* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: JAPUN TAK PAUL
  • Availability : Available
  • ISBN : 9789353171476
  • Edition : 2
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 176
  • Language : MARATHI
  • Category : NON-FICTION
  • Available in Combos :V. P. KALE & FAMILY COMBO 51 BOOKS
Quantity
VAPU’S FATHER, PUSHREE RELENTLESSLY COLOURED THE DRAPERY REQUIRED FOR DRAMA. VAPU ALWAYS WISHED TO DO SOME CONSTRUCTIVE WORK FOR THEATER AND ESPECIALLY LALITKALADARSHA. HE GAVE A WORD FORM TO BHALCHANDRA PENDHARKAR’S FLOURISHING CAREER IN DRAMA AND THEATER. THIS GAVE HIM SATISFACTION OF DOING SOMETHING CONCRETE FOR LALITKALADARSHA. PENDHARKAR WOULD RELATE HIS PAST EXPERIENCE AND VAPU, ALWAYS THE GIFTED WRITER, WOULD SENSE PENDHARKAR’S MINDSET DURING THOSE INCIDENCES AND WOULD PUT THEM ON PAPER FOR THE READERS.
पुरुषोत्तम काळे- ‘वपुं’चे वडील यांनी चाळीस वर्षे रंगभूमीसाठी पडदे रंगविण्याची सेवा केली. रंगभूमीविषयक काही कार्य व्हावं आणि तेही ‘ललितकलादर्श’साठी, ही ‘वपुं’ची फार दिवसांची इच्छा होती. भालचंद्र पेंढारकरांच्या नाटकीय कारकिर्दीच्या अनुभवांचं शब्दांकन करण्याचं काम ‘वपुं’कडून घडलं, तर ‘ललितकलादर्श’साठी काही कार्य केल्याचं समाधान मिळून, तीही एका अर्थानं रंगभूमीची सेवाच होईल, या भावनेनं त्यांनी हे लिहिलं. पेंढारकरांनी त्यांच्या गतजीवनातले प्रसंग सांगितले, पण त्यांची तेव्हाची मनःस्थिती कशी असेल, हे हेरून ‘वपुं’नी ते आपल्यापुढे आणले आहे.
Video not available
Keywords
25TH MARCH #SANVADINI #VAPU 85 #NAVRA MHANAVA AAPALA #MODEN PAN VAKNAR NAHI #ONE FOR THE ROAD #ZOPALA #MAYABAJAR #CHATURBHUJ #INTIMATE #GULMOHAR #VAPURVAI #HUNKAR #MI MANUS SHODHATOY #BAI BAYKO CALENDER #SWAR #BHULBHULAIYA #KA RE BHULALASI #VALAY #KARMACHARI #AIK SAKHE #GOSHTA HATATLI HOTI #TAPTAPADI #GHAR HARAVLELI MANASA #DOST #MAHOTSAV #KAHI KHAR KAHI KHOTA #SAKHI #RANG MANACHE #AAPAN SARE ARJUN #THIKARI #TU BHRAMAT AAHASI VAYA #HI VAT EKTICHI #PARTNER #DUNIYA TULA VISAREL #PREMAMAYEE #FANTASY EK PREYASI #PANPOI#NIMITTA #MAZA MAZYAPASHI? #PLEASURE BOX BHAG 1 #PLEASURE BOX BHAG 2 #KATHA KATHANACHI KATHA #VAPURZA #RANGPANCHAMI #SANGE VADILANCHI KIRTI #CHEERS #MANASA #JAPUN TAK PAUL #LALITKALECHYA SAHAWASAT #DAHAVYA RANGETUN #२५ मार्च #संवादिनी #वपु# ८५ # नवरा म्हणावा आपला #मोडेन पण वाकणार नाही #वन फॉर द रोड#झोपाळा #मायाबाजार #चतुर्भुज #इन्टिमेट #गुलमोहर #वपुर्वाई #हुंकार #मी माणूस शोधतोय #बाई, बायको, कॅलेंडर #स्वर #भुलभुलैय्या #का रे भुललासी #वलय #कर्मचारी #ऐक सखे #गोष्ट हातातली होती! #तप्तपदी #घर हरवलेली माणसं #दोस्त #काही खरं काही खोटं #सखी #महोत्सव #रंग मनाचे #आपण सारे अर्जुन #ठिकरी #तू भ्रमत आहासी वाया #"ही वाट एकटीची #(राज्य पुरस्कार १९७०-७१)" #पार्टनर #दुनिया तुला विसरेल #प्रेममयी #फॅण्टसी एक प्रेयसी #पाणपोई #निमित्त #माझं माझ्यापाशी? #प्लेझर बॉक्स भाग-१ #प्लेझर बॉक्स भाग-२ #कथाकथनाची कथा #वपुर्झा #रंगपंचमी #सांगे वडिलांची कीर्ती #चिअर्स #माणसं #जपून टाक पाऊल! # ललितकलेच्या सहवासातून #दहाव्या रांगेतून
Customer Reviews
  • Rating StarLOKPRABHA 19-04-2019

    नाट्यप्रवासाचा मागोवा... मराठी रंगभूमीच्या इतिहासात ‘ललितकलादर्श’ या नाट्यसंस्थेचे महत्त्वाचे योगदान आहे. संगीतसूर्य केशवराव भोसले यांनी स्थापन केलेल्या या संस्थेची जबाबदारी भोसले यांच्या पश्चात बापूराव पेंढारकर यांनी पाहिली. पेंढारकर यांच्यानंतर त्ांचे सुपुत्र, अभिनेते-गायक भालचंद्र पेंढारकर यांनी संस्थेची धुरा वाहिली. भालचंद्र पेंढारकर यांनी संस्थेची परंपरा जपत उत्तमोत्तम नाटके सादर केली. त्यांच्या या नाट्यप्रवासाचा मागोवा ‘जपून टाक पाऊल’ या पुस्तकात घेण्यात आला आहे. मात्र हे पुस्तक पेंढारकर यांचे आत्मचरित्र किंवा ‘ललितकलादर्श’चा इतिहास नाही. पेंढारकर यांच्या या नाट्यप्रवासाच्या आठवणींचे लेखन ज्येष्ठ साहित्यिक वपु काळे यांनी केले आहे. वपुंचे वडील आणि ज्येष्ठ नेपथ्यकार पु.श्री. काळे यांनी ‘ललितकलादर्श’साठी अनेक वर्ष नेपथ्यकार म्हणून काम केले होते. संस्थेच्या सुवर्णमहोत्सवाच्या निमित्ताने पुश्रींनी ‘ललितकलेच्या सहवासात हे पुस्तक, तर संस्थेच्या हीरक महोत्सवाच्या निमित्ताने वपु यांनी या पुस्तकाचे लेखन केले आहे. माझा मुलगा ज्ञानेश याला माझ्या नाट्यप्रवासातील काही अनुभव सांगावेत, त्यापासून निघणारा बोध कथन करावा एवढाच हेतू मनात धरला होता. पण त्यालाही काय सांगावे आणि काय सांगू नये, यालाही अपरिहार्य मर्यादा पडल्या. म्हणूनच माझे हे यथासांग चरित्र नव्हे की तपशीलवार इतिहास नव्हे, पण मला जे काही सांगायचे होते ते वसंतराव काळे यांनी अत्यंत समरसतेने शब्दबद्ध केले असल्याचे भालचंद्र पेंढारकर यांनी पुस्तकाच्या प्रारंभी म्हटले आहे. ‘जपून टाक पाऊल’ या पुस्तकात एकूण २८ प्रकरणे असून या सर्व प्रकरणांमधून ‘ललितकलादर्श’ आणि भालचंद्र पेंढारकर यांच्या आठवणींचा पट वपुंनी आपल्या खास शैलीत उलगडला आहे. ज्ञानेश हा अवघा सहा वर्षांचा असताना साहित्य संघाच्या ‘हाऊसफुल्ल’ झालेल्या सभागृहात ‘नारद’ म्हणून केलेला प्रवेश, त्याने गायलेले ‘रमरमण श्रीरंग जय जय’ हे गाणे आणि तेव्हाची आपली अवस्था हा प्रसंग पेंढारकर यांनी ‘ज्ञानेशनं मला स्वर दिला’ या प्रकरणात सांगितला आहे. सातत्याने मोठ्या भूमिकांचा अट्टहास धरण्यापेक्षा साध्या भूमिकेतसुद्धा माझी छाप हमखास पाडून दाखवेन, एकदा नाटक हाच व्यवसाय आपण पत्करायचा ठरल्यानंतर भूमिका हाच व्यवसाय आपण पत्करायचा ठरल्यानंतर भूमिका करणं हा त्या व्यवसायाचा धर्म आहे. अर्थात, एखादी भूमिका पत्करल्यानंतर आपल्या व्यक्तिमत्त्वाचीच कुचेष्टा होणार असेल, तर ती भूमिका पत्करू नकोस. एखादी भूमिका शेवटी व्यवहार म्हणून तू पत्करणार असलास, तर उगीचच एखाद्या संस्थेच्या चालकाचा जीव टांगून ठेवू नकोस. व्यवहार साधला जाणार असेल, तर पटकन हो म्हणत जा आणि मनाचा असा सरळपणा दाखवून त्या चालकाची चिंता कमी करत जा. आपलं महत्त्व वाढवायचं असतं ते प्रत्यक्ष रंगभूमीवर, प्रेक्षकांसमोर. आपण निर्माण केलेली प्रत्येक कलाकृती गाजेलच असे नाही, पण ‘गृहस्थ’ म्हणून नैतिकतेच्या या काही मर्यादा तू सांभाळल्यास तर ‘माणूस’ म्हणून तू किती श्रेष्ट ठरशील याला मर्यादा नाही, नटाचा व्यवसाय म्हटल्यानंतर रंगभूमीशी निष्ठा ठेवलीच पाहिजे. रंगभूमीवर एकदा प्रवेश केला की इतर सर्व गोष्टींचा विसर तुम्हाला पडलाच पाहिजे, वैयक्तिक हेवेदावे विसरलेच पाहिजेत, असा सल्लाही पेंढारकर यांनी दिला आहे. नाट्यसंस्था चालवायची म्हणजे ‘नारद’ ही भूमिका प्रत्यक्ष जीवनातही करावी लागते. ती यशस्वी होण्यासाठी भांडवल म्हणून निष्कपट हेतू आणि ज्याच्यावर हा प्रयोग करायचा त्याची गुरूकिल्ली अशा दोन गोष्टींची माहिती असणे गरजेचे आहे. याविषयी अधिक माहिती देताना पेंढारकर यांनी ‘पंडितराज जगन्नाथ’ या नाटकाच्या वेळची गोष्ट सांगितली आहे. ‘ललितकलादर्श’ संस्थेतर्फे सादर झालेल्या अनेक नाटकांच्या निमित्ताने संस्थेशी जोडले गेलेले विविध लेखक, कलाकार यांच्या आठवणींनाही पेंढारकर यांनी उजाळा दिला आहे. व्ही. शांताराम यांच्या ‘राजकमल’मध्ये काम करताना आलेला अनुभव, ‘ललितकलादर्श’ संस्थेसाठी काम केलेले छायाचित्रकार, व्यवस्थापक आणि गायक यांच्याबद्दलही त्यांनी कृतज्ञता व्यक्त केली आहे. गोविंदराव पटवर्धन यांची बोटे ऑर्गनवरून फिरायला लागली की स्वरांचा धबधबा सुरू होतो, बाहेर जेव्हा ‘हाऊसफुल्ल’चा बोर्ड लागतो तेव्हा प्रेक्षक फक्त खुर्च्याच अडवतात, पण आख्खं थिएटर ‘हाऊसफुल्ल’ वाटतं ते गोविंदरावांचा ऑर्गन सुरू झाल्यानंतर, प्रेक्षकांनी व्यापून उरलेल्या जागेचा कण आणि कण व्यापून खऱ्या अर्थानं ‘हाऊसफुल्ल’ करण्याची ताकद इथे दोन हातात आली आहे. जीवनातला एखादा क्षण हा असा असतो. बाकी सगळे क्षण मावल्यावरच उगवले होते, असं ध्यानात येतं, भविष्यकाळ भूतकाळात जमा झाल्यावरच त्याला वर्तमानकाळ नावाची अवस्था होती हे जाणवतं. अशी काही वपुशैलीतील वाक्येही पुस्तकात आहेत. भालचंद्र पेंढारकर आपल्या मुलाला (ज्ञानेश) नाट्यप्रवासातील कडू-गोड अनुभव सांगत आहेत, नाट्यव्यवसायाविषयी मार्गदर्शन करत आहेत, अशा प्रकारे पुस्तकातील सर्व लेख लिहिले आहेत. – शेखर जोशी ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

EKLAVYA
EKLAVYA by SHARAD DALVI Rating Star
Santosh Rangapure

महाभारता वरची बरीच पुस्तके वाचली आहेत परंतु एकलव्याची बाजू संपूर्ण पणे वाचावे असे बरयाच दिवसांपासुन डोक्यात होते आणि शरद दळवी लिखित `एकलव्य` पुस्तक सापडले आणि पुस्तकाने अक्षरशः झपाटून सोडले. एका शिष्याची गुरूप्रती अगाध, अगम्य श्रद्धा आणि तेही गुरू अनयाय करतोय हे माहीत असून देखील हे सर्व अक्षरशः थक्क करणारे आहे. एकलव्याने गुरुदक्षिणा म्हणून अंगठा दिला इथपर्यंत आपणा सर्वांनाच माहीत आहे परंतु अंगठा नसून देखील एकलव्य अर्जुन आणि कर्ण यांच्यापेक्षा उत्कृष्ट धनुर्धर होता युद्धात त्याने अर्जुनाला सळो की पळो करून सोडले हे वाचणे खूपच उत्कंठावर्धक आहे शिवाय एकलव्य निषादांचा राजा होता आणि आपले राज्य त्याने खूपच संतुलित पद्धतीने चालवून एक आदर्श निर्माण केला होता. अनेक माहित नसलेल्या गोष्टींचा उलगडा केल्याबद्दल लेखकाचे मनःपूर्वक आभार... मित्रांनो नक्कीच वाचा हे पुस्तक महाभारता मधील एक वेगळाच पैलू अनुभवायला मिळेल. ...Read more

GHARPARTICHYA VATEVARTI
GHARPARTICHYA VATEVARTI by SAROO BRIERLEY Rating Star
Divya Marathi 07.12.19

एका मुलाचे हृदयस्पर्शी, भावस्पर्शी अनुभवकथन… आत्मकथन किंवा अनुभवकथन हा वाचकप्रिय साहित्यप्रकार आहे. कथनकाराचं जीवन जवळून अनुभवण्याचा आनंद हा साहित्यप्रकार देतो. सर्वसाधारणपणे वृद्धत्वाकडे वाटचाल सुरू झाली, की माणसं आत्मकथन किंवा अनुभवकथनाचा मार्ग अुसरतात; पण एखाद्या व्यक्तीचं जीवन इतकं वादळी किंवा जगावेगळं असतं, की तारुण्यातच त्याला असं वाटतं, की आपल्या जीवनातील अनुभव लोकांसमोर मांडावेत. तीसवर्षीय सरू ब्रायर्लीलाही असंच वाटलं आणि त्याने आपले अनुभव ‘अ लाँग वे होम’मधून मांडले. हे अनुभव मराठीत अनुवादित केले आहेत लता प. रेळे यांनी ‘घरपरतीच्या वाटेवरती...’ या शीर्षकासह. सरू मूळचा भारतातल्या मध्य प्रदेशातील खांडव्याचा. लहानपणी आपल्या मोठ्या भावाबरोबर ट्रेनमधून जात असताना तो हरवतो व कोलकत्त्याला अनाथाश्रमात पोहोचतो. तिथे असताना १९८७मध्ये एक ऑस्ट्रेलियन दांपत्य त्याला दत्तक घेते. आपल्या ऑस्ट्रेलियातील नव्या कुटुंबाबरोबर आनंदात राहत असूनसुद्धा भारतातल्या कुटुंबाबद्दलच्या त्याच्या आठवणी त्याला नेहमीच अस्वस्थ करत राहतात. पंचवीस वर्षांनी सरू आपल्या लहानपणीच्या पुसट आठवणींच्या जोरावर, ‘गुगल अर्थ` व ‘फेसबुक`च्या मदतीने भारतातील आपले गाव, घर शोधून काढतो. भारतात येतो व आई, भावंडांशी आपले संबंध पुनप्र्रस्थापित करतो. ही कथा अद्भुत पण खरीखुरी आहे. त्याच्या गरिबीत काढलेल्या दिवसांची, हरवल्यानंतरची आणि कोलकात्याच्या अनाथाश्रमातील खडतर अनुभवांची, ऑस्ट्रेलियातल्या जीवनाची, आपले भारतातले मूळ गाव व कुटुंब शोधण्याच्या ध्यासाची, धडपडीची आणि अविरत प्रयत्नांची आणि हे सगळं करत असताना मनात उठलेल्या विचारांच्या कल्लोळाची! ही धडपड होती, आपण कोण आहोत, कुठून आलो, आपल्या भावाचं काय झालं ते शोधून काढण्याची व भारतातील कुटुंबीयांना तो अजून जिवंत आहे हे सांगण्यासाठी! त्याचा हा संघर्ष म्हणजे कठीण परिस्थितीतून मार्ग काढण्यासाठी मिळेल ती संधी साधत, हार न मानता सतत प्रयत्न चालू कसे ठेवावेत, याचा वस्तुपाठच आहे. या अनुभवकथनाच्या शेवटी सरू लिहितो, ‘कसंही पाहिलं तरी, माझं भारतात परत येणं व माझ्या आई-भावंडांचं जीवन डोळ्यांनी पाहणं, हा वैयक्तिक व सांस्कृतिकदृष्ट्या संपन्न करणारा अनुभव आहे. विशेषतः मी माझ्या बहीण-भावाकडे बघतो, तेव्हा कुटुंबावर व नातेसंबंधांवर लक्ष केंद्रित करण्याच्या त्यांच्या पारंपरिक दृष्टिकोनाचं मला कौतुक वाटतं. शब्दांत सांगणं कठीण आहे; पण मला वाटतं, की उपनगरात अलिप्तपणे राहून व वैयक्तिक स्वातंत्र्यावर भर देता देता आपण पाश्चिमात्य देशांत काहीतरी हरवून बसलो आहोत.’ सरूचे हे विचार चिंतनीय आहेत. त्याचं कुटुंबाविषयीचं प्रेम मनाला स्पर्शून जाणारं आहे. सरूचं हे आत्मकथन मुळातून वाचण्यासारखं आहे. लता रेळे यांचा अनुवाद उत्तम. ...Read more