EVERYBODY FEELS THAT HIS OR HER LIFE IS A BOOK WRITTEN IN A CODE LANGUAGE. WE CANNOT JUDGE OTHER BY HIS EXPERIENCES NOR CAN UNDERSTAND ANOTHER PERSON. FOR YEARS WE SIT TOGETHER IN THE SAME COMPANY, BUT HAVE WE EVER TOLD OUR GOODBAD EXPERIENCES TO EACH OTHER WITHOUT ANY HESITATION? ON THE CONTRARY, WE PREFER PINING INWARDLY, WE PREFER TO SUFFOCATE PRIVATELY, WE PREFER TO STUMBLE ALONE DURING THE JOURNEY... WHY DO NOT WE EXCHANGE OUR EXPERIENCES OPENLY AND TRULY? THIS RESULTS IN EVERY MAN STARTING HIS LIFE SAVAGELY. NO ONE IS BENEFITTED THOUGH MAN HAS PROGRESSED TREMENDOUSLY. WE TAKE A PRIDE IN SAYING THAT EXPERIENCE IS A GREAT TEACHER. IT EXAMINES FIRST AND TEACHES LATER. BUT, THIS CANNOT BE TRUE, BECAUSE WE KEEP OURSELVES AWAY FROM EXCHANGING OUR EXPERIENCES. IF WE GET HURT DURING THIS PROCESS THEN WE TEND TO HIDE IT AND WALK AWAY WITH AN ATTITUDE AS IF NOTHING HAS GONE WRONG... AND THEN THE SOCIETY....
आपलं आयुष्य म्हणजे सांकेतिक लिपीत लिहिलेलं एक पुस्तकअसंच प्रत्येकजण मानत असतो. एकाच्या अनुभवाचा थांगही लागत नाही. आपण वर्षानुवर्ष एके ठिकाणी बसणारीउठणारी माणसं, पण आपले बरेवाईट अनुभव एकमेकांना मोकळेपणानं आपण कधी सांगतो का? आपल्याच मनात झुरायचं, आपल्याच मनात गुदमरायचं, आपणच चाचपडत चाचपडत आयुष्याच्या मार्गावरून जायचं!..... आपण खयाखुया अनुभवांची देवाणघेवाण करीतच नाही मुळी! त्यामुळे मानवजातीची कितीही सुधारणा झाली असली, तरी प्रत्येक व्यक्ती अजून रानटी काळात असल्यासारखी आयुष्याला सुरुवात करते. पुढच्यांच्या ठेचांचा मागच्यांना उपयोग होतो खरा, पण तो केव्हा? ठेचा कुठे लागतात हे पुढले लोक सांगतील तेव्हा! ठेचा लपवून, जणू काही झालंच नाही, म्हणून लोक चालू लागतात आणि समाज...