* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: TARPHULA
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177668292
  • Edition : 10
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 300
  • Language : MARATHI
  • Category : FICTION
  • Available in Combos :SHANKAR PATIL COMBO SET OF 21 BOOKS
Quantity
TARPHULA PICTURES THE TRANSFORMATION OF A VILLAGE. THIS NOVEL HAS QUESTIONED THE UNIFORMITY OF THE TRADITIONAL MARATHI NOVELS. THIS NOVEL POSSESSES THE QUALITY OF GIVING AN ALLEGORICAL MEANING TO THE SOCIETY THROUGH THE ANARCHY OF A VILLAGE, THROUGH THE QUESTIONED SECURITY OF THIS VILLAGE. ACTUALLY, THE COUNTRY ITSELF WAS PASSING THROUGH THIS PHASE IN 1964 AND THIS NOVEL REPRESENTS IT. SO, IT INCLINES TOWARDS THE ETHICAL DETAILS LIVING OUT THE BOUNDARIES OF THE PLACE. THIS NOVEL REVEALS THE FACT THAT THE COMMUNITY ALWAYS NEEDS A STRONG RULER WITH HIS STRICT RULES. HIS BEING ALIVE RUNS EVERYTHING SMOOTHLY WHEREAS HIS DEATH GIVES RISE TO ANARCHY. THE AUTHOR HAS MADE USE OF DIFFERENT TECHNIQUES TO PICTURIZE THIS. AABA KULKARNI IS UNABLE TO TAKE PROPER CARE OF THE DISINTEGRATED SOCIETAL LIFE. SHANKAR PATIL HAS PENNED THIS DOWN VERY EFFECTIVELY CREATING AN ENVIRONMENT AROUND AN UNSTABLE AND WEAK FAMILY. HE HAS SUCCEEDED IN BRINGING BACK THE YEAR 1964 TRULY. THE FAMILY LIFE OF MANY IN THE VILLAGE, THE RELATIONSHIP BETWEEN MANY COUPLES, THEIR DIALOGUES, THE ROWDY PEOPLE HAS BEEN VERY SKILLFULLY PRESENTED BY HIM. HIS RESTRAINT ON SHOWING THE NEED FOR A POWERFUL LEADERSHIP THROUGH EACH AND EVERY DETAIL, PLACES HIS WRITING AT THE TOP. THIS NOVEL IS COMPLETE IN ITS OWN SENSE AS IT STARTS WITH THE SIMPLE ROUTINE LIFE OF THE WORRIED AND DIFFIDENT VILLAGERS AND COVERS THE EFFORTS OF THE NEW `PATIL` TO ESTABLISH HIMSELF PROPERLY.
‘‘...टारफुला एका खेड्यातील परिवर्तनाचे चक्र चित्रित करते. हिचे आशयसूत्र मराठी कादंबरीच्या परंपरागत साचेबंदपणाला आव्हान देते. एका गावाच्या बेबंदशाहीतून, सुरक्षिततेच्या प्रश्नातून आपल्या सबंध समाजाला रूपकात्मक अर्थ देण्याचे सामथ्र्य या कादंबरीत आहे. हे खरे तर १९६४च्या सुमारास सबंध देशाचेही रूपक होते. त्यामुळे स्थान प्रधानतेच्या बाहेर कृतीकडे वळणारे नैतिक तपशील ह्या कादंबरीत आहेत. एका जबर शासनाच्या अस्तित्वाशिवाय असा समूह नीट चालत नाही हे एका जबर पाटलाच्या अस्तित्वाने आणि त्याच्या मृत्यूनंतरच्या भीतिदायक बेबंदपणाने नानाविध सूचक तंत्रांनी दर्शविले आहे. आबा कुळकण्र्याला हे विघटित समाजजीवन सांभाळता येत नाही, हे कुळकर्णी कुटुंबातल्या अस्थिर, दुर्बळ वातावरणातून शंकर पाटलांनी ज्या अल्पशब्दकतेतून चितारले आहे ते १९६४ साली अपूर्व होते. गावातल्या विविध कुटुंबांतील नवराबायकोचे संवाद, गावातल्या गुंडांचे संबंध इ. प्रत्येक तपशिलातून दबावदार नेतृत्वाची गरज सुचवण्यात लेखकाने दाखवलेला निग्रह अभिजात मराठी कथनशैलीचा नमुना आहे. सबंध गावातील व्यवहारांचा भेदरलेल्या समाजजीवनातून विशाल पट दाखवत ही कादंबरी नव्या पाटलाने जम बसवेपर्यंतचे चिरेबंद रूप मांडते...’’ – भालचंद्र नेमाडे
Video not available
Keywords
TARPHULA, SHANKAR PATIL
Customer Reviews
  • Rating StarRajesh Rankhamb

    1966मध्ये लहीलेलं पुस्तक 3 महिन्यात एकही पुस्तक वाचलं नाही शेवटी नेट पॅक बंद केला आणि 7,8 पुस्तके वाचायचा प्रयत्न केला पण सुरुवातीचे 1,2भाग वाचून बंद केले पण काल शंकर पाटलांचे पुस्तक मिळाले आणि एका दमात पुर्ण झाले वाचत असताना 1पान मनाला टोचून गेले आण तोंडातुन आपसूकच व्हा... रे...पाटील. तरी कसली भीती? मृत्यू काय दु:ख देणार? दु:ख देणारा तर जन्म आहे! ...जन्म दु:खाचा अंकु र । जन्म शोकाचा सागर । जन्म भयाचा डोंगर ।...हा जन्म, हा संसार, हे आयुष्य हेच चिंतेचा आगर आहे! यात कसला आलाय लोभ? कसलं सुख! सुखाचा िवसर म्हणजे हा जन्म! मोह या वाटेवरचा हा अडथळा... हे विश्व आहे! हा भोग आहे. हे विश्व मृत्यूणेच दूर होणार. हा भोग मृत्यूणेच टळणार! सर्व दु:खांचा नाश म्हणजे हा मृत्यू! आपल्या जन्माला लागलेली सगळी चिंता, काळजी, वेदना, यातना, नाना व्यधि आिण नाना उपाधी यांचा हा होम आहे! त्याला का भय? का भव्य आणि का काष्टी व्हव? कटकटीनं कटकटींनय भरलेल्या या संसाराचा कसला लोभ धरायचा? स्वतःच्या जीवाचा? म्हणून हे लोभाचं कमळ सोडवत नाही? अरे कसला हा जीव आिण कसला हा जन्म!...जन्म हा अति कुडाळ । नरक पतन ।...पाहतां शरीराचे मूळ । या ऐसे नाही अमंगळ । राजस्वलेचा जो िवटाळ ।त्या मध्ये जन्म यासी ।। अत्यन्त दोष ज्या वि िवटाळा । त्या िवटाळाचा िच पुतळा । तेथे नियम वितालपणाचा सोहळा । केवी घडे ।। राजस्वलेचा जो िवटाळ । त्याचा आळोन जाला गाळ । त्या गाळाचेच के वळ । शरीर हे ।।...आळोन जाला गाळ...गाळ... त्या गाळाचेच...! ...गाळ!.... ..... ...Read more

  • Rating StarDAINIK AIKYA 22-07-2007

    खेड्यातील सत्ताचक्राचे आवर्तन... टारफुला ही ग्रामीण कथा-पटकथाकार शंकर पाटील यांची एकुलती एक कादंबरी १९६४ मध्ये प्रसिद्धी झाली. तिचे लेखन १९६२-६३ मध्ये झालेले असावे. एक वर्षभर त्यांनी केवळ या कादंबरीच्या लेखनासाठी दिले. १९४७ पासून पाटील यांचे कथालेखनचालू होते. १९६२ मध्ये मुंबई मराठी ग्रंथसंग्रहालयाने कादंबरीसारख्या लेखनप्रकल्पासाठी एक अभ्यासवृत्ती देऊ केली होती. पाटील यांनी पाठवलेली कादंबरीची रुपरेखा संबंधित समितीला आकर्षक वाटली आणि दरमहा मिळणाऱ्या विशिष्ट रकमेमुळे वर्षभर त्यांनी या कादंबरीच्या लेखनासाठी दिले. परीक्षक समितीचे अध्यक्ष अनंत काणेकर यांनी ‘टारफुला’ ही कादंबरी वैशिष्ट्यपूर्ण असल्याचे त्यावेळी नमूद केले आहे. या कादंबरीचे तीन भाग आहेत. त्यामुळे काही समीक्षकांनी तीन लघुकादंबऱ्यांचा संग्रह असेही तिचे स्वरूप जाणवल्याचे म्हटले आहे; तर काही जणांनी या तीन स्वतंत्र कथा आहेत असे म्हटले. कोल्हापूरजवळच्या एका खेड्यातील सत्ताचक्राचे एक आवर्तन ही कादंबरी प्रकट करते. कादंबरीच्या पहिल्या भागात गावचे सुभानराव पाटील अचानक मृत्यू पावतात. गावकऱ्यांवर आणि आजूबाजूला दरोडेखोरी करणाऱ्या चोर-दरोडखोरांच्या टोळ्यांवर त्यांचा चांगला वचक असतो. त्यामुळे खिंडीपलीकडे चोऱ्याचपाट्या होत असल्या तरी गावात कधी घडफोडी झालेली नसते किंवा रानातल्या पिकाला धक्का लागलेला नसतो. डोंगरावरचा फरारी माणूस या गावात कधी येत नसे; जर कधीमधी अगतिकपणे आलाच तर पाटील त्याची नड भागवत; त्याला खाऊपिऊ घालत. पोलिसापर्यंत तक्रार कधी जात नसे. सुभानराव पाटलांना हे गुन्हेगारही मान देत. मुजरा करीत. सुभानरावांना मुलबाळ नसते. दत्तक घेण्याचा त्यांचा विचार असतो. परंतु तो घेण्याआधीच त्यांना मरण येते. पाटलीणबाई हताश होतात. भाऊबंद आपलेच पोर दत्तक घ्यावे म्हणून डावपेच खेळत राहतात. गायकवाड आणि केरुनाना पवार हे पिढीजात वैरी-पाटीलकी मिळवण्यासाठी एकमेकांवर कुरघोडी करू पाहतात. ‘गायकवाड घराण्यातलाच दत्तक आला पायजे, नाहीतर खेळ झाला म्हणून समजा. सगळाच इस्फोट होतोय बघा असे पाटलांचे विश्वासू दफ्तरदार आबा कुलकर्णी यांना आडदांड पिऱ्या सांगतो. या पिऱ्याच्या नावावर पाचसहा खून आणि दहाबारा दरोडे होते. गेली पाच-सात वर्षे तो फरारीच असतो. पाटलीणबार्इंच्या कानावर हे प्रकरण टाकल्यावर पाटलीणबाई म्हणतात, ‘‘माझ्या मनात तर भावाच्या पोराला दत्तक घ्यावं असा विचार आहे.’’ शंभर आखणी चिरेबंदी वाडा, काळा करंद, मऊ लोण्यासारखी मातीची दोन अडीचशे एकर जमीन, बांधीव विहिरी, तळाला झरे... कोणालाही ह्याचा मोह पडणारच. गावातले वातावरण थोडे निवळावे, तोवर सहा महिने तीर्थयात्रा करावी असं पाटलीणबाई ठरवतात; त्यावेळी धुरपा म्हारणीच्या लेकीला रातोरात पळवल्याची बातमी येते. ते प्रकरण हाताळणे ही पाटलीणबाईच्या अखत्यारीतली गोष्ट नसते. त्या तशाच तीर्थयात्रेला जातात. आबा कुलकर्णीकडे सर्व लोक न्यायासाठी बघतात. पण ते स्वत: वचकून असतात. त्यांची बायको लक्ष्मीबाई आणि दोन मुले - आपल्या जीवाला धोका आहे म्हणून हवालदिल होतात. तशातच खिंडीत लूटमार सुरू होते. शिवा कुंभार आणि त्याचा लेक बाजारहाट करून परत येत असताना त्यांना खिंडीत लुटण्यात येते. गाडीच्या बैलाला पळवण्यात आले. त्या दोघा बापलेकांना भरपूर मारपीट केली जाते. इकडे देसाई अण्णाच्या रानातला एक आराभर मकाच कुणी काढून नेतो. पाटील होते तेव्हा असे काही घडत नव्हते. गावात पोलीस येतात. ते शंभर अंडी, दहा कोंबड्या, दोन पोती गहू, एक जळणाची गाडी साहेबांसाठी मागतात. जमवाजमव करताना आबांची दमछाक होते. लक्ष्मीबाई म्हणते. आज गावची शिरकाई माझ्या स्वप्नात आली... म्हणाली. अंग माझी खणानारळानं ओटी भर... कधी भरू या?’ पाटलीणबाई आबा कुलकर्णी यांना सांगतात, ‘मी उद्या सकाळीच भावाकडं जाते... दत्तक घ्यायचा विचार केलाय... दत्तकविधान कोल्हापुरलाच करायचा बेत आहे,’ बाई गाव सोडून जातात. आबांनाही ते गाव सोडून जावंसं वाटतं. तिथे आपल्या जीवाला धोका आहे. पण आपण गाव सोडलं तर पाटलाची जमीन, शेत लोक बळकवून बघतील अशी भीतीही त्यांना वाटते. बंदूकधारी पोलिसांना घेऊन फौजदार मंडलिक गावात येतात, आबांना फ़ैलावर घेतात, कुलकर्णी गावात बसून काय हजाम ती करता, की गोल्फ खेळता?’ आबा कुलकर्णी यांच्याशी अशा गुर्मीत किंवा अशा तिरसट भाषेत आजवर कोणी बोललेले नसते.... त्या अपमानाने ते अस्वस्थ होतात... आपला आत्मविश्वास गमावून बसतात... आजारी पडतात. विरक्त होतात. गावाची चिंता... आपल्या मागे गावचे काय होणार? पुढं हे ओझं कोण घेणार असा प्रश्न त्यांना पडतो. सुभानराव पाटील आणि आबा कुलकर्णी या दोघांच्या निर्वाणाने गावातील दरार संपतो. जो तो आपलाच हेका पुढे चालवतो. पाटलांच्या शेतातला काही भाग दाजीबा गायकवाड तर काही भाग केरुनाना पवार बळकावतात. इनामकीची जमीन खाणारे सनदीही चावडीत बसेनासे होतात. गावातील सत्तासंघर्ष तीव्र होतो. गावचे हेडमास्तर म्हणतात, नवी विटी नवं राज्य. येतील ते दिवस बघत राहयचे. दादा चव्हाण आल्या आल्या घोड्यावर बसून गावचा फेरफटका करतात. एकेकाला फ़ैलावर घेतात. शिवलिंग तेल्याला म्हणतात लिंगाडी हैस की मांग? बैलाऐवजी घाण्याला म्हस जुंपतोय? ती म्हस सोड आधी... त्या तेल्यालाच घाण्याला जुंपून घाणा चालवायला लावतात. त्याच्या पाठीवर चाबूक ओढतात. तो आई आई म्हणून ओरडतो. दादा चव्हाण म्हणतात, मग. म्हाद्या कोळ्याला दादा चव्हाण चाबकानं बडवून विचारतात, पिऱ्या कुठं हाय? त्या दाजीबा गायकवाडाचं आन तुझं लई गळतयं व्हय रे? पाटलाच्या रानात घुसला होतास नाही का? म्हाद्या वठणीवर येतो, मला वचन द्या... खरं सांगतो... आज खोताचं वऱ्हाड जाणार आहे. त्ये लुटायचा घाट घातलाय पिऱ्यानं. तो ऐतवारी तानूकडं येणार हाय. पाटलाचा खूनबी करायचं ठरलंय. मंडलिक फौजदारांना ही बातमी कळवण्यात येते. अशाप्रकारे दादा चव्हाण गावावर आपला दरारा प्रस्थापित करतात. एक दिवस त्यांचा धाकटा मुलगा संभाजी वाड्यावर ओरडत ओरडत येतो. दादा, आबांचा खून झाला हो. गाव पुन्हा एकदा भरडून निघतं. केरुनाना व दाजीबा पुन्हा आरोपी म्हणून तुरुंगात जातात. तालमीतली पोरं ढाण्या वाघागत गावात फिरू लागतात, दादा निर्धास्त होतात. दसऱ्याला पाटलीणबाई वाड्यात येतात. दत्तक मुलगाही बरोबर असतो. वाड्याला नवी कळा येते. दादा पाटील हे आपले स्थान टिकवण्यासाठी गावातील ज्या पोरांना पैलवानकी करायला लावतात, ती पोरेच त्यांच्या विरोधी संघटित होतात असे तिसऱ्या भागात दाखवले आहे. दाजीबा गायकवाड आणि केरुनाना पवार या पिढीजात वैऱ्यांना पाटील एकत्र आणू पाहतात. परंतु ते शक्य नसते. या दोहोंना एकत्र आणण्याचा प्रयत्नात दादा पाटील हे सर्वांच्याच मर्जीतून उतरतात. केरुनानाचा खून होतो. दाजीबा फरार होतो. ही तरुण पोरे दादा पाटलांनाच त्यांच्या घोड्याचा कान कापून डोकेबाज माणसाने कसे वागावे हे सांगायची गरज नाही असा इशारा देतात. एका परीने संपूर्ण गावच कादंबरीच्या केंद्रस्थानी आहे. सुभानराव पाटील, आबा कुलकर्णी, दाजीबा गायकवाद, केरुनाना पवार, राऊनाना, हिंदुराव गायकवाड या व्यक्ती प्राधान्याने समोर येतात. इतरही व्यक्तींना आपले व्यक्तिमत्त्व प्रकट व्हावे अशाप्रकारे चितारण्यात आले आहे. कादंबरीचा दुसरा व तिसरा विभागच तेवढा लक्षात घेतला तर बदली पाटील म्हणून आलेल्या दादा चव्हाणांनी आपला दरारा प्रस्थापित करणे आणि त्यांच्या सत्तेला तडे जाणाऱ्या घटनांमुळेही त्याचे आसनही डळमळीत होणे असे सूत्र सांगता येईल. सत्ता मिळवणे आणि त्या सत्तेच्या बळावर आपणच निर्माण केलेल्या तरुण कार्यकर्त्यांकडून आपल्या सत्तेला आव्हान मिळणे, असा हा प्रवास आहे. संघर्षाचे स्वरूप बदलत जाते. आजचे शत्रू उद्या मित्र होतात. मित्र असतात ते विरोधात जातात. प्रत्येकाचे हितसंबंध वेगवेगळे असतात. एका खेड्याच्या संदर्भात हे सत्ताचक्र कसे काम करते हे शंकर पाटील हे या कादंबरीत दाखवतात. टारफुला हे प्रतीक सत्तेला आव्हान देणाऱ्या तरुण मंडळीचे आहे तसेच ते गावाचे अस्तित्व धोक्यात आणणाऱ्या सत्तासंघर्षाचेही प्रतीक आहे असे म्हणता येईल. सत्तासंघर्षात आबा कुलकर्णी किंवा राऊनाना यांच्यासारख्या सत्प्रवृत्त नीतिमान व्यक्तींना मृत्यूमुखी पडावे लागते; तर सत्तेसाठी हवे ते करण्याची तयारी असणाऱ्यांना मात्र खून-दंगे करूनही आपले वर्चस्व दाखवण्याची संधी पुन्हा पुन्हा मिळत राहते व तग धरून राहता येते असे वास्तव टारफुलामध्ये बघायला मिळते. ‘टारफुला’ची चाळीस वर्षांनंतर निघालेली ही नवी आवृत्ती ग्रामीण जीवनातल्या परिवर्तनाची एक अस्सल झलक प्रकट करते. तिच्यातली पटकथेसारखी दृश्यवार मांडणी आपल्याला गुंतवून ठेवते. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

सरोज काळे

#पुस्तकाचं शीर्षक वाचूनच अस वाटलं की यात काहीतरी वेगळं असेल...म्हनून वाचायला घेतलं ...सुरुवात रावणाच्या युद्धा तील अंताने होते...नंतर फ्लॅशबॅक ने (मराठी शब्द सापडला नाही ) कथा पुढे जाते ...रावण हा राक्षस कुळातील असला तरी महर्षी विश्रवाचा पुत्र आणि मर्षी पुलस्तीचा नातू असल्याने ज्ञानी होता..त्यामुळे युद्धाच्या शेवटी रावण मरणोन्मुख अवस्थेत असताना रामाने लक्ष्मणाला सांगितले की,दशाननाचा शिष्य होऊन त्याच्यापासून ज्ञान प्राप्त करून घे,नाही तर आपला जन्म वाया गेल्या सारखे आहे...त्याच्या बरोबर त्याचे ज्ञान लुप्त झाले तर आपण अपराधी ठरू,त्याचे ज्ञान समग्र मानव जातीला वंदनीय आहे, म्हणून लक्ष्मण रावणाकडे गेला आणि त्याला ज्ञान सांगण्यास सांगितले ,पण रावणाने ज्ञान सांगण्यास नकार दिला,लक्ष्मण परत रामकडे आला तेव्हा रामाने विचारले की,"तू कुठे उभा होतास" लक्ष्मण म्हणाला रावणाच्या चेहर्या जवळ,"नाही ज्ञान घेताना गुरुपदी लिन व्हावे म्हणून तू त्याच्या पायथ्याकडे उभा रहा आणि विनंती कर"त्याप्रमाणे धर्मानुसार लक्ष्मण याने हातात दर्भ घेतला आणि दशननाचा पायथ्याशी उभे राहून ज्ञान देण्याची विनंती केली,तेव्हा रावणाने धर्मनीती,अर्थनीती,आणी राजनीती याबद्दल ज्ञान सांगितले... रावणाची ही दुसरी स्वच्छ बाजू याच पुस्तकात वाचायला मिळाली नाहीतर आपण सीतेला पळविणारा दुष्ट रावणा बद्दल वाचलेले आहे 🌼🌼 #१) #राजनीती हाच मूलभूत सिद्धांत आहे की,जोवर देहात जीव आहे,तोवर शत्रुत्वाचा अंत झाला असे समजणे भोळेपणाचे ठरेल ... कधीही कोणावरही विश्वास ठेवायचा नसतो...हाच राजनीतीचा सर्वात पहिला पाठ आहे...पिता, पुत्र,भ्राता हे एकही नाते विश्वास ठेवण्याजोगे नसते *** #सुग्रीव हा वालीचा भ्राता होता आणि बिभीषण हा रावणाचा,पण दोघानि भावांना दगा देऊन राज्य सिहासन मिळविले.. राजनीतीमध्ये स्वहिता पलीकडे दुसरे काहीच नसते, आणि त्या हिताच्या रक्षणा साठी जे काही केले जाते तोच धर्म तोच न्याय,तीच नीती ठरते 🏵️🏵️ 2)#अर्थनीती श्रीलंका सोन्याची आहे,जेव्हा की रावण राक्षस होता, अधर्म,अन्याय,अनितीचा अवतार होता...पण राम हा न्यायाने वागणारा होता,मग अयोध्या गरीब कशी काय?समृध्दीला काही कारण लागत नाही...लक्ष्मी अति चंचल असते,ती केव्हा कुठे वास करील आणि केव्हा तिथून निघून जाईल हे कोणीच सांगू शकत नाही, लक्ष्मी चंचलतेचे उदाहरण म्हणजे आपल्या बुद्धी कौशल्यामुळे आणि अविश्रांत परिश्रमामुळे लक्ष्मीची प्राप्ती झाली असे जे मानतात ते निव्वळ बुद्धीहीन,गर्विष्ठ असतात ... उलट आपल्या दुर्भाग्यमुळे लक्ष्मी प्राप्त झाली नाही असे म्हणणारे निषफलता झाकण्याचा दुर्बळ आणि निर्बुद्ध प्रयत्न करतात, कोणीही ,कधीही लक्ष्मीचा स्वामी होवू शकणार नाही...देवाच्या संपत्तीचा कुबेर जसा देवलोकच्या कल्याणासाठी वापर करतो,स्वतः त्या संपत्तीचा उपभोग घेत नाही, तसेच समाजातही समृद्धी जपणार्यांनी तिचा विनियोग "बहुजन हिताय , बहुजन सुखाय "या पद्धतीने केला पाहिजे...रावणाने सांगितलेले हे ज्ञान मात्र आत्ताच्या काळात पुरेपूर लागू होते,लंकेने ही नीती अनुसरली होति म्हणून लंका सोन्याची होती 🌷🌷 #रावणाचे हे ज्ञान लक्ष्मणाच्या कल्पने पलीकडचे अतर्क्य होते, रावण महान योद्धा होता, शिवभक्त होता, लंकेत रोज प्रभातकाली यज्ञवेदीमध्ये मंत्रोच्चारासह आहुती दिली जात असे *** १)#तिसरे ज्ञान धर्मनीती -निर्भेळ असा धर्म आजपर्यंत कोणाला उपलब्ध झाला नाही,स्वतःचा प्रत्येक हेतू न्याय्य ठरविण्यासाठी आणि व्यापक जनसवर्धन मिळवण्यासाठी समर्थ माणूस धर्माचा आश्रय घेत असतो,धर्माचा अर्थ केवळ एकच, माझ्या कार्यात ज्यावेळी मला हे साहाय्यभूत ठरेल त्याचे समर्थन शोधून काढणे म्हणजे धर्म। 💐💐 #४)#मनुष्यनीती एक व्यक्ती एकाच माणसाशी एकदा जसा व्यवहार करते,ती दुसऱ्या वेळीही अगदी तसाच व्यवहार करेल असे मानणे व्यर्थ आहे,येथे कोणी कोणाचा स्वजन नाही. खरे तर माणूस स्वतःही स्वतःला ओळखू शकत नाही...आपण सदैव एकाच प्रकारचे वर्तन करू असे कोणीच ठामपणे सांगू शकत नाही ही झाली मनुष्यनीती 🌸🌸 #सुमाली हा राक्षस कुळातील होता त्याने विश्वकर्मा कडून सोन्याची लंका तयार करून घेतली ,परंतु देवांना ते आवडले नाही,त्यांनी लंकेवर स्वारी करून ती उध्वस्त केली,सुमाली वनात राहायला लागला,तेव्हा वनात फिरत असताना त्यांना महर्षी विश्रवा यांचा आश्रम दिसला,आपल्या मुली साठी हे योग्य वर आहेत असा त्यांचा मनात विचार आला,त्यांची मुलगी केकसी हिने विश्रवाना विनांती केल्यावरून त्यांनी तिच्याशी विवाह केला...त्यांची पहिली पत्नी देववर्णीचा पुत्र वैश्रव ण होता,आता केकसी पासून त्यांना एक मुलगा झाला...तो जन्मला तेव्हा त्याच्या बारशाच्या दिवशी महाराणी चित्रदेवी भेटायला आली, तिच्या गळ्यात नवरत्नजडीत हार होता तो तीने बाळाच्या गळ्यात घातला,त्याक्षणी त्या रत्नांची प्रभा बाळाच्या मुखावर पडून प्रत्येक रत्नांचे रंगीबेरंगी प्रतिबिंब दिसू लागले...बाळाची जणू एक ऐवजी दहा मुखे असावीत असा संभ्रम निर्माण झाला ...नऊ प्रतिबिंबाच्या मध्यभागी त्याचा स्वतःचा मोहक असा चेहरा असावा असे भासत होते म्हणून त्या बाळाचे नाव दशानन ठेवण्यात आले 🌼🌼 #वैश्रवन हा पुलस्तीकडे ज्ञान घेऊन आल्यावर त्याच्या मुखावर तेज दिसायला लागले,हे पाहून दशाननाच्या मनात वादळ उठले, परंतू दशननाने पिता विश्रवा कडून ज्ञान संपादन केले होते,पण त्यावर त्याचे समाधान झाले नव्हते, दशाननाला दोन भाऊ कुंभकर्ण आणि बिभीषण आणि बहीण शूर्पणखा हे होते 🌹🌹 #विश्रवाणे लंका वैश्रवनाला दिली पण ती अन्याय समजून दशननाने ती परत घेतली,कारण त्याचे आजोबा सुमाली याने लंकेची निर्मिती केली होती,ती दशाननाने हस्तगत केली,ज्या नितिशून्य व्यवस्थेने हे वर्णभेद निर्माण केले त्या वर्णभेदा विरुद्ध मीही आता निव्वळ पाशवी बळाचाच वापर करेन, न्याय,नीती,धर्म केवळ शस्त्र बळानेच प्रस्थपित होणार असतील तर मीही पाशवी बळाचाच वापर करीन ,भ्रष्ट मापदंड प्रमाण मानणाऱ्या एकूण एकाला त्यांच्या भाषेत प्रत्युत्तर द्यायला मी मागेपुढे पाहणार नाही ,त्यासाठीच मी कटिबद्ध आहे असा दशाननाचा निर्णय झाला ** #तो राजांचा पराभव करीत सुटला पराजित राजांना आपले दास्य स्वीकारायला लावण्यात त्याला धन्यता वाटू लागली,ऋषींच्या यज्ञात जाऊन तिथे विध्वंस करणे यात त्याला समाधान वाटायला लागले, त्यातच वनात असताना शूर्पणखाने रामाकडे लग्नाची मागणी केली, त्याला नकार मिळताच ती चिडली लक्ष्मणाने रागाने तिचे नाक,कान कापून पाठवले,त्याचा राग येऊन ती रावणाकडे गेली व रामाचा सूड म्हणून त्याने कपटाने सीताहरण केले...रामाने सुग्रीव,बिभीषण व इतर वानर यांच्या मदतीने लंकेवर हल्ला केला आणि पापी रावणाचा वध करून सीतेची सुटका केली , तिने अग्निपरीक्षा दिली परंतु रामाचे मन शांत नव्हते...तेव्हा ते ऋषी वाशिष्ठकडे गेले व त्याचे कारण विचारले,ते म्हणाले "रामा तू म्हणालास त्याप्रमाणे तू केलेला रावनवध म्हणजे अधर्माशी, अनितीशी दिलेला लढा होता,लोक एव्हढेच समजतात की,आपली पत्नी परत मिळविण्यासाठी रामाने हजारो सैनिकांचे प्राण घेतले. परंतू हे पूर्ण सत्य नाही,याची तू लोकांना प्रचिती आणून दे,त्यासाठी तुला सीतेचा त्याग करावा लागेल, त्या प्रमाणे लक्ष्मण सीतेला वनात सोडून आला 💐💐 #पण लक्ष्मणाला तो आपला अपराध वाटला,आणि त्याने शरयू नदीत आपला देह अर्पण केला आणि त्यानंतर रामाने सुद्धा शरयू नदीत आपला देह अर्पण करून आपले अवतार कार्य संपविले ...Read more

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
ASHUTOSH DIWAN

-"फोर सीझन्स ही कादंबरी वाचून संपली.अलिकडे वाचलेली ही मला सर्वात जास्त आवडलेली कादंबरी आहे. मानवी मनाचे(मुलगी-स्त्री जास्त करुन)खोल गुंते उलगडण्याचा यात एक बय्रापैकी यशस्वी प्रयत्न केला आहे. निसर्गाची,व चित्रकलेची वर्णने यात या कादंबरीचा एक आशयाची रज या अर्थाने जैव भाग म्हणून आहेत.इतर वेळा दिसतात तशी उपयोगी ठिगळे म्हणून येत नाहीत. पर्यावरण संवर्धन(व त्याची नितांत गरज) व मानवी जगण्याच्या गरजा(व गरजा बनत चाललेल्या सुखसोयी) यांच्यातील संघर्ष व त्याच्या अपरिहार्य पणाचे आयाम ही कादंबरी बय्राच प्रमाणात शोधू पाहते. निसर्गाच्या सानिद्ध्यात एकरूप होऊन जगण्याने आयुष्यांच्या अवघड प्रश्नांची उकल होण्याचा मार्ग सापडतो,आपण वास्तवाला उघड्या डोळ्यांनी व खुल्या मनाने सामोरे जातो असे सुचवले जाते. ही एक बय्रापैकी काॅन्शसली,कसब वापरुन रचलेली कादंबरी आहे.मानसीक प्रक्रीयांचा खोल अनुभव शारिरीक वर्णनातून(म्हणजे नुसत्या मनुष्य शरिराच्या नव्हे,दृश्य ज्ञानेंद्रियांना कळणाय्रा)पोचवण्याची त्यांची क्षमता प्रचंड आहे.इतकी प्रचंड मनस्वीता कशी अशी काठावर उभारुन वर्णता येते याचा विस्मय वाटतो. अश्या अनेकच गोष्टी आहेत.सगळ्या लिहत नाही.आपल्या आपण प्रत्यय घेतल्यास नवेनवेच कोणाकोकोणाला दिसेल. एकंदरीत फारच वाचनीय व महत्वाची कादंबरी आहे हे नक्की. जाता जाता काही त्रूटी वाटल्या पण त्या अगदीच नगण्य आहेत. मागे माझे अत्यंत आवडते लेखक मकरंद साठे यांना मी एक पत्र लिहून,काय तुमची यमू?,स्टाॅकींग करणाय्रा बाईला कटवायला “बाई”कडे जायचे हा उपाय!वगैरे विचारले.त्यांनी पत्र लिहीले की तुम्ही गोष्ट पाहताय.त्यामागचा आशय विचारात घ्या.खरे आहे(म्हणजे असावे).या कादंबरीची गोष्टही कोणाला कमी वाटू शकेल. थोडी रिपीटीशन जाणवत राहते.समजा सरकारी यंत्रणांची अनास्था वगैरे. शेवटच्या वीसएक पानात सगळे थोड्या प्रयत्नाने गुंडाळल्यासारखे वाटते.ते कदाचीत थोडे आधी स्पेस करुन शेवटचा फोकस थोडा जास्त शार्प करता आला असता.निरवानिरवीची कुरतड फार प्रतिकात्मक वाटते(विहान).वगैरे. सारांश-एकतर आपल्या खास मराठी भावनादी गोष्टी दुसय्रा भाषेत अनुवादीत करता येतच नाहीत.मुद्दाम दुसय्रा भाषेत लिहीणारे आपले एक्झाॅटीक शो करुन विकण्याच्या प्राथमिक भानगडीत असतात.आणी वर आपल्याकडे मराठी इंग्रजी अनुवाद कला नाहीच.या कादंबरीचा चांगला इंग्रजी अनुवाद बुकर साठी शाॅर्टलीस्ट तरी नक्की होईल असे वाटत राहते. ...Read more