं असणं हे तेव्हाही दुर्मिळच होतं. त्यामुळे गिलब्रेथ कुटुंबाबद्दल आजूबाजूचे नागरिक, तसंच ते कुटुंब फिरायला निघाले की त्यांना न्याहाळणारे लोक या सगळ्यांच्या डोळ्यांत प्रचंड कुतूहल असायचं. त्यांचे अनोखे अनुभव वाचणं हे आपल्यासाठीही मेजवानी आहे. कुटुंबातलं `मॅनेजमेंट` फ्रॅंक गिलब्रेथ हे यशस्वी व्यावसायिक होते. `हालचाली आणि गती` या विषयाचा दांडगा अभ्यास होता. या अभ्यासातून त्यांनी बांधलेले ठोकताळे वापरून स्वतः च्या व्यवसायात वृद्धी तर केली होतीच. शिवाय इतर उद्योगांसाठीही सल्लागार म्हणून काम करून त्यांच्या उत्पादनातही भर घातली होती. `जे व्यवसायात करता येतं ते कुटुंबात आणि जे कुटुंबात करता येतं ते व्यवसायात करून पाहण्याचा त्यांचा आग्रह असायचा. व्यवसायात अधिक संख्येने असणाऱ्या माणसांना हाताळण्याचं कौशल्य घरातल्या गोतावळ्यासाठीही उपयोगी पडेल असा विश्वास त्यांना होता. त्यांनी घरी अनेक प्रयोग केले. संकटसमयी सर्वांना एकत्र येण्यासाठी कमीत कमी वेळ लागावा यासाठी शिट्टीच्या संकेतावर ताबडतोब हजर राहण्याची सवय आपल्या मुलामुलींना लावली. पुढे एकदा घरी बाका प्रसंग उद्भवला तेव्हा याच तंत्रामुळे सर्वांचे जीव वाचले. एवढ्या सर्वांची कामे पटापट उरकावीत म्हणून कुटुंबात सर्वांना जबाबदाऱ्या वाटून दिल्या. घरामध्ये कौटुंबिक समिती बनवून त्यात प्रत्येक सदस्याला सहभागी करून घेतलं, विविध गोष्टींवर चर्चा केली आणि बहुमत लक्षात घेऊन ठराव पास केले. दुसऱ्याचं म्हणणं ऐकून घेण्याच्या या संस्कारांमुळे मुलं लोकशाही आपल्या कुटुंबातच शिकली ती अशी ! शिक्षणाचे अनोखे प्रयोग मुलांनी सहजपणे जास्तीत जास्त गोष्टींचं ज्ञान मिळवावं यासाठी त्यांनी अनेक प्रयोग केले. उदा. न्हाणीघरात एक ग्रामोफोन ठेवला होता. त्यावर वाजवण्यासाठी जर्मन/फ्रेंच तबकड्या आणल्या आणि आंघोळ करताना त्या तबकड्या वाजवायला सांगितल्या. हा हा म्हणता मुलं फ्रेंच आणि जर्मन शिकली. मुलांसाठी टाईपरायटर आणून मुलांना वेगवेगळी आव्हानं देऊन वेगाने टायपिंग शिकायला उद्युक्त केलं. घरातल्या भिंतींवर मोर्सकोडच्या खुणा लिहिण्याचा प्रयोग इतका यशस्वी झाला की जेवणाच्या टेबलावर आपल्या ताटल्यांवर चमचे वाजून मुलं त्या सांकेतिक भाषेत बोलू लागली. मोठमोठ्या संख्यांचे गुणाकार करण्यासाठी अत्यंत सोप्या पद्धतीही त्यांनी मुलांना शिकवल्या. या अभिनव पद्धतींनी मुलांना शिकवताना त्यांनी हे सगळं घरच्या कॅमेऱ्यात चित्रित करून ठेवल्यामुळे त्याचं छान दस्तावेजीकरण झालं आणि त्या फिल्म्स प्रसिद्ध झाल्यामुळे अनेकांना त्यातून अभ्यास करता आला. शिवाय वेगवेगळ्या कामांच्या चित्रीकरणातून फ्रॅंक यांनी गती आणि हालचालींचं निरीक्षण करून कमी वेळात जास्त परिणामकारकतेने करण्याच्या युक्त्याही शोधून काढल्या ज्याचा अनेकांना उपयोग झाला. जुनं, तरीही समकालीन एकत्र कुटुंबपद्धती किंवा मोठी कुटुंबं या गोष्टी सध्याच्या काळात जवळपास नाहीशा झाल्या आहेत. पण तरीही हे पुस्तक पूर्णपणे कालबाह्य ठरवता येणार नाही. कारण गिलब्रेथ कुटुंबाच्या आकाराशी संबंधित तपशिलांच्या थोडंसं पुढे जाऊन पाहिलं तर यात काही अतिशय महत्वाच्या गोष्टी आढळतात ज्या आजच्या काळातही महत्वाच्या आहेत. पुस्तकभर जाणवत राहतो तो फक्त कुटुंबीयांबद्दलच नाही तर एकूणच कुटुंब व्यवस्थेविषयीचा ओलावा. आधीच छोटी असणारी कुटुंबं आणखी विभाजित होत अणुमात्र होताना दिसण्याच्या आजच्या काळात अशा कुटुंब व्यवस्थेविषयी सकारात्मक लिखाणाचं महत्व निश्चितच आहे. घरातल्या व्यक्तींचे आपापसांतले बंध घट्ट असतील तर मोठ्या अडचणींना तोंड देण्यासाठी फायद्याचं ठरतं हे यातून अधोरेखित होतं. सध्याच्या काळात विद्यार्थ्यांवरचं वाढत जाणारं अभ्यासाचं, परीक्षांचं ओझं, त्यावर उतारा शोधण्यासाठी चालणारी पालकांची धडपड आणि त्यातूनच विविध ट्युशन्स, ट्रेनिंग्जचं वाढत गेलेलं प्रस्थ, या सगळ्या धबडग्यात मुलांना शिक्षण आवडतंय का आणि त्यातून त्यांचं कुतूहल जागृत होऊन नवनवीन गोष्टी स्वतःहून शिकाव्याश्या वाटताहेत का हे प्रश्न अनुत्तरितच राहतात. अशा वेळी फ्रॅंक गिलब्रेथ यांनी मुलांचं शिकणं हसत खेळत व्हावं यासाठी वापरलेल्या क्लृप्त्या उपयुक्त ठरू शकतात. ‘चीपर बाय दी डझन’ भावण्याचं महत्वाचं कारण म्हणजे त्यातली वैश्विकता. एका परक्या देशातल्या लोकांच्या राग, लोभ, प्रेम या मूलभूत भावना आपल्याहून यत्किंचितही वेगळ्या नाहीत; तसंच गिलब्रेथ दांपत्याची कुटुंबाबद्दलची पितृत्वाची भावना, त्यांचं भलं व्हावं यासाठीची सततची धडपड, वयात येणाऱ्या मुलींबद्दलची चिंता, त्यांना वाईट नजरांपासून वाचवण्यासाठी पंखाखालीच ठेवण्याची धडपड आपण स्वतः च्या, आसपासच्या कुटुंबांत बघतो तशीच आहे. हे असं काही दिसतं तेव्हा पृथ्वीच्या दोन टोकांना असणाऱ्या समाजांमधलं अंतर क्षणात नाहीसं होतं आणि गिलब्रेथ कुटुंबाची ही आनंदयात्रा आपल्याला अगदी जवळची वाटायला लागते. हसरं विश्व गिलब्रेथ आई-बाबांना एवढी मुलं सांभाळताना अडचणी तर आल्याच असणार. पण कुठल्याही गोष्टीचा बाऊ न करता हसत-खेळत कसं जगता-वाढता येऊ शकतं याचा परिपाठच गिलब्रेथ आईवडिलांनी घालून दिला. आपलं एवढं मोठं मोठं लटांबर कुठेही घेऊन गेले तरी लोक कुतूहलाने त्यांना "एवढी मुलं तुमची आहेत ?" किंवा "तुम्हाला बारा मुलं आहेत?" असं विचारायचे तेव्हा फ्रॅंक गिलब्रेथचं उत्तर असायचं "हो, कारण डझनावर घेतली की कुठलीही गोष्ट स्वस्त पडते!" बहुदा वडिलांकडून आलेल्या अशा मिश्किल वारश्यामुळेच पुस्तकाचा सूर अतिशय खेळकर आहे. छोट्याछोट्या प्रसंगांतून विनोद शोधण्याची आणि तो फुलवण्याची लेखनशैली पुस्तक रंजक करते. सकारात्मक बाजूंसोबतच मुलांना शिकवण्याच्या भावनेने पछाडलेले वकील कसे वाहवत जात यावरही मार्मिकपणाने बोट ठेवलं आहे. उदा. काहीवेळा वेळ वाचवण्याच्या अट्टहासात मि. गिलब्रेथ यांनी दोन्ही हातांनी दाढी करण्याचा प्रयत्न केला आणि त्यात त्यांच्या गालाला जखम झाली, त्यावर "४० सेकंद वेळ वाचवायच्या प्रयत्नात झालेल्या जखमेवर मलमपट्टी करण्यात त्यांची २ मिनिटं वाया गेली" अशी टिप्पणी केली आहे. मुलांना काही गोष्टी शिकवण्याचा प्रयत्न त्यांच्याच अंगाशी कसा आला हे वाचताना ओठांवर हसू आल्याशिवाय राहत नाही. पुस्तकाचा मूड प्रसन्न ठेवण्याचं श्रेय जातं ते गिलब्रेथ कुटुंबाचेच सदस्य असणाऱ्या लेखकद्वयीला. मंगला निगुडकर यांनी ते मराठीत इतकं चपखलपणे आणलंय की वाचताना आपण अनुवाद वाचतोय असं जाणवतही नाही. ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

DHUMARE
DHUMARE by MADHAVI DESAI Rating Star
Prasad Salunkhe

धुमारे - माधवी देसाई म्हणतात ना `don`t judge a book by its cover` तसं काहीसं या पुस्तकाबाबत झालं. पुस्तक घेऊन फार दिवस झाले पण वाचायचा योग काही येत नव्हता. एक तर छोटं पुस्तक आहे नंतर वाचून काढू असं करत ते मागे राहिलं. आणि दुसरं म्हणजे त्याचं ओकंबों मुखपृष्ठ. ते पाहून उगाच गैरसमज होतो की काहीतरी उदासीभरं आहे हे प्रकरण. त्यात माधवी देसाईंचं `नाच गं घुमां` आधी वाचलेलं त्याचा ठसा मनावर निश्चित होता, त्या वातावरणात काही पूर्वग्रह किंवा अपेक्षा ठेवून मला हे पुस्तक हाती घ्यायचं नव्हतं. नंतर एकदोन ठिकाणी लोकांना या पुस्तकाबद्दल भरभरून बोलतांना, लिहितांना पाहिलं आणि चूक माझ्या लक्षात आली. मग पुढच्या एक दिवसात हे पुस्तक वाचून काढलं. `धूमारे` या पुस्तकात गोयच्या भूमीवर लिहिलेले पंधरा लेख आहेत. गोवा म्हणजे फेसाळती बियर, उघडेबागडे फोरेनर्स एवढंच मर्यादित नाहीये याची आपल्याला नव्याने जाणीव हे पुस्तक करून देतं. आपण गोव्याच्या अंतरंगात माधवी ताईंचं बोट धरून शिरतो. त्यांच्या संवेदनशील नजरेने इथला निसर्ग, इथली माणसं आपण पाहतो. हे सरधोपट प्रवासवर्णन असं नाहीये. एखाद्या ठिकाणी आपण बराच काळ राहिलो तर त्या भूमीशी त्या वास्तूंशी आपले बंध तयार होतात, तिथे आपली मूळं आपसूक रुजतात, तिथल्या झाडापेडांशी आपलं हितगूज सुरू होतं. आपुलकीची जी माणसं भेटतात आपण त्यांना आणि ती आपल्याला अंतर्बाह्य ओळखत असतात, त्या डोळ्यात स्नेह असतो, आपलं एक पान त्या डोळ्यात दडलेलं असतं, नुसतं डोळ्यात पाहून आपण स्वतःला वाचू शकतो. गाईडच्या भूमिकेत एखादी वास्तू, निसर्ग, तारीखवार इतिहास सांगणं वेगळं आणि आपल्या मनातील या साऱ्या सभोवतालाविषयीचे प्रामाणिक भाव व्यक्त करणं वेगळं. १९९० साली म्हणजे जवळपास तीस वर्षांनी माधवी ताई त्यांच्या बांदोडा या गावी परतल्या. जागा तीच पण वयाच्या १६ व्या वर्षी पाहिलेलं गोवा आणि साठीत समजलेलं गोवा या दोन्ही गोष्टी त्यांनी कुतुहलाने तोलून पहिल्या, आणि मांडल्याही. गोवा म्हणजे विविध संस्कृतीची सरमिसळ. त्याचे समाजावर झालेले बरेवाईट परिणाम या पुस्तकात मांडले आहेत. परकीय राजवट असून आणि आता स्वतंत्र घटक राज्य असून जपलेल्या चालीरीती, समाजात परकीय राजवटीमुळे आलेला एक मोकळेपणा सारं त्यांच्या लेखणीतून झरझर उतरतं. त्यांचं लिखाण समुद्राच्या पाण्यासारखं नितळ, ओघवत्या शैलीचं, गजाली गप्पांच्या लाटाच जणू. म्हणून पुस्तक एकदा वाचायला घेतलं की खाली ठेववत नाही. देवचार, कोपेल, पायलट, तळी, पालखी, फुलराणी लेखांच्या नुसत्या नावावर नजर फिरवली तरी काहीतरी वेगळेपणा असणार लेखात हे कळतं. गमतीची बाब म्हणजे सलमान, संजय दत्त, चंकी पांडे, दिव्या भारती विषयी त्याकाळी भाबड्या लोकांना असलेलं आकर्षण, गजालीत सिनेमा, राजकारण, दाऊद इब्राहिम हे आलेले विषय, तिथल्या लोकांची त्यावर गमतीदार टिपण्णी हे सारं वाचायला मस्त वाटतं. डोना पॉला ची प्रतिक्षा त्यांनी आपल्या शब्दात मांडली आहे. गोवन स्त्रियांमधला काळानुरूप झालेला बदल काही ठिकाणी त्या अधोरेखित करतात. पूर्वीचं गावपण कसं मागे पडत गेलं हे त्या सांगतात, तरी जे काही शिल्लक आहे ते निराशाजनक निश्चित नाही अन्यथा त्यांच्या जीवनाच्या अंतिम टप्प्यातील विश्वासाने विसवायचं ठिकाण म्हणून त्यांनी हे गाव निवडलं नसतं. इथल्या भाषेतली मौजेची गोलाई आणि माधुर्य माधवी ताई न टिपतात तर नवल. पुस्तक वाचून झालं तरी काय बरं ते गाणं होतं म्हणून पानं पुन्हा चाळली जातात आणि गुणगुणायचा प्रयत्न होतो. ... आलयली डोलयली पंटी पालयली सांग गे बाये, तुका कोणे चोरून वेल्यान गो बाये ... आंव तुजो सदाच मोग करतलो गे बाये आणि तुका हाव केन्नाच विसरचो ना गे बाये - प्रसाद साळुंखे ...Read more

THE GUNS OF NAVARONE
THE GUNS OF NAVARONE by ALISTAIR MACLEAN Rating Star
Mahesh S

दुसऱ्या महायुद्धात ‘खेरोस’ या छोट्या बेटावर १२०० ब्रिटिश सैनिक अडवून पडले होते. हे बेट तुर्कस्तानच्या जवळ होते. त्यांना सोडवायला जाणाऱ्या बोटींना नॅव्हारन बेटावरील महाकाय तोफांचा अडथळा होता. त्या तोफा त्यांच्या समोरच्या समुद्रातील कोणतेही जहाज सहज बुवू शकत होत्या. नॅव्हारनवर एक भक्कम किल्ला होता. तिथे जर्मन व इटालियन सैन्य होते. अशा या तोफा नष्ट करायला मूठभर माणसांची तुकडी बेटाच्या मागच्या कड्यावरून चढून वर पोचली. खेरोस बेटावरील सैनिकांना सोडविण्यास येणारे ब्रिटिश आरमार, तोफांचे त्यावर धरले जाणारे नेम आणि त्या नष्ट करण्यासाठी पुढे सरकलेली ती मूठभर घातपात्यांची तुकडी यांच्यात शर्यत लागली. शेवटी कोण जिंकले? ...Read more