* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: MALANGATHA
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788171615018
  • Edition : 2
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 264
  • Language : MARATHI
  • Category : REFERENCE AND GENERAL
Quantity
THE EARLY MORNING HOURS IN THE SMALL VILLAGE IN THE MIDST OF THE HILLS AND MOUNTAINS. ALL THE HOUSES LOST IN THE SWEET DREAMS AT THOSE EARLY HOURS, WITH JUST SOME CANDLE LIGHT IN THE `PADWEE` OR `OSARI`; IN THAT DIM LIGHT IS SITTING MALAN, NEAR THE STONE GRINDER; HER ONE HAND WITH THE COLOURFUL BANGLES RESTING ON THE WOODEN BAMBOO MAKING THE GRINDER MOVE IN A CIRCULAR MOTION AND THE OTHER INSERTING HANDS FULL OF `JONDHALE` FROM THE SACK KEPT ON HER SIDE. THE RHYTHMIC SOUND OF THE GRINDER, MALAN`S CURVY MOVEMENTS AND MALAN HERSELF LOST IN IT; HER WORDS STARTED FLOWING OUT LIKE THE FLOUR OUT FROM THE GRINDER, SMOOTHLY, RHYTHMICALLY. IN THE RHYTHM, SHE HARDLY REALIZED THAT HER WORK WAS FINISHED, ONE AFTER THE OTHER THE STANZAS WERE BLENDED IN EACH OTHER, HARMONIOUSLY, MAKING IT DIFFICULT TO DISTINGUISH THEM FROM EACH OTHER. THESE STANZAS WERE FULL OF THE EVENTS FROM HER LIFE; WRITE FROM HER CHILDHOOD TO THE MATURITY OF A WOMAN, FROM LOVE TO AFFECTION, FROM LIFE TO DEATH, FROM THE BIRTH OF A CHILD TO THE DEATH OF SOMEONE NEAR AND DEAR...LEAVING NOTHING OUT.
पहाटेची वेळ. एक डोंगरदरीत विसावलेले एक खेडेगाव. सर्व घरे साखरझोपेत असलेली. पण घरातील ओसरीशी वा पडवीशी एक ठानवई मिणिमीणी उजळत असलेली. त्या प्रकाशात जात्याशी बसलेली एक मालन. एका मांडी घालून, एक पाय लांब सोडलेला. तिचा काकणांनी भरलेला हात जात्याचा खुंटा धरून जाते फिरवीत असलेला. दुसरा हात मधूनमधून बाजूच्या सुपातील जोंधळे मुठीने घेऊन जात्याला भरवीत असलेला. जात्याचा तो मंद सुरातील घर घर असा वळणे घेणारा आवाज. दळतानाच्या हालचालींची माळणीची वळणदार लय आणि यात एकरूप झालेली ती मालन. जसे पीठ जात्यातून झरत जाते, तशा तिच्या ओठातून शब्दकळ्या उमलू लागतात.
Video not available
Keywords
#MALANGATHA#INDIRA#SANT#मालनगाथा# भाग#१#इंदिरा#संत
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK LOKMAT 16-02-2003

    ग्रामीण स्त्रीजीवनातील जिव्हाळ्याच्या ‘गाथा’ ‘मालनगाथा’ हा कै. इंदिरा संत यांनी संग्रहित व संपादित केलेला ग्रामीण स्त्रीजीवनातील ओव्यां-(गाथा)-विषयीचा अभ्यासपूर्ण ग्रंथ आहे. ‘मेहता पब्लिशिंग हाऊस’ने तो ग्रंथ अतिशय देखण्या पद्धतीने प्रकाशित केला आहे. आपल्या मनातील सुखदु:खाच्या तीव्र वेदना आणि संवेदना व्यक्त करण्यासाठी स्त्रीने ओवीचा आश्रय घेतला. ती ओवी गाऊन स्वत:ला व्यक्त करू लागली. मालनी या निसर्गकन्या. त्यांनी गायलेल्या ओव्या म्हणजेच ‘मालनगाथा’. गाथा गाताना मालनींचे श्रम हलके होत. जसे पीठ जात्यातून झरत जाते, तशा तिच्या ओठांतून जीवनानुभवांनी रसरलेल्या शब्दकळ्या उमलू लागतात. अवघ्या स्त्रीजीवनाला या ओव्यांनी व्यापले आहे, असे ग्रंथ वाचताना जाणवते. न्हाणवलीच्या सुखद सोहळ्यापासून तर मरणवेळेच्या काळापर्यंत आणि पुत्रजन्मापासून वैधव्यापर्यंत जे जे स्त्रीला स्पर्शून गेले, ते ते तिने गायले आहे. ग्रामीण लोकसंस्कृतीने मौखिक परंपरेने जतन केलेले हे लोकसाहित्य संग्रहित करून त्यावर रसग्रहणात्मक विश्लेषण करण्याचे प्रचंड मोठे कार्य इंदिरा संत यांनी केले आहे. त्यांच्यामते ‘गाथा म्हणजे एक अमृतानुभवाचे अथांग असे मानससरोवर आहे.’ ‘गाथागंठन’ या समर्पक शीर्षकाखाली ‘गाथाबंध’ या उपशिर्षकाने त्यांनी विविध विषयांच्या गाथा त्यांच्या रंगसरूपगंधस्पर्शासह रसिकांपुढे मांडल्या आहेत. सुरुवातीस विषयप्रवेश, मग प्रत्यक्ष गाथा, त्यानंतर गाथेविषयीचे सविस्तर वर्णन आणि त्यानंतर काही ग्रामीण शब्दार्थ- असा एकंदरीत हा लेखनप्रकार आहे. मालनी साध्या-भोळ्या, कष्टकरी निसर्गकन्या होत. निसर्गाच्या विविध रुपांविषयी त्यांचा भारी जिव्हाळा. ‘पावस फेरीवाला’ या गाथाबंधामध्ये पावसविषयीच्या त्यांच्या भावना अतिशय उत्कटपणे मांडल्या आहेत. फेरीवाल्याप्रमाणे गावोगावी भटकणारा हा पाऊस म्हणजे जणू धरणीचा साजणच. मालन म्हणते- ‘‘पाऊस पडला करू नकाऽ गलबलाऽऽ धरनी, ग, बाईऽ तुझा साजन आला आलाऽऽ’’ साधी शब्दरचना, प्रादेशिक भाषेतील शब्दालाघव आणि निर्व्याज भाव यामुळे गाथा स्पर्शून जातात. प्रासादिकता, सूचकता हेसुद्धा गाथेचे गुण सर्वत्र जाणवतात. मालनी मोजके शब्द योजण्यात खूप चतुर. ती पावसाळी हवा, मग माहेरची आठवण, भावांची खुशाली ऐकायला उत्सुक झालेलं मन हे सारंच त्यात आहे. मालन वाऱ्याबरोबरच माहेरा निरोप धाडते (मेघदूता प्रमाणे!) वरुणराजाची प्रार्थना, पीकपाणी, पावसाची हुलकावणी, दुष्काळ, पावसाशी निर्वाणीचं बोलणं हे सर्वच कामाधामात व्यग्र असतानाही मालनी सरळ आणि प्रसन्न चित्ताने गाथेतून गातात. पेरणी, पावशा पक्षी, तिफन, धान्याच्या राशी, आबादानी इत्यादींची अनुभवजन्य अभिव्यक्ती गाथेतून पाहायला मिळते. लेखिका म्हणते, त्याप्रमाणे‘गाथा म्हणजे एक आनंदमय समूहगान आहे.’ पेरणी आणि मळणी म्हणजे निर्मिती आणि निर्मितीसाफल्य! तो सर्जनाचा आनंद मालनी भरभरून गातात. धान्यलक्ष्मीमुळे त्या आनंदतात. ‘बैलाच्या खुराखाली मातीचे सोने झाले’ ही त्यांची भावना असते. कुठे उदार नवऱ्याचे कौतुक, तर कुठे उमद्या पोराचे कौतुकही त्या करतात. समृद्धी देणारी नगदी पिकं आणि हिवाळ्याच्या प्रारंभीची सुगी हेही मालनींचे गाथाविषय आहेत. ‘ऊसाचा गूळ इत्यादी अनेक विषय त्या गातात. गोठ्यातील धनसंपदा, बैलांविषयी कृतज्ञता, गायी-म्हशींशी असलेलं नातं असे अगणित विषय मालनींना साद घालतात. या प्रत्येक विषयांविषयी लेखिका भरभरून सविस्तर सांगते. शब्दार्थांमुळे वाचनात रूची वाटते. मालनींचा साजशृंगार, वेणी-फणी-कुंकू, लाल पिंजर सौभाग्याचं महत्त्व, पतीचं प्रेम हे रोजचे विषयसुद्धा प्रासादिक शैलीत मालनी मांडतात. लांब केसांचे सौंदर्य काही वेगळेच. लेकीला न्हाऊ घालतानाचा सोहळा, शिकेकाई इत्यादी विषयी मालनी गातात तेव्हा नैसर्गिक प्रसाधनांचा बटवाच त्या खुला करतात. बांगड्या भरणे ही घटनाही अप्रूपाची. बांगड्यांचे किती तरी प्रकार नि रंग तसेच कासारा-(वैराळ) विषयीचा आदर त्या गाथांमधून गातात. या गाथा संवादरूप असून नाट्यपूर्ण आहेत. बांगड्या शक्यतो माहेराहून मिळतात. मालन म्हणते, ‘‘बारीक बांगडीऽ बारा आन्याला लेते जोडी हौस, गऽ मला मोठी बंधू हासत चंची सोडी’’ ‘माहेरा’ विषयीचे प्रेम अनेक गाथांमधून दिसते. त्याचं कारण पूर्वी स्त्रियांना खूप सासुरवास असे. कष्टप्रद जीवनामुळे माहेराचा आधार वाटे. माहेरून आलेल्या खणांचे गाठोडे ‘बासनी आला पूर’ या गाथाबंधात अतिशय तपशीलवार वर्णिला आहे. चोळ्यांचे रंग, प्रकार, किंमत, खुलणारे सौंदर्य यांचे मनोरंजक चित्रण त्यात आहे. बंधूची घेणावळ (औदार्य), तो अचानक बाजारात भेटल्यावर होणारा आनंद सारेच साधेभोळे तरी कल्पक! ‘काळी चंद्रकळा’ बद्दल मालनी भरभरून गातात. आईचं प्रेम, काळ्या वस्त्रांत खुलणारा गोरा रंग, बंधूने दिलेली चंद्रकळा, पतीचे प्रेम-विरह इत्यादी अनेक रागरंग लेवून गायली जाणारी मालनींची गाथा लोकसंस्कृतीचे समग्र दर्शन घडवते. इंदिराबाई प्रत्येक गाथेचे रसग्रहण करताना वाचकांसमोर प्रसंग उभा करतात. काही अंदाज वर्तवतात आणि लोकजीवनातील काही प्रथा, रूढीही सांगतात, त्यामुळे गाथा चित्रवाण (हा त्यांचाच शब्द!) होते. चंद्रकळेच्या तुलनेत ‘पैठणी’विषयीच्या गाथा संख्येने कमी आहेत. पैठणी ही श्रीमंतांची मालमत्ता. मालनी या सामान्य कष्टकरी स्त्रिया. त्या पैठणीविषयी जास्त काय गाणार? ‘दागिन्यांचा डबा’ या गाथाबंधात साजशृंगाराचे अप्रूप खूप सुरेख गायले आहे. तर ‘प्रणयचंद्रच्या कला’ या शीर्षकाखाली इंदिराबार्इंनी मालनींनी सूचकपणे तरी काहीसा मुक्तपणे सांगितलेला शृंगार विस्ताराने दिला आहे. पाणवठा हा मालनींचा विसावा असतो. पाणवठ्यावर सख्यांना त मनातले गूज सांगते, मन हलके करते, कष्ट सुसह्य करते. पाणवठा हे संकेतस्थळ असते. तिथे प्रियकरही भेटतो. स्त्रीवर लादलेली बंधनं, परपुरुषाशी कसे वागावे, कसे बोलावे हेसुद्धा गाथा सांगते. ‘‘हसू नगंऽ लेकीऽ हसन्याचा भरमऽ मोठाऽऽ आपूला अस्तुरीचा ऽ जलमऽ, बाई, खोटाऽऽ’’ अशा बंदिस्त वातावरणात वाढलेली मालन आयुष्यात बराच संघर्ष करते. तरी ‘कुंकवाच्या चिरी’ साठी सासुरवास सहन करते. किती चिवट असतो बाईचा जन्म! मानवसमुहाचे सातत्य टिकवण्याचे महत्त्वाचे काम स्त्री-पुरुष करीत असतात. स्त्री ही विश्वासातत्याची जननी. मुलगी ऋतुमती होते तेव्हा तो सर्जनोत्सव मालनी साजरा करतात. नटव्या भरताराचा, हौशाचा रंगमहाल आणि त्या रंगमहालात रंगलेली प्रणयक्रीडा मालनी मुक्तपणे सगळ्यांना ऐकवतात. ‘कापी बिलवर कशानं पिचकला’ हे सांगतानाच ‘भरताराच्या उशाखाली चुडा माझा दडपला’, असे मालनी बिनधास्त गातात. पतीपत्नींमधील संयत प्रेम हा लोकसंस्कृतीच्या दडपणाचा परिणाम आहे. कोवळ्या वयातील सुनेला तिची सासू व सासरा अनेक सूचना करीत असतात, त्यांच्याही गाथा होतात. सुनेचं कधी कौतुक तर कधी धूसपूसही! ‘सून ही घरातील समई आहे’ असे समंजस सासू म्हणते. काही गाथातील सासू आईप्रमाणे प्रेमळ आहे. मुलगा व सुनेचे प्रेम एका सासूने गावे हे नवलच वाटते. अशा मालनी सासरी रमतात, माहेर विसरतात. ‘मालनीची पहिली अस्मिता : डोहाळे’ या समर्पक शीर्षकाखाली इंदिराबार्इंनी अनेक रम्य गाथा दिल्या आहेत. स्त्रीसुलभ भाव, वात्सल्याची चाहुल, डोहाळ्यांचा त्रास तपशिलात वर्णिला आहे. मालनीला पुत्र झाला तर आनंद, कन्या झाली तर आनंद, कन्या झाली तर ‘लागंऽ गिराण चंद्राला’, ‘लेकीचा, ग जलम’ इत्यादी ओव्या त्या गातात. त्यानी सोसलेल्या दु:खातूनच त्या असं गातात. माहेरी चार दिवस आलेल्या लेकीला आईबाप समजावतात, की बाईचा जन्म म्हणजे वायारती (फुकटचा!) मालनींच्या मानहानीचे, सासुरवासाचे कष्टांचे प्रतिबिंब आजही समाजजीवनात, लग्नविधींत दिसते. अहेवपणीच मृत्यू यावा, ही भावना मालनी गातात; कारण वैधव्य म्हणजे मरणच! मृत्यूच्या सोहळ्याच्या गाथाही हृद्य आहेत. साध्याभोळ्या मालनींचा जीवनपट उलगडून दाखवण्याचे आणि लोकसंस्कृतीचं दर्शन घडवण्याचं महत्त्वाचं काम या ग्रंथाने केले आहे. ...Read more

  • Rating StarDAINIK KESRI 01-12-2002

    लोकसाहित्यातून उलगडणारे विविधरंगी स्त्रीरूप... लोकसाहित्य म्हणजे समूहमनाचा अशरीरिणी आविष्कार. येथे विशिष्ट व्यक्तीची नाममुद्रा नसली, तरी अनेक मनांचे जणु ते भावचंदन असते. काळाचा जणु एक अखंड प्रवाह लोकसाहित्याच्या अंतरंगातून वाहत राहिलेला असतो. म्हणून सृजनशील कलावंतालाही लोकसाहित्याच्या झळाळत्या रूपाचा मोह होत राहतो. इंदिरा संत हे मराठी काव्यक्षेत्रातील एक अत्यंत ठसठशीत नाव. त्यांनी लोकसाहित्या अंतर्गत काव्यक्षेत्रात डोकावून या निसर्गकन्यांच्या मालनीच्या मनात प्रवेश करून या मालनींच्या अनेक व्यथा आपल्यापुढे उलगडल्या आहेत. ‘मालनगाथा’ या ग्रंथात चार गाथा गंठन आहेत. मालनी म्हणजे निसर्गकन्या या निसर्गकन्यांचे जीवन विविध ऋतूंशी, पावसाशी, चंद्र-सूर्याशी निसर्गातील वृक्षसृष्टीशी बांधलेले. त्या भावसंबंधाची विविध लावण्यकळा या विविध गाथांमधून व्यक्त होतात. सुख-दु:ख, प्रेम, हुरहुरे, अपमान, सोसावा लागणारा छळ, आपल्या सृजनशीलतेच्या जाणिवेतून दाटणारे आपले वेगळेपण, वंशसातत्य... अशा कितीतरी भावच्छटा येथे व्यक्त झाल्या आहेत. या मालनी निसर्गकन्या. त्यामुळे या लोकगीतांमधून व्यक्त झालेले विविध भाव अत्यंत मोकळेपणाने सहजपणाने व्यक्त झाले आहेत. कृत्रिमरीत्या येथे स्पर्श नाही. येणाऱ्या प्रतिमाही जीवनातून सहज उमटलेल्या. त्यामुळे डोंगरातून झरणाऱ्या निर्मळ झऱ्यासारखे हे लख्ख अक्षरधन वाचताना आनंदाची एक वेगळी अनुभूती आपल्याला जाणवते. गाथागंठन एक चा विषय ‘वर्षागान’ असा आहे. पावसाळा हा या मालनींचा अत्यंत प्रिय विषय. मालनींची जीवनधारा हा वर्षाधारेशी संवादी अशीच. त्यामुळे स्त्रीमनाचे इतके उत्कट आणि हृद्य आविष्कार या ‘वर्षागान’ मध्ये आपल्याला भेटतात. वर्षागानमध्ये एकूण ५८ गाथांचा समावेश आहे. या गाथांमधून स्त्रीच्या भावनांची संवादी रूपात सृष्टीवर उमटणारी भावचित्रे अन्यत्र कुठे आढळणार नाहीत, इतकी विलक्षण आहेत. ‘शेताला जाईनऽ उभी ऱ्हाईन बांधालाऽऽ होळी देईन भरतारलाऽ माझ्या दूरच्या चांदाला. दुसरे गाथागंठन आहे मालनीच्या साजशृंगाराविषयी. हळद-कुंकू, चुडा आणि मंगळसूत्र यांचे कौतुक, लावण्य अनेक गाथांतून प्रकट होणे. हा सारा साजशृंगार कशासाठी, तर स्वत:च्या आनंदासाठी आणि मुख्य सजणासाठी. या गाथांमधून लोकजीवनातून व्यक्त होणारे जणु सांस्कृतिक वैभव आपल्यापुढे उलगडते. लोकसाहित्यातील स्त्रीची रूपे रेखाटावी अशा या चित्रमयी गाथा आहेत. आणि या साऱ्या साजशृंगाराचे स्त्रीचे मनही येथे अलवारपणाने उलगडले आहे. तिसरे गाथागंठन ‘प्रणयचंद्राच्या कळा’ या नावाने आहे. प्रत्येक ‘गाथाबंधन सहापासून पंधरा सोळापर्यंतही गाथांचा समावेश झालेला आहे. पाणवठ्यावर, ऋतुमतीचा सोहळा, मालनीचा रंगमहाल, उरता लागली भेटीची, मालनीची पहिली अस्मिता, डोहाळे या शीर्षकांवरून या गाथागंठनामधील विषयाची सहज कल्पना येणे. विविध प्रणरंगाचे लास्य या गाथांतून पाहायला मिळते. इंदिरा संतांनी या मालन गाथा (दोन) मध्येही लोकसाहित्याच्या अंतरंगातून प्रकट होणारी स्त्रीची खूपशी रूपे प्रकट केली आहेत. ही सारी रूपे माणसाच्या मूलभूत वृत्तीप्रवृत्तीशी नेमकेपणाने कशी जोडलेली असतात त्याचा आविष्कार येथे घडत राहतो. त्यामुळे आजही एकविसाव्या शतकात या गाथा सतेज वाटतात. कधीही हे पुस्तक हातात घ्यावे आणि अक्षरांच्या आरशातून ही स्त्रीरूपे माणसाच्या आदिबंधाशी आपली नाळ जोडून घ्यावी. मेहता पब्लिशिंग हाऊसने पुस्तक उत्तम काढले आहे. पांढरा शुभ्र कागद, उत्तम छपाई तर आहेच. चंद्रमोहन कुलकर्णींच्या रंगरेषांचे लावण्य मनात भरणारे असल्याने, पुस्तक हातात घेऊन न्याहाळावे असे निश्चित वाटते. हे ‘लोकधन’ रसिकांपुढे ठेवल्याबद्दल इंदिरा संत, मेहता निश्चितच अभिनंदनीय आहेत. ...Read more

  • Rating StarJui Kulkarni

    " हसरी बाई ... तिचा संसार खरा नाही " अशी एक ओवी आहे मालनगाथेत ... इंदिराबाईंची मालनगाथा वाचायला घेतली ती किंचीत न्यूट्रल मनाने. काय असतं बुवा हे ओवी प्रकरण बघूया तरी असं म्हणत. माझ्या शहरी माॅडर्न जीवाचा आणि ओवीचा कधी संबंध आलेला नाही. नाही म्हणयला आजोळच्या घरात अडगळीच्या खोलीत पडलेलं जातं फार आवडायचं . शक्य झालं असतं तर जतन केलं असतं ते . तर मालनगाथा मधूनच वाचायला सुरवात केली आणि वाचतच सुटले. लेकीच्या लांबसडक केसांची काळजी घेण्याच्या गोंडस मायाळू अतिशयोक्ती ओव्या आहेत. " बयानं न्हानीलं येशीपत्तूर पानी गेलं जीला न्हायी बाल तिला नवाल वाटीलं " ( नाहल्याचं पाणी पार वेशीपर्यंत गेलंय म्हणजे इतके लांबलचक केस आहेत 😃 ) चंद्रकळेवर असलेल्या सेक्सी ओव्या आहेत . " काळी चंद्रकळा सारं दिसतं माझं अंग कंथाला विचारती कशी खरेदी केली सांग " (चंद्रकळा फार झिरझिरीत असल्याने, अशी साडी मला कशी आणलीस म्हणून बायको नवर्‍याला रागवतेय 😂 ) शेतीवाडीची काम , बाजारहाट, माहेरचं कवतिक आणि सासरचा तिरस्कार ,बांगड्या, कुंकू, साजशृंगार, चोळ्या , ऋतूप्राप्ती , सततचं कामकाज , सासूरवास , डोहाळे असं सगळंच या ओव्यांमधे दिसतं . "वळवाचा पाऊस कुठं पडतो , कुठं न्हायी भरताराचं सुख दैवापासून घ्यावं बाई " हे आदिम सत्य तर आहेच ... सगळं भीषण पारतंत्र्यातलं जीवन . काही अस्तित्वचं नाही जणू .सासरच्या खुंटीला बांधलेली गायच जणू , वंश चालवायला मशिन, फुकटची कामकरीण अशीच बहुतेक बायकांची अवस्था... किती वर्षे किती अंधारयुगात मृतवत जगली बाई . अनेक पिढ्या बाईची बुद्धी फक्त संसारात पिचली . ना शिक्षण ना दुसरी काही दुनिया. शिक्षण नाही तरी त्या काळातल्या बाईचं समस्त चित्रण बायकांनी ओव्यात गाऊन ठेवलंय. ते वाचताना छान वेगळं वाटतं आणि ते जग संपल्याबद्दल महाराष्ट्रातील सर्व समाज सुधारकांचे आभार मानावेसे वाटतात. ~ जुई ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
HARSHAD SAHASTRABUDDHE

शर्मिला फडकेंची ‘फोर सीझन्स’ ही नवी मराठी कादंबरी नुकतीच वाचून पूर्ण केली. त्यांचे कलाविषयक ब्लॉग आणि लेख मी काही वर्षांपासून फॉलो करतो आहे. मिनिमलीझमबद्दलचं पूर्वी प्रकाशित झालेलं त्यांचं सदरही मी अधूनमधून आवर्जून वाचत असतो. त्यांची भाषा अतिशय सुरेखआहे. विषयानुसार ही भाषा बदलती असते. जेव्हा तुम्ही काही वर्षे एखाद्या लेखकाला फॉलो करत असता, तेव्हा त्याचा लेखक म्हणून साधारण स्वभाव तुम्हाला परिचित असतो. एखाद्या विषयाची मांडणी हा लेखक कशी करेल, त्याने वापरलेली भाषा कशी असेल, लेखाचे टप्पे साधारण कसे असतील इत्यादी आडाखे तुम्ही मनात बांधून ठेवता. त्या लेखक / लेखिकेचं पुढचं आर्टिकल / पुस्तक / नवं काम कधी एकदा येतंय याकडे तुमचं एक वाचक म्हणून लक्ष असतं. यामुळेच, जेव्हा शर्मिला फडकेंची कादंबरी येते आहे असं ऐकलं तेव्हा त्याविषयीची उत्सुकता वाढली. प्रकाशित झाल्यानंतर दुसऱ्या की तिसऱ्याच दिवशी मी ही कादंबरी आणली. केव्हाची वाचायची होती पण राहून जात होतं. एकदाचा मुहूर्त लागला. कामायनी नावाची अतिशय हुशार पण आयुष्यात आलेल्या काही वेगळ्या वळणांमुळे आत्मविश्वास गमावलेली मध्यमवयीन व्यक्ती, फोर सीझन्सची नायिका आहे. कादंबरीची सुरवात होते तेव्हा, सुरवातीची काही पाने वाचून टिपिकल अर्बन टर्ब्युलन्स कैद करू पाहणारी, आजकालच्या तरुण पिढीची अस्वस्थता टिपू पाहणारी ही कादंबरी आहे असा ग्रह होतो. पण साधारण पहिल्या तीस पानांनंतर कादंबरी आपली वेगळी वळणे घेणं सुरु करते. सुरवातीची शंभर एकशेवीस पाने ग्रीपिंग आहेत. या नंतर कादंबरी वेगवेगळे ट्रॅक्स घेते ज्यामुळे ती किंचित भरकटल्यासारखी वाटते. ही कादंबरी वाचकाला खिळवून वगैरे ठेवते, असं मी म्हणणार नाही. ही कादंबरी घटनाप्रधान अजिबातच नाही. अनेक पाने वाचून झाल्यावर याची साधारण कथा काय, असा विचार करता, फारसं ठोस काहीही आठवत नाही. लक्षात राहतील अश्या मेजर घटना यात घडत नाहीत. अतिशय संथ गतीने, आपल्या लयीत चालणारी ही कादंबरी आहे. लेखिका आपल्याला पाहिजे तितका वेळ घेते आणि या निवांत वेगाशी जुळवून घेऊनच वाचकाने ही कादंबरी वाचावी अशी तिची अपेक्षा आहे. सध्या येणाऱ्या नव्या मराठी कथा अथवा कादंबऱ्या वाचल्या, तर त्या फास्ट पेस्ड, असंख्य घटनांनी भरलेल्या, अनेक पात्रे असलेल्या, वैचित्र्यपूर्ण भाषा वापरणाऱ्या, मराठी-हिंदी-इंग्रजीची भेळ असणाऱ्या आहेत असं दिसून येतं. यातल्या बऱ्याचश्या कादंबऱ्या, एकतर शहरात घडतात नाहीतर गावात. काही कादंबऱ्या समाज, त्यातल्या व्यक्ती किंवा एखाद्या विशिष्ट जातीपुरत्या किंवा एखाद्या विशिष्ट समूहापुरत्याच मर्यादित असल्याचं दिसून येतं. मॉडर्निझमच्या नावाखाली उगीचच काहीतरी क्लटर निर्माण केलेलं दिसून येतं. विचित्र भाषा, विकृत प्रसंग, कृत्रिमरीत्या केलेले अर्धवट शेवट, हे अनेकदा पहायला मिळतं. अनेक प्रसंग, पात्रे व घटनांची भेळ करता करता कथानकाची वीण कधी उसवते हे लेखकाच्या लक्षात येत नाही असं खूपदा वाटतं. लेखकाने मूळ कथानकाला जोडलेली ठिगळे, वाचक स्वच्छ पाहू शकतात. कादंबरी कुठे फसली हे अगदी साफसाफ कळू शकतं. आपण वाचलेली कादंबरी लेखकाने नेमकी कश्याकरता लिहिली असावी हे ही बरेचदा कळत नाही. `सध्या हे असलंच चालतं, तेव्हा हेच खपवा` असा धंदेवाईक विचार त्यातून दिसून येतो. या सर्व गोष्टींना, शर्मिला फडकेंची नवी कादंबरी ‘फोर सीझन्स’ मोठा अपवाद ठरते. बॉटनी तथा वनस्पतीशास्त्र हा लेखिकेचा अभ्यासाचा विषय. त्यांचं शिक्षण याच विषयातलं आहे. या विषयाची नाळ, पर्यावरण या अतिशय महत्वाच्या पण दुर्लक्षित विषयाशी जुळलेली आहे. चित्रसमीक्षा, कला इत्यादी क्षेत्रांमध्ये मोठं कार्य केलेली, विदेशात पर्यटन केलेली, विविध अनुभव घेतलेली उच्चशिक्षित व्यक्ती जेव्हा पहिल्या कादंबरीकरता ‘पर्यावरण’ हा विषय निवडते, तेव्हा विशेष कौतुक वाटतं. पण, त्याचबरोबर, अश्या विषयावरची कादंबरी कशी असेल, याची नेमकी कल्पनाही डोळ्यासमोर नेमकी साकारत नाही. ही कादंबरी तिच्या विषयापासूनच इतर समकालीन कादंबर्यांच्या तुलनेत वेगळी ठरते. या कादंबरीच्या केंद्रस्थानी कामायनी ही चाळीशीच्या उंबरठ्यावर असणारी स्त्री आहे. आयुष्यात पूर्वी घेतलेल्या अनुभवांमुळे ती डिप्रेशनमधे आहे. यातून बाहेर काढण्यासाठी जोसेफ नावाचा तिचा जुना वयस्कर मित्र तिला सर्वतोपरी मदत करतो. त्याने दिलेला मदतीचा हात कामायनी स्वीकारते आणि मुंबईपासून बऱ्याच दूरवर असणारं एक प्रोजेक्ट स्वीकारते. विदेशात काम पाहिलेली कामायनी नव्या उमेदीने `ग्रीन कन्सल्टंट` म्हणून नवं काम स्वीकारते आणि शहरापासून दूर असणाऱ्या, आपल्याच लयीत चालणाऱ्या एका वेगळ्या जगाचा भाग होऊन जाते. विकास आणि पर्यावरण या दोन्ही बाबी एकत्र नांदू शकत नाहीत हे कडवट सत्य आपल्या सर्वांनाच माहिती आहे. या गोष्टी एकत्र नांदाव्यात, याकरता ग्रीन कन्सल्टंट काम पाहतात. पण, सचोटीने काम पाहणं आणि केवळ कागदी परवानग्या आणून प्रोजेक्ट `ओके` करून देणं यात फार मोठं अंतर असतं. सचोटीने काम पाहणारी व्यक्ती जेव्हा निसर्गावर मनापासून प्रेम करणारी असेल आणि दुसरीकडे तिला जेव्हा कामाचा भाग म्हणून नियमबाह्य गोष्टीदेखील चालवून घ्याव्या लागतात, तेव्हा तिची मोठीच कुचंबणा होते. अशीच कुचंबणा कामायनीची होते आहे. ग्रीन कन्सल्टंटची भूमिका ही तारेवरून चालण्याच्या कसरतीसारखीच. सेन्सिटिव्ह मनाची व्यक्ती अनेक गोष्टी मनाला लावून घेत असते. जर पूर्वायुष्यात खालेल्या फटक्यांची या संवेदनशील मनाला जोड असेल, तर आत्मविश्वास पुरेसा डळमळीत झालेला असतो. एखादं काम आपल्याला जमेल की नाही, याची खात्री वाटत नसते. आयुष्य अर्थहीन वाटू लागतं. अश्या परिस्थितीत अडकलेली कामायनी या नव्या कामाच्या माध्यमातून स्वतःचा शोध घेते. पूर्वायुष्याचा धांडोळा घेते. सध्याचं आयुष्य आणि गत-आयुष्य यांचे धागे जोडू पाहते. काय चूक काय बरोबर, याचा अदमास घेते. `फोर सीझन्स` मधे असलेली फर्स्ट आणि थर्ड पर्सनची सरमिसळ फार विशेष आणि वेगळी आहे. थर्ड पर्सन वेगळ्याच पद्धतीने मांडायचा अनोखा प्रयोग ही कादंबरी करते. यात बरीच पात्रे आहेत पण ती जाणीवपूर्वक योजलेली आहेत. पात्रांची फुकट भाऊगर्दी आणि विनाकारण केऑस होत नाही. यात ठोस घटना म्हटलं तर फारश्या नाहीत. टाईमलाईन्स बर्याचश्या आहेत. त्यांची सरमिसळ आहे. पण हे सगळं पुरेसा वेळ घेऊन संथ गतीने केलं जातं. शहर आणि गाव या भिन्न प्रवृत्तींचा सुरेख मेळ यात साधला जातो. फारश्या घटना आणि पात्रे नसलेली वर्णनात्मक कादंबरी लिहिणं हे अतिशय अवघड काम आहे. वाचकाला ही कादंबरी गुंगवून ठेवत नाही. पण, `पुढे काय` ची उत्कंठाही लागते. त्याचबरोबर हे सांगावंसं वाटतं, की घाईने वाचून एकदाची संपवून टाकायची ही कादंबरी नाही. हाताशी भरपूर वेळ असताना, कादंबरीमधल्या वातावरणाशी एकरूप होत, त्याच्या संथ,शांतपणाचा आस्वाद घेत, त्यातला हळुवारपणा अनुभवत वाचायची ही कादंबरी आहे. पृष्ठसंख्या १०० ते साधारण २४४ हा भाग बऱ्यापैकी ताणलेला वाटतो. तो पन्नासएक पानांनी कमीदेखील चालला असता असं वाटतं. साधारण २४५ व्या पानापासून ते शेवटपर्यंत कादंबरीमधे अनेक घटना घडू लागतात. कामायनीच्या गतआयुष्यातील रहस्ये उलगडू लागतात. पुढे काय? ची उत्तरे हळूहळू मिळू लागतात. पण २४४ व्या पानावर येईपर्यंत मधल्या साधारण सव्वाशे पानांमध्ये वाचकाचा पेशन्स पणाला लागतो. निसर्ग, पर्यावरण याची फारशी आवड नसलेल्यांना किंवा या गोष्टींचा दुरून, तटस्थपणे विचार करणाऱ्या व्यक्तींना हा भाग निश्चितपणे रटाळ वाटू शकेल. ग्रीन कन्सल्टन्सी, आर्किटेक्चर, एखाद्या डेव्हलपमेंट प्रोजेक्टमधले बारकावे, शासकीय बाबी इत्यादी बराचसा टेक्निकल भागही यात बऱ्याच तपशीलात येतो. या फील्डशी तुम्ही फारसे संबंधित नसाल, त्याविषयी तुम्हाला फारशी आस्था नसेल, यासंबंधीची वृत्ते, बातम्या इत्यादी तुम्ही फारश्या वाचत नसाल तर तुम्हाला हा भाग समजायला किचकट वाटू शकेल. एक नक्की आहे, की ही कादंबरी करमणूक म्हणून वाचण्याकरता नाही. वर्ल्ड सिनेमा किंवा एखादं अमूर्त चित्र अथवा शिल्प पाहण्याकरता जसा भरपूर पेशन्स आवश्यक असतो, तितक्याच दर्जाचा पेशन्स ही कादंबरी वाचताना ठेवावा लागतो. २४४ पानांपर्यंत आल्यावरही अजून काहीही घडलेलं नाही, असं फीलिंगही वाचताना येऊ शकतं. आधीच सांगितल्याप्रमाणे, ही एकदा वाचून संपवायची गोष्ट नाही. ही एक वेगळी अनुभूती देणारी गोष्ट आहे. यातलं सज्ञान व डोळस जंगलवाचन / निसर्गवाचन रम्य आहे. फोर सीझन्सकरता पुरेसा वेळ हाती हवा. यातल्या वातावरणात रमायची तयारी हवी आणि लेखिका नेईल त्या वाटेने, त्या वाटेवरचा संथ-शांतपणा अंगी भिनवत वाचायची तयारीही हवी. कामायनीची मनोभूमिका समजून घेत, त्यात वर्णन केलेलं वातावरण डोळ्यांसमोर आणत, त्याचा फील घेत घेत, त्यातली पात्रे जी गाणी ऐकतात ती स्वतः ऐकत त्यात रमतरमत वाचायची मजा और आहे. ही फक्त वाचण्याची कादंबरी नसून फील घेत, रमत, मुरत करायची एक सुंदर, तरल गोष्ट आहे. मी अनेकदा म्हणतो, की हल्ली पुस्तके ‘चांगली’ असतात’ पण ती ‘संग्राह्य’ असतीलच असं नाही. ‘फोर सीझन्स’ ही कादंबरी चांगली तर आहेच. पण ती संग्राह्य देखील आहे. यातली भाषा, यातलं वातावरण, कथानक उलगडताना यात केलेले प्रयोग, वाक्य / परिच्छेद अर्धवट तोडायची यातली शैली, डायरीसारख्या छोट्या नोंदी, डायरीच्या आत आणि क्षणात डायरीच्या बाहेर, मनाच्या आतला संवाद, प्रत्यक्षात घडणारा संवाद अशी सतत बदलती असणारी रचना हे सगळं उत्तम आहे. कादंबरीचा एकूण आवाका, तिचा परीघ बराच व्यापक आहे. वेगवेगळ्या टाईमलाईन्स एकमेकांत सहजी गुंफून केलेलं कथनही एरवीपेक्षा वेगळं आहे. ‘पर्यावरण’ या, कादंबऱ्यांमधून फारश्या न-आढळणाऱ्या विषयाला वाहिलेली, बुद्धीला खाद्य देणारी, काही महिने उलटले की पुनर्वाचन करावं असं वाटायला लावणारी, अलीकडच्या काळातली ही एक उत्तम कादंबरी आहे. ...Read more

RUPERI SINDHU
RUPERI SINDHU by ATUL KAHATE Rating Star
महेश पाटील

माझे नाव महेश पाटील असे असून मी मुंबई पोलीस डिपार्टमेंटमध्ये जॉबला आहे. मी ठाणे येथे राहतो. आपण लिहिलेले रुपेरी सिंधू हे पुस्तक अतिशय सुंदर आहे. सिंधू आणि गोपिचंद सर यांनी खूप मेहनत, कष्ट घेतले आहेत ते जाणवते. मला त्यांच्या कष्टाची जाणीव आहे कारण मझी लहान मुलगी अपूर्वा महेश पाटील ही इंटरनॅशनल ज्यूडो प्लेअर आहे. आजपर्यंत तिने (गेल्या ९ वर्षांमध्ये) नॅशनलला ६ गोल्ड मेडल आणि ३ सिल्वर मेडल मिळवले आहे. तसेच २५ सप्टेंबर २०१९ ते ३० सप्टेंबर २०१९ मध्ये इंग्लंड येथे झालेल्या judo commonwealth competition मध्ये गोल्ड मेडल मिळवले आहे. गोपीचंद सर आणि सिंधू यांचे हे यश हा प्रवास आपल्या देशाला प्रेरणा देईल असाच आहे. आणि आपला भारत देश स्पोर्ट्समध्ये ही उत्तम यश मिळवेल. याची मला खात्री आहे. आपण एक उत्तम पुस्तक लिहिलेत त्याबद्दल आभारी आहे. ...Read more