* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: SAVALI UNHACHI
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177661095
  • Edition : 3
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 68
  • Language : MARATHI
  • Category : PLAY
  • Available in Combos :RANJEET DESAI COMBO SET - 42 BOOKS
Quantity
THE BOND OF WEDLOCK IS LIKE THE WELDING THAT BINDS TWO PLATES OF STEEL TOGETHER. AS A RESULT, TWO BEINGS BECOME STRONGER. LIFE GOES ON RELENTLESSLY. IT DOES NOT PAUSE FOR ANYBODY. CHILDREN GROW UP. WE LOSE THE COMPANY OF OUR FRIENDS; WE EXPERIENCE TIMES OF HAPPINESS AS WELL AS SORROW. BUT THROUGH ALL THESE UPHEAVALS THE COUPLE IS ALWAYS WITH EACH OTHER, ENJOYING THE PLEASURES OF THIS BOND. IT IS HERE THAT WE CAN EXPERIENCE HEAVEN ON EARTH. WHEREVER THERE IS SUCH ONENESS, WEDDED LIFE REMAINS UNSCATHED DESPITE THE CONFLICTS OR UPHEAVALS IN THE WORLD AT LARGE, JUST LIKE THE PHOENIX THAT RISES FROM THE ASHES. IF YOU CAN ACQUIRE THIS STRENGTH, YOU CAN LET THE WORLD BE. YOU CAN SMILE AT CRITICISMS. AS LONG AS YOU ARE SURE THAT THERE IS SOMEONE FIRMLY BACKING YOU, THERE IS NO REASON TO FEAR ANYTHING, UNDERSTAND?’
‘...ही लग्नगाठ दोन पोलादी पट्ट्यांना केलेल्या वेल्डिंगसारखी असते. ते दोन जीव अधिक सामथ्र्यवान बनतात, ते त्या वेल्डिंगमुळं. जीवन कुणासाठी थांबत नाही. ते पुढं जातच असतं. मुलंबाळं वाढतात. जुन्यांची सोबत हरवते. अनेक सुखदु:खाचे क्षण येतात. हे सारे बदल घडत असताना तुम्ही मात्र एकत्र असता. त्या एकत्रपणाचा आनंद उपभोगत असता. ख-या अर्थानं पृथ्वीवरचा स्वर्ग तिथंच अवतरतो. ती एकरूपता आली, की जगात हवे तेवढे उत्पात होऊ देत, संघर्ष वाढू देत, संसार अबाधितच राहतो. राखेतून जन्म घेणाया फिनिक्स पक्ष्यासारखा. ती ताकद तुम्ही मिळवलीत, की तुम्ही कुणालाही दुर्लक्षू शकता. निंदेला हसू शकता. जोवर तुमच्या पाठीशी कुणीतरी खंबीरपणे उभं आहे, याची खात्री असेल, तोवर कशालाही भिण्याची गरज नाही, कळलं?’
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#8 APRIL # SWAMI # SHRIMAN YOGI # RADHEYA # MAZA GAON # ABHOGI # BARI # PRATIKSHA # SAMIDHA # PAVANKHIND # LAKSHYAVEDH # SHEKARA # MORPANKHI SAVALYA # SANKET # ASHADH # MADHUMATEE # MEKH MOGARI # KATAL # ROOPMAHAL # MEGH # PRAPAT # VAISHAKH # KAMODINI # GANDHALI # BABULMORA # AALEKH # KANCHANMRUG # SHRIMANYOGI (NATAK)# SANGEET TANSEN (NATAK)# SAVALI UNHACHI (NATAK)# HE BANDH RESHMACHE (NATAK)# PANKH JAHALE VAIRI (NATAK)# DHAN APURE (NATAK)# RAMSHASTRI (NATAK)# LOKNAYAK (NATAK)# SWAMI (NATAK)# VAARSA (NATAK)# TUZI VAT VEGALI (NATAK)# PANGULGADA (NATAK)# GARUDZEP (NATAK)# SNEHADHARA (NATAK)# (NATAK)# SANCHIT (NATAK) #८ एप्रिल #स्वामी (राज्य पुरस्कार १९६२,ह.ना. आपटे पुरस्कार १९६३) #साहित्य अकादमी पुरस्कार १९६४) #श्रीमान योगी #राजा रविवर्मा #राधेय #माझा गाव #अभोगी #बारी #प्रतिक्षा #समिधा #पावनखिंड #लक्ष्यवेध #शेकरा #मोरपंखी सावल्या #संकेत #आषाढ #मधुमती #मेख मोगरी #कातळ #रुपमहाल #रुपमहाल #मेघ #प्रपात #वैशाख #कमोदिनी #गंधाली #बाबुलमोरा #आलेख #कांचनमृग #श्रीमानयोगी-नाटक #संगीत तानसेन-नाटक #सावली उन्हाची –नाटक #हे बंध रेशमाचे –नाटक #पंख जाहले वैरी –नाटक #रामशास्त्री –नाटक #धन अपुरे –नाटक #लोकनायक –नाटक #स्वामी –नाटक #वारसा –नाटक #तुझी वाट वेगळी –नाटक #पांगुळगाडा –नाटक #पांगुळगाडा –नाटक #गरुडझेप –नाटक #स्नेहधारा –नाटक #संचित -नाटक
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK SAKAL 08-09-2002

    वाचनीय नाटक... (कै) रणजित देसाई यांच्या मृत्यूनंतर अनेक वर्षांनी हे २ अंकी, त्यांनी लिहिलेलं नाटक पुस्तकरूपाने प्रसिद्ध झालं आहे. ‘सावली उन्हाची’ या नाटकाचं कथानक जगावेगळं आहे. रवी चित्रे हे मानसोपचार तज्ज्ञ डॉक्टर आहेत. त्यांना पिंकी नावाची सात-आठवर्षांची मुलगी आहे. पण तिची आई या अर्भकाचं तोंड न पाहताच प्रसूतीच्या वेळी गेलेली आहे. डॉ. चित्रेंची आई हृदयरोगाने आजारी. तिला दोन अ‍ॅटॅक येऊन गेलेले. आपल्या ‘ताई’नं सूनमुख बघावं व मुलाचा संसार सुरळीत चालू व्हावा म्हणून डॉ. चित्रे यांचे मामा प्रयत्न करून शुभदाशी त्याचं लग्न ठरवतात. लग्नाच्या पहिल्या रात्रीच नाटकाच्या कथाबीजाची निर्मिती होते. शुभदा डॉ. रवीला आपल्या अंगाला स्पर्श करू देत नाही. तिचं लग्नापूर्वी सारंग भोसले तशा बेरोजगार असलेल्या तरुणावर प्रेम असतं. तिनं मनानं त्याला वरलेलं असतं. डॉ. रवी चित्रे मानसोपचार तज्ज्ञ असल्यानं तिच्या भावविश्वाचा आब ठेवून शुभदाला स्पर्श न करण्याचं वचन देतात. आईच्या आजारपणात आपण दोघे मात्र सुखी पती-पत्नी आहोत, हे नाटक वठवायचं असं रवी ठरवतो. शुभदा आईची-सासूची मनापासून सेवा करते. पिंकीचं व तिचं छान जमतं. एकटा पडलेला असतो तो रवी. आईचा महिन्यानंतर समाधानानं जीव जातो. रवीला वाटतं शुभदा सोडून जाणार. लहानपणापासून ज्यानं सांभाळलं, शिकवलं तो मामाही ताईच्या मृत्यूनंतर कोकणात जातो. एकाकी अवस्थेत कसं राहायचं... डॉ. चित्रे एक वेगळाच प्लॅन करतो. तोपर्यंत बी. सारंग नावाने चित्रपटसृष्टीत स्टोरीरायटर म्हणून खूप खूप प्रसिद्धी पावलेला पण त्यामुळेच दारू व मदिराक्षी यांच्या विळख्यात अहोरात्र गुरफटलेल्या या व्यक्तीला डॉ. भेटतात... स्वत:ला पिक्चर काढायचं म्हणून सांगतात. त्यामुळे पुढे सारंग त्याच्या घरी येतो. शुभदाची त्याची भेट होते. डॉक्टर शुभदा त्याला ‘द्यायला’ निघतात. सारंग भारतीय संस्कृतीचं तत्त्वज्ञान सांगतो... शेवटी हिमालयाएवढा उंच व गंगेसारखा पवित्र असा हा आपला जगावेगळा पती... त्याच्याशी शुभदाचं पत्नीचं नातं त्या रात्री निर्माण होतं. असं हे आनंदपर्यवसानी दोन अंकी नाटक. एक सुखात्मिका. आता वास्तवाशी अशा आदर्श डॉ. पतीचं व्यक्तिरेखाटन कितपत योग्य? शुभदाचं मनोमीलन जुळण्यासाठी सारंगला नियोजन करून घरी आणणं इत्यादी. अनेक प्रश्न तसे अनुत्तरित आहेत पण असंही घडू शकतं. नियमाला अपवाद म्हणून. सारंग शुभदा भेटीत सारंग आपल्या जीवनाला (स्वैराचारी व स्वच्छंदी) रांगोळीची उपमा देतो. पहिली रांगोळी पुसल्यावरच दुसऱ्या दिवशीची रांगोळी काढावी लागते. आता मी कुठेही न गुंतता फक्त रांगोळीच काढत राहिलो आहे... ही प्रतिमा अर्थपूर्ण आहे. मात्र सारंगच्या तोंडी भारतीय संस्कृतीवरचं भाष्य... ‘कोणताही पुरुष (कोणत्याही पंथाचा व धर्माचा) जेव्हा विवाह करतो तो आयुष्याशी अखंड सोबत म्हणून... माझा शुभदाशी कोणत्याही प्रकारे संबंध नाही...’ प्रेक्षकांना त्याच्या आधीच्या स्वैर वर्तनाच्या पार्श्वभूमीवर पटणारं वाटत नाही. शेवटी डॉ. रवी चित्रे लग्नगाठ ही दोन पोलादी पट्ट्यांना केलेल्या वेल्डिंगसारखी असते असं म्हणतो आणि ‘उन्हाच्या सावलीत’ कुणाचा तरी भक्कम आधार असल्याशिवाय जगात कुणाला भिण्याची गरज नाही असं शुभदाला सांगतो... हे भाष्य नाटकाचं शीर्षक मार्मिकपण सिद्ध करतं. मात्र नाटकातील संघर्ष वेगळा असला तरी तो यथार्थ वाटत नाही. शुभदाचं वागणं हे तर्कापलीकडचं वाटतं. कदाचित म्हणूनही या नाटकाचे प्रयोग झाले नसतील. एका मानसोपचार तज्ज्ञाचीदेखील एक विचित्र मानसिक अवस्था कशी होते व त्यातून कोणत्या रीतीनं तो बाहेर पडतो हे वाचणं मनोज्ञ आहे हे निश्चित. संवाद, भाष्य, तत्त्वज्ञान इत्यादीमधील भाषा सहजसुंदर आहे. वाचनीय नाटक म्हणून ते मनाचा ठाव घेतं. -भावना भार्गवे ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

DHUMARE
DHUMARE by MADHAVI DESAI Rating Star
Prasad Salunkhe

धुमारे - माधवी देसाई म्हणतात ना `don`t judge a book by its cover` तसं काहीसं या पुस्तकाबाबत झालं. पुस्तक घेऊन फार दिवस झाले पण वाचायचा योग काही येत नव्हता. एक तर छोटं पुस्तक आहे नंतर वाचून काढू असं करत ते मागे राहिलं. आणि दुसरं म्हणजे त्याचं ओकंबों मुखपृष्ठ. ते पाहून उगाच गैरसमज होतो की काहीतरी उदासीभरं आहे हे प्रकरण. त्यात माधवी देसाईंचं `नाच गं घुमां` आधी वाचलेलं त्याचा ठसा मनावर निश्चित होता, त्या वातावरणात काही पूर्वग्रह किंवा अपेक्षा ठेवून मला हे पुस्तक हाती घ्यायचं नव्हतं. नंतर एकदोन ठिकाणी लोकांना या पुस्तकाबद्दल भरभरून बोलतांना, लिहितांना पाहिलं आणि चूक माझ्या लक्षात आली. मग पुढच्या एक दिवसात हे पुस्तक वाचून काढलं. `धूमारे` या पुस्तकात गोयच्या भूमीवर लिहिलेले पंधरा लेख आहेत. गोवा म्हणजे फेसाळती बियर, उघडेबागडे फोरेनर्स एवढंच मर्यादित नाहीये याची आपल्याला नव्याने जाणीव हे पुस्तक करून देतं. आपण गोव्याच्या अंतरंगात माधवी ताईंचं बोट धरून शिरतो. त्यांच्या संवेदनशील नजरेने इथला निसर्ग, इथली माणसं आपण पाहतो. हे सरधोपट प्रवासवर्णन असं नाहीये. एखाद्या ठिकाणी आपण बराच काळ राहिलो तर त्या भूमीशी त्या वास्तूंशी आपले बंध तयार होतात, तिथे आपली मूळं आपसूक रुजतात, तिथल्या झाडापेडांशी आपलं हितगूज सुरू होतं. आपुलकीची जी माणसं भेटतात आपण त्यांना आणि ती आपल्याला अंतर्बाह्य ओळखत असतात, त्या डोळ्यात स्नेह असतो, आपलं एक पान त्या डोळ्यात दडलेलं असतं, नुसतं डोळ्यात पाहून आपण स्वतःला वाचू शकतो. गाईडच्या भूमिकेत एखादी वास्तू, निसर्ग, तारीखवार इतिहास सांगणं वेगळं आणि आपल्या मनातील या साऱ्या सभोवतालाविषयीचे प्रामाणिक भाव व्यक्त करणं वेगळं. १९९० साली म्हणजे जवळपास तीस वर्षांनी माधवी ताई त्यांच्या बांदोडा या गावी परतल्या. जागा तीच पण वयाच्या १६ व्या वर्षी पाहिलेलं गोवा आणि साठीत समजलेलं गोवा या दोन्ही गोष्टी त्यांनी कुतुहलाने तोलून पहिल्या, आणि मांडल्याही. गोवा म्हणजे विविध संस्कृतीची सरमिसळ. त्याचे समाजावर झालेले बरेवाईट परिणाम या पुस्तकात मांडले आहेत. परकीय राजवट असून आणि आता स्वतंत्र घटक राज्य असून जपलेल्या चालीरीती, समाजात परकीय राजवटीमुळे आलेला एक मोकळेपणा सारं त्यांच्या लेखणीतून झरझर उतरतं. त्यांचं लिखाण समुद्राच्या पाण्यासारखं नितळ, ओघवत्या शैलीचं, गजाली गप्पांच्या लाटाच जणू. म्हणून पुस्तक एकदा वाचायला घेतलं की खाली ठेववत नाही. देवचार, कोपेल, पायलट, तळी, पालखी, फुलराणी लेखांच्या नुसत्या नावावर नजर फिरवली तरी काहीतरी वेगळेपणा असणार लेखात हे कळतं. गमतीची बाब म्हणजे सलमान, संजय दत्त, चंकी पांडे, दिव्या भारती विषयी त्याकाळी भाबड्या लोकांना असलेलं आकर्षण, गजालीत सिनेमा, राजकारण, दाऊद इब्राहिम हे आलेले विषय, तिथल्या लोकांची त्यावर गमतीदार टिपण्णी हे सारं वाचायला मस्त वाटतं. डोना पॉला ची प्रतिक्षा त्यांनी आपल्या शब्दात मांडली आहे. गोवन स्त्रियांमधला काळानुरूप झालेला बदल काही ठिकाणी त्या अधोरेखित करतात. पूर्वीचं गावपण कसं मागे पडत गेलं हे त्या सांगतात, तरी जे काही शिल्लक आहे ते निराशाजनक निश्चित नाही अन्यथा त्यांच्या जीवनाच्या अंतिम टप्प्यातील विश्वासाने विसवायचं ठिकाण म्हणून त्यांनी हे गाव निवडलं नसतं. इथल्या भाषेतली मौजेची गोलाई आणि माधुर्य माधवी ताई न टिपतात तर नवल. पुस्तक वाचून झालं तरी काय बरं ते गाणं होतं म्हणून पानं पुन्हा चाळली जातात आणि गुणगुणायचा प्रयत्न होतो. ... आलयली डोलयली पंटी पालयली सांग गे बाये, तुका कोणे चोरून वेल्यान गो बाये ... आंव तुजो सदाच मोग करतलो गे बाये आणि तुका हाव केन्नाच विसरचो ना गे बाये - प्रसाद साळुंखे ...Read more

THE GUNS OF NAVARONE
THE GUNS OF NAVARONE by ALISTAIR MACLEAN Rating Star
Mahesh S

दुसऱ्या महायुद्धात ‘खेरोस’ या छोट्या बेटावर १२०० ब्रिटिश सैनिक अडवून पडले होते. हे बेट तुर्कस्तानच्या जवळ होते. त्यांना सोडवायला जाणाऱ्या बोटींना नॅव्हारन बेटावरील महाकाय तोफांचा अडथळा होता. त्या तोफा त्यांच्या समोरच्या समुद्रातील कोणतेही जहाज सहज बुवू शकत होत्या. नॅव्हारनवर एक भक्कम किल्ला होता. तिथे जर्मन व इटालियन सैन्य होते. अशा या तोफा नष्ट करायला मूठभर माणसांची तुकडी बेटाच्या मागच्या कड्यावरून चढून वर पोचली. खेरोस बेटावरील सैनिकांना सोडविण्यास येणारे ब्रिटिश आरमार, तोफांचे त्यावर धरले जाणारे नेम आणि त्या नष्ट करण्यासाठी पुढे सरकलेली ती मूठभर घातपात्यांची तुकडी यांच्यात शर्यत लागली. शेवटी कोण जिंकले? ...Read more