* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: THE BREADWINNER
  • Availability : Available
  • Translators : APARNA VELANKAR
  • ISBN : 9788177663399
  • Edition : 3
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 132
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY & TRUE STORIES
  • Available in Combos :DEBORAH ELLIS COMBO 9 BOOKS
Quantity
THE BREADWINNER BRINGS TO LIFE AN ISSUE THAT HAS RECENTLY EXPLODED IN THE INTERNATIONAL MEDIA — THE REALITY OF LIFE UNDER THE TALIBAN. YOUNG PARVANA LIVES WITH HER FAMILY IN ONE ROOM OF A BOMBED-OUT APARTMENT BUILDING IN KABUL, AFGHANISTAN. BECAUSE HE HAS A FOREIGN EDUCATION, HER FATHER IS ARRESTED BY THE TALIBAN, THE RELIGIOUS GROUP THAT CONTROLS THE COUNTRY. SINCE WOMEN CANNOT APPEAR IN PUBLIC UNLESS COVERED HEAD TO TOE, OR GO TO SCHOOL, OR WORK OUTSIDE THE HOME, THE FAMILY BECOMES INCREASINGLY DESPERATE UNTIL PARVANA CONCEIVES A PLAN. SHE CUTS HER HAIR AND DISGUISES HERSELF AS A BOY TO EARN MONEY FOR HER FAMILY. PARVANA’S DETERMINATION TO SURVIVE IS THE FORCE THAT DRIVES THIS NOVEL SET AGAINST THE BACKDROP OF AN INTOLERABLE SITUATION BROUGHT ABOUT BY WAR AND RELIGIOUS FANATICISM. DEBORAH ELLIS SPENT SEVERAL MONTHS TALKING WITH WOMEN AND GIRLS IN AFGHAN REFUGEE CAMPS IN PAKISTAN AND RUSSIA. THIS SUSPENSEFUL, TIMELY NOVEL IS THE RESULT OF THOSE ENCOUNTERS. ROYALTIES FROM THE SALE OF THE BREADWINNER WILL GO TOWARD EDUCATING AFGHAN GIRLS IN PAKISTANI REFUGEE CAMPS. “A POTENT PORTRAIT OF LIFE IN CONTEMPORARY AFGHANISTAN, SHOWING THAT POWERFUL HEROINES CAN SURVIVE EVEN IN THE MOST OPPRESSIVE ... CONDITIONS.”
अफगाणिस्तानातल्या तालिबानी राजवटीचा अमानुष, क्रूर चेहरा उघडा करणारी एक थरारकथा... कहाणी परवानाची. देशातल्या तमाम स्त्रियांना बुरख्याआड कोंडणा-या तालिबानी राक्षसांची नजर चुकवण्यासाठी पुरुषी कपडे घालून काबूलच्या रस्त्यावर उतरणा-या, आणि उद्ध्वस्त कुटुंबाला जगवण्यासाठी जिगर पणाला लावून लढणा-या एका बहाद्दर अफगाण मुलीची! कहाणी बेचिराख काबूलच्या सुनसान रस्त्यांवर तरंगणा-या रक्ताच्या तवंगाची... मेलेल्या मनांची, तरीही चिवटपणे जगणा-या सुंदर स्वप्नांची! कहाणी परवानाची युद्धाच्या वणव्यात होरपळणा-या प्रत्येकाचीच...
जी.ए.कुलकर्णी स्मृती पुरस्कार २००३
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #JYOTSANALELE #BIOGRAPHY &TRUESTORIES #THEBREADWINNER #SHOUZIA #PARVANA #MUDCITY #APARNAVELANKAR#DEBORAHELLIS #PARVANAS JOURNEY #MEGHANADHOKEIAMATAXI #डेबोराएलिस
Customer Reviews
  • Rating StarSujata Sohani

    ही आहे अफगाणिस्तानातल्या तालिबानी राजवटीचा अमानुष ,क्रुर चेहरा उघड करणारी एक थरारकथा. कहाणी छोट्या परवानाची... देशातल्या तमाम स्त्रियांचे स्वातंत्र्य हिरावून घेऊन त्यांना घरातच डांबून ठेवणार्या मनुष्य रुपी दानवांची कहाणी. परवाना आणि तिचे कुटुंकाबूल शहरात सुखाचे जीवन जगताना तालिबानी लोकांकडून झालेली फरपट मन हादरुन टाकते.परवानाचे वडिल शिक्षित आईही शिक्षिका नोकरी करणारी.तालिबान्यांनी सत्ता काबिज केल्यावर सर्वप्रथम या स्त्रियांना हे धर्माविरुद्ध म्हणून घरात बसवले.स्त्री तेव्हाच घराबाहेर पडू शकेल जेव्हा तिचा शोहर,मुलगा(मग तो कडेवर बसणारा असला तरी चालेल).घराला एकही खिडकी नको,असेलतर काळ्या कपड्याने झाकायची.अशा वातावरणात सततच्या बाँम्ब हल्ल्यात घर बेचिराख होतं.आब्बूंचा पाय तुटतो.अब्बू बाजारात बसून पत्र वाचन(बहुतांशी तालिबानी अंगठा बहाद्दर असल्याने),घरातील जुन्या वस्तु विकणे या गोष्टी करत असतात.त्यांना या कामात छोटी परवाना मदत करत असते. एक दिवस अब्बू पूर्वी एक वर्ष शिकायला इंग्लंडला होते या कारणास्तव तालिबानी घरात घुसून मारतातच पण कैदेतही टाकतात.मधे पडलेल्या अम्मी आणि परवानालाही बदडून काढतात.एवढेच कशाला दुसऱ्या दिवशी त्यांना सोडा ही मागणी करायला गेलेल्य या दोघींना पून्हा अमानुष मारतात. तिच्या घरी आता अम्मी ,मोठी बहिण,धाकटी छोटी बहिण,सहा महिन्याचा भाऊ व ती स्वतः असे उरतात.रोजचे जगण्यासाठी म्हणून शेवटी नाईलाजाने परवानाचे केस कापून तिला "कासीम"बनवण्यात येतं.ती अब्बूंचे काम चालू ठेवते,पण त्या कामात पैसे प्राप्ती काहीच नसते.एके दिवशी तिला तिची मैत्रिण भेटते जी हिच्यासारखीच चहा विकणारी "शकिल"झालेली असते.ती मैत्रीणी अधिक पैसे मिळवायचा मार्ग "कब्रस्थानातली थडगी खोदून त्यांची हाडे विकणे"हे सुचवते.नाईलाजाने परवाना ते ही करते. ही कहाणी बेचिराख काबूलच्या सुनसान रस्त्यांवरच्या रक्तांच्या तवंगाची....मेलेल्या मनाची..तरीही चिवटपणे जगणार्या सुंदर स्वप्नांची!मुळापासून हदरवून टाकताना पुढे काय हे वाचायची ओढ लावणारी ...Read more

  • Rating StarVaishnavi Potdukhe

    I have found the book to be fascinating and stimulating at the same time. Hardly have I ever read books of such caliber of writing. Your books are an excellent piece of writing even though originally written by Deborah Ellis. The choice of words andway of expression is just अप्रतिम. Again, I would just like to express my deepest thanks that because of you such amazing work could reach millions of people. From the time when I was 12 years old, I`ve read these three books innumerable number of times and yet I find myself crying at certain events. I am sure just the way it has changed my life for the better, it has for others as well. ...Read more

  • Rating StarNeelima Kapse

    अतिशय विदारक आणि ह्रदय स्पर्शी लेखन. तीनही पुस्तके सत्य परिस्थिती वाचकांसमोर मांडतात. धर्म माणसाला दिलासा ,धीर देण्यासाठी असतो. पण इथे धर्माच्या, सत्तेच्या, राजकारणाच्या नावाखाली मानवतेचा गळा दाबला जातोय. आणि यात सर्वात जास्त फरपट होतेय ती निरागस लहा मुलांची.विचार करावा अशी पुस्तके. ...Read more

  • Rating StarSiddhi Bidkar

    तिन्ही वाचलीयत,तालिबानी राजवटीचा काळा चेहरा उघड करणारी व अफगाणी लोकांच्या गुलामीतील जीवनाचे चित्रण करणारी हृदयद्रावक पुस्तके....

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

CHOUNDAKA
CHOUNDAKA by RAJAN GAVAS Rating Star
Vijay Saravate

हि कथा आहे एका देवदासी प्रथेवर. देवदासी म्हणजे देवाला अर्पित. पण खरा अर्थ आहे `गावाला अर्पित`..... म्हणजे त्या व्यक्ती वर कुणाचा ठाम अधिकार नाही तर ती व्यक्ती सर्व गावाची, कुणी यावं आणि भोगावं .... म्हणजे वेश्या ... किंबहुना त्याहून वाईट ... साधारणपण, मुलांना (मुलगा वा मुलगी) काहीही कळत नसतं त्यावेळी कधीतरी त्यांना देवाला वाहील जातं आणि एकदा का हा विधी झाला कि मग त्यातून सुटका नाही, अगदी मरेपर्यंत. ही प्रथा अडाणी आणि गरीब लोकांमध्येच पाळली जाते. तरी सुदैवाने, आता या प्रथेवर कायद्याने प्रतिबंध लावले आहेत. परंतु, आजही हजारो जोगते - जोगतिणी आहेत आणि अत्यंत वाईट परिस्थितीत जगत आहे आणि आजूबाजूचा सधन समाज त्यांचे लचके तोडतोच आहे. मुळात, देवदासी संस्कृतीची परंपरा ७ व्या शतकात, कदाचित चोल, चेला आणि पांड्या यांच्या काळात दक्षिण भारतात सुरु झाली असावी. त्यावेळी समाज त्यांच्याशी चांगली वागणूक व आदरभाव ठेवून होता आणि त्यांनी समाजात उच्च सामाजिक प्रतिष्ठा होती. त्यांना धार्मिक विधीस उपस्थित राहण्यास वा करण्यास कसलाच मज्जाव नव्हता. देवदासी, देवरडीयार, जोगतिणी, जोगते वगैरे म्हणजे `देवाचे सेवक`. हे लोक देवसमर्पित असत आणि त्यांचा देवासोबत विवाह केला जात असे, म्हणजेच ते कोणत्याही ‘नश्वर व्यक्ती’ बरोबर लग्न करू शकत नाहीत. तथापि, विवाहित आणि अविवाहित पुरुषांपैकी कुणालाही भागीदार निवडण्यास ते स्वतंत्र होते. ही नाती दीर्घ व स्थिर असू शकतात किंवा फक्त थोड्या काळासाठी असू शकतात. परंतु कोणत्याही प्रकारे या महिला त्यांच्या भागीदारांवर आर्थिकदृष्ट्या अवलंबून नव्हत्या. त्यांना संगीत आणि नृत्य, आणि सुमारे ६४ प्रकारच्या कला शिकल्या जात. ते मंदिरात किंवा राजसभेत नृत्य-गायन करीत व बक्षीस म्हणून सोने व जमीन मिळवत असत. काहींनी स्वत:ला फक्त देवाला समर्पित करणे निवडले आणि संपूर्ण आयुष्यभर भागीदाराशिवाय राहिले. पण, कालौखात, हे सर्व मागे पडत गेले आणी त्याला आजचे हे अगदी ओंगळ स्वरूप प्राप्त झाले. म्हणजे आजही यांना गोंधळ वगैरे साठी बोलावून बरंच काही नको ते केलं जातं. चौंडकं कथा: एक गरीब परिवार, सुबान, त्याची पत्नी बायजा, मुलगी सुली आणि म्हातारी आई असे कसेबसे करून खात असतात. त्यांना खूप समस्या असतात आर्थिक आणि शारीरिक, पण त्यातून त्यांना बाहेर काही पडता येत नाही. त्यातच, सुलीच्या केसात एक जट आढळते आणि गावातील जोगतीण सुलीला यल्लम्मा या देवाला तिला सोडायचा सल्ला देतात. हि जोगतीण सुली पुढं मोठी होते, बबन्याच्या प्रेमजालात अडकते, त्यातून तिला दिवस जातात आणि सरळ साध्या कुठूम्बाची पूर्ण वाताहात होते. विजय सरवते ...Read more

Ashwini Surve

कथा परिणामकारकतेनं कथन करता येणं ही एक कला आहे. ही कला एखाद्या व्रतासारखी जोपासताना आलेल्या अनुभवांचं कथन म्हणजेच वपुंच ‘कथाकथनाची कथा’ हे पुस्तक. प्रसिद्ध कवी ‘प्रवीण दवणे’ यांनी त्यांच्या फेसबुक वॉल वर सांगितलेला हा ‘वपुं’चा एक किस्सा.. कॉलेजमध्ये असताना एका वर्षाला, ‘प्रवीण दवणे’ सर, त्यांच्या कॉलेजच्या मराठी वाङमय मंडळाचे प्रमुख होते; तेव्हा सर्व मुलांनी ‘वपुं’ना कार्यक्रमाला आणण्याचा आग्रह धरला. कथाकार आणि कथाकथनकार म्हणून वपुंनी लोकप्रियतेचे शिखर काबीज केले होते (अर्थात, अजूनही वपु तितकेच लोकप्रिय आहेत आणि राहतील). तर, दवणे सरांनी, वपुंना कार्यक्रमाला बोलविण्यासाठी प्रयत्न करायचे ठरवले. त्यांनी वपुंना फोन करून कार्यक्रमाबद्दल सांगितलं. वपुंचे मानधन कॉलेजला परवडणारे नसेल याची त्यांना भीती होतीच; आणि ती भीती खरी ठरली. मानधन अपेक्षेपेक्षा १० पटीने अधिक होते! कॉलेजला तर ते अशक्यच होते! दवणे सर वपुंना एवढेच म्हणाले, “वपु, विद्यार्थ्यांना मला लेखकातील हिमालय दाखवायचेत, आपण नाही आलात तर ते स्पीडब्रेकरला हिमालय समजतील!” १० सेकंदांचा विराम गेला; नि एकदम वपु म्हणाले, “मी येतो! तयारीला लागा”. दवणे सर पुढे लिहितात, मित्रहो; त्या दिवशी आम्ही वपूर्वाई अनुभवली! खरंच, काय लिहिलंय प्रवीण सरांनी! “स्पीडब्रेकर ला हिमालय समजतील”! अगदी, सर्वांच्या मनातले भाव व्यक्त केलेत. ‘वपु आहेतच हिमालय!’ असे अनुभव वाचताना, अंगावर काटा येतो! आपल्या आवडत्या लेखकाला भेटणं, त्यांचे अनुभव ऐकता येणं, ही खरंच भाग्याची गोष्ट आहे. इथे सांगायचं मुद्दा हा की, प्रत्यक्षरित्या नाही पण वपुंच्या ‘कथाकथनाची कथा’ या पुस्तकामधून असाच अनुभव मला ही मिळाला. अगदी योगायोगाने हे पुस्तक हाती आलं आणि एखादा खजिना सापडल्यासारख झालं. आमचा ‘येथे कविता लिहून मिळतील‘ हा कार्यक्रम सादर करण्यासाठी या पुस्तकामुळेच बळ मिळालंय. या पुस्तकात वपुंनी, त्यांच्या ‘कथाकथन’ कार्यक्रमानिमित्त त्यांना आलेले चांगले वाईट-अनुभव अगदी दिलखुलासपणे मांडले आहेत. त्यानिमित्ताने, वपुंच्या आयुष्यातील मोठमोठ्या व्यक्तींची, त्या व्यक्तींच्या विचारांशी आपलीही ओळख होते; आणि एखाद्या कलेसाठी स्वतःला “झोकून देणे” म्हणजे काय, हे कळतं. तुम्ही कथाकथनकार, कवी, लेखक किंवा कलाकार असाल, तर हे पुस्तक एकदा तरी वाचाच. सामान्य वाचक म्हणून देखील आपल्या आवडत्या लेखकाच्या आयुष्यातील हे अनुभव तुम्हाला हसवतील, अंतर्मुख करतील, कलाकाराने स्टेजमागे खाल्लेल्या टक्केटोणप्यांची जाणीव करून देतील आणि तुमचं अनुभवविश्व समृद्ध करतील. कलेच्या क्षेत्रात काम करताना येणाऱ्या विविध परिस्थितींना कसं सामोरं जायचं, वातावरणनिर्मिती कशी करावी, एखादा कार्यक्रम करताना काय खबरदारी घ्यावी, कथा कशी निवडावी, ती सादर कशी करावी अशा अनेक प्रश्नांची उत्तरं उदाहरणांसहित यात मिळतील. त्यांच्या पहिल्याच तिकीट लावून झालेल्या प्रयोगाला, ‘वसंताचा कार्यक्रम रुपया देऊन कसला ऐकायचा?’ असं म्हणत मित्रमंडळी आली. त्यातल्या एका मित्राने रुपया दिला पण दोन दिवसांनी, “परवा काही एवढी मजा नाही आली बुवा; रुपया वाया गेला” म्हणत तो रुपया पण परत घेतला. गावोगावी प्रवास करताना, तिकीटांच्या सोयीपासून, राहण्याची व्यवस्था, बुडवलेले मानधन, काही आयोजकांचा तर्हेवाईकपणा, फुकटात प्रयोग करत नाहीत म्हणून किंवा असूयेने पसरवलेल्या अफवा यांबद्दल सांगतानाच, श्रोत्यांकडून भरभरून मिळालेल्या दानाबद्दलही ते मोकळेपणाने लिहितात. वपु म्हणतात, “आपला श्रोता हाच आपला देव. बालगंधर्वांप्रमाणे मी जरी ‘मायबाप हो’ अशी हाक मारली नाही, तरी मनात भाव तोच आहे”. ‘कथाकथनाने काय दिलं?, असं विचारलं की वपु म्हणतात, ते शब्दात कसं मोजता येईल ?’ पण कृष्णामाईच्या चार हजारांवर श्रोत्यांची उपस्थिती असलेल्या उत्सवात, ‘आपण प्रचंड मोठा मंडप उभारू शकतो, हा इथल्या कार्यकर्त्यांचा गर्व तुम्ही उतरवलात’, असे सांगत एका वृद्ध गृहस्थाने व्यक्त केलेला आनंद, वपुंची ‘गार्गी’ कथा ऐकल्यानंतर, ‘माझ्या मुलाला मराठी माध्यमाच्या शाळेत घातलं, ह्याचा मला अभिमान वाटतो’, हे सांगताना एक डॉक्टरच्या चेहऱ्यावरचा आनंद ,’तुम्ही स्त्रीला ज्या उंचीवर नेऊन ठेवलंय, तसं इतर कोणीच करू शकत नाही’, हा एका स्त्रीचा अभिप्राय, एका टॅक्सीवाल्याने दिवसभर ऐकवलेल्या वपुंच्याच कथा, एका दुकानदाराने वपुंसमोरच, त्यांना न ओळखता, “तुम्ही अगदी वपुंसारखे बोलता’ ही दिलेली दाद त्याचसोबत थोरामोठ्यांची संगत, त्यांनी दिलेली शाबासकीची थाप, अशा अनेक आठवणी या पुस्तकातून आपल्याला भेटतात आणि दवणे सरांना वपु ‘हिमालय’ का वाटले हे कळतं. जेवढ्या व्यक्ती तेवढ्या प्रवृत्ती, हे म्हणतात ते खरंच आहे. एखादी व्यक्ती कशी आहे, हे फक्त वरवर पाहून कसं कळणार? वपुंच्या शब्दात सांगायचं तर, ‘माणूस जन्माला येतो तो कोरी पानं घेऊन. त्या पुस्तकाला रॅपर्स चढवली जातात. एकदा हे बुक-जॅकेट चढलं की पोशाखी जगात मुखपृष्ठाकडे पाहूनच ग्रह करून घेतले जातात. पुस्तकाची पुष्कळशी पानं इतरांसाठीच राखून ठेवलेली असतात. स्वतःला हवा तोच मजकूर लिहिण्याचं भाग्य कोट्यवधी माणसांत एखाद्याचंच’. अशाच अनेक पुस्तकांपैकी ‘वपु’ एक पुस्तक. आपल्याला त्यांना वाचता येतंय हे आपलं भाग्यच म्हणायचं,नाही का? तुमच्या आहेत का अशा, आवडत्या लेखकांच्या भेटीच्या आठवणी? जमलं तर खाली कॉमेंटमध्ये सर्वांसोबत शेयर करा. ...Read more