* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: LOCAL MAZI SAKHI
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788184982091
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 184
  • Language : MARATHI
  • Category : FICTION
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
LIFE IN MUMBAI IS VERY FAST AND PUNCTUAL, JUST LIKE THE THOUSANDS OF TRAINS RUNNING ON THE VARIOUS TRACKS. IT WON’T BE EXAGGERATING TO SAY THAT TRAINS AND LIVES IN MUMBAI RUN PARALLEL TO EACH OTHER. A TRUE GLIMPSE OF THE LIFE OF MUMBAIKAR IS EXPERIENCED ONLY IN THE LOCAL. EVERY DAY, ABOUT 66 LAC PEOPLE TRAVEL BY LOCAL TRAINS. EVERY YEAR, 2000 PEOPLE DIE WHILE ATTEMPTING TO CROSS THE RAIL TRACKS. WHEN THIS HAPPENS, LOCAL STOPS IN BETWEEN THE TRACKS, AND PEOPLE COME DOWN ON THE TRACKS TO PROTEST THIS. IT IS A VICIOUS CIRCLE. THIS EVERYDAY JOURNEY TAKES YOU TO YOUR WORK PLACE AND THEN BACK HOME. IT AIDS US BY HELPING US REACH OUR DESTINATIONS. YET, THIS SAME JOURNEY LEAVES SOME AFTER EFFECTS RATHER AS PER EXPERTS’ ADVERSE EFFECTS BOTH PHYSICALLY AND MENTALLY. THE AUTHOR HERSELF HAS BEEN A LOCALITE FOR YEARS. HER SENSITIVE MIND HAS MINUTELY ABSORBED THE DETAILS OF THIS DAY-TO-DAY JOURNEY. SHE HAS SENSED THE DIFFICULTIES, WITNESSED THE ACTS OF GOODNESS, FELT THE DISTRESS AT MOMENTS, HELPED IN THE PANICKY SITUATIONS. SHE PUT HER THOUGHTS INTO ARTICLES WHICH WERE PUBLISHED IN THE DAILY NEWSPAPER, BUT THOSE ARTICLES WERE NOT ENOUGH TO GIVE AN OUTLET TO THE TURMOIL IN HER MIND. SO SHE CAME UP WITH THE BOOK AND DEDICATED IT TO THE LOCAL AND ESPECIALLY TO THE LADIES COUPE. LOCAL IS LIFE FOR PEOPLE LIVING IN MUMBAI. LOCAL IS OXYGEN, YET LOCAL KILLS. LOCAL BOOSTS YET IT IS TIRESOME. ONCE YOU START LIVING IN MUMBAI YOU MIGHT DESPISE THE LOCAL INITIALLY, BUT THEN YOU YOURSELF WILL FAIL TO CAPTURE THE EXACT MOMENT WHEN YOU STARTED LOVING IT, LOCAL BECOME INDISPENSABLE.
मुंबईच्या एस.एन.डी.टी. विद्यापीठात पर्यावरणावर झालेल्या चर्चासत्रात एक महत्वाचा मुद्दा मांडला गेला. तो होता, `मुंबईचा लोकल-प्रवास` - लोकल प्रवासावर संशोधन करून वाचलेला पेपर. त्यात म्हटलं होतं की `मुंबईचा लोकल-प्रवास हे संथ मरणाचं सावट आहे`. या एका वाक्याने लेखिका दचकली. कारण तीही रोज लोकलने प्रवास करत होती. लोकलमध्ये रोज घडणा-या, घाबरवणा-या घटनांची ती साक्षीदार होती. त्यामुळे `संथ मरणाचं सावट` या संकल्पनेनं ती मुळापासून हादरली. मुंबईसारख्या प्रचंड गर्दीच्या महानगरात, सामाजिक, राजकीय अशा बेमुर्वत घटनांनी लोकल-प्रवाशांना बसणारा फटका, उदा. रेलरोको, बॉम्बस्फोट, आगी लागणे, झोपडपट्टीवाल्यांची दादागिरी, सिग्नल-यंत्रणा ठप्प होणे. परिणामी चाकरमान्यांना कार्यालयात पोहोचायला होणारा उशीर, लेटमार्क होणे वगैरे. या गोष्टी प्रवाशांच्या आवाक्यातल्या नसतात. यातून वैयक्तिक समस्या निर्माण होतात. आयुष्याचा समतोल बिघडत जातो. या सत्य घटनांवर अशी कादंबरी लेखिकेनं लिहिली आहे.

No Records Found
No Records Found
Keywords
"#MARATHIBOOKS#ONLINEMARATHIBOOKS#TRANSLATEDMARATHIBOOKS#TBC#TRANSLATEDBOOKS@50% #LOCALMAZISAKHI #LOCALMAZISAKHI #लोकलमाझीसखी #FICTION #MARATHI #MADHUVANTISAPRE #मधुवंतीसप्रे "
Customer Reviews
  • Rating StarDainik Samana 5.6.11

    `लोकल माझी सखी’ हे लेखिका मधुवंती सप्रे यांचं मुंबईच्या लोकलच्या प्रवासाचं अंतर्बाह्य स्वरुप उलगडणारं वास्तववादी पुस्तक आहे. स्त्रियांची, विशेषत: घर-कुटुंब सांभाळून नोकरी करणा-या स्त्रियांची लोकलचा प्रवास करताना होणारी तारांबळ, कॉलेज युवतींचा लोकल प्वास, व्यावसायिक कारणाने प्रवास करणा-या स्त्रियांची धडपड यातून त्यांनी `महिलांचा लोकल प्रवास’ हुबेहूब मांडला आहे. खरं तर लोकल ही मुंबईची `जीवनवाहिनी’. या लोकलमध्येच मुंबईचं खरं आयुष्य निदर्शनास येतं. तुम्ही लहान-मोठे, प्रसिध्द-अप्रसिध्द असलात तरी तुमची ओळख एक प्रवासी म्हणूनच असते. इथे कुणाला कुणाकडे बघायला वेळ नसतो. तरीही सामान्य लोकांचा बराच वेळ प्रवासातच जातो. त्यामुळे लोकल आणि प्रवासी यांचं अतूट नातं निर्माण होतं. मित्र-मैत्रिणींचे गट बनतात. आपुलकीने विचारपूस होते. सुख-दु:खांची देवाणघेवाण होते. त्यामुळेच गर्दीचा हा प्रवास नकोसा,जीवघेणा, असा वाटत असला तरी आपलासा वाटतो. ही लोकल रोज ताटातूट पाहते, मृत्यू पाहते, कुठे प्रेमाचे चाळे पाहते तर कधी जन्माला येणारं मूलही पाहते. अनेकांच्या आयुष्याची साक्षीदार बनते. लोकलच्या अशा वैशिष्ट्यांमुळे लोकलला एक स्वत:चं व्यक्तिमत्त्वही लाभलं आहे. लोकल हे सदा घाईत असलेलं एक जीवघेणं यंत्र आहे. त्याच्या गतीशी जुळवून घेणं आवश्यक असतं. मग घाबरायचं कारण नसतं. मुंबईचं फास्ट लाईफ हे या लोकलवरच अवलंबून आहे. त्यातही स्त्रियांसाठी हा प्रवास म्हणजे एक कसरतच असते. लेखिकेने पत्रकार अंजना, कॉलेज युवती नाईल, सोशक वर्कर गीता यांसारख्या व्यक्तिरेखांमधून स्त्रियांच्या या संघर्षमय `लोकल प्रवासा’चे हुबेहूब चित्रण केले आहे. स्त्रियांचं व्यक्तिगत जीवन, शारीरिक, मानसिक स्थित्यंतरं यातून हा `लोकल प्रवास’ म्हणजे एक अग्निदिव्यच असतं. या प्रवासात त्यांना अनेक समस्यांना तोंड द्यावं लागतं. लेखिकेने पत्रकार अंजना हिची संघर्षमय जीवनगाथा रेखाटली आहे. पत्रकार हा चोवीस तास पत्रकार असतो.त्याला नेहमी सजग रहावे लागते. आपल्या आईवडिलांपासून वेगळी राहणारी अंजना आपली जबाबदारी हिमतीने पार पाडते. ती लोकलने प्रवास करत असल्यामुळे स्त्रियांना भेडसावणा-या समस्या, त्यांचे प्रश्न तिने स्वत: अनुभवल्याने ते तळमळीने मांडते. मात्र तिला एकटेपणा असह्य करतो. त्यातच तिचा जीव विश्वनाथमध्ये गुंततो. मात्र त्याच्या लग्नाआधीच शरीरसुखाच्या मागणीने ती फार व्यथित होते. `सोशल वर्कर’ गीताचा संघर्ष, सुधारगृहात काम करताना तिला आलेले अनुभव आपल्या समाजव्यवस्थेबद्दल विचार करायला लावतात, तर नाईल या कॉलेज युवतीचा लोकल प्रवास, तिला आलेले बरे-वाईट अनुभव हे ख-या लोकल प्रवासाचे अनुभव देतात. यश या युवकाच्या प्रेमात पडल्यावर तिला यशने दिलेलं शहाणपण मात्र नाईलचा भ्रमनिरास करते, त्याचवेळी आजच्या पिढीतील युवक-युवतीसाठी मात्र ते `अंजन’च ठरणारे आहे. लोकलला नेहमी सामाजिक, राजकीय अशा बेमुर्वत घटनांचा फटका बसतो. उदा. रेल रोको, आग लागणे,बॉम्बस्फोट, झोपडपट्टीवाल्यांची दादागिरी, सिग्नल यंत्रणा ठप्प होणे यासारख्या घटनांचा परिणाम चाकरमान्यांच्या दिनचर्येवर, कामाच्या ठिकाणी होत असतो. त्यामुळे वैयक्तिक समस्याही निर्माण होतात. जीवनाचा समतोल बिघडतो. अशा अनेक घटनांचा आढावा लेखिकेने हुबेहूब घेतला घेतला आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more