DHRUV BHATT

About Author

Birth Date : 08/05/1947


DHRUV BHATT WAS BORN ON 8 MAY 1947 IN NINGALA VILLAGE OF BHAVNAGAR STATE (NOW BHAVNAGAR DISTRICT, GUJARAT) TO PRABODHRAY BHATT AND HARISUTA BHATT. HE STUDIED AT VARIOUS PLACES, STANDARD 1 TO 4 AT JAFRABAD AND MATRICULATION FROM KESHOD. AFTER STUDYING COMMERCE FOR TWO YEARS, HE LEFT FURTHER STUDYING[1] IN 1972 AND JOINED GUJARAT MACHINE MANUFACTURERS AS SALES SUPERVISOR. HE VOLUNTARY RETIRED AND STARTED WRITING CAREER.

आशयघन, गूढरम्य कविता आणि मोजक्याच; पण अत्यंत अर्थपूर्ण कादंबऱ्या लिहिणारे ध्रुव भट्ट हे गुजराती साहित्यात थोड्याच वर्षांमध्ये एक महत्त्वाचे, अग्रगण्य लेखक म्हणून प्रसिद्ध झाले. समुद्रान्तिक (मराठी अनुवाद : सागरतीरी) ही त्यांची पहिलीच कादंबरी अनेक पुरस्कार मिळवून गेली आणि त्यानंतरच्या तत्त्वमसिला तर साहित्य अकादमी पुरस्कार मिळाला. त्यानंतर आली आणखी एक वेगळीच कादंबरी अतरापी, आणि प्रस्तुत अकूपार ही त्यांची कादंबरी प्रसिद्ध झाली. कदाचित ही त्यांची आत्तापर्यंतची सर्वांत चांगली कादंबरी म्हणता येईल, कारण ती वाचकांना एका वेगळ्याच वातावरणातील, मन गुंतवून ठेवणारी कथा तर देतेच; पण त्याचबरोबर पर्यावरण, मनुष्य आणि इतर प्राणी ह्यांच्यामधील संबंध ह्यांविषयी विचार करायला लावते. त्यांचा खास असा एक गूढधागा कथेत मिसळलेला आहे. ध्रुव भट्टांच्या कादंबऱ्याचं एक वैशिष्ट्य हे की, त्यांमध्ये कथानायक स्वत:च कथा सांगतो, परंतु त्याचं नाव शेवटपर्यंत समजत नाही. आणि दुसरं वैशिष्ट्य हे की, ज्या प्रदेशातील कथा ते सांगतात, तेथे स्वत: जाऊन, राहून, अनुभव घेऊन, मगच लिहितात. गीर अभयारण्यात माहिती गोळा करायला गेलेले भट्ट पतिपत्नी एक लहानसं घर बांधून काही महिने तेथेच राहिले होते.
Sort by
Show per page
Items 1 to 8 of 8 total
AKOOPAR Rating Star
Add To Cart INR 300
ATARAPI Rating Star
Add To Cart INR 160
27 %
OFF
DHRUV BHATT COMBO SET - 7 BOOKS Rating Star
Add To Cart INR 1830 INR 1329
KARNALOK Rating Star
Add To Cart INR 320
PRATISHRUTI SMARANYATRA BHISHMANCHI Rating Star
Add To Cart INR 330
SAGARTIRI Rating Star
Add To Cart INR 160
TATVAMASI Rating Star
Add To Cart INR 240
TIMIRPANTHI Rating Star
Add To Cart INR 320

Latest Reviews

MARATHI DAULATICHE NARI SHILP
MARATHI DAULATICHE NARI SHILP by GOPAL DESHMUKH Rating Star
लोकसत्ता २२ जानेवारी २०२३.

बाईचे विश्व हे चूल आणि मूल एवढय़ापुरतेच मर्यादित नसते याची उदाहरणे आपल्याला इतिहासातसुद्धा पाहायला मिळतात. इतिहासात डोकावून पाहिले तर स्त्रियांचे आयुष्य हजार बंधनांनी जखडलेले होते. लहान वयातच मुलींची लग्नं केली जात असत. सतीची चाल, विधवांना केशपनाची सक्ती, सती जाणाऱ्या स्त्रियांच्या मरणाइतकेच सती न जाणाऱ्या विधवांचे जगणे भयंकर होते. अशा समाजातच काही स्त्रिया अशासुद्धा होऊन गेल्या ज्यांनी आपल्या कार्याने, आपल्या धाडसाने, शौर्याने महाराष्ट्राच्या जडणघडणीत मोलाची भर टाकली. समाजाचा स्त्रीकडे बघण्याचा दृष्टिकोन बदलण्यात ज्यांचा मोलाचा वाटा आहे अशाच काही निवडक स्त्रियांचे चरित्र रेखाटन गोपाळ देशमुख यांनी ‘मराठी दौलतीचे नारी शिल्प’ या पुस्तकात केले आहे. जिजाऊमातेने बालशिवाजींची जडणघडण केली. अशा कर्तृत्ववान जिजाबाईंचे व्यक्तिचरित्र ‘राजमाता जिजाऊ’ या प्रकरणामध्ये सारांशरूपाने रेखाटण्याचा प्रयत्न लेखकाने केला आहे. तसेच शिवरायांच्या जीवनात ज्या आठ राण्या आल्या त्यांच्या जीवनकार्याचे वर्णन ‘राणीवसा’ या प्रकरणात येते. ‘महाराणी येसूबाई’ या प्रकरणात त्यांची स्वराज्यनिष्ठा व दूरदृष्टी कशी दिसून येते याचे वर्णन केले आहे. संकटसमयी संभाजी राजांना दिलेल्या सल्ल्यामुळे त्यांच्या कार्यात मदत कशी झाली याचेही वर्णन आले आहे. ताराबाई, उमाबाई दाभाडे, झाशीची राणी लक्ष्मीबाई यांनी युद्धभूमीवर शत्रूला तोंड कसे दिले. दर्याबाई निंबाळकर, पेशवा पत्नी गोपिकाबाई, रमाबाई, गंगाबाई यांनाही व्यक्तिगत सुखदु:खाबरोबरच मराठी दौलतीच्या वाटचालीत आपली भूमिका कशी पार पाडावी लागली याचीही माहिती पुस्तकात देण्यात आली आहे. दौलतीचा कारभार करताना अहिल्याबाईंना तीस वर्षे वैयक्तिक दु:खांना सामोरे जावे लागले. या साऱ्या दु:खांना बाजूला सारून उत्कृष्ट कार्य करून त्या ‘साध्वी पुण्यश्लोक अहिल्या’ कशा झाल्या याचा थोडक्यात आढावा घेतला आहे ‘अहिल्याबाई होळकर’ या प्रकरणात. तसेच पुतळाबाई आणि रमाबाई यांचे पतिनिष्ठेचे वर्णनही वाचायला मिळते. या सर्व व्यक्तिचरित्रांपैकी ‘राणी लक्ष्मीबाई’ यांचे चरित्र वाचताना त्यांची धाडसी वृत्ती, चिकाटी, येईल त्या प्रसंगाला न घाबरता शौर्याने सामोरे जाण्याची वृत्ती व शेवटी त्यांचा झालेला शोकात्मक शेवट आपल्या मनाला चटका लावून गेल्याशिवाय राहात नाही. वयाच्या चौदाव्या वर्षी गंगाधरराव यांच्याशी विवाह झाल्यानंतर आपल्या मुलाच्या आणि पतीच्या निधनानंतर शोक करत न बसता ही वीरांगना आपला दत्तक मुलगा दामोदर याला घेऊन ब्रिटिशांच्या कटू कारस्थानांना तोंड देण्यास सज्ज झाली होती. यातच तिला वीरमरण आले. हे वीरमरण येतानासुद्धा ती मोठय़ा शौर्याने अखेरच्या क्षणापर्यंत लढली आणि जेव्हा आपला देह आपल्याला साथ देत नाही हे लक्षात आले तेव्हा तिने आपल्या अनुयायांना आपला देह शत्रूच्या हातात पडता कामा नये, त्याला अग्नी द्या, असे सांगितले. अशा या वीरांगनेची गर्जना ‘मै मेरी झांसी नही दूंगी’ ही आजही अनेक स्त्रियांना आपल्या कामात प्रेरणा देणारी अशी आहे. राणी लक्ष्मीबाईच्या मरणाविषयी अनेक हकीकती उपलब्ध आहेत. त्यांचा उल्लेखही या पुस्तकात आला आहे. या पुस्तकातील स्त्रिया इतिहासकालीन असल्याने काही ठिकाणी ऐतिहासिक संदर्भाची पुनरावृत्ती झाल्यासारखे वाटते; पण ते येणेसुद्धा गरजेचे आहे. साध्या सोप्या भाषेत ही स्त्री चरित्रे आपल्याला वाचायला मिळतात. थोडक्यात असे म्हणता येईल की, इतिहासकाळातील थोर महिला विभूतींच्या जीवनकार्याचा अल्पांशाने सार वाचकांपुढे मांडण्याचा प्रयत्न लेखक गोपाळ देशमुख यांनी केला आहे, तो कौतुकास्पद आहे. ...Read more