* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: PANDHARYAVAR KALE
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788184983647
  • Edition : 6
  • Weight : 220.00 gms
  • Pages : 172
  • Language : MARATHI
  • Category : SHORT STORIES
  • Available in Combos :VYANKATESH MADGULKAR COMBO BOOKS
Quantity
Buying Options:
  • Ebooks:
  • Print Books:
BIRDS ARE CLASSIFIED. IN THE SAME WAY WE CAN CLASSIFY THE AUTHORS. THOSE WHO SCRIBBLE WITH BLACK ON WHITE PAPERS. AUTHORS SPECIALIZING MYTHOLOGY: LIKE THE CRANE; AUTHORS SPECIALIZING HISTORICAL WRITING: LIKE THE PAURANIK; AUTHORS SPECIALIZING HUMOUR: LIKE THE PARAKEET; AUTHORS SPECIALIZING MIDDLE CLASS: LIKE THE PIGEON; AUTHORS SPECIALIZING SLUMS: LIKE THE KING EAGLE; AUTHORS SPECIALIZING RURAL WRITINGS: LIKE THE COUNTRY HEN; AUTHORS SPECIALIZING IN CHILDREN’S BOOK: LIKE A FIST; AUTHORS IN GENERAL: LIKE THE TITVI, THE LAPWING;
पक्ष्यांचे जसे वर्गीकरण केले जाते, तसे ‘पांढऱ्यावर काळे’ करणाऱ्या लेखकांचेही होऊ शकते; ते असे पौराणिक लेखक : क्रौन्च पक्ष्याएवढा ऐतिहासिक लेखक : पौराणिकाएवढा विनोदी लेखक : राघूएवढा मध्यमवर्गीय लेखक : कबुतराएवढा झोपडपट्टी लेखक : राजगिधाडाएवढा ग्रामीण लेखक : गावठीकोंबडी एवढा बाल-लेखक : मुठीएवढा भरड (खरड) लेखक : टिटवीएवढा
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#VYANKATESH MADGULKAR#MANTARLELE BET#BIG CITY LITTLE BOY#MANUEL KOMROFF#MANHATAN# #व्यंकटेश माडगुळकर#मंतरलेले बेट#बिग सिटी लिटील बॉय#कॉमरॉफ#
Customer Reviews
  • Rating StarSrikant Birajdar

    या पुस्तकात माडगूळकर यांनी आपल्या जीवनातील प्राण्यांचे अनुभव सांगितले आहे. देवाचे रूप असणारा कासव हा त्यांना कसा मिळाला, त्यांच्या बायकोने त्याला ठेवलेल्या बादलीतून न बघता संडासात फेकून दिले, मग शोधाशोध झाल्यानंतर दुसऱ्या दिवशी सापडतो. आणि त्यांा जिम नावाचा कुत्रा हा त्यांना जीव लावून अकाली कसा गेला, हे माडगूळकर यांनी सांगितले आहे शंकर वैदू‌ नावाच्या माणसाने त्यांना दोन ससे आणून देतो, ते ससे जंगली जनावरे असल्या कारणाने जीवाला लावून घेतात व मरतात . बारा हत्यारी रखवालदार पैकी एक बळी रामोशी होता, त्यांनेच लेखकांना रानामाळाची गोडी लावली. पुढे त्यांनी भारत स्वातंत्र्यासाठी भाग घेतलेल्या चळवळीत त्यांना आलेली अडचण, ते कसे सुखरुप बाहेर पडले, हे व त्यांच्या जीवनातील अनेक गोष्टी या पुस्तकात त्यांनी सांगितले आहे. ...Read more

  • Rating StarUnmesh Khanwale

    काही पुस्तकांच्या निर्मिती कथा खुप विलक्षण असतात. "आई आजारी आहे, त्वरित भेटीला ये" असा निरोप व्यंकटेश माडगूळकरांना मिळाला आणि ते लगेच पुण्याहून माडगूळला जायला निघाले. माडगूळला जातांना आटपाडीहून जावे लागे. पण बसस्थानकावर पोचल्यावर रात्रीची बस कधीच िघून गेली होती. आता पुढची बस एकदम पहाटेच. त्या बस स्टॅन्डवर वेळ जाता जात नव्हता. पिशवीत कागद-पेन होतं. तेंव्हा त्या मधल्या काळात त्यांनी "पांढऱ्यावर काळे" हे पुस्तक लिहून पुर्ण केले. "पांढऱ्यावर काळे" हे पुस्तक म्हणजे वेगवेगळ्या विषयांवरील ३७ खुमासदार लेखांचा संग्रह आहे. पाळीव प्राण्यांचे आलेले गमतीशीर अनुभव, सिनेमा/नाटक लेखक म्हणून जागवलेल्या आठवणी, शिकारीतले थरारक अनुभव आणि इतर बऱ्याच दर्जेदार लेखांचा या पुस्तकात समावेश आहे. या सगळ्या आठवणी सत्य घटनेवर आधारित आहेत. उदाहरण द्यायचं म्हटलं तर "मी गोष्टी कशा लिहतो" हा लेख. लेखकाचे मामा एकदा पुण्याला त्यांच्या घरी येतात आणि त्यांना लिहीत असलेलं बघून सहज म्हणतात की कसं काय सुचतं तुला असं लिहायला? मी आता बारामतीला जातोय, उद्या परत पुण्याला आल्यावर आपण यावर बोलूया. मामा जाताना मुलांना खेळण्यासाठी, आपलं कुत्र्याचं लहान पिलू सोबत ठेवून जातात. पण मग ते पिलू घरांत काय काय धुमाकूळ घालतं याचं भन्नाट वर्णन वाचताना आपल्या देखील मनांत विचार येतो खरंच कसं काय सुचतं असं लिहायला. सुरुवातीला कथा लिहितांना माडगूळकरांनी एक नाटक लिहिले. मात्र ते पहिले नाटक पूर्णपणे कोसळले. आता नाटक आयुष्यात कधी लिहायचे नाही हे मनाशी पक्के ठरवले असतांना, थोड्याच वर्षांनी एका संस्थेने तेच नाटक "तु वेडा कुंभार" नावाने राज्य नाट्य-स्पर्धेसाठी बसवले आणि दणक्यात यशस्वी केले. हा सगळा अनुभव त्यांनी "नाटक" या कथेत मिश्कीलपणे सांगितलाय. कथालेखक म्हणून प्रसिद्ध होत असतांना त्यांना एका सिनेमा निर्मात्याने एक कादंबरी आणून दिली आणि त्यावर सिनेमाची कथा-पटकथा बनवायला सांगितली. कादंबरी माडगूळकरांना विशेष आवडली नाही आणि हा सिनेमा चालणार नाही असं त्यांनी निर्मात्याला सांगितलं. त्याने "तुम्ही लिहा हो माडगूळकर. धंद्याचं गणित मी बसवतो", असं सांगितलं. हंसा वाडकर यांच्या जीवनावर आधारित "सांगत्ये ऐका" या नावाने बनलेला तो सिनेमा धो-धो चालला. या सिनेमासाठी केलेलं हे काम "पटकथा" नावाच्या लेखात सांगताना एकंदरीत सिनेमा जगतातील अनुभव त्यांनी झकास मांडलेत. प्रत्येक वाचकाला आपल्या आवडत्या लेखकाची एकदा तरी भेट घडावी असं वाटत असतं. एकदा एक अवलिया माणूस लेखकाला भेटतो, त्याला घरी येण्याचं आमंत्रण देतो. लेखक तिकडे गेल्यावर मात्र हा माणूस "माडगूळकर, श्रेष्ठ साहित्यिक दरवेळी उच्च प्रतीची साहित्य निर्मिती करत नसतो. तुमच्या बाबतीत, खरं म्हणजे माणदेशी माणसं लिहून तुम्ही मरायला हवं होतं. अर्थात साहित्यिक म्हणून. असे हजार वर्षे जगलात तरी आम्हाला आनंदच आहे" असं म्हणून लेखकाचीच शिकवणी घेतो. "पाहुणचार" नावाच्या लेखांत हा भेटीबाबतचा अनुभव म्हणजे अगदीच झकास! यातील कथा\ललित हे खुप ओघवत्या, सहज भाषेत लिहल्या आहेत. उगीच शब्दबंबाळ करणारे अनुभव नाही, अलंकारिक भाषा, उसनं-उधारीचे तत्वज्ञान शिकवणं नाही आणि मुख्य म्हणजे स्वतः बद्दलचा बडेजाव नाही. वाचकाला प्रत्येक घडलेल्या घटनांमध्ये, आपण एक साक्षीदार असल्यासारखं ती गोष्ट पुन्हा स्वतः अनुभवतोय असंच वाटतं. शेवटी व्यंकटेश माडगुळकरांनी सांगितल्याप्रमाणे चांगला लेखक हा मुळात असतो, तो तयार होत नाही. जितक्या स्वाभाविकपणे केळीला घड येतो तितक्याच स्वाभाविकपणे त्याच्याकडून लेखन होतं. जमिनीचे कवच फोडून वर येणाऱ्या केळीच्या त्या कोंभातच याचं आश्वासन असतं. हे पुस्तक वाचतांना आपल्याला सारखा याचा अनुभव येतो. वाचकहो, हे पुस्तक वाचतांना मी अनुभवलेला आनंद या पोस्टद्वारे तुमच्यापर्यंत मांडण्याचा एक छोटासा प्रयत्न केला आहे. तो कसा मांडला गेला हे मला माहित नाही कारण पुलं, वपु, माडगूळकरांसारखे लेखक असे शब्दात मांडता येत नाही. आपण फक्त वाचण्यातील आनंद अनुभवायचा असतो. :-) - उन्मेष खानवाले. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more