* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: PARVANAS JOURNEY
  • Availability : Available
  • Translators : APARNA VELANKAR
  • ISBN : 9788177667521
  • Edition : 3
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 152
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY & TRUE STORIES
  • Available in Combos :DEBORAH ELLIS COMBO SET
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
IN PARVANA’S JOURNEY, THE TALIBAN STILL CONTROL AFGHANISTAN, BUT KABUL IS IN RUINS. PARVANA’S FATHER HAS JUST DIED, AND HER MOTHER, SISTER, AND BROTHER COULD BE ANYWHERE IN THE COUNTRY. PARVANA KNOWS SHE MUST FIND THEM. DESPITE HER YOUTH, PARVANA SETS OUT ALONE, MASQUERADING AS A BOY. SHE SOON MEETS OTHER CHILDREN WHO ARE VICTIMS OF WAR — AN INFANT BOY IN A BOMBED-OUT VILLAGE, A NINE-YEAR-OLD GIRL WHO THINKS SHE HAS MAGIC POWERS OVER LANDMINES, AND A BOY WITH ONE LEG. THE CHILDREN TRAVEL TOGETHER, FORGING A KIND OF FAMILY OUT OF SHEER NEED. THE STRENGTH OF THEIR BOND MAKES IT POSSIBLE TO SURVIVE THE MOST DESPERATE CONDITIONS. ROYALTIES FROM THIS BOOK WILL GO TOWARD AN EDUCATION FUND FOR AFGHAN GIRLS IN PAKISTANI REFUGEE CAMPS.
...तेवढ्यात आणखी धमाके झाले. जमीन पुन्हापुन्हा हादरत होती. मुलांच्या डोळ्यांदेखत नेम धरून फेकल्यासारखा, त्यांच्या घरावरच बॉम्ब पडला. धूळ, धुराने भरलेला आगीचा लोळ आकाशात झेपावला... परवानाने उभारलेल्या तिच्या छोट्याशा दुनियेचे जळके तुकडे चौफेर विखुरले... एकमेकांना घट्ट बिलगून भेदरलेली मुलं रात्रभर खडकांच्या आडोशाला बसून राहिली. आकाशात घरघरणारी विमानं चेकाळल्यासारखी आग ओकत होती. संपूर्ण रात्र धुमश्चक्री चालली होती. धमाके थांबले, तेव्हा सकाळ झाली असावी. समोर फक्त धुमसणारी आग... धूर... आणि धूळ... दादी नव्हती. घर नव्हतं. काहीच नव्हतं.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #JYOTSANALELE #BIOGRAPHY &TRUESTORIES #THEBREADWINNER #SHOUZIA #PARVANA #MUDCITY #APARNAVELANKAR#DEBORAHELLIS #PARVANAS JOURNEY #MEGHANADHOKEIAMATAXI #डेबोराएलिस
Customer Reviews
  • Rating Starपूर्वा बडवे,पुणे.

    अफगाणिस्तान तालिबान राजवटीच्या कब्जात गेल्यानंतर तिथल्या सामान्य माणसांचे जे काही हाल झाले त्याच जिवंत चित्रण डेबोरा एलिस या लेखिकेने या पुस्तकांतून केलेले आहे. अकरा वर्षांची परवाना जिने जन्माला आल्यापासून आकाशात जमिनीवर फक्त बॉम्बच पाहिले होते.तालिबन्यांनी काबुलवर कब्जा मिळवल्यावर पहिल्यांदा स्त्रियांना घरात कोंडून घातलं.शाळांमधून मुलींची हकालपट्टी केली,स्त्रियांना नोकऱ्यांवरून हाकललं गेलं, पुरुष सोबत नसताना बाईचं पाऊल रस्त्यावर पडलं की लाथाबुक्क्यांनी चिरडून तालिबानी सैनिकांच्या बंदुकीसमोर मरणाला सामोरं जाणं होतं.सक्तीचा ड्रेसकोड लादला गेला.पुस्तकांच्या होळया केल्या. एकंदर रोजच पडणारे बॉम्ब , जीव वाचवण्यासाठी घर सोडून एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी होणारी वाताहत, कित्येक आगीचे लोळ, पाय गमावलेले कितीतरी लोक, भुकेल्या माणसांची फरपड ,कित्येक महिनो न महिने प्रकाशाचा स्पर्श न झालेल्या अंधाऱ्या ,शिळ्या ,ओलसर हवेत गुदमरून जगणाऱ्या स्त्रिया ,सुन्न करून टाकणारं तालिबानी क्रूर पशुत्व असं खूप काही लेखिकेने परवानाच्या नजरेतून या पुस्तकात मांडले आहे. `द ब्रेडविनर` या पुस्तकातून भेटलेल्या परवानाचा `परवाना` हा दुसरा भाग आहे. `द ब्रेडविनर` मध्ये बॉम्बस्फोटात पाय गमावल्याने खुरडत खुरडत कुटुंबाला घास भरवणाऱ्या परवानाच्या वडिलांना जेव्हा तालिबान्यांनी तुरुंगात फेकलं ,तेव्हा वय लहान असल्याने आणि स्त्रियांना घराबाहेर पडण्यास बंदी असल्याने केस भुंडे करून,पुरुषी कपडे घालून तालिबान्यांनी नजर चुकवत कबुलच्या बाजारात फेरीवाल्याचं काम करून स्वतःच्या कुटुंबाला जिवंत ठेवणारी ही अफगाण मुलगी परवाना. तिचं धैर्य ,चिकाटी, निष्ठा , प्रेम, माणुसकी कितीतरी अंगांनी ही परवाना तिच्यासोबत त्या काळचं अख्खं आगीत होरपळलेलं अफगाणिस्तान आपल्यापुढे जिवंत उभं करते.ही संघर्षकथा खरोखरचं वाचकाला प्रचंड सुन्न करते,हादरवून सोडते. या दोन्ही पुस्तकात परवाना सोबत आपण तो काळ आणि तिथलं भयाण वास्तव पाहतो. तर तिसऱ्या भागात `शौझिया` मधे शौझिया ही परवानाची मैत्रीण.दोघी सोबत राहून काबुल मध्ये मुलाच्या वेशात चहा विकून आणि नंतर काही कामे करून एकमेकांना सोबत करत रोजचा संघर्ष करत असतात.वाटा वेगळ्या होतात तरी जगण्याचा संघर्ष प्रत्येक अफगाणिस्तान मधल्या व्यक्तीला तितकाच थरारक आणि अटळचं होता. शौझियाचा प्रवास थोडा वेगळा असला तरी तिच्या स्वभावानुसार तिची झालेली हेळसांड आणि त्यातून आजूबाजूच्या घडामोडी यातून निर्वासितांच्या जगण्यातली धडपड , लाचारी, भूक, उदासीनता, हे चित्र ही वाचकाला खूप अस्वस्थ करून सोडते.या तिन्ही कादंबऱ्या आपल्याला त्या विखारी युद्धाचा क्रूर चेहरा दाखवतात. जगभरात सत्तासंघर्षात भरडल्या जाणाऱ्या अबोध निरागस मुलांची होणारी वाताहत मुलांची वाताहत हाच लेखिकेच्या लेखनाचा केंद्रबिंदू आहे.त्या टोरान्टोच्या रुग्णालयांमध्ये मनोरुग्णांसाठी `कौन्सिलर ` म्हणून काम करणाऱ्या ओन्टारिओच्या ख्यातनाम लेखिका आहेत. स्त्री-मुक्तीवादी कार्यकर्ती आणि शांतता मोहिमेअंतर्गत त्यांनी जगभरातल्या देशांत काम केलं आहे.अफगाण निर्वासितांसाठी रशिया आणि पाकिस्तानात उभारलेल्या छावण्यांमध्ये त्यांनी स्वयंसेवक म्हणून दीर्घकाळ काम केलं. त्यावेळी त्या मुलीची बहीण आणि आई यांच्याकडून ऐकलेली ही थरारक सत्यकथा त्यांनी `द ब्रेडविनर ` मध्ये शब्दबद्ध केली.लेखिकेच्या सगळ्याच पुस्तकांना देशविदेशांतून पुरस्कार मिळाले आहेत पण `ब्रेडविनर` ही ट्रायॉलॉजी खूप गाजली. आजही अफगाणिस्तानच्या सीमेवर पसरलेल्या पाकिस्तान, रशिया, आणि इराणमधल्या निर्वासितांच्या शिबिरांमध्ये,या देशांमधल्या गलिच्छ झोपडपट्ट्यांमध्ये लाखो अफगाणी माणसं किडेमुंग्यांसारखी जिवंत आहेत.कित्येकांच आयुष्य शिबिरांमध्ये कोंडून जगण्यात संपलं. कित्येकांच्या हत्या झाल्या तर कित्येकांचे हातपाय तोडले गेले, डोळे फोडले गेले. विध्वंसाच्या राखेतून पुन्हा उभारण्यासाठी या दुर्दैवी देशाला जगभरातल्या मदतीची गरज आहे.लेखिकेला रॉयल्टी म्हणून मिळालेली सर्व रक्कम अफगाणिस्तानातून पाकिस्तानात स्थलांतरित झालेल्या आणि निर्वासितांचं आयुष्य जगणाऱ्या मुलींच्या शिक्षणासाठी वापरली जाते. ...Read more

  • Rating StarVaishnavi Potdukhe

    I have found the book to be fascinating and stimulating at the same time. Hardly have I ever read books of such caliber of writing. Your books are an excellent piece of writing even though originally written by Deborah Ellis. The choice of words ad way of expression is just अप्रतिम. Again, I would just like to express my deepest thanks that because of you such amazing work could reach millions of people. From the time when I was 12 years old, I`ve read these three books innumerable number of times and yet I find myself crying at certain events. I am sure just the way it has changed my life for the better, it has for others as well. ...Read more

  • Rating StarPRAVHNA ANUBHAV MASIK , MARCH 2007

    अफगाण युद्धाने कुस्करलेल्या कळ्यांची कहाणी... अफगाणिस्तान हा सतत युद्धाच्या छायेत असलेला देश. तालिबान्यांनी या देशाचे लचके तोडलेच, पण अमेरिकेच्या हल्ल्यानंतर या देशाचा मोठा विद्ध्वंस झाला. लाखो माणसं बेघर झाली, कायमची जायबंदी झाली. हवाई हल्ल्यांमध्य घरं बेचिराख झाली. रक्ताची माणसं कायमची तुटली. तालिबान्यांच्या अत्याचारामुळे अफगणिस्तानातल्या मुलींच्या चेहऱ्यावर न कळत्या वयात बुरखा आला,, मुलींचं शिक्षण बंद झालं. कधीकाळी सफरचंदांच्या सुंदर बागा परसात असलेल्या, शेतीवाडीने समृद्ध असलेल्या अफगाण माणसावर दुसऱ्याच्या मदतीने, दुसऱ्याच्या तुकड्यावर जगण्याची वेळ आली. या सर्वांमध्ये जास्त होरपळली ती लहान मुलं. तालिबान्यांनी, अमेरिकेच्या विमानांनी आणि रणगाड्यांनी लाखो मुलांना पोरकं केलं. त्यांचे हात-पाय तोडले. कित्येकांचे जीवही घेतले. तीव्र नैराश्याच्या गर्तेत कित्येकांच्या भावना बोथट झाल्या आहेत. अजूनही कित्येक मुलं आपले युद्धामुळे दुरावलेले अब्बू-अम्मी परत भेटतील, या आशेवर आहेत. खायला अन्न आणि प्यायला पाणी मिळण्याची मारामार आहे. कुजलेलं मांस, गवत इतकंच नव्हे तर कागदही कित्येक भरकटलेल्या लहान मुलांच्या ‘मेजवानी’ साधनं झाली आहेत. या परिस्थितीत जगणाऱ्या चिमुरड्यांचं अत्यंत हृद्य असं दु:ख डेबोरा एलिस या अमेरिकन लेखिकेने आपल्या ‘द ब्रेडविनर’, ‘परवानाज् जर्नी’ आणि ‘मड सिटी’ या तीन पुस्तकांमधून मांडलं आहे. अफगाणिस्तानमधल्या परवानाची कहाणी सांगणारं परवानाज् जर्नी हे पुस्तक जेन अ‍ॅडॅम्स पीस अ‍ॅवॉर्डचं मानकरी ठरलं. या तीनीही पुस्तकांचा अनुवाद अपर्णा वेलणकर यांनी केला आहे. ‘परवाना’ व ‘शौझिया’ या पुस्तकांमधून वाचकांना भेटलेल्या परवाना आणि शौझिया या तेरा वर्षांच्या दोघी मैत्रिणी वाचकांच्या जिवाला चटके लावून जातात. अफगाण युद्धात बेचिराख झालेली आयुष्यं सावरण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या या दोन चिमुरड्या मुली आहेत. त्यांची कहाणी वाचून आपण थक्क होतो. आपल्या मध्यमवर्गीय कुटुंबात सुरक्षित असलेल्या या दोघी मैत्रिणी मोठेपणी फ्रान्समध्ये जाऊन लॅव्हेंडर फुलांच्या बागेत बागडण्याचं स्वप्न रंगवत असतात, आयफेल टॉवरवर एकमेकींना भेटायचं ठरवत असतात. पण त्यांची ही स्वप्नं धूळीला मिळतात. एक धमाका होतो आणि या दोन मैत्रिणींची ताटातूट होते. त्यांची घरं बेचिराख होता. घरदार उद्ध्वस्त होतं. निळ्या फुलांच्या बागेत बागडण्याचं त्यांचं स्वप्न स्वप्नचं राहून जातं. तालिबान्यांच्या भीतीपोटी या दोघीही मैत्रिणी मुलाच्या वेशात वावरत असतात. लांबसडक केस कापून टाकतात. शौझिया पाकिस्तानातल्या निर्वासितांच्या छावणीत पळून जाते तर परवाना अफगाणिस्तानातच नरकयातना सोसते. पण या दोघींचा एकमेकांशी संवाद संपत नाही. आयुष्यात आलेल्या नवीन संकटांचा, नवीन घडामोडींचा उल्लेख त्या एकमेकींना लिहिलेल्या पत्रात करतात. ही पत्रं पोहोचवायला पोस्टमन कुठे असतो? जवळच्याच पिशवीत या मुली एकमेकींना लिहिलेली पत्रं जपून ठेवत असतात, एकमेकीला भेटल्यावर ती देणार असतात. शौझियाला पाकिस्तानात भटकताना आलेले अनुभव, तिला भेटलेली अन्नासाठी भांडणारी तिच्या देशातली निर्वासित मुलं मनाला चटका लावून जातात, तर परवानाला अफगाणिस्तानात अम्मीला शोधताना क्षणेक्षणी द्यावी लागणारी झुंज आपल्याला व्यथित करून जाते. हाय अल्ला, काय वेळ आणलीस तू या देशावर? एक छोटी मुलगी कळवळून मेली इथं; तिची अम्मीसुद्धा असू नये तिच्याबरोबर? हे परवानाच्या आईचे शब्द काळीज चिरून जातात. अतिशय सहज सोप्या भाषेत अनुवाद केलेली ही पुस्तकं वाचताना परवाना आणि शौझियाबरोबर आपणच प्रवास करतो आहोत असं वाटून जातं. चंद्रमोहन कुलकर्णी यांच्या मुखपृष्ठांमुळे अफगाणिस्तानातली भीषणता लक्षात येते. प्रत्येकाने विकत घेऊन वाचावं असे हे पुस्तक आहे. ...Read more

  • Rating StarMAHARASHTRA TIMES 21-01-2007

    छळछावण्यातल्या जिवंत कहाण्या... तालिबानी राजवटीच्या छळकहाण्या लोकांना माहीत होत्या. तिथल्या हुकूमशहांची जुलमी राजवट आणि अमेरिकन सैन्याकडून होणारे बॉम्बहल्ले यामुळे उद्ध्वस्त झालेल्या जगाची माहितीही मिळाली. याच अंधेर नगरीत मुलींच्या वाट्याला आलेले अतयाचार आणि त्यांचं दु:ख प्रथमच या पुस्तकांच्या निमित्ताने लोकांसमोर आलं. केस कापून, मुलांचे कपडे घालून आपल्या कुटुंबाला जगवण्याची धडपड करणाऱ्या अफगाणी मुलीची कहाणी डेबोरो एलीस या लेखिकेने शब्दबद्ध केली. तिच ‘द ब्रेडविनर’ म्हणून मराठी वाचकांसमोर आली. त्या पुस्तकाला वाचकांचं प्रेम लाभलं. ‘द ब्रेडविनर’ पुस्तकात उल्लेख झालेल्या परवाना आणि शौझियाची कहाणीही तितकीच चटका लावणारी आहे. त्यांच्याही कहाणीला मराठी शब्दरूप देण्यात आलं आहे. शौझिया आणि परवाना दोघीही मैत्रीणीच. पण त्यांची कहाणी समांतर रेषेत घडते आणि दोन वेगवेगळ्या पुस्तकांतून वाचायला मिळते. शौझियाच्या आयुष्यातलं दु:ख कमी की परवानाच्या असा विचारही आपल्या मनाला करवत नाही. दोन्ही मुलींच्या आयुष्यात आलेले अनुभव चार भिंतीत आयुष्य काढणाऱ्या आपल्यासारख्यांचा थरकाप उडवते. ‘परवाना’ हा ‘द ब्रेडविनर’चा दुसरा भाग. परवानाची आई भावंडांपासून ताटातूट झाली आहे. अब्बू खंगून-,खंगून मेले. मृत्युच्या या तांडवाने ती अधिक खंबीर झाली आहे. तिला आपल्या आईला शोधायचं आहे. पण त्यासाठी जगायला हवं. पोटाची आग भागवण्यासाठी काहीही करायला हवं. उद्ध्वस्त शहरात आपल्याला काही काम मिळणार नाही, हे माहीत असतानाही ती चिकाटीने काम मिळवत राहते. एका कुटुंबात तिला सहारा मिळतो. पण आजूबाजूच्या अराजकामुळे ही माणसं आपल्यातलं माणूसपणही विसरतात. त्याचे चटके या मुलांना बसले. ते वाचून आपणही अस्वस्थ होतो. परवानाच्या आयुष्यात घडलेल्या घटना आपल्या विचारांच्या पलीकडच्या आहेत. तिला घाण आणि अस्वच्छतेचा तिटकारा आहे. पण तिच्या आसपास बॉम्बस्फोटने छिन्नविछिन्न झालेले देह पडलेले असतात. त्यातही ती स्वच्छता राखयाचं काम करत राहते. पण त्याहीपेक्षा लक्षात राहते ती तिच्या आईला भेटण्याची धडपड. परवानाला तिची आई भेटते. लौकिकार्थाने तिथे तिची कहाणी संपते, तरीही तिच्या भयानक प्रवासातले अनुभव आपल्याला सुन्न करतात. दुसरं पुस्तक ‘शौझिया’, शौझियाच्या आयुष्यातही परवाना सारखीच फरफट झालेली पण तिचे भोग अधिक तीव्र असतात. त्यामुळे परवानासारखं हिच्या आयुष्यात चांगलं घडावं असं आपण मनोमन म्हणत राहतो. पण तसं घडत नाही. शौझिया एका छावणीत थांबलेली. फ्रान्समधल्या लॅव्हेंडरच्या जांभळ्या फुलांच्या शेतात जाण्याचं स्वप्न पाहणारी. त्याच स्वप्नात राहून सत्याचा सामना करायला तयार असलेली शौझिया परिस्थितीशी जुळवून घ्यायला मुळीच तयार नाही. वीरा मौसीच्या कणखर नजरेतून दूर कुठेतरी पळून जाऊ, असं शौझियाचं स्वप्न आहे. आणि ती पळतेय, याच प्रयत्नात तिच्या वाट्याला येतो तो तुरुंगवास आणि अनेक दुष्ट अनुभव. म्हणूनच शौझियासारखी अनेक मुलं परिस्थितीमुळे लहानपणीच परिपक्व झाल्याचं दिसतं. शौझियाच्या वाट्याला जांभळ्या फुलांचं शेत येत नाही. पण आपण, ती कुठे तरी सुखी असेल, अशा विचारात हे पुस्तक संपवतो. दोनही अनुवादित पुस्तकांची शैली ओघवती आहे. पुस्तकाच्या विक्रीतून मिळालेलं ठराविक उत्पन्न अशाच मुलांच्या मदतीसाठी वापरलं जातंय. -अर्पणा पाटील ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more