SHANKAR PATIL HAD ONCE MENTIONED,RAIN IS MY BEST FRIEND! WHEN MY MIND BURNS IN THE PYRE, I FEEL SUFFOCATED, LIFELESS, BUT WHEN IT STARTS RAINING, I FORGET MY RESTLESSNESS, BREATHLESSNESS.` THERE IS DEFINITELY SOME RELATIONSHIP BETWEEN HIM AND THE RAIN. HE HAS PICTURED THE RAIN IN VARIOUS FORMS THROUGH MANY OF HIS STORIES LIKE AABHAL, VALIV. SOMETIMES, THE RAIN JUST DRIZZLES, SOMETIMES IT COMES WITH THUNDER AND STORMS, SOMETIMES IT RAINS VERY HEAVILY, SOMETIMES IT BRINGS THE HAILSTONES WITH IT, SOMETIMES IT APPEARS LIKE AN OLD MAN WALKING, TAKING TIME BETWEEN EVERY TWO STEPS, SOMETIMES IT APPEARS AS A NAUGHTY CHILD. WHATEVER THE FORM MAY BE IT ALWAYS GIVES IMMENSE PLEASURE. THIS PLEASURE IS BEYOND ANY HAPPINESS. I REMEMBER ONE OF VINOBA BHAVE`S MEETING. IT HAD JUST STARTED DRIZZLING AND HE HAD SAID, "TODAY, I AM VERY HAPPY. THE TOUCH OF THESE RAINDROPS IS DIVINE, I FEEL THAT THE GOD HIMSELF HAS COME OVER HERE. IT IS LIKE THE THOUSANDS OF RAINDROPS ARE EMBRACING THE EARTH"
-BHALCHANDRA PHADKE.
पावसाचं आणि शंकर पाटलांचं एक नातं आहे. ते एकदा म्हणाले होते, ‘पाऊस म्हणजे माझा जिवलग दोस्त! उन्हाची खाई उसळली की माझी तगमग सुरू होते. अगदी गुदमरल्यासारखं वाटतं; पण पाऊस एकदा का कोसळू लागला, की माझ्या चित्तवृत्ती उल्हसित होतात.’ त्यांचं म्हणणं खरं आहे. ‘आभाळ’, ‘वळीव’ अशा कितीतरी कथांतून पावसाची विविध रूपं त्यांनी चित्रित केली आहेत. झिमझिम पाऊस, ताशा बडवत राहिलेला पाऊस, काठी टेकत येणारा पाऊस, धुवाधार पाऊस, थट्टेखोर पाऊस, गारांचा सडा टाकून घेरणारा पाऊस... पण पाऊस अंगावर झेलण्यात एक अपूर्व आनंद आहे! मला विनोबांची पावसातली एक सभा आठवते. पाऊस झिमझिम पडू लागला तशी ते म्हणाले होते, ‘मला विलक्षण आनंद होतो आहे. जणू परमेश्वरच आपल्या सहस्त्रधारांनी या धरतीला कडाडून मिठी मारत आहे. पावसाचा स्पर्श म्हणजे परमेश्वराचा स्पर्श!’ –भालचंद्र फडके