* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: THE NEW DAWN
  • Availability : Available
  • Translators : PRADNYA OAK
  • ISBN : 9788177666175
  • Edition : 4
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 208
  • Language : Translated From HINDI to MARATHI
  • Category : RELIGIOUS & SPIRITUALS
  • Available in Combos :OSHO COMBO SET
Quantity
Buying Options:
  • Ebooks:
  • Print Books:
WITH HIS INFALLIBLE POWER OF SPEECH, UNFAILING VOICE AND PECULIAR THOUGHTS, OSHO HAS CAPTIVATED THE HIGHLY INTELLECTUAL PEOPLE. THIS BOOK IS THE COLLECTION OF 22 OF HIS SELECTED LECTURES. ACTUALLY, CALLING THEM LECTURE IS AN INJUSTICE TO THEM, THEY ARE A BLEND OF LECTURES AND LEGENDS, THEY BLEND TOGETHER ALL THE QUALITIES OF THESE TWO FORMS. ONCE WE START READING THIS BOOK, WE WILL NOT BE ABLE TO NOTICE THE TIME THAT IS PASSING, WE WILL BE LOST IN IT. THE TITLE ITSELF IS A SYMBOL THAT OSHO CONSIDERS EVERYTHING FROM A DIFFERENT ANGLE. IN THIS BOOK, HE INTERSECTED THE WORD `RELIGION`. HE ADMITS TO BEING RELIGIOUS THOUGH. FOR HIM TRUE RELIGIOUSNESS LIES IN BEING GOOD, AND HAVING A PERFECT CONDUCT. HAVE WE UNDERSTOOD IT EARLIER? RELIGION HAS AFFECTED THE PUBLIC OPINION TREMENDOUSLY. IT HAS INFLUENCED THE SOCIETY WITH VIEWS LIKE GOD, SIN AND VIRTUE, HEAVEN AND HELL, RESOLUTION OF MIND, SACRIFICE, ETC. NATURALLY, SUCH A PERSON WILL FIND OSHO`S THOUGHTS REBELLIOUS. IT IS IMPOSSIBLE TO COME UP WITH SUCH THOUGHTS UNLESS ONE HAS STUDIED PERVASIVELY, CONTEMPLATED IN DEPTH AND HAS IMMENSE INTELLIGENCE. THE PECULIAR FEATURES OF OSHO"S LECTURES ARE HIS SWEET LANGUAGE WITH CONTINUOUS FLOW, HUMOUR, AND THE JOKES THAT HE TELLS IN BETWEEN. READING THE BOOK IS LIKE HAVING A CONVERSATION WITH HIM IN REAL. EVEN AFTER COMPLETING THE BOOK WE HEAR HIS DIALOGUES IN OUR MIND. WE KEEP ON FLOATING IN THE SAME ENVIRONMENT FOR A LONG TIME.
या पुस्तकात सामान्य माणसांच्या आयुष्यातल्या अनेक प्रश्नांना, अत्यंत साध्या भाषेत, छोट्या छोट्या विनोदांचा आधार घेऊन ओशोंनी उत्तरं दिलेली आहेत. ती उत्तरं सर्वांसाठी आहेत. अनेक प्रकरणांमधले त्यांचे विचार हे आत्ताच्या, विसाव्याएकविसाव्या शतकातल्या विचारांच्याही कितीतरी पुढचे विचार आहेत. त्यांतली काही विधानं आज तंतोतंत खरी झालेली पाहायला मिळतात. आपलं रोजचं जीवन, पुनर्जन्म, ध्यानधारणा, स्वत:तला अहंकार, इ. गोष्टींवरची प्रकरणं आवर्जून वाचावीत, अशी आहेत. या पुस्तकात ध्यानधारणेच्या दृष्टीनं त्याच्या आड येणाNया मनाच्या काही वाईट सवयींबाबत ओशोंनी अतिशय सुंंदर विश्लेषण केलेलं आहे... ‘आधुनिक माणसाची’ विशिष्ट कल्पना त्यांनी मांडली आहे. ती मांडताना समाजातल्या काही विशिष्ट परंपरा, मनोधारणा, रूढी, मनावरचा पगडा आणि परंपरेनं घट्ट रुतलेल्या समजुती यांतले उघड उघड दिसणारे दोष अत्यंत सडेतोडपणानं आणि निखळ प्रांजळपणानं ओशोंनी आपल्यासमोर ठेवलेले दिसतात... त्यांचे शिष्य असो, अनुयायी असो किंवा सामान्य वाचक असो, कोणत्याही थरातल्या माणसाला या ‘आधुनिक माणसाची’ त्यांनी मांडलेली कल्पना निश्चितच अंतर्मुख करील, यात शंका नाही. प्रत्येक वाचकानं स्वत:ला चाचपून, तपासून पाहावं आणि वागावं, अशी अपेक्षा ओशो करत नसले, तरीही हे पुस्तक वाचल्यानंतर या गोष्टी आपोआप घडतील, ही खात्री आहे.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
"BANDAKHOR# BHAKTIT BHIJALA KABIR# EK EK PAUL# MAZE MAZYAPASHI KAHI NAHI #HA SHODH VEGALA# HASAT KHELAT DHYANADHARANA# MEERA EK VASANT AAHE # MEERA SHYAMRANGI RANGALI # MEERECHI MADHUSHALA # MEERECHYA PREMTIRTHAVAR # MHANE KABIR DIWANA # MI DHARMIKTA SHIKAVTO DHARM NAHI # MRUTUCHE AMARATVA # MRUTYAYUSHI # MRUTYU AMRUTACHE DWAR # MUGDHA KAHANI PREMACHI # NANAK NIRANKARI KAVI # NANAK PARMATMYACHA NAD OMKAR # NANAK SANSAARI SANYASTA # NANAK SUR SANGEET EK DHUN # SAD GHALTO KABIR # SAKSHATKARACHI DENGI # SHIVSUTRA-PART 1 # SHIVSUTRA-PART II-2 # SWATHACHA SHODH #VIDROHI ##मराठीपुस्तके#मराठीप्रकाशक #MARATHIBOOKS#ONLINEMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% "
Customer Reviews
  • Rating StarNEWS PAPAR REVIEW

    ‘संभोग से सन्यास तक’ या पुस्तकाने खळबळजनक प्रसिद्धी मिळविणाऱ्या रजनीशांभोवती एक वेगळेच वलय निर्माण झाले. भोगवादातून येणाऱ्या निवृत्तीवर रजनीशांचा भर राहिला. सर्वसाधारण समाजाला अशी निवृत्ती यायला भोगवादाचा कळस गाठावा लागतो आणि अशी परिस्थिती पाश्चात्त् देशात असल्याने तेथे रजनीशांचे विचार रुजले आणि विस्तारले. त्यांच्या ‘द न्यू डॉन’ या इंग्रजी पुस्तकाचा छान अनुवाद प्रज्ञा ओक यांनी केलाय. या पुस्तकातील निवेदनशैली, भाषेचा पुâलोरा आणि प्रसंगांची मांडणी लक्षात घेतली तर व. पु. काळे हे रजनीशांच्या प्रेमात का पडले या प्रश्नाचे उत्तर मिळते. ओशोंच्या विचारांचे फुटाणे ‘नवी पहाट’मध्ये तडातड उडतात. काही शिष्यांनी प्रश्न विचारलेत आणि ओशोंनी त्यांची उत्तरे दिली आहेत अशा स्वरुपाचे हे पुस्तक ‘नवी पहाट’ आहे. ईश्वराला कोणतेही नामानिधान न देता केवळ त्याच्या अस्तित्त्वाची चिकित्सा करणे हेच ओशोंचे वैशिष्ट्य दिसते. ध्यानधारणा करणे यावर त्यांचा भर दिसतो. मनाला तसे करताना येणाऱ्या दैनंदिन अडचणींवर मात करण्याचे उपाय सुचवताना ओशो उदाहरणे भरपूर प्रमाणात देतात. एकंदर अकरा सत्रांमध्ये तीसेक प्रश्न उत्तरित झालेले आहेत. आयुष्याचा साकल्याने अभ्यास करण्याचा मार्ग आपणास आपला वेदांत सुचवितो. अभ्यासाने सगळ्याच गोष्टी साध्य होतात. धर्म, जात, लिंग, वंश इ.च्या पार जाणारं ओशोंचे तत्त्वज्ञान आहे. मार्टिन ल्यूथर किंगने आपल्या अहंकाराची वाढ केली. जे घडणार आहे ते नैर्सगिकरित्या घडून येऊ द्या. आपल्या आत डोकावून तेथील प्रकाश, शांतता, फुललेली फुलं पहा. ध्यानधारणा करताना ‘मन’ या गोष्टींकडे दुर्लक्ष करावं. आपल्या आनंदासाठी वेडं होणं हे शहाणं होण्यापेक्षा केव्हाही चांगलं. प्रगाढ शांती आणि कुठल्याही इंधनाशिवाय चालू असणारा आत्मप्रकाश जिथे आहे ते सत्याचे ठिकाण! तुलना न करता मिळवलेला सन्मान म्हणजे आत्मसन्मान. शांती प्रस्थापित करण्यासाठी राजकारणी माणसांचा पाठिंबा काढा. तुमच्या शरीराला त्याचं स्वत:चं म्हणून एक शहाणपण आहे, त्याचा उपयोग करा. सद्विचार, परमोच्च आनंद, निर्भयता आणि अमरत्व या गुणांनी युक्त असं तुमचं शाश्वत जीवन! प्रत्येक उत्तरातून नवीन प्रश्न निर्माण होत असतो आणि प्रक्रिया कधीही न संपणारी आहे. ध्यानधारणा ही आपलं अस्तित्त्व शांतीपूर्ण होण्यासाठीची एक पद्धत आहे. मी कोण आहे? हा प्रश्न हाडीमांसी खिळला पाहिजे आणि सावलीसारखा सतत चालत असला पाहिजे. जितकं ज्ञान वाढेल त्या प्रमाणात अज्ञानाची जाणीव वाढत जाते. चिंतनशील माणूस कुणाच्याच अधीन नसतो, तर तो फक्त आतल्या प्रकाशाच्या शोधात असतो. स्वत:चे प्रदर्शन मोडू नका. ही वाक्ये आहेत प्रस्तुत पुस्तकातली. शिष्यांना पडणाऱ्या प्रश्नांची उत्तरे देण्याच्या निमित्ताने आयुष्याच्या ईप्सितावर भाष्य करताना ओशोंनी वरील विचार मांडले आहेत. ईश्वराच्या निराकार रूपाकडे त्यांची विचारधारणा वाहताना दिसते. हिंदू तत्त्वज्ञानातील विचार जास्त संख्येने आढळतात. ईश्वर आपणच आहोत ही कल्पना अधोरेखित केलेली आहे. अडचणींवर मात करण्यासाठी मनाचे सहाय्य घेणं हा गीतेतला प्रमुख विचार आहे आणि ओशो काही वेगळे मांडत नाही. फक्त काळानुसार त्यांच्या विचारांची मांडणी बदललेली आहे. विविध उदाहरणं, साध्या गोष्टीतून काढणारा अर्थ, मनाला भावणारा युक्तिवाद, स्वत:ला तपासण्यासाठी दिलेल्या कसोट्या आणि वाटा इ. वैशिष्ट्यांमुळे आणि प्रवाही अनुवादामुळे पुस्तक वाचनीय आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more