* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: WOMAN ON TOP
  • Availability : Available
  • Translators : SHOBHANA SHIKNIS
  • ISBN : 9788184981896
  • Edition : 2
  • Publishing Year : JANUARY 2011
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 160
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : SELF HELP, HEALTH & PERSONAL DEVELOPMENT
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
WRITTEN BY WELL-KNOWN JOURNALIST AND AUTHOR SEEMA GOSWAMI, WOMAN ON TOP IS A READY-RECKONER FOR EVERY AMBITIOUS WORKING WOMAN. STARTING WITH THE BASICS OF FIRST IMPRESSIONS OF A CANDIDATE IN AN INTERVIEW, GOSWAMI HAS DEALT WITH ALMOST ALL THE VITAL AREAS OF A SUCCESSFUL CAREER. SHE HAS SUCCEDED IN SUSTAINING THE INTEREST OF A READER, WITH HER LIGHT HUMOUR, WITTY COMMENTS AND A REMARKABLE SENSE OF APPROPRIATE CLOTHING, FASHION AND MAKE-UP FOR EVERY OCCASION, TO LOOK PLEASANT . MORE IMPORTANTLY,GOSWAMI SKILLFULLY TAKES THE READER ALONGWITH HER, TOWARDS MORE VITAL TOPICS LIKE HOW TO DEAL WITH DIFFERENT TYPES OF BOSSES, STRIKING A BALANCE BETWEEN HOME AND CAREER, DO`S AND DONT`S OF DEALING WITH MEN AT WORK, SEXUAL HARRASSMENT, KEEPING FIT AND EATING HEALTHY, HOW TO GET AHEAD IN THE JOB, AND FINALLY ,BECOMING A BOSS ONE DAY ,BY BREAKING THAT PROVERBIAL GLASS CEILING. SEEMA GOSWAMI`S SIMPLE YET LIVELY AND DOWN-TO-EARTH WAY OF HANDLING SUCH A NEED-BASED, PERTINENT SUBJECT, HAS TRANSFORMED THE BOOK INTO AN ALL-TIME FAVOURITE GUIDE, ACTUALLY AS GOOD AS A BIBLE, A SUCCESS MANTRA, FOR EVERY WORKING WOMAN WOULD LIKE TO KEEP CLOSE TO HER HEART.
‘वुमन ऑन टॉप’ किताबाच्या मानकरी ठरण्यासाठी नोकरीच्या वाटचालीत शेवटी त्या आभासमय, अभेद्य अशा ग्लास सिलिंगला छेद देण्याची, ‘बॉस’ होऊन खास तुमच्यासाठी अभिरुचीपूर्ण, कलात्मकतेने सजवलेल्या ऑफिसच्या खिडकीतून बाहेरचं विहंगम दृश्य न्याहाळण्याची मनोकामना नोकरी करणा-या प्रत्येक स्त्रीच्या मनात सुप्तावस्थेत दडलेली असतेच. पण ते स्वप्न प्रत्यक्षात उतरवण्यासाठी निश्चित कोणत्या दिशेने प्रयत्न केले पाहिजेत, ह्याची मात्र त्यांना माहिती असतेच असं नाही. ‘टॉप’ला पोहोचताना विशेषत: स्त्रियांना अनेक अडथळ्यांच्या शर्यती पार कराव्या लागतात. नोकरीच्या ठिकाणी मुसंडी कशी मारायची, स्वत:चं व्यक्तिमत्त्व अंतर्बाह्य कसं खुलवायचं, लैंगिक छळाला कसं तोंड द्यायचं, बॉस कोणकोणत्या प्रकारचे असतात, घर-संसार आणि नोकरी यांच्यातला समतोल करिअरचं आव्हान पेलत असतानाच कसा संंभाळायचा... या सगळ्या विषयांचा संबंधित बारकाव्यांविषयी नर्म विनोदी शैलीत परामर्श घेणारं पुस्तक कसं असावं, याचा ‘वुमन ऑन टॉप’ हे सीमा गोस्वामी या नाणावलेल्या लोकप्रिय पत्रकाराने लिहिलेलं पुस्तक म्हणजे एक आदर्श नमुनाच ठरावा.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#मराठीपुस्तके#मराठीप्रकाशक #MARATHIBOOKS#ONLIN EMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% # SEEMAGOSWAMI #SHOBHANASHIKNIS #WOMENONTOP #वुमन ऑन टॉप
Customer Reviews
  • Rating Starनीलिमा देशपांडे

    वुमन ऑन टॉप हे पुस्तक नोकरी करणाऱ्या प्रत्येक स्त्रीसाठी अत्यावश्यक आहे. लेखिका सीमा गोस्वामी यांनी आपले अनुभव अतिशय मार्मिक आणि तरीही सोप्या भाषेत मांडले आहेत. या पुस्तकाचा अनुवाद करताना आपण पुस्तकाचा मूळ गाभा जपत त्यातील नर्मविनोद पकडला आहे. वर्किग वुमन साठी या पुस्तकातील माहितीचा नक्कीच उपयोग होईल. साध्या वाटणाऱ्या गोष्टी किती महत्त्वाच्या असतात याची जाणीव हे पुस्तक करून देते. सीमा गोस्वामी म्हणतात तसे हे पुस्तक खरेच `पथानिदर्शक` आहे. ...Read more

  • Rating StarDAINIK AIKYA SATARA 08-05-2011

    ‘सीमा गोस्वामी या भारतातील एका नामांकित पत्रकार. १९९५ पासून पत्रकारितेत त्यांनी फॅशन, राजकारण, जीवनशैली, निवडणूक, स्तंभलेखन वगैरे विषयांवर भाष्य करीत संडे, हिंदुस्तान टाइम्स वगैरे पत्रांद्वारे भारतभर आपला वाचकवर्ग निर्माण केला आहे. ‘वुमन ऑन टॉप’ हे ्यांचे नवे पुस्तक. नोकरी करणाऱ्या स्त्रियांनी प्रगतीचे विविध टप्पे आत्मविश्वासाच्या आणि आपल्या व्यक्तिमत्वाच्या तसेच कर्तृत्वाच्या बळावर कसे गाठावेत याचे स्वानुभवाच्या आधारे विवेचन करणे हे त्यांचे उद्दिष्ट आहे. कॉलेजमध्ये वादविवाद स्पर्धेत भाग घेणाऱ्या इंग्रजीवर प्रभुत्व असणाऱ्या विशीतल्या तरुणीने एका साप्ताहिकात शिकाऊ वार्ताहराच्या जागेसाठी मुलाखत दिली आणि चलाखपणे उत्तरे देऊन सीमाने पत्रकारितेत पहिली नोकरी मिळवली! ‘तुम्ही जरा चढेल आणि शिष्ट वाटला. पण तुमचा निबंध चांगला होता म्हणून तुम्हाला संधी देण्यात आली.’ असे तिला निवड समितीच्या एका सदस्याने नंतर सांगितले. ते तिने कायम लक्षात ठेवले. उत्तम काम हे आपले ब्रीदवाक्य मानले. पुरुषांचे वर्चस्व असलेल्या ऑफिसात एका तरुण स्त्रीने आपले स्वत:चे स्थान निर्माण करणे हे त्यावेळीही सोपे नव्हते. आपल्याला नोकरीत मुसंडी मारायची असेल, तर स्वत:च्याच हुशारीवर आणि चलाखीवर पुढं जायला हवं. आपला मार्ग शोधून काढायला हवा हे तय तरुणीला ऐन विशीत जे जाणवलं ते आज पन्नाशीतलही तितकंच महत्त्वाचं आहे असे तिला अनुभवावरून वाटते आणि त्यासाठी पुस्तक लिहावेसे वाटते. इतर भगिनींना टॉपवर जाण्यासाठी कानमंत्र द्यावेसे वाटते. नोकरी मिळाली तरी पुढे आपला पोशाख, आपला वॉर्डरोब, ऑफिस मीटिंगातील आपला सहभाग, त्यावेळी आपल्या वर्तनातून प्रकट होणारा आगाऊपणा आणि आत्मविश्वास यांच्यातील सीमारेषा, आपल्या सहकाऱ्यांबरोबरचे आपले संबंध (लंच डिनरची आमंत्रणे आणि लैंगिक छळवाद, ड्रिंक्स इत्यादीबाबत फास्ट अँड इझी यासारखा बसणारा शिक्का) ऑफिसमधला रोमान्स, सहकाऱ्यांचे गुणदोष, ऑफिसमधले वातावरण, व्यवस्थेचा भाग होण्यासाठी लागणारी कौशल्ये, टीमचे नेतृत्व करण्याचे कसब, निर्णायक प्रसंगी आवश्यक असणारे धैर्य, आपल्या विचारांबद्दलचा आग्रह, वर्चस्व गाजवण्याची हातोटी, ऑफिसमधले काम आणि कौटुंबिक कर्तव्ये यांचा मेळ घालण्यातले कौशल्य आणि वेळेचे नियोजन, ताणतणाव, नव्या ज्ञानाचे आकलन संपादन, नोकरीच्या ठिकाणी आपला प्रभाव वाढवणे अशा अनेक गोष्टींबाबत तारतम्य पाळावे लागते. नोकरी करताना ती व्यावसायिक वृत्तीने करणे, करिअर घडवणे या दृष्टीने सीमा गोस्वामी यांनी अनेक ठोकताळे या पुस्तकात सांगितले आहेत. तशा टिप्स यात दिल्या आहेत. नोकरी करणाऱ्या स्त्रियांसाठी एक पथदर्शक पुस्तक म्हणून याची उपयुक्तता अभिप्रेत असली तरी सर्वच स्त्री-पुरुषांना हे पुस्तक प्रेरक ठरेल. फर्स्ट इम्प्रेशन. सुरुवात, छान दिसणे, बॉसला खूष ठेवणे, घरापासून दूर, बेडरूम की बोर्डरूम, लैंगिक छळ, निरोगी राहणे, वेगवान आयुष्य आणि आय अ‍ॅम द बॉस अशा दहा प्रकरणात हा सर्व पट मांडण्यात आला आहे. या पुस्तकाचे एक वैशिष्ट्य म्हणजे आवश्यक तेथे देण्यात आलेल्या सूत्ररूप सूचना. अशा माहितीपूर्ण सूत्रांमुळे या पुस्तकाची पारायण करायची इच्छा होईल. या पुस्तकातील एक विशेष म्हणजे लैंगिक छळाबाबत नमूद केलेली व्यूहरचना. ‘नोकरीच्या ठिकाणी स्त्रियांना होणारा सर्वात जास्त त्रास हा लैंगिक छळाचा असू शकतो. साधी चेष्टामस्करी, थोडाफार सौंदर्याचा उल्लेख, शृंगारिक वा चावट शेरा म्हणजे लैंगिक छळ नव्हे. थोड्याशा खुल्या बोलण्याला ‘सेक्शुअल हॅरासमेंट’ म्हणून संबोधू नका. नाहीतर ‘लांडगा आला रे आला’ म्हणून उगाचच हाकाटी करणाऱ्या गोष्टीतल्या मुलासारखी तुमची अवस्था होईल आणि जेव्हा खरोखरच काहीतरी गंभीर प्रसंग ओढवेल, तेव्हा तुमचा कोणीही गांभीर्याने विचार करणार नाही.’ असा इशारा लेखिका देते. तुमच्या मनाप्रमाणे घडलं आणि तुमच्या छळवादाला बाहेरचा रस्ता दाखवण्यात आला, तर छानच! पण त्या सुनावणीत विजय मिळेलच असं गृहीत धरू नका. ऑफिसमध्ये तुम्हाला अनावश्यक ताण वाटत नसेल, तर तुम्ही तिथेच काम सुरू ठेवू शकता. पण जर तुम्हाला शरमल्यासारखं वाटत असेल किंवा तुम्हाला सूचकपणे असं सांगण्यात येत असेल की तुम्ही दुसरीकडे काम करून अधिक खूष राहू शकाल, तर मात्र दुसरी नोकरी शोधायला सुरुवात करा. तुम्ही झुंज जिंकली नसेल. पण स्वत:च्या मुद्यांवर ठाम राहून आणि उघडपणे बोलण्याचं धैर्य दाखवून युद्ध नक्कीच जिंकलं आहे आणि तुम्ही कुठेही नोकरी केलीत, तरी त्याबद्दलच्या समाधानाची एक उबदार भावना तुमच्या सगळ्या करिअरमध्ये तुमच्याबरोबर राहील. लैंगिक छळवादाची शिकार आपण होऊ नये, ही खात्री पटवण्यासाठी काय करावं लागेल? जो खराच छळवादी असतो, त्याला कोणत्याही प्रकाराने छळवादापासून परावृत्त करता येत नाही, हे बरोबर आहे. मग तुम्ही शालीन वेषभूषा करा, सुसंस्कृतपणे वागा किंवा कडक ‘डोन्ट-मेस-विथ-मी’ असं ध्वनित करा. नोकरीच्या ठिकाणी चुकीचे संदेश जाऊ देणं, ह्यात देखील काहीच फायदा नाही. जेव्हा धक्का देता देता ढकलून दिले जातं तेव्हा फार तर लोक असा विचार करतील की तुम्हाला नीट मार्गदर्शन करण्यात आलं नव्हतं किंवा तुम्ही अनभिज्ञ होतात. वाईटात वाईट ते हा विचार करतील की ही परिस्थिती तुम्हीच ओढवून घेतली आहे. तुमची प्रतिमा ही कामाच्या ठिकाणी फार महत्त्वाची आहे. तुम्ही एक ‘सेक्शुअल’ व्यक्ती आहात अशी तुमची प्रतिमा तयार होत असेल, तर जो संदेश मिळतो तो तशीच वागणूक तुम्हाला मिळावी हाच असतो. लोकांच्या लक्षात येण्यासाठी वेषभूषा करत असाल, तर मग लोकांनी तिची दखल घेतल्यावर भडकून काय उपयोग? सेक्ससाठी तुम्ही उपलब्ध आहात, अशा पद्धतीचं जर तुमचं वागणं असेल आणि तसं तुम्हाला जर वागवलं गेलं तर ‘लैंगिक छळ’ झाल्याची बोंब तुम्ही ठोकू शकत नाही. नोकरी करणाऱ्या स्त्रियांना आपल्या कार्यालयात कसे वागावे याचे बहुमोल मार्गदर्शन करणारे हे अप्रतिम पुस्तक आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review
PLEASE SEND YOUR AUDIO REVIEW ON editorial@mehtapublishinghouse.com

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

I HAVE A DREAM
I HAVE A DREAM by RASHMI BANSAL Rating Star
Krishna Diwate

‘स्टे हंग्री स्टे फूलीश’ आणि ‘कनेक्ट द डॉटस’ या बेस्ट सेलर पुस्तकाच्या लेखिका ‘समाजातल्या परंपरागत समस्या सोडवण्याचा नवा मार्ग शोधून काढणार्‍या वीस सामाजिक उद्योजकांच्या प्रेरणादायी कहाण्या’ हे वाक्य पुस्तकाचे पहिले पान उघडले आणि दिसले. त्यामुळे माझ कुतुहल चाळवले आणि ते पुस्तक वाचायला सुरुवात केली. मनोगतात लेखिका म्हणतात की, आता नव्या दमाचे, डोक्याने आणि मनाने ही विचार करणारे काही जण एखाद्याच्या नजरेतील दुःख ओळखतात, पेटून उठतात; पण ते त्याच्यावर विचार एखाद्या उद्योजकाप्रमाणे करतात. म्हणून ते ‘सामाजिक उद्योजक.’ नफा मिळविण्याचा हव्यास नसला तरी ते बिझनेस मधील तत्वे वापरून ती गोष्ट साध्य करतात. हे काही तरी वेगळे आपण वाचत आहोत असे मला वाटले. त्यामुळेच ते पुस्तक वाचायला घेतले. ह्या मध्ये वीस लोकांची चरीत्रे आहेत. ते सर्व भारतीय, उच्चशिक्षित तरूण तरूणी आहेत. कोणी त्यातील शास्त्रज्ञ आहेत तर कोणी मरिन बायोलॉजिस्ट, आयआयटी, आयआयएम ग्रॅज्युएट आहेत पण कोणत्या कोणत्या सामाजिक प्रश्नाने ते अस्वस्थ झाले आणि नेहमीच्या मार्गाने न जाता वेगळीच वाट पकडली. पुस्तकात ‘रेनमेकर्स,’ ‘चेंजमेकर्स’ व ‘स्पिरिच्युअल कॅपिटॅलिस्ट’ असे तीन भाग आहेत. प्रत्येकात अनुक्रमे अकरा,सहा व तीन व्यक्तीमत्वांची ओळख करून दिली आहे. ‘सुलभ’ ही आधुनिक टॉयलेटस उभारणारे बिंदेश्वर पाठक ह्याच्या चरित्राने पुस्तकाची सुरुवात होते. जातीने बिहारमधील ब्राह्मण. पण लहानपणी टॉयलेटस साफ करणार्‍याला हात लावला त्यामुळे आजीने अक्षरशः शेण, गोमुत्र खायला लावले. पण त्याच बिंद्रेश्वरांनी अगदी योगायोगाने ह्याच क्षेत्रात काम करण्याचे ठरविले. अर्थात ही वाट निश्चितच सोपी नव्हती. अनेक हालअपेष्टा सोसत, जगाचे धक्के खात, अनेक समस्यांना तोंड देत आपले स्वप्न ‘सुलभ शौचालयाच्या’ माध्यमातून सुरु केले. तो सगळा खडतर प्रवास अर्थात पुस्तकातूनच वाचायला हवा. त्यासाठी त्यांनी केवळ ती यंत्रणा तयार केली नाही तर ती टॉयलेटस बांधून, त्यासाठी लागणारी प्रेरणा, शिक्षण, संभाषण, ट्रेनिंग, पाठपुरावा अशा सर्वच गोष्टी ‘सुलभ’ तर्फेच संभाळल्या जातात. सध्या ही संस्था स्वबळावर चालते. 100 ते 125 कोटी इतके तिचे वर्षाचे उपन्न आहे. इतकेच नाही पूर्वी जे लोक सफाईचे काम करत असत त्यांच्या मुलांच्या शिक्षणाचा खर्च संस्था करत आहे. ‘सुलभ पब्लिक स्कूल’ नावाने शाळा सुरु केली आहे. तरूणांसाठी व्होकेशनल क्लासेस चालवले जातात. म्हणजे मिळालेला नफा पुन्हा त्याच सफाई कामगारांच्या कल्याणासाठी वापरला जातो. टॉयलेटस बांधून भरपूर पैसा मिळवता येतो हे वाक्य पचायला जरा जडच जाते. अनिता आहुजा ही दिल्लीत सुखवस्तू कुटूंबात रहाणारी सामान्य स्त्री. पण कचरा वेचणार्‍या मुलांचे हाल पाहून त्यांच्यासाठी काही तरी करावे असे तिने ठरविले. तिने 1998 मध्ये कॉन्झर्व्ह नावाची संस्था उभी केली. व त्यातून पहिला प्रोजेक्ट सुरु केला तो म्हणजे आजुबाजूच्या परिसरातील कचरा उचलून त्याचे कंपोस्टखत तयार करणे. कचरा गोळा करण्यासाठी चांगल्या ढकलगाड्या आणल्या, युनिफॉर्म, आय कार्डची सोय केली. 2002 पर्यंत एक पूर्ण वेळ काम करणारी मोठी संस्था बनली. त्याचवेळी त्यांनी प्लॅस्टीकच्या कचर्‍यावर प्रयोग सुरु केले. तिचे पती शलभ ह्यांनी बिटस पिलानी मधून इंजिनिअरींग केले आहे. त्यांच्या मदतीने तिने फॅक्टरी सुरु करण्याचे ठरविले. शलभने मोठ्या प्रमाणावर प्लॅस्टिक शीटस निर्मिती करू शकेल असे मशीन तयार केले. त्यासाठी अर्थातच अनेक प्रश्न समोर उभॆ राहिले. चुका झाल्या, ठोकरा खाल्या पण त्यातून वाट काढत त्यांनी चिकाटीने प्रयत्न सुरुच ठेवले. आज दोघे मिळून कचर्‍यातील प्लॅस्टिक पिशव्या वापरून आकर्षक अशा हॅडबॅगस तयार करण्याचा कारखाना चालवतात. जे लोक सुरुवातीला केवळ कचरा उचलण्याचे काम करत होते, त्यांच्या काही कौशल्य दिसले की त्यांना वेगळे काढून ट्रेनिंग दिले जाते. मशीनवर असिस्टंटचे काम करू लागतात त्यातून काही लोक तर ग्रुप लिडर ही झाले आहेत. कटींग करणॆ, क्वालिटी तपासणॆ, फिनिंशींग, पॅकिंग अशी सर्व महत्वाची कामे ते करतात. आता ते कामगार झाल्यामुळॆ त्यांना चांगला पगार, प्रॉव्हिडंट फंड, ओव्हरटाईम अशा सुविधा मिळू लागल्या त्यापेक्षा ही जास्त त्यांना समाजात प्रतिष्ठा मिळाली. त्यांच्या साठी हे नवीनच आहे. अनिता व शलभ दोघॆही मेहनत घेतात पण एनजीओ असून ही भरपूर पैसा कमावणे त्यांना चुकीचे वाटत नाही. कारण आज ह्या एका उद्योगामुळे कित्येक कुटूंबाची आर्थिक स्थिती बदलून गेली आहे. अशीच अजून एक प्रेरणादायी कथा दिल्लीतील रंगसूत्र कंपनी चालविणार्‍या सुमिता घोस ह्यांची. स्वतः ग्रॅज्युएशन पूर्ण केल्यावर मास्टर इन इकॉनॉमिक्स ची पदवी घेतल्यावर संजॉय घोस ह्या या आय आर एम मधून शिक्षण घेतलेल्या ध्येयवादी तरूणाशी लग्न केले. पण दुर्दैवाने आसाममध्ये काम करत असताना त्यांची 1998 मध्ये उल्फाच्या अतिरेक्यांनी हत्या केली. त्यानंतर अनेक टक्केटोणपे खात, दोन लहान मुलांचा संभाळ करत सुमिताने ‘रंगसूत्र’ नावाची कंपनी काढली. त्याच्या मार्फत ती खॆडॆगावातल्या लोकांकडून कापड, शोभॆच्या वस्तू, बनवून घेते आणि त्या फॅब ईंडीयासारख्या प्रसिध्द कंपन्यांना विकते. जैसलमेर, बारमेर जिल्ह्यातले कारागिर तिच्यासोबत काम करत आहेत. अजून एक अशीच ध्येयवादी तरूणी म्हणजे इशिता खन्ना. डेहराडून मध्ये जन्म झालेली एक सर्वसामान्य मुलगी. पण निसर्गसंवर्धन आणि भूगोल या विषयांची आवड असलेली. म्हणूनच तिने आपल्या ग्रॅज्युएशन नंतर टाटा इंन्स्टीट्यूट मधून मास्टर्स केले. पर्यावरण क्षेत्रातच काम करायचे आहे हे निश्चित ठरवून तिने काही वर्षे नोकरी केली. त्यानंतर 2002 मध्ये नोकरी सोडून आपल्या दोन मित्रांसोबत स्पिती व्हॅलीमध्ये मूस नावाची एन्जीओ सुरु केली. तेथील स्थानिक महिलांचे ग्रुपस करून त्यांना तिथे असणार्‍या सीबक थॉर्न ह्या फळांच्या लागवडीचे ट्रेनिंग दिले. त्यावर प्रक्रिया करायला शिकवले. ही झाडॆ मातीला धरून ठेवतात त्यामुळे धूप रोखली जाते, शिवाय नायट्रोजन ही धरून ठेवत असल्याने जमिनीचा पोत सुधारतो. त्यामुळे ह्या फळांवर लक्ष केंद्रित केले. त्यामुळे तिथल्या बायकांना चांगला रोजगार मिळू लागला. त्याचबरोबर तिने स्थानिक तरूणांना पर्यटकांना ट्रेक किंवा जीप सफारीसाठी नेणे, कॅम्प लावणे, गरज पडल्यास प्रथमोपचार करणे ही कामे ही करायला शिकवले. कारण हळूहळू तिथे पर्यटन वाढू लागले. ते इको-फ्रेंडली करण्याकडॆ तिच्या इकोस्पियर संस्थेचा भर आहे. आता दरवर्षी पर्यटनातून 35 ते 40 लाखाचे उत्पन्न मिळते.आणि त्यातून नफा ही मिळतो. इकोस्पियर संस्थेने शेजारच्य़ा ‘लाहुल’ व्हॅलीमध्ये ही विकास कामे सुरु केली आहेत. पर्वतावर तयार होणार्‍या कचर्‍याच्या समस्येवरही तिला काहीतरी करायचे आहे. तिची संस्था लोकांना मुद्दाम तिथले लोक किती अवघड परिस्थितीत रहातात हे दाखवते. अतिशय थंडीत तिथे तापमान मायनस 35 पर्यंत खाली गेल्यावर हॅंडपंपने पाणी काढणे सुध्दा किती कठीण होते हे सांगितले जाते. तेव्हा आपल्यासारख्य़ा पर्यटकांना काय काय करता येईल याबद्दल ती जागरूकता निर्माण करते. मूळात हे पुस्तक 2012 साली लिहिलेले आहे. त्यामुळे आता ह्या वेगवेगळ्या प्रकारचे काम करणार्‍या संस्थेचे काम या दहा वर्षात खूपच वाढले असेल यात काही शंका नाही. दीनबंधू साहू हे मरिन बायोलॉजिस्ट आहेत पण ते प्रयोगशाळेतून बाहेर पडून समाजासाठी काम करतात. ‘प्रोजेक्ट चिलका’ ह्या त्यांच्या संस्थेमार्फत ओरिसातील लोकांना समुद्राची शेती करायला शिकवतात. ओरिसा मधील पुरी येथे जन्म झालेल्या दीनबंधूनी अतिशय हलाखीच्या परिस्थितीत शिक्षण घेतल्यानंतर दिल्लीत एमएसीला ॲडमिशन घेतली. परंतु योगायोगाने १९८७ मध्ये अंटार्क्टिक वर जाण्याची संधी मिळाली. नंतर पीएचडी पूर्ण केल्यानंतर अनेक देशांमध्ये नोकरी निमित्ताने फिरले. पण तरीही शेवटी दिल्ली युनिव्हर्सिटी मध्ये प्रोफेसर म्हणून काम सुरू केले. त्यांना समुद्री वनस्पती बद्दल विशेष आस्था होती; पण त्या बद्दल आपल्या देशात फारशी जागरूकता नव्हती. ही लागवड पर्यावरण पूरक असते शिवाय त्यातून स्थानिक लोकांना उत्पन्नाचे साधन मिळते. त्यासाठी डिएसटीने निधी मंजूर केला. मग त्यांनी चिल्का सरोवराची पहाणी केली, त्यामध्ये वाढू शकतील अशा चार जातींची निवड करून स्थानिक लोकांना समजेल अशा सोप्या भाषेत माहिती दिली. प्रात्यक्षिके दाखवली, वर्कशॉप्स घेतली. त्यामुळे तेथील शेतकऱ्यांना रोजगार मिळू लागला. यातूनच पर्यावरण संरक्षण ही होऊ लागले. यातून त्यांना प्रत्यक्ष कांहीं आर्थिक फायदा होत नसला तरी ते म्हणतात, की आम्हाला दोघांना दिल्लीत चांगली नोकरी आहे. त्यामुळे पैसे कमावणे हा उद्देश नाही; पण अजून तीस वर्षांनंतर मला मी काही तरी काम केलेले दिसेल. असे जर काहीच तुम्हाला दिसणार नसेल तर जगायचे कशाला? भूषण पुनानी हे असेच अत्यंत बुध्दीमान विद्यार्थी. मेडीकलची ॲडमिशन हुकल्यामुळे डेअरी कोर्ससाठी ॲडमिशन घेतली. तिथे ही विद्यापीठात प्रथम क्रमांक मिळविला. नंतर पीएचडी केले. ग्रामविकास शिकण्यासाठी आयआयएम मध्ये एमबीए केले. हे झाल्यावर 1979 मध्ये ब्लाईंड स्कूल मध्ये दोन वर्षांसाठी नोकरी सुरु केली ती सुधा ह्याच हेतूने की मॅनेजमेंट शिकताना जी थेअरी शिकलो ती विकासाच्या क्षेत्रात वापरता येईल का? हळूहळू त्यांना अनेक लोक मिळत गेले. सर्वांनी मिळून आज संस्था खूप मोठी केली आहे.त्यांनी काम सुरु केले तेव्हा फक्त एक कॅपस होता, आज गुजरात मध्ये आठ कॅपस आहेत. दहा लाख मूल्य असलेली संस्था आज दोन कोटी रुपयांची आहे. अपंग लोकांनी स्वावलंबी व्हावे ह्यासाठी संस्था काम करते. दृष्टीहीन मुली ब्यूटी पार्लरसारखे कोर्स चालवतात, फिजिओथेरपी शिकून सेंटर मध्ये काम करतात. विकास साधण्यासाठी योग्य व्यवस्थापनेची गरज असते हे त्यांनी दाखवून दिले आहे. हजारो लोकांच्या आयुष्यात नवा प्रकाश निर्माण करून त्यांना सामान्य आयुष्य जगण्याची संधी मिळवून दिली आहे. अशी ही एकापेक्षा एक वेगवेगळ्या प्रकारची माणसे. कोणत्या तरी ध्येयाने पछाडलेली . सामाजिक कार्य करत असतानाच त्या लोकांचे कल्याण कसे होईल असा विचार करणारी. लेखिकेने त्या सर्वांच्या प्रत्यक्ष मुलाखती घेतल्या आहेत, त्यांचे काम प्रत्यक्ष पाहून जाणून घेतले आहे. त्यामुळे सर्व माहिती व्यवस्थित गोळा करून आपल्यासमोर मांडली आहे. त्यामुळेच त्या मनोगतात म्हणतात, ‘तुमचं आयुष्य कसे ही असले तरी इतरांसाठी एखादा क्षण द्या. इतरांना प्रेम, आनंद, चांगुलपण द्या. जितकं द्याल तितकं तुम्हाला परत मिळेल.’ हेच वाक्य मलाही अतिशय उर्जा देऊन गेले. माझ्याकडे जे आहे, जे मला देणे शक्य आहे ते निरपेक्षपणे ज्यांना गरज आहे त्याला देणे ह्या सारखा आनंद अजून काय असणार? ह्याच वाक्याने मी आपली ह्या आठवड्यात रजा घेते. उद्या पासून सुरु होणार्‍या नवीन सत्रासाठी सारिका ताईंना हार्दिक शुभेच्छा. ...Read more

ANUWADATUN ANUSARJANAKADE
ANUWADATUN ANUSARJANAKADE by LEENA SOHONI Rating Star
Dr. Aparna Patil

Just finished reading Anuwadatun Anusarjanakade....a very fine collection of experiences as a Translator which can be a bright guiding light for the beginners and also for them who are already into it...the technical part covered can prove as a textbok for translators...precise as well as comprehensive ..Pleasure reading it. ...Read more