* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: PARVA
  • Availability : Available
  • Translators : UMA KULKARNI
  • ISBN : 9788177666731
  • Edition : 14
  • Weight : 450.00 gms
  • Pages : 792
  • Language : Translated From KANNADA to MARATHI
  • Category : HISTORICAL
  • Available in Combos :S.L BHYRAPPA & UMA KULKARNI COMBO 14 BOOKS
Quantity
THIS NOVEL IS BASED ON THE EPIC MAHABHARATA BY MAHARISHI VYAS. ALL THE CHARACTERS IN THIS ARE DIVINE YET EACH REMEMBERS BEING HUMAN. THEY ALL HAVE THEIR FEET SET FIRMLY ON THIS SOIL. EACH ONE FACES LIFE DIFFERENTLY. EACH ONE STRUGGLES THROUGHOUT. EACH ONE HAS A DIFFERENT PERSONALITY. EACH ONE POSSESSES DIFFERENT INITIATIVES AND EACH ONE FACES DIFFERENT DESTINY. ALONG WITH THIS, WE SEE VARIOUS DIVINE MIRACLES, CURSES AND BLESSINGS. THIS STORY TAKES US TO LEVELS DIFFERENT THAN THAT OF A HUMAN. DR. S. L. BHAIRAPPA THE LEADING NOVELIST, THE PHILOSOPHER FROM KARNATAKA HAS TRIED TO GIVE A MEANING TO ALL THESE MARVELS, THESE CURSES AND BLESSINGS. HE REVEALS THE CHARACTERS HIDDEN BENEATH THEM. HE PICTURES THEM DIFFERENTLY IN THE LIGHT OF MODERN HUMAN SCIENCES, SOCIAL CONCEPTS GIVING THEM A NEW MEANING, PERSONALITY, MAKING THEM UNIQUE AND SENSATIONAL.
व्यासरचित महाभारतातील आभाळाएवढ्या उंचीची पात्रे; परंतु सगळ्यांचे पाय मातीचे. अवघी जीवनमूल्ये कसोटीला लावणारे समरप्रसंग. संघर्ष. प्रत्येकाचे व्यक्तिमत्त्व वेगळे. प्रत्येकाच्या प्रेरणा वेगळ्या. प्रत्येकाचे प्राक्तनही वेगळे. त्याचबरोबर अनेक चमत्कार; दैवी शाप; दैवी वर. मानवी पातळीपेक्षा वेगळ्या पातळीवर जाणारे कथानक. कर्नाटकमधील अग्रगण्य कादंबरीकार तत्त्वचिंतक डॉ. एस.एल. भैरप्पा यांनी या चमत्कारांच्या, शापांच्या आणि वरदानांच्या भरभक्कम पडद्याआड लपलेल्या माणसांचा शोध घेतला. आधुनिक मानववंशशास्त्रीय, समाजशास्त्रीय, संकल्पनांच्या प्रकाशझोतात महाभारतातल्या व्यक्तिरेखांच्या वर्तनाची संगती लावली. त्यामुळेच पर्व ही महाभारताची एक विलक्षण प्रत्ययकारी अनुभूती देणारी कलाकृती ठरली. तशीच खळबळजनकही. त्या महाकादंबरीचा हा रसपूर्ण मराठी अनुवाद. सहजसुंदर.
म.सा.प.-स.ह.मोडक पुरस्कार १९९२
Video not available
Keywords
Customer Reviews
  • Rating StarSaroj Kale

    #पर्व हे प्रसिद्ध लेखक एस. भैरप्पा यांचं 775 पानाच पुस्तक 20 दिवसात वाचून झालं ,मला खूप आवडल कारण त्यातील गोष्टी मनाला पटन्यासारख्या आहेत

  • Rating StarVijay Patil

    सामाजिक बांधिलकी जपणारा व विविध सामाजिक, मानवी प्रश्नांना एका एका कादंबरीद्वारे मांडणारा लेखक म्हणजे एस. एल. भैरप्पा हे कानडी श्रेष्ठ लेखक होय.या व्यक्तीने कोणता विषय सोडलेला नाही? लोकांची होणारी सांस्कृतीक घुसमट, स्त्रीवाद, जातीव्यवस्था, आधुनिकतेत ुटत जाणारा हिंदू मुल्यांचा र्‍हास, भारतीय संस्कृती, राजकारण ते भ्रष्टाचार कोणताही विषय भैरप्पांना वज्र्य नाही. इतक्या सार्‍या विषयांना आवाज फोडणारा लेखक म्हणजे तो सखोल अभ्यासक असायलाच हवा. भैरप्पा त्याबाबत निराश करत नाहीत. जगात मी बुध्दिवंत म्हणून गणला जावं यासाठी काही मुद्दे व विषय यांना साचेबध्द भुमिका घेतली तरच तुम्हाला नावजलं जातं पण भैरप्पांमधील लेखक-अभ्यासक हा इथेच जगापासून फटकून वागतो. जे त्यांच्यातील अभ्याकास जाणवले तेच बांधिलकीच्या नात्याने त्यांनी लिहले व जेव्हा लिहले तेव्हा कोणत्याही टिकेचा मुलाहिजा बाळगला नाही. उमा कुलकर्णी या आपल्या मराठी भाषांतरकार लेखिका आहेत त्यांना माझा दंडवत कारण या लेखिकेने अक्षरशः भैरप्पांचा एकन एक शब्द मराठीमध्ये आणून आम्हाला समृध्द केले आहे. भैरप्पांसारखे लेखक मराठी मध्ये कमीच पण उमा कुलकर्णी यांनी त्यांच्या गेल्या ३०-४० वर्षाच्या काळात भैरप्पांची एक एक कादंबरी मराठीत आणून जे प्रश्न मराठीत योग्यपणे मांडले गेले नाहीत त्यांना त्यांनी जागा मिळवून दिली. भैरप्पांची पर्व ही माझी स्वतः सर्वाधिक आवडीची कादंबरी. ८००-१००० पानांची ही कादंबरी पहिल्या काहिपानातच तुमचा ठाव घेते, कारण इथे सांगावसं वाट्ट की भैरप्पाची वर्णनशैली हि लालित्यपूर्ण व जिवंत करणारी आहे. हि कादंबरी ही महाभारताच्या युध्दावर आहे. तसं पहावयास गेलं तर महाभारत व रामायण ही हिंदुस्थानाचे सांस्कृतिक कालवे आहेत. ज्या ज्या भारतातील कोपर्‍यात जश्या ह्या कथा पोहचत गेल्या तसतसे त्या त्या ठिकाणच्या समाजांनी आपल्या गोष्टी, प्रतिके या कालव्यामध्ये सोडून दिल्या व यामुळेच हि दोन कलारत्ने संपूर्ण भारत दर्शवतात. पण भैरप्पांना या सर्व जंजाळ किंवा जादुई पसार्‍याएवजी त्यातील मुळ कथेचा ध्यास होता. त्यामुळे शोध घेऊन महाभारतातील कोणते भाग मागून घुसडले, कोणते आतिशियोक्ती, कोणते सत्य किंवा वास्तववादी कथा शोध घेतला व हा संपूर्ण महाभारताचा युध्द संग्राम हा शेकडो व्यक्तीरेखांना हाताळूनही सौंदर्यपूर्णपणे वास्तवात कसा घडला असेल तो त्यांनी मांडला आहे. तसे पहायला गेले तर हा महाभारताचा अभ्यास व त्यावर कादंबरी लेखन हा अचाट पराक्रम म्हणावा असा आहे. आमच्या महाभारताचे इथके खंड, हजारो पानांची त्याची शब्दसंपदा, कथा, व्यक्तीरेखा हे अभ्यासून त्यातून नाविण्याचा ध्यास घेणं हे सामान्यजीवांचे काम न्हवेच. या कादंबरीस सुरवात ही या युध्दाच्या पूर्वपरस्थिती पासून व दोन पक्षांच्या राजकीय अन सामरिक बांधणी पासून होते. यात सहभागी घराणी, नाती, सत्तासंघर्ष, मूल्ये व नैतिकतेचा आग्रह, त्यांचा कोंडमार व पुर्नमांडणी हे सर्व भैरप्पांनी विस्तारीत, रसभरीत व समग्रतेचा ध्यास घेत चितारले आहे. काही भारतीय लेखक तर यास विसाव्या शतकातील अजोड साहित्यीककलाकृती मानतात. ह्या महाभारतास वेगळा चेहरा व आयाम आहे. हे वास्तदर्शी चित्रण करते. यामध्ये संजय आहे त्यास दिव्यदृष्टीने महाभारताचा संहार दिसत नाही तर तो राजदूताप्रमाणे सर्व पाहून मग सांगणारा आहे, यात पितामह भिष्म हे बाणांच्या शय्येवर नक्षत्र पालटाच्या प्रतिक्षेत स्वतःचा मृत्यू रोखून धरणारे नसून युध्दातील जखमांनी द्विध्द होऊन हा संघर्ष हताश होऊन पाहत मृत्यू पावणारे आहेत. महाभारताच्या मुख्य कथेस मान देऊन तिला वास्तवचित्रणात उमटवणारी ही कादंबरी आहे. आम्हाला, आमच्या समाजाला मौल्यिक व नैतिक आकृतीबंध देणार्‍या दोन हजार वर्षात सर्व मतमतांतरे, बदलते विचार-मूल्ये, बदलत्या समाजपरंपरा, बदलती सांस्कृतीक चौकट यांना सामावून घेत पुढे आलेल्या महाभारत या महाकाव्यास हा दिलेला आपल्या काळाने न्याय आहे असे या कादंबरीचे वर्णन करावेसे वाटते. त्यावेळच्या उपखंडात पसरलेल्या हिंदू संस्कृतीच्या ठिकाणांपासून त्यांचे मुख्य भारतभूमिशी असलेले नाते व अवलंबितता व त्यामुळेच या उपखंडातील राजसत्तांची प्रभुत्व व त्यासाठीच्या सक्षमतेसाठीचा लढा यात दिसून येतो. त्यामुळे भारतीय साहित्य वाचावेसे वाटेल तेव्हा या कादंबरीस अग्रमानांकना मध्ये स्थान असेल हि त्याची महती आहे. पर्व आधी तंतू या त्यांच्या कादंबरीने वेड लावलेले मग वंशवृक्ष मग परिशोध, काठ, तडा व जा ओलांडुनी ते दुसरी त्याचीं सर्वात माझी प्रिय कलाकृती आवरण ह्या सर्वांमधून एकाबद्दलच मला लिहावे लागले याचे दुःख जास्त आहे. शेवटी, संस्कृती समाज घडवते, समाजामधील आम्ही एक घटक असतो व याच संस्कृतीला समजुन घेण्यासाठी या कादंबरी शिवाय तरणोपाय नाही. --- विजय. ...Read more

  • Rating StarHarshada Deshmukh-Magar

    यदा यदा ही धर्मस्य....!! मध्यंतरी हिंदीत राजनीती हा सिनेमा येऊन गेला. महाभारताच्या कथेची थोडक्यात कलीयुगीन लय साधणारा असा तो सिनेमा होता.म्हणजे महाभारतातले दिव्य चमत्कार,देव,दानव,कृष्णलीला ह्या गोष्टी जर बाजूला ठेवल्या तर महाभारत कुठल्याही युगाशीसाधर्म्य साधू शकते एवढे ते सर्वसमावेशक आहे. महाभारतातील राजकारण,समाजकारण,गृहकलश,स्त्रियांची दशा ह्या काळाच्या सगळ्या प्रस्तरावर थोड्याफार फरकाने समान राहतात.बऱ्याच विचारवंतांना महाभारताची नव्या तत्त्वज्ञानाचा आव आणून केलेली मोडतोड, त्यावर लिहतांना घेतलेलं अधिक प्रमाणातील सृजनात्मक स्वातंत्र्य यावर आक्षेप आहे.तो असावा-नसावा ह्यावर प्रत्येकाच वैयक्तिक मत आहेच पण ह्या सगळ्या क्लिष्ट पार्श्वभूमीपासून जरा दूर जाऊन पर्व वाचा. पर्व एक भव्य दिव्य युद्धपट आहे,पर्व मानवी भाव-भावनांची गुंतागुंतीची कहाणी आहे. पर्व गर्वाची कहाणी आहे माजाची कहाणी आहे तसेच ती गर्वहरणाची कहाणी आहे.ह्या कहाणीत कुणीच नायक नाही कुणी खलनायक नाही...कुणाची बाजू न्यायाची नाही की अन्यायाची नाही...फक्त बाजू आहे. तत्त्वज्ञान आणि मानववंशशास्त्र तज्ञ असलेल्या एस.एल.भैरप्पा यांनी १३/१४ वर्ष महाभारताच्या विविध अंगांचा सखोल अभ्यास करून ही बृहदकादंबरी कन्नड मध्ये लिहिली,मराठीमध्ये त्याचा अनुवाद उमा कुलकर्णी यांनी केला आहे( सुरेख,प्रभावी आणि प्रवाही).इतक्या वर्षांच्या अभ्यासानंतर,त्या परिसरांना दिलेल्या भेटी,महाभारताच्या एकेक विषयातील तज्ञ मंडळीच्या भेटी या सगळ्या पूर्वतयारीनंतर साकार झालं ते अद्भुत,भव्य,पर्व......!!! महाभारत तुम्हाला आम्हाला चांगलच ओळखीच आहे. बी.आर.चोपडा, रामानंद सागर यांनी दाखवलेलं महाभारत तर एका पिढीच्या सर्वांगात भिनले आहे.त्यातमधील सर्व लोकोत्तर पुरुषांचे बायकांचे संवाद म्हणजे-“हे पार्थ”...हे राजन.., “माते”...हे प्राणप्रिये...हे सखा..बंधो .” ह्या प्रकारातले म्हणजे जिभेवर ठेवलेले लोणी जसे विरघळते त्याप्रमाणे प्रत्येक पात्र लाडिक बोलत असायचं आणि असे हे चोप्रा आणि सागर यांचे लोणीयुक्त संवाद डोक्यात ठेऊन जर पर्व वाचलं तर त्या लोणीच आख्ख भांड डोक्यावर आदळून जबरी जखम होते. पर्वमधील सर्व पात्र मानवी आहे.त्यांना सामान्य माणसाच्याच भावभावना आहे. हे पर्व सुरु होतांना महायुद्ध छेडले जाणार याची खात्री सर्व राज्यांना आहे आणि त्यानुसार कोण कुणाची बाजू घेणार याचे राजकारण सुरु आहे.कादंबरीची सुरुवात मद्र देशापासून सुरु होते.ही कथा लेखक सांगत नाहीये तर कथेत मोजकी पात्र संपूर्ण जीवनाचा परामर्श घेत आहे,स्वतःशी बोलता बोलता आपल्याला भूतकाळ सांगत आहे.(आणि खूपवेळा “म्हणे ,म्हणे हा शब्द वापरात आहे जे खूप इर्रीटेट होतं बऱ्याच वेळा ) युद्ध होण्याच्या अगोदरचा हा वर्षभराचा कालावधी आहे आणि ह्या युद्धात कौरव,पांडव हे पन्नाशी/साठीचे आहे.भीष्म एकशे बावीस वर्षाचे आहेत. भैराप्पानी संशोधन करून,टिपणे काढून प्रत्येकाचे वय अगोदर निश्चित केले होते मग कथा लिहायला सुरुवात केली होती.शोध निबंधाला कादंबरी करण्याच्या प्रयत्नात खूप ठिकाणी ते आपल्या अभ्यासू संशाधानाचेच पुरावे देत राहतात जसे- बरीच पात्र एकमेकांशी बोलतांना तुझं वय किती, त्याचं वय अमुक असेल असे संवाद खूप वेळा येतात,तसेच चौदा कौरवांची नावे, बालरामाच्या आईंची नावे,अजून नावांचे असेच काही तपशील जाणून बुजून माहितीला ललितरूप दिल्यासारखी खटकतात ..असो. आता कथा वाचतांना तुम्ही बी.आर.चोप्रीय,रामानंद सागरीय, सत्संगीय किंवा अजून कुठले असेल ते महाभारत विसरून जा आणि धर्म,न्याय,राजकारण,समाजकारण यावर आधारित घराच्या दोन शाखांमध्ये होऊ घातलेल्या अतिप्रचंड युद्धाची कथा खास भैरप्पांच्या शैलीत अनुभवा...काय अनुभवाल? धक्क्यावर धक्के....!! काही जबरी धक्के- • कुंतीशी लग्न झाले तेव्हा पांडुराजा नपुंसक होता आणि त्यावर उपचार म्हणून हिमालयाच्या पायथ्याशी ह्या समस्येवर उपचार मिळेल ह्या आशेने गेला. देवलोक म्हणजे हिमालयाच्या दुर्गम रांगांमधली वस्ती.तिथले लोक मूळ आर्य असे पांडू मानतो आणि जेव्हा त्याला बातमी कळते की धृतराष्ट्रचे लग्न झाले आहे आणि तो सिंहासनावर बसला आहे तेव्हा घाईघाईने तो कुंतीला नियोगाला तयार हो म्हणतो.विशेष म्हणजे माद्री आणि कुंतीला भैरप्पा देवी,साध्वी अश्या मखरात न बसवता नियोग म्हणजे पुरुषाचा सहवास लाभेल ही नपुंसक पुरुषाच्या पत्नीची छुपी इच्छा( लेखकाच्या मते) उजागर करतात,कारण जेव्हा पहिल्या नियोगानंतर कुंतीला गर्भधारणा होते तेव्हा ती त्या नियोगदानीला म्हणते. “ह्या ओकाऱ्या माद्री आणि पांडूला समजता कामा नये नाहीतर माझं सुख संपून जाईल.” असंच सुख माद्री सुद्धा मागते. तथाकथित पतीव्रता,पवित्र,मंत्राने गर्भधारणा ह्या गोष्टी निकालात काढून सामान्य केल्या आहेत. • कंसवध कथा तर खूप जबरदस्त..कंसाला मुलबाळ नसल्याने तो लाडकी बहिण देवकी हिच्या मुलाला राज्य देईल ह्या भीतीने कंसाच्या बायका (जरासंधाच्या मुली )मगध् चे भुरटे ज्योतिषी यांच्यातर्फे तुला देवकीचा पुत्र ठार करेल अशी खोटी भविष्यवाणी करतात जेणेकरून कंस बहिणीच्या मुलाला राज्य देणार नाही.हे अगदी पटणारे कारण वाचून मला इतके वर्ष पाठ असलेला श्रीकृष्णा सीरिअलचा डायलॉग( “हे मूर्ख मुझे मारनेसे कुछ नही होगा.तुझे मारनेवाला तो कोई और है और वो इस धरती पे जन्म ले चुका है किंवा हे कंस जिसे तू इतने प्रेमपूर्वक रथ मै बिठा के विदा कर रहा है उसी देवकी का आठवा पुत्र तेरा काल बनेगा ) फुकट गेला याचं दुखः झालं. • कालियामर्दन म्हणजे विषारी नागाचं निर्दालन नाही तर कालिया नावाच्या नागजातीच्या (भटक्या) समूहातील कालिया नावाच्या माणसाला मारले. • बकासुर वध म्हणजे बक नावाच्या राक्षस जातीच्या जंगली माणसाचा वध,बकासुरला खूप खायला लागायचं म्हणजे तो काही एकटा खात नव्हता त्याचा परिवार,अनुयायी मिळून सगळे खात होते.बाकासुरला तिथल्या भेकड राजाने पाळून ठेवले होते राज्याच्या रक्षणासाठी त्या बदल्यात तो त्या राक्षसांना खायला पुरवत होता.(हे वाचतांना पाकिस्थान पाळत असलेला आतंकवाद उगाच डोळ्यासमोर येतो).आतापर्यंत मी आमच्या खानदेशाच्या कथांमध्ये ऐकलं होतं की एकचक्री नगर म्हणजे आमचं एरंडोल इथेच ही कथा घडली होती पण कथेत तो प्रदेश यमुने जवळ आहे) • कथेत भावनेच्या ओघात भीम आईला पापी म्हणतो, अर्जुन भीम एकमेकांना पापी,दुष्ट,कुत्रा म्हणतात.काहीवेळा कथेचे हे भाग कौरव विरुद्ध पांडव न वाटता अर्जुन,धर्म विरुद्ध भीम,द्रौपदी असे वाटतात.कथेत कुठेच एकी दिसत नाही द्रौपदीचा पती कोण ह्यावर तर ते भाऊ एकमेकांना मारायला उठतात.मृत्युंजयाचा नायक कर्ण एकदम सामान्य वाटतो.कृष्ण उत्कृष्ट तत्ववेत्ता,राजकारणी,धोरणी म्हणून समोर येतो न की देव म्हणून. • शाकाहारच अवडंबर नाही सर्रास खोंड,बैल,गोमांस याचा उल्लेख,गंधर्व,राक्षस,इतर आर्येतर स्त्रिया अगदी स्वतंत्र..कुमारी माता म्हणजे त्यांच्यामध्ये कलंक नाही तर स्त्रीत्वाचा गौरव आहे.स्त्रियांचं मुक्त सुराप्राशन याचं अवडंबर नाही. पुस्तकात स्त्रीचा ऋतुकाळ व्यर्थ जाणे म्हणजे पाप असं प्रतीत होतं. द्रौपदी लग्नानंतर ऋतुमती झालीच नाही सतत पाच बाळंतपणे असा उल्लेख. • संजय ज्याला दिव्यदृष्टी होती असं म्हणतात तो बातमीदार होता.त्याच्या रुपात तर आताच्या मिडीयाला इतके जबरी फटके मारलेत भैरप्पांनी..सलाम...कुर्निसात. हे तर झालं प्रचलित कथा किंवा सबंधाबाबत, पर्वच खरं यश आहे ते युद्धाच्या वर्णनात.हे वर्णन वाचतांना युद्धाचे परिणाम वाचून भयभीत व्हायला होतं.इतक्या प्रचंड सैन्याची खायची, राहायची,मलमूत्रविसर्जनाची अबाळ हेलावून टाकते. ते वर्णन वाचतांना दुर्गंधी डोक्यात भिनते.भीष्मांचा मृत्युचं वर्णन वाचून छातीत धस्स होतं,गलबलून येत...सारखी डोक्यावर रणगिधाडे चकरा मारत आहेत असा भास होतो.गिधाडे,लांडगे..फिरतायेत आजूबाजूला ..त्यांची हालचाल जाणवते..अगणित कुजलेले मृतदेह त्यांचा घाण वास,लोखंड,दागिने चोरणारे लोकं त्यांची विवशता डोकं भंजाळून जात. आप्तस्वकीय..कितीतरी जिवलग अग्निसंस्कारालासुद्धा मुकले आहे.वस्त्यांमध्ये,नगरांमध्ये धान्य संपलय,तेल तूप संपलय...उरलीय ती भूक,दुर्गंधी..सर्वत्र..जिंकल कुणीच नाही सर्वस्व मात्र हरून बसले. पुस्तकाची शेवटची ८ पाने म्हणजे भैराप्पांचा मास्टर स्ट्रोक...पत्ते पिसत जावे तसे प्रसंग सपासप पिसले जातात..एकानंतर एक..परत पहिला ..पुन्हा पुन्हा ...कुठे भीम ,कुठे अर्जुन,कुठे उत्तरेच बाळंतपण कुठे युद्धात वासनांना बळी पडलेल्या आणि आता गर्भार राहिलेल्या स्त्रिया धर्मराजासमोर न्याय मागत आहे,संपूर्ण वाताहत झालीय,निर्वंश झालाय,मद्याच्या नशेत द्वारकेत यादवी माजलीय...निर्वंश येथेही...युद्धाने काहीच साधलं नाहीय.धोधो पाऊस बरसत आहे.. "परित्राणाय साधुनाम साधलं नाही की विनाशाय च दुष्कृताम" सर्वत्र मृतदेह....वासनेचा शिकार असलेल्या गर्भार स्त्रिया,म्हातारे....काय साधले? युद्ध का नको यासाठी तरी पर्व वाचा रे............!!! ...Read more

  • Rating StarGovind Manjrekar

    आज एस एल भैरप्पा लिखित पर्व हे पुस्तक वाचून झाले. महाभारतातील वर, शाप, चमत्कार यांना पूर्ण पणे फाटा देऊन वास्तव असे असे घडले असावे यावर लेखकाने भर दिला आहे. प्रत्येक पात्राच्या मनोभूमिका वास्तवतेने रेखाटल्या आहे. किंबहुना वाचक त्या काळात जाऊन जणू आपलया समोर सारे घडते आहे अशा तऱ्हेने या ग्रंथाचा (होय ग्रंथच) आस्वाद घेतो. प्रत्येक व्यक्तिरेखेच्या वयोमानावर भैरप्पानी भर दिला आहे. जरी कृष्ण, बलराम, पांडव यांना आपण अवतार मनात असलो तरी पृथ्वीवरचे तहान, भूक, वार्धक्य हे नियम त्यांना देखील लागू आहेत. द्रोपदी, कुंती, माद्री, हिडींबा यांना त्या वेळच्या पुरुषांविषयी आपल्या पतीविषयी आपल्या कामजीवनाविषयी किंबहुना एकूण जीवनप्रवासाविषयी नेमके काय वाटत असेल याचे भीषण वास्तविक मनोविश्लेषण केलेले आहे. उदा:- राजदरबारातील दासींनी धृतराष्ट्राच्या आंधळेपणाचा फायदा घेऊन त्याच्या अपरोक्ष जरी इतर पुरुषांकडून पुत्रप्राप्ती करून घेतली तरी त्याला पित्याचे नाव मात्र धृतराष्ट्राचेच दिले आहे जेणे करून त्या पुत्राला किंवा मुलीला राजदरबारात नोकरी मिळेल. म्हणून ते एकूण १०० कौरव त्यातील गांधारीचे फक्त १४ पुत्र व एक कन्या अशा प्रकारचे संशोधन या ग्रंथात ठिकठिकाणी दिसून येते. या कादंबरीसाठी लेखकाने जवळपास बारा वर्षे संशोधन केले... ते कसे केले तर महाभारताचा इतिहास ज्या ज्या प्रांतात घडला त्या प्रांतात स्वतः वास्तव्य करून त्यांच्या लोकरीती, परंपरा, त्यांचे वैवाहिक जीवन, त्यांचे एकूण राहणीमान, त्या लोकांची महाभारतातील पूजनीय अथवा खलनायकीय व्यक्तिरेखा यांचे बारकाईने निरीक्षण केलेले त्यांच्या या ग्रंथातून जाणवते. त्यामुळे हा ग्रंथ वास्तवपूर्ण झाला आहे आणि कदाचित म्हणूनच या ग्रंथाच्या शेवटी कोणतीही संदर्भसूची नाही. डॉ. भैरप्पानी महाभारतातील जी जी व्यक्तिरेखा रेखाटली आहे त्यांचा आपल्या मराठीत भावानुवाद करून सौ. उमा कुलकर्णी यांनी वाचकांवर अनंत उपकार केलेले आहेत. म्हणजे पुस्तक वाचताना खरंच उमाताईनी किती खिळवून ठेवले आहे याचा प्रत्यय येतो. पर्व हा ग्रंथ वाचण्यापूर्वी जर वाचकांनी महाभारतातील एकूण मूळ ११ ते १२ खंड वाचले तर त्यांना हा ग्रंथ वाचणे अतिशय सोयीचे जाईल. अर्थात हा ग्रंथ वाचून समाप्त झाल्यावर त्यातील घटनांवर किती विश्वास ठेवावा हा ज्याच्या त्याच्या बुद्धीचा प्रश्न आहे. महाभारताच्या अभ्यासू व्यक्तींसाठी मात्र हा ग्रंथ संग्राह्य आहे हे निश्चित. ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

TUKAYACHI AAWALI
TUKAYACHI AAWALI by MANJUSHRI GOKHALE Rating Star
Vinod Dhapale

खूप सुंदर कादंबरी आहे. आवली माई विषयी असलेलं मत परिवर्तित होत अन् आपुलकी निर्माण होते. कादंबरीचा शेवट मनाला चटका लावून जातो..नक्की वाचा....

Aditi Agharkar

फारच छान आहे रादर सगळीच पुस्तके वाचनीय आहेत. सुधा मूर्तींची,