* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: KAHAI KABIR MAIN PURA PAYA
  • Availability : Available
  • Translators : MEENA TAKALKAR
  • ISBN : 9788184980332
  • Edition : 3
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 280
  • Language : Translated From HINDI to MARATHI
  • Category : RELIGIOUS & SPIRITUALS
  • Available in Combos :OSHO COMBO SET
Quantity
Buying Options:
  • Ebooks:
  • Print Books:
OSHO IS THE FIRST OF THIS TYPE, ALWAYS REPRESENTING A FRESH RELIGIOUSNESS, TOTALLY NOVEL, KNOWLEDGEABLE, MYSTIC, OCCULT. KABIR`S `DOHE` ARE LIKE A SHAWL WOVEN BY THE DIFFERENT THREADS OF HUMAN EXPERIENCES AND LIFE. EACH THREAD STANDS FOR THE VALUES OF LIFE, EACH A SHINING FACET WITH A DIMENSION. LOVE, DREAM, TRUTH, EGO, TITLE, PRESTIGE, SATI. KABIR HAS EXPLAINED EACH ASPECT WITH PERFECT EXAMPLES AS WAS HIS PECULIARITY, WHILE OSHO SHEDS LIGHT ON KABIR`S QUALITIES. KABIR HIMSELF LIVES A HUMAN LIFE, BUT REVEALS THE FORMULA OF BECOMING FREE, HE ALSO SEEKS OUR ATTENTION TOWARDS LIVING IN THE PRESENT WITH AN EYE ON THE FUTURE. HE BRINGS IT TO OUR NOTICE THAT IN THIS HUGE COSMOS, WE LITERALLY POSSESS NOTHING, WHATEVER WE SEE AROUND IS ALL `HIS`, HENCE WHATEVER LEAVES AFTER WE ARE NO MORE IS THE ETERNAL TRUTH. KABIR ALSO POINTS OUT TO THE IMPORTANCE OF A TEACHER. HE TELLS US THAT GURU IS THE INDICATION TO REACH THE ALMIGHTY. AT THE END KABIR ADMITS THAT HE HAS ACHIEVED THE GOD, SAYING `KAHE KABIR MAI PURA PAYA!`
ओशो हे नेहमीच ताजेतवाने अशा धार्मिकतेचे प्रथम पुरुष. सर्वस्वी अनोखे ज्ञानी, गूढवादी. कबीरांचे `दोहे` म्हणजे मानवी जीवनाच्या विविध रूपांची विणलेली शालच! एक एक धागा म्हणजे जीवनमूल्यांचा एक एक पैलू! प्रेम, स्वप्न, सत्य, अहंकार, पद, प्रतिष्ठा, सतीप्रथा यांचा चपखल उदाहरणांसह तपशील ही कबीरांची खासियत. कबीरांचे हे वैशिष्ट्य फार विचारपूर्वक `ओशो` आपल्याला रसाळ विवेचनातून उलगडून दाखवतात. वर्तमानात जगायला शिकत भविष्यावर नजर ठेवायला सांगणारे कबीर संसारात राहून मुक्त होण्याचं सूत्र सांगतात. परमेश्वराच्या या विश्वपसाऱ्यात `आपलं` काही नाही. जे आहे ते `त्याचं` आहे म्हणूनच आपल्यानंतर जे उरतं तेच `सत्य`. गुरूची महती सांगताना `गुरू हा परमेश्वराजवळ पोहोचण्याचा संकेत आहे` असं सांगणारे कबीर अखेर म्हणतात, `मी पूर्णत: परमेश्वराला मिळवलं आहे.` `कहै कबीर मै पूरा पाया!`
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
"BANDAKHOR# BHAKTIT BHIJALA KABIR# EK EK PAUL# MAZE MAZYAPASHI KAHI NAHI #HA SHODH VEGALA# HASAT KHELAT DHYANADHARANA# MEERA EK VASANT AAHE # MEERA SHYAMRANGI RANGALI # MEERECHI MADHUSHALA # MEERECHYA PREMTIRTHAVAR # MHANE KABIR DIWANA # MI DHARMIKTA SHIKAVTO DHARM NAHI # MRUTUCHE AMARATVA # MRUTYAYUSHI # MRUTYU AMRUTACHE DWAR # MUGDHA KAHANI PREMACHI # NANAK NIRANKARI KAVI # NANAK PARMATMYACHA NAD OMKAR # NANAK SANSAARI SANYASTA # NANAK SUR SANGEET EK DHUN # SAD GHALTO KABIR # SAKSHATKARACHI DENGI # SHIVSUTRA-PART 1 # SHIVSUTRA-PART II-2 # SWATHACHA SHODH #VIDROHI ##मराठीपुस्तके#मराठीप्रकाशक #MARATHIBOOKS#ONLINEMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% "
Customer Reviews
  • Rating StarDAINIK LOKASHA 29-11-2009

    अभ्यासू : साद घालतो कबीर… आचार्य रजनीश हे उत्तरप्रदेशात प्राध्यापक होते. ते पुढे आचार्यांचे भगवान रजनीश झाले आणि त्यानंतर त्यांचे रूपांतर ओशोमध्ये झाले. रजनीशांची पूर्ण कहानी महाराष्ट्रातील पुणे या शहरात घडली. आयुष्याच्या उत्तरार्धात ते अमेरिकेला गेे होते. तिकडे त्यांचा स्थायिक होण्याचा विचार होता परंतु काही कारणांमुळे ते जमले नाही. आचार्य रजनीश हे एक वादग्रस्त व्यक्तिमत्व. सुरुवातीच्या काळात त्यांचा संभोगातून समाधीकडे हा सिद्धांत खूपच गाजला. त्यांनी पहिल्यांदा परंपरावादी भारतीय समाजाला धक्के देण्याचे काम केले. वय वाढले तसे आचार्य रजनीश यांची मनोवृत्ती आणि विचारपद्धती बदलली. शेवटच्या पर्वात ते ओशो झाले. ओशो हे एक प्रखर बुद्धिवादी व्यक्तिमत्व. जवळपास वीस वर्षे रजनीश यांचे प्रवचन चालू होते. ते दररोज सायंकाळी एक तास आपल्या अनुयायांना मार्गदर्शन करत. रजनीश यांचे वाचन अफाट असेच होते. जगातील सर्व धर्मशास्त्राचा दांडगा व्यासंग होता. सर्व प्रकारचे विचार आणि आचार यावर त्यांचे अद्भुत असे प्रभुत्व होते. विषयाची मांडणी आणि मतप्रदर्शन अत्यंत प्रभावी असायचे. त्यामुळे त्यांना जगभरातून हजारो अनुयायी मिळाले. त्यामुळेच की काय त्यांचा ओशोपंथ तयार झाला. रजनीश यांच्या विचारावरची शेकडो पुस्तके निघाली आहेत. ते जे बोलत त्यातील शब्द ना शब्द रेकॉर्ड केला जाई आणि त्याचे रूपांतर पुस्तकात होत असे. जगातल्या सर्व भाषा आणि सर्व लिपीत त्यांचे पुस्तके अनुवादित झाली आहेत. या पुस्तकांना प्रचंड अशी मागणी आहे. आयुष्याच्या एका टप्प्यावर माणूस विशेष पद्धतीने विचार करायला लागतो. माणसांसारखे मृत्यूची भीती ही जन्मापासून त्याच्या पाठीशी लागलेली असते. माणसाला मृत्यूवर विजय पाहिजे असतो. ते शक्य नाही असे लक्षात आले त्यावेळी माणसाला मृत्यू हा कमीत कमी त्रासाचा असावा असे वाटायला लागते. जगण्याच्या किंवा जीवनाच्या या पातळीवर माणसाला आशोचे विचार निश्चितच दिलासा देणारे ठरतात. ओशोने जगावे कसे, जगायचे कोणासाठी या बाबी पद्धतशीरपणे समजावून सांगितल्या. त्यांच्या प्रवचन किंवा व्याख्यानात थोर संत कबीर यांच्या विचाराचा फार मोठा वाटा असायचा. कबीराने ओशोच्या अगोदर किती तरी वर्षे माणसाला जगण्याचा मार्ग समजून सांगितला. माणसाच्या आयुष्यात येणारे दुःखाचे क्षण आणि दुःख टाळण्यासाठी माणूस करीत असलेले प्रयत्न या बाबीच्या पार्श्वभूमीवर कबीराचे विचार माणसाला खूप काही सांगून जातात. ओशोने कबीरासंबंधीचे विचार इंग्रजीत व्यक्त केले होते. त्यांचा मराठी अनुवाद मेहता पब्लिशिंग हाऊसने नुकताच आणला आहे. मीना टाकळकर यांनी ही व्याख्याने मराठीत अनुवादित केली आहेत. ओशोसारख्या प्रचंड ज्ञानलालसा, ज्ञानसाधना असलेल्या एका प्रखर बुद्धिवादी माणसाची भाषणे मराठीत अनुवाद करणे हे काम निश्चितच सोपे नाही. परंतु या कामात मीना टाकळकर या यशस्वी झाल्या आहेत. संत कबीर यांच्या विचारांविषयी ज्यांना उत्सुकता आहे त्यांच्यासाठी हे पुस्तक खूपच वाचनीय ठरणार आहे. परमेश्वर म्हणजे काय? प्रेम म्हणजे काय? सफल प्रेम कशाला म्हणायचे? अशा अनेक गहन प्रश्नांवर ओशो यांनी आपले विचार व्यक्त केले आहेत. भारतीय परंपरेत संत कबीर हे हिंदू-मुस्लिम ऐक्याचे प्रतिक मानले जातात. त्यामुळे सर्व जातीधर्मात संत कबीर यांच्याविषयी कमालीचा आदर आहे. संत कबीरांची विचार सरणी घेऊन कबीर पंथ निघाला आता कबीराचे ज्ञान ओशोच्या तोंडून आलेले आहे हा एक वेगळा अनुभव म्हणावा लागेल. ज्यांना तर्कशास्त्र किंवा धर्मशास्त्राची आवड आहे, तत्त्वज्ञानाची आवड आहे त्यांच्यासाठी हे पुस्तक हे एक पर्वणीच ठरणार आहे. छोट्या-छोट्या घटना काही वेळा प्रश्न आणि त्याची उत्तरे या पद्धतीत अत्यंत अवघड असे तत्त्वज्ञान अत्यंत सोप्या भाषेत वाचकांपर्यंत आलेले आहे. मेहता पब्लिशिंग हाऊसचे पुस्तक म्हटले की, त्याच्या गुणवत्ता आणि दर्जाविषयी चर्चा करण्याचे कारण नाही. पुस्तकांचे मुखपृष्ठ ग्रंथाला साजेसे आहे. मुद्रण सुबक आणि स्वच्छ आहे. २७० पानांच्या या पुस्तकाची किंमत फक्त २२० रुपये आहे. ओशोसंबंधी उत्सुकता किंवा ज्यांना कबीराविषयी अधिक अभ्यास करायचा आहे त्यांनी हे पुस्तक संग्रही बाळगणे अत्यावश्यक ठरेल. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more