१९६२ मधे कोकणात जन्मलेल्या सुमेध वडावालांचं बालपणानंतरचं आयुष्य विलेपार्ल्यात गेलं. माझगांव डॉकमधून ते सेवानिवृत्त झाले. पंचविशीत लेखनाला आरंभ करून नंतरच्या पस्तीस वर्षांत जवळपास तेवढीच पुस्तकं प्रकाशित झाली. कथासंग्रह, कादंबर्‍या; वाचकांच्या, समीक्षकांच्या पसंतीस उतरल्या असल्या तरी उत्तरकाळात ते आत्मकथा लेखनात रमले. सर्वच पुस्तकांना विपुल आवृत्त्यांचं भाग्य लाभलं. महाराष्ट्र शासन, युवक बिरादरी, महाराष्ट्र सेवा संघ, महाराष्ट्र साहित्य परिषद आदी राज्य व देश पातळीवरच्या एकूण पुरस्कारांपैकी; सर्वोत्कृष्ट कथांसाठीचे शांताराम, डॉ. अ. वा. वर्टी, श्री. दा. पानवलकर आदी महत्त्वपूर्ण पुरस्कार त्यांच्या कथालेखनाची गुणवत्ता अधोरेखित करणारे रले. कधी कौटुंबिक कधी अलक्षित चाकोरीबाह्य विषयांना कवेत घेणार्‍या त्यांच्या सर्वच कथांनी आशयसंपृक्ततेमुळे आणि भिन्नवेधक, अनघड शैलीमुळे वाचकांना कायम गारूड घातलं.