* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
Quantity
THIS NOVEL IS BASED ON THE EPIC MAHABHARATA BY MAHARISHI VYAS. ALL THE CHARACTERS IN THIS ARE DIVINE YET EACH REMEMBERS BEING HUMAN. THEY ALL HAVE THEIR FEET SET FIRMLY ON THIS SOIL. EACH ONE FACES LIFE DIFFERENTLY. EACH ONE STRUGGLES THROUGHOUT. EACH ONE HAS A DIFFERENT PERSONALITY. EACH ONE POSSESSES DIFFERENT INITIATIVES AND EACH ONE FACES DIFFERENT DESTINY. ALONG WITH THIS, WE SEE VARIOUS DIVINE MIRACLES, CURSES AND BLESSINGS. THIS STORY TAKES US TO LEVELS DIFFERENT THAN THAT OF A HUMAN. DR. S. L. BHAIRAPPA THE LEADING NOVELIST, THE PHILOSOPHER FROM KARNATAKA HAS TRIED TO GIVE A MEANING TO ALL THESE MARVELS, THESE CURSES AND BLESSINGS. HE REVEALS THE CHARACTERS HIDDEN BENEATH THEM. HE PICTURES THEM DIFFERENTLY IN THE LIGHT OF MODERN HUMAN SCIENCES, SOCIAL CONCEPTS GIVING THEM A NEW MEANING, PERSONALITY, MAKING THEM UNIQUE AND SENSATIONAL.
व्यासरचित महाभारतातील आभाळाएवढ्या उंचीची पात्रे; परंतु सगळ्यांचे पाय मातीचे. अवघी जीवनमूल्ये कसोटीला लावणारे समरप्रसंग. संघर्ष. प्रत्येकाचे व्यक्तिमत्त्व वेगळे. प्रत्येकाच्या प्रेरणा वेगळ्या. प्रत्येकाचे प्राक्तनही वेगळे. त्याचबरोबर अनेक चमत्कार; दैवी शाप; दैवी वर. मानवी पातळीपेक्षा वेगळ्या पातळीवर जाणारे कथानक. कर्नाटकमधील अग्रगण्य कादंबरीकार तत्त्वचिंतक डॉ. एस.एल. भैरप्पा यांनी या चमत्कारांच्या, शापांच्या आणि वरदानांच्या भरभक्कम पडद्याआड लपलेल्या माणसांचा शोध घेतला. आधुनिक मानववंशशास्त्रीय, समाजशास्त्रीय, संकल्पनांच्या प्रकाशझोतात महाभारतातल्या व्यक्तिरेखांच्या वर्तनाची संगती लावली. त्यामुळेच पर्व ही महाभारताची एक विलक्षण प्रत्ययकारी अनुभूती देणारी कलाकृती ठरली. तशीच खळबळजनकही. त्या महाकादंबरीचा हा रसपूर्ण मराठी अनुवाद. सहजसुंदर.
म.सा.प.-स.ह.मोडक पुरस्कार १९९२
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#TADA #DR.S.L.BHYRAPPA #UMAKULKARNI #PARV #VANSHVRUKSHA #KAATH #AAVARAN #20JULY1931 #MANDRA #SAKSHI #UTTARKAND
Customer Reviews
  • Rating StarVeerashri Vaidya - Karandikar

    #पर्व #डॉ_एस_एल_भैरप्पा दैवी चमत्कार , शाप , वर या महाभारतातील गोष्टीना फाटा देत त्यावेळी घडलेल्या घटना , प्रसंग ,परिस्थिती त्याचा वस्तूनिष्ठ अर्थ लावून डॉ भैरप्पा यांनी `पर्व` लिहिले आहे आहे. महत्वाच्या मुख्य पात्रांना माणूस म्हणून मांडले आहे.यासाठी महाभारतातील प्रसंग जिथे जिथे घडले तिथे त्यांनी भेटी दिल्या. अनेक अपरिचित रूढी, परंपरा त्यांना दिसून आल्या ,ज्या महाभारत कालीन जीवनात होत्या. कादंबरीमागील लेखकाचा अभ्यास ,तर्कसुसंगत विश्लेषण अगदी प्रस्तावनेपासून दिसून येते. मूळ महाभारत फार परखड आहे ,ते कोणाचेच गुण -दोष लपवत नाही, अगदी भगवान श्रीकृष्णाचे सुद्धा. व्यासांनी सगळ्या पात्रांबद्दल तटस्थपणे लिहिले आहे. ज्ञानपीठ पुरस्काराने सन्मानित डॉ भैरप्पांनीही नेमका हाच तटस्थपणा कादंबरीतही कायम ठेवला आहे. कोणत्याही एकाच व्यक्तीवरचे लिखाण म्हणजे त्याच्या दृष्टीकोनातून पूर्ण महाभारत बघण्यासारखे होते. यातून त्या पात्राबद्दल गुणांचे उदात्तीकरण आणि त्यामुळे दोष झाकोळणे हे होतेच , पण समग्र वाचले तर कळते महाभारत ग्रे शेड चे आहे , प्रत्येकाचे गुण-दोष असणारे. `पर्व ` ने ही हेच सूत्र कायम राखले आहे. महाभारताच्या व्यक्तिरेखांबाहेर जाणारी वेगळी अशी कोणीही व्यक्ती नाही असे म्हणतात. अगदी खरे आहे. महाभारत हे चिरंतन आहे. आपण सगळेच दैनंदिन आयुष्यात त्यातले कुठले ना कुठले पात्र जगत किंवा वठवत असतो. कधी भीष्म , कधी धृतराष्ट्र तर कधी कृष्ण सुद्धा ! पात्र चांगले किंवा वाईट असं न बघता, ते जे वागले , त्यांनी जे निर्णय घेतले - त्याचे परिणाम कसे झाले ? आपल्याला त्यांच्याकडून अपेक्षित असलेले असे योग्य निर्णय कोणते होते ? तसे योग्य निर्णय आपण दैनंदिन आयुष्यात वेळ आली तर घेतो का ? , घेऊ शकतो का ? याचे चिंतन हेच त्यातून हाती येणारे सार आहे असे मला वाटते . हे नाही जमलं तरी किमान, परीक्षण करून वागणें हे आपल्या हाती नक्कीच आहे. उमा कुलकर्णी यांच्या उत्तम अनुवादामुळे मराठी भाषेत `पर्व` आपल्यापर्यन्त नेमकेपणाने पोहोचले आहे. महाभारत काळे वा पांढरे नाही तर ग्रे शेड चे आहे. म्हणजे कुठलीच व्यक्ती पूर्ण चांगली किंवा पूर्ण वाईट नाहीये त्यात. दुर्दैवाने आपल्याला वाचताना पचत नाही ते. एकच रंग बघायला आणि समजायला सोपा असतो. म्हणूनही काहींना `पर्व ` रुचत नाही. © वीरश्री वैद्य - करंदीकर ...Read more

  • Rating StarSAPTAHIK SAKAL 22-02-2020

    भैरप्पांची ‘पर्व’ कादंबरी मराठीत उशिरा आली. कादंबरी असूनही महाभारतातल्या सर्व अद्भुत घटना भैरप्पांनी तर्काच्या चौकटीत बसवल्या आहेत. ज्योतिष्यांनी वर्तवलेले कंसवधाचे भाकीत, जरासंधवध, जयद्रथाला ठार करताना सूर्यास्ताचा आभास आणि इतर सर्व. यात द्रोणाचार्यएकलव्य आणि परशुराम-कर्ण यांचे संबंध चक्क सौहार्दाचे दाखवले आहेत. जरासंधाला कृष्ण ‘थोडा सुंदर, पण विलक्षण आकर्षक चेहरा’ असा दिसतो! अनेक फ्लॅशबॅक्स असूनही कादंबरी रटाळ होत नाही. शेवटच्या प्रकरणात युद्धाचे भीषण परिणाम आणि नैसर्गिक आपत्ती सामोऱ्या येतात. -विजय तरवडे ...Read more

  • Rating StarNEHA PRADIP JOSHI

    साधारण ८००-९०० पानांचं पुस्तक, महाभारत हा विषय आणि भैरप्पा यांच्यासारखे मला नवे असणारे लेखक त्यामुळे हा वाचनाचा अनुभव माझ्यासाठी खूपच संस्मरणीय ( शुद्ध मराठीत memorable), होता. महाभारत आणि त्यातली विविध पात्रे यांच्यावर शतकानुशतके महानतेची, उदात्ततेच इतकी पुटं चढवलेली आहेत, की खूपदा त्यांच्या या स्वरूपाचा दुसरा असा काही पैलू असू शकतो, हे मान्य करणं आपल्यासाठी कठीण होउन जातं. लेखकाने या पात्रांवर चढविलेला हा महानतेचा सारा साजसरंजाम उतरवून केवळ तुमच्या आमच्यासारखी माणसं म्हणून त्यांना आपल्यासमोर आणलं आहे म्हणूनच मला या पुस्तकाचा इतिहास अजिबात ठाऊक नसला तरी,जेव्हा हे पुस्तक पहिल्यांदा प्रकाशित झालं असेल तेव्हा नक्कीच विवादास्पद ठरलं असेल असा अंदाज आहे. महाभारतातील अगदी महत्वाची पात्रं म्हणून नेहमी अर्जुन, द्रौपदी, कुंती, कर्ण, कृष्ण आपल्यासमोर येतात. पण या पुस्तकात लेखकाने एक वेगळं लेखन तंत्र वापरलं आहे. . सुरुवात मद्राराजा शल्य याच्या मनात असणाऱ्या कौरव पांडवांपैकी नेमकी कोणाची बाजू धर्माला धरून आहे, या प्रश्नापासून होते. क़्वचितच एक मुख्य नायक म्हणून पुढे आलेला भीम इथे जास्त प्रभावीपणे समोर येतो.कौरव पांडवांच्या युद्धात सहकार्य मिळावं म्हणून भीम आपली प्रथम पत्नी सालकटंकटी उर्फ हिडिंबा आणि मुलगा घटोत्कच यांच्याकडे चालला आहे. तिकडे विदुराच्या घरी कुंती आपल्या मुलांच्या जन्माची कहाणी आठवते आहे. पहिला धक्का मला कर्ण आणि पांडवांच्या जन्मकहाणीचा भाग वाचताना मिळाला. महर्षी दुर्वास साधना करायला आले असताना राजा कुंतिभोज याने आपली कन्या कुंती हिला त्यांच्या सेवेसाठी नियुक्त केले. आणि तिच्या या सेवेवर प्रसन्न होऊन महर्षी दुर्वासांपासून तिला झालेला कानीन पुत्र म्हणजे कर्ण, तर हिमालयाच्या पायथ्याशी आर्य संस्कृतीशी साधर्म्य असणाऱ्या दुसऱ्या समाजातील यमधर्म, मरुत, देवाजनांचा प्रमुख इंद्र, देववैद्य यांचे आणि कुंतीचे मुलगे अनुक्रमे युधिष्ठिर, भीम, अर्जुन आणि माद्रीचे नकुल सहदेव असा संदर्भ देण्यात आला आहे. तीच गोष्ट कौरवांची. शंभर कौरव हा कायम एक आश्चर्याचा, त्याहीपेक्षा जास्त चेष्टेचा विषय बनून राहिला आहे. पण यातील केवळ १४ पुत्र आणि दु:शला ही गांधारीची अपत्यं तर बाकी धृतराष्ट्र याचे अनेक दास्यांपासून झालेले दासीपुत्र असे नमूद केले आहे. एरव्ही ज्यांच्याकडे कोणाचंही लक्ष जाणार नाही असे व्यास पुत्र विदुर, धृतराष्ट्र याचा एक सामान्य पण सारासार विचार करून पांडवांची बाजू न्यायाची आहे अशी ठाम भूमिका घेऊन पांडवांसाठी लढणारा दासीपुत्र युयुत्सू, श्रीकृष्णाचं महानत्व अंधपणे न स्वीकारता प्रत्यक्ष तपासून पाहून कृष्णाची बाजू मांडणारा युयुधान अशी अनेक पात्रं ही कथा पुढे घेऊन जातात. लेखकाने कोणीच महान म्हणून घोषित करून त्याचं पात्र रंगवलेले नाही. कुंती, गांधारी, द्रौपदी, कर्ण ,भीष्म, द्रोण, बलराम इतकेच नव्हे तर श्रीकृष्ण, वेदव्यास सामान्य माणूस म्हणूनच डोळ्यापुढे येतात. पाच पांडवांची पत्नी असणारी द्रौपदी आपल्या मनाचं एकाकीपण व्यक्त करते. भीम त्याचं पहिलं प्रेम आणि पहिली पत्नी हिडिंबा हिला अनेक वर्ष भेटला नाही, तसाच विसरलाही नाही. अर्जुन अत्यंत स्वमग्न पण कृष्णावर त्याचा पूर्ण विश्वास आहे, युधिष्ठिर नावालाच थोरला आणि फक्त प्रथम पदाच्या मानाच्या धुंदीत, नकुल सहदेव दोन्ही बाकी तिघांची एक पडछाया, कर्ण कर्तबगार आणि समस्त सुत कुळाचा अभिमान असलेला एक मानी आणि कर्तव्यदक्ष राजा, दुर्योधन सिंहासनाच्या प्रेमात, युधिष्ठिर पुत्रप्रेमात आंधळा, कुंती आपल्या संस्कारांनी, मायेने, आणि धाकाने मुलांची आयुष्य घडवणारी आई, बलराम थोरला, द्वारकेचा राजा पण कृष्णावर सतत चिडलेला आणि मत्सराने जळणारा भाऊ आणि कृष्ण कितीही सामान्य माणूस म्हणून रेखाटायचा ठरवला तरीही एक महापुरुष म्हणून आपल्यासमोर येतो. भावाचा सारा राग सहन करणारा, यादवांचं स्वतंत्र राज्य उभा करणारा, नरकासुराच्या तावडीतून सोडवून आणलेल्या १६१०० स्त्रियांना आपल्या नावाचं कुंकू लावून समाजात उजळ माथ्याने जगण्याचा अधिकार देणारा, जरासंधाशी झालेल्या युद्धात मथुरा सोडून निघून गेल्यामुळे मिळालेली कुचेष्टेने दिलेली ` रणछोडराया` ही पदवीही मानाने मिरवणारा, पांडवांचा आधारस्तंभ असणारा कृष्ण आपल्या मनात घर करून जातो. कोणे एकेकाळी ज्याला जन्म देऊन वाऱ्यावर सोडून दिलं त्या कर्णाकडे पांडवांसाठी अभय मागणारी कुंती त्याच कर्णाने आपलं सगळं रक्त सांडून मातृऋण चुकवलं, यामुळे शोकविव्हल होउन युद्धभूमीवर जाऊन त्यांचं प्रेत कवटाळते, आपल्या पाच पुत्रांच्या मृत्यूचा बदला घ्यायला पांडवांपैकी कोणीच पुढे का आलं नाही असा सरळ सरळ जाब विचारणारी द्रौपदी या महान युद्धाचा विफलतेने भरलेला उत्तर भाग स्पष्ट करतात.आर्य संस्कृती, धर्माचं रक्षण करायला कौरवांच्या बाजूने प्रथम युद्धात उतरलेल्या शल्यराजाची स्वतःची नात राजकन्या हिरण्यवती सुद्धा त्यांचे पिढीजात शत्रू असणाऱ्या नाग समाजाच्या प्रमुखाशी प्रेमविवाह करते. ही विफलता ना राजा झालेल्या युधिष्ठिराला चुकली, ना हिडिंबेला आणि तिच्या संपूर्ण परिवाराला गमावलेल्या भीमाला चुकली. ज्ञानाचे अधिकारी असा ज्यांचा लौकिक त्या वेदव्यासांनाही युद्धकाळात आपला आश्रम सक्तीने सोडावा लागला, हस्तीनापुरचा राजा असूनही धृतराष्ट्राला पाण्याची, दोन वेळच्या भोजनाची सुद्धा भ्रांत पडली. हा केवळ सत्तेचा नव्हे, तर परस्परविरोधी मूल्यांचा, आर्य आणि अनार्य संस्कृतीतील संघर्ष आहे. म्हणून माझ्या मते, महाभारतावरील एस. एल. भैरप्पा लिखित पर्व हे शब्दचित्र म्हणजे एकूणच एक महान पण आतून अनेक ठिकाणी पोकळ असलेले मानवाच्या जीवनाचे भव्य शिल्प ! ...Read more

  • Rating StarVishwas Sanap

    महाभारताकडे पहाण्याचा दृष्टिकोन बदलून टाकणारी कादंबरी तसेच महाभारतातील कोणत्याही चरीञाचे उदात्तीकरण टाळून केलेले लेखन म्हणजे महान लेखक ""एस.एल.भैरप्पा यांची आणि सौ उमा कुलकर्णी"" यांनी मराठीत अनुवादीत केलेली कलाकृती म्हणजे "पर्व"... आभाळाएवढी ऊंचीगाठलेले महाभारतातील एक एक पाञ, प्रत्येकाचे व्यक्तिमत्त्व भिन्न, प्रत्येकाचे प्राक्तन वेगळे, जीवनातील प्रत्येकाचे कसोटीमुल्य वेगवेगळे, मानवी पातळीपेक्षा वेगळ्या पातळीवर जाणारे कथानक... चमत्कारांच्या, शापांच्या आणि वरदानांच्या पडद्याआड लपलेल्या महाभारतातील पाञांचा शोध लावण्याचे कार्य भैरप्पा यांनी पर्वच्या माध्यमातून लीलया पार पाडलेले वाचावयास मिळते... आधुनिक मानववंशशास्ञीय, समाजशास्त्रीय संकल्पनांच्या प्रकाशझोतात महाभारतातल्या व्यक्तिरेखांच्या वर्तनाची संगती लावली त्यामुळेच पर्व ही महाभारताची विलक्षण प्रत्ययकारी अनुभूती देणारी कलाकृती ठरली. तशीच खळबळजनकही. त्या महाकादंबरीचा हा रसपूर्ण मराठी अनुवाद. सहजसुंदर, सोप्या भाषेत... ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

Ashwini Surve

कथा परिणामकारकतेनं कथन करता येणं ही एक कला आहे. ही कला एखाद्या व्रतासारखी जोपासताना आलेल्या अनुभवांचं कथन म्हणजेच वपुंच ‘कथाकथनाची कथा’ हे पुस्तक. प्रसिद्ध कवी ‘प्रवीण दवणे’ यांनी त्यांच्या फेसबुक वॉल वर सांगितलेला हा ‘वपुं’चा एक किस्सा.. कॉलेजमध्ये असताना एका वर्षाला, ‘प्रवीण दवणे’ सर, त्यांच्या कॉलेजच्या मराठी वाङमय मंडळाचे प्रमुख होते; तेव्हा सर्व मुलांनी ‘वपुं’ना कार्यक्रमाला आणण्याचा आग्रह धरला. कथाकार आणि कथाकथनकार म्हणून वपुंनी लोकप्रियतेचे शिखर काबीज केले होते (अर्थात, अजूनही वपु तितकेच लोकप्रिय आहेत आणि राहतील). तर, दवणे सरांनी, वपुंना कार्यक्रमाला बोलविण्यासाठी प्रयत्न करायचे ठरवले. त्यांनी वपुंना फोन करून कार्यक्रमाबद्दल सांगितलं. वपुंचे मानधन कॉलेजला परवडणारे नसेल याची त्यांना भीती होतीच; आणि ती भीती खरी ठरली. मानधन अपेक्षेपेक्षा १० पटीने अधिक होते! कॉलेजला तर ते अशक्यच होते! दवणे सर वपुंना एवढेच म्हणाले, “वपु, विद्यार्थ्यांना मला लेखकातील हिमालय दाखवायचेत, आपण नाही आलात तर ते स्पीडब्रेकरला हिमालय समजतील!” १० सेकंदांचा विराम गेला; नि एकदम वपु म्हणाले, “मी येतो! तयारीला लागा”. दवणे सर पुढे लिहितात, मित्रहो; त्या दिवशी आम्ही वपूर्वाई अनुभवली! खरंच, काय लिहिलंय प्रवीण सरांनी! “स्पीडब्रेकर ला हिमालय समजतील”! अगदी, सर्वांच्या मनातले भाव व्यक्त केलेत. ‘वपु आहेतच हिमालय!’ असे अनुभव वाचताना, अंगावर काटा येतो! आपल्या आवडत्या लेखकाला भेटणं, त्यांचे अनुभव ऐकता येणं, ही खरंच भाग्याची गोष्ट आहे. इथे सांगायचं मुद्दा हा की, प्रत्यक्षरित्या नाही पण वपुंच्या ‘कथाकथनाची कथा’ या पुस्तकामधून असाच अनुभव मला ही मिळाला. अगदी योगायोगाने हे पुस्तक हाती आलं आणि एखादा खजिना सापडल्यासारख झालं. आमचा ‘येथे कविता लिहून मिळतील‘ हा कार्यक्रम सादर करण्यासाठी या पुस्तकामुळेच बळ मिळालंय. या पुस्तकात वपुंनी, त्यांच्या ‘कथाकथन’ कार्यक्रमानिमित्त त्यांना आलेले चांगले वाईट-अनुभव अगदी दिलखुलासपणे मांडले आहेत. त्यानिमित्ताने, वपुंच्या आयुष्यातील मोठमोठ्या व्यक्तींची, त्या व्यक्तींच्या विचारांशी आपलीही ओळख होते; आणि एखाद्या कलेसाठी स्वतःला “झोकून देणे” म्हणजे काय, हे कळतं. तुम्ही कथाकथनकार, कवी, लेखक किंवा कलाकार असाल, तर हे पुस्तक एकदा तरी वाचाच. सामान्य वाचक म्हणून देखील आपल्या आवडत्या लेखकाच्या आयुष्यातील हे अनुभव तुम्हाला हसवतील, अंतर्मुख करतील, कलाकाराने स्टेजमागे खाल्लेल्या टक्केटोणप्यांची जाणीव करून देतील आणि तुमचं अनुभवविश्व समृद्ध करतील. कलेच्या क्षेत्रात काम करताना येणाऱ्या विविध परिस्थितींना कसं सामोरं जायचं, वातावरणनिर्मिती कशी करावी, एखादा कार्यक्रम करताना काय खबरदारी घ्यावी, कथा कशी निवडावी, ती सादर कशी करावी अशा अनेक प्रश्नांची उत्तरं उदाहरणांसहित यात मिळतील. त्यांच्या पहिल्याच तिकीट लावून झालेल्या प्रयोगाला, ‘वसंताचा कार्यक्रम रुपया देऊन कसला ऐकायचा?’ असं म्हणत मित्रमंडळी आली. त्यातल्या एका मित्राने रुपया दिला पण दोन दिवसांनी, “परवा काही एवढी मजा नाही आली बुवा; रुपया वाया गेला” म्हणत तो रुपया पण परत घेतला. गावोगावी प्रवास करताना, तिकीटांच्या सोयीपासून, राहण्याची व्यवस्था, बुडवलेले मानधन, काही आयोजकांचा तर्हेवाईकपणा, फुकटात प्रयोग करत नाहीत म्हणून किंवा असूयेने पसरवलेल्या अफवा यांबद्दल सांगतानाच, श्रोत्यांकडून भरभरून मिळालेल्या दानाबद्दलही ते मोकळेपणाने लिहितात. वपु म्हणतात, “आपला श्रोता हाच आपला देव. बालगंधर्वांप्रमाणे मी जरी ‘मायबाप हो’ अशी हाक मारली नाही, तरी मनात भाव तोच आहे”. ‘कथाकथनाने काय दिलं?, असं विचारलं की वपु म्हणतात, ते शब्दात कसं मोजता येईल ?’ पण कृष्णामाईच्या चार हजारांवर श्रोत्यांची उपस्थिती असलेल्या उत्सवात, ‘आपण प्रचंड मोठा मंडप उभारू शकतो, हा इथल्या कार्यकर्त्यांचा गर्व तुम्ही उतरवलात’, असे सांगत एका वृद्ध गृहस्थाने व्यक्त केलेला आनंद, वपुंची ‘गार्गी’ कथा ऐकल्यानंतर, ‘माझ्या मुलाला मराठी माध्यमाच्या शाळेत घातलं, ह्याचा मला अभिमान वाटतो’, हे सांगताना एक डॉक्टरच्या चेहऱ्यावरचा आनंद ,’तुम्ही स्त्रीला ज्या उंचीवर नेऊन ठेवलंय, तसं इतर कोणीच करू शकत नाही’, हा एका स्त्रीचा अभिप्राय, एका टॅक्सीवाल्याने दिवसभर ऐकवलेल्या वपुंच्याच कथा, एका दुकानदाराने वपुंसमोरच, त्यांना न ओळखता, “तुम्ही अगदी वपुंसारखे बोलता’ ही दिलेली दाद त्याचसोबत थोरामोठ्यांची संगत, त्यांनी दिलेली शाबासकीची थाप, अशा अनेक आठवणी या पुस्तकातून आपल्याला भेटतात आणि दवणे सरांना वपु ‘हिमालय’ का वाटले हे कळतं. जेवढ्या व्यक्ती तेवढ्या प्रवृत्ती, हे म्हणतात ते खरंच आहे. एखादी व्यक्ती कशी आहे, हे फक्त वरवर पाहून कसं कळणार? वपुंच्या शब्दात सांगायचं तर, ‘माणूस जन्माला येतो तो कोरी पानं घेऊन. त्या पुस्तकाला रॅपर्स चढवली जातात. एकदा हे बुक-जॅकेट चढलं की पोशाखी जगात मुखपृष्ठाकडे पाहूनच ग्रह करून घेतले जातात. पुस्तकाची पुष्कळशी पानं इतरांसाठीच राखून ठेवलेली असतात. स्वतःला हवा तोच मजकूर लिहिण्याचं भाग्य कोट्यवधी माणसांत एखाद्याचंच’. अशाच अनेक पुस्तकांपैकी ‘वपु’ एक पुस्तक. आपल्याला त्यांना वाचता येतंय हे आपलं भाग्यच म्हणायचं,नाही का? तुमच्या आहेत का अशा, आवडत्या लेखकांच्या भेटीच्या आठवणी? जमलं तर खाली कॉमेंटमध्ये सर्वांसोबत शेयर करा. ...Read more

CHAKACHI KHURCHI
CHAKACHI KHURCHI by NASEEMA HURZUK Rating Star
Avinash Jadhav

संघर्ष म्हणजे काय हे जाणून घ्यायचे असेल तर हे आत्मचरित्र जरूर वाचावे, प्रत्येक प्रसंग विचार करायला भाग पाडतो आपल्याला... गेल्या काही दिवसांपूर्वी वाचनासाठी एक आत्मचरित्र पर पुस्तक घेतलं. अतिशय थक्क करणारी कहाणी आपल्याला अपंगत्व आले पाहून न थकणारी, आजाराला जुमाणणारी ध्येय गाठण्यासाठी येईल त्या प्रसंगावर मात करणारी एक "स्त्री" आहे. यावर विश्वास बसणे कठीण आहे. हॉस्पिटलमध्ये आजार पणात आपल्या कमरे खाली मुंग्याचं थारोळ झालं आहे, हे कळल्यावर किती तो जीव कासावीस झाला असे, ते वाचूनच अंगावर शहारे आले. अपंगत्वासाठी अनेक प्रवास दौरे मान्यवरांच्या भेटी असे अनेक प्रसंग आणि त्यातील वर्ण हे अचंबित करतात. आपल्याला आलेल्या अपंगत्ववर मात करून दुसऱ्यासाठी जगणारी ती दुसरी "मदर तेरेसा" आहे हे म्हटलेलं सुध्दा वावग नाही. अपंग संस्थे मार्फत अनेकांना त्याच्या स्वाभिमानच आयुष्य जगता यावे आणि त्यांना धौर्य,चिकाटी, प्रेरणा मिळावी. आशा अनेक गोष्टींची उकल नेहमी बाळगून आहे. आशा अनेक अपंगांची "आई" एक "स्त्री" खूप साध्या व सोप्या भाषेत अनेक गोष्टी शिवून बळ देण्याचं काम करते. प्रत्येकाला आपल्या चाकाच्या खुर्चीतुन जग दाखवण्याचं काम करणाऱ्या स्वतःला अभिमानन जगायला लावणाऱ्या या चाकाच्या खुर्ची तुन एक नवीन उमेद,चिकाटी,बळ,प्रेरणा देणार आत्मचरित्र नसून "नवसंजीवनी" देणारं अमृत प्यालाच आहे. ...Read more