* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: SACRED LEAF
  • Availability : Available
  • Translators : MEGHNA DHOKE
  • ISBN : 9788184984569
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 134
  • Language : Translated From ENGLISH to MARATHI
  • Category : BIOGRAPHY & TRUE STORIES
  • Available in Combos :DEBORAH ELLIS COMBO SET
Quantity
Buying Options:
  • Print Books:
THE PEOPLE OF BOLIVIA HAVE GROWN COCA FOR LEGITIMATE PURPOSES FOR HUNDREDS OF YEARS, BUT THE DEMANDS OF AMERICA`S WAR ON DRUGS NOW THREATEN THIS WAY OF LIFE. DEBORAH ELLIS`S SEARING FOLLOW-UP TO THE HIGHLY PRAISED I AM A TAXI DEALS WITH THIS FRANK REALITY. AFTER HE MANAGES TO ESCAPE FROM VIRTUAL ENSLAVEMENT IN AN ILLEGAL COCAINE OPERATION, DIEGO IS TAKEN IN BY THE RICARDO FAMILY. THESE POOR COCA FARMERS GIVE DIEGO A SAFE HAVEN WHERE HE RECOVERS FROM HIS ORDEAL IN THE JUNGLE. BUT THE ARMY SOON MOVES IN AND DESTROYS THE FAMILY`S COCA CROP — THEIR LIVELIHOOD. SO DIEGO JOINS THE COCALEROS AS THEY PROTEST THE DESTRUCTION OF THEIR CROPS AND CONFRONT THE ARMY HEAD-ON BY BARRICADING THE ROADS. WHILE TENSION BETWEEN THE COCALEROS AND THE ARMY BUILDS TO A DRAMATIC CLIMAX, DIEGO WONDERS WHETHER HE WILL EVER FIND A WAY TO RETURN TO HIS FAMILY. THIS COMPELLING NOVEL DEFIES CONVENTIONAL WISDOM ON AN IMPORTANT ISSUE, AND SHOWS HOW PEOPLE IN ONE PART OF THE WORLD UNKNOWINGLY CREATE HARDSHIP FOR PEOPLE IN ANOTHER.
अचानक पडलेल्या प्रकाशाने दिएगोच्या डोळ्यासमोर एकदम अंधारच पसरला. समोरच काही दिसत नव्हत. फक्त मोठंमोठे दिवे भगभगीत उजेड ओकत होते. त्या प्रकाशात कुठल्यातरी सावल्या हलताना दिसत होत्या. त्या सावल्यावरून त्यांन अंदाज बांधला - रणगाडे पोहोचलेत. तेवढयात हेलीकॉप्टरचा कर्कश आवाज कानी पडू लागला. घिरटया घालणार हेलिकॉप्टर आंदोलकांच्या हालचाली टिपत होत. दिएगोला कळून चुकल; संपल सारं! ते आलेत, आर्मीने घेरलय. काय होईल, कळायला काहि मार्गच नव्हता.
Video not available
No Records Found
No Records Found
Keywords
#MEHTAPUBLISHINGHOUSE #MARATHIBOOKS #TRANSLATEDBOOKS #ONLINEBOOKS #JYOTSANALELE #BIOGRAPHY &TRUESTORIES #THEBREADWINNER #SHOUZIA #PARVANA #SACREDLEAF #MUDCITY #APARNAVELANKAR#DEBORAHELLIS #PARVANAS JOURNEY #MEGHANADHOKEIAMATAXI #डेबोराएलिस
Customer Reviews
  • Rating StarLOKPRABHA - 06-05-2013

    मुक्त जगण्याची लढाई... नैसर्गिक साधनसामग्रीने समृद्ध असलेल्या बोलिविया देशात कोकच्या पानांना पवित्र मानलं जातं. कडाकाच्या थंडीत थंडीपासून बचाव म्हणून कोकची पानं चघळली जातात. त्या पानांचा चहा, औषधी वापर, ऊर्जा देण्यासाठी वापर होत असल्याने कोक म्हणजे ोलिवियाचा कल्पवृक्ष. कोक तेथील स्थानिकांच्या जीवनातला अविभाज्य घटक. मात्र कोकच्या पानांवर रासायनिक प्रक्रिया करून बनवण्यात येणाऱ्या कोकेनमुळे या पवित्र वनस्पतीची लागवड येथील येथील शेतकऱ्यांसाठी शाप ठरत आहे. अमेरिकेच्या दबावामुळे बोलिविया सरकारने कोकची शेतीच नष्ट करायला सुरुवात केली आहे. अशा स्थितीत कोकेन भट्टीतून सुटका करून घेतलेल्या अवघ्या बारा वर्षाच्या दिएगो ज्युआरेझ आणि बोलिवियाच्या शेतकऱ्यांची मुक्त जीवन जगण्याची लढाई म्हणजे ‘सेक्रेड लिफ’ ही सत्यकथा. पुस्तकाच्या प्रारंभीच दिएगो ज्युआरेझने स्मिथ नावाच्या गुंडापासून सुटका करून पळ काढलेला असतो, त्यापूर्वीची दिएगोची पार्श्वभूमी थोडक्यात सांगितली आहे. तो एका घराजवळ येऊन पोहोचतो ते घर असतं रिकार्डो यांचं. रिकार्डो कुटुंब त्याला आसरा देतं. केवळ असरा देऊनच थांबत नाही तर त्याला माया देतं. आपुलकीनं त्याचा सांभाळ करतं. रिकार्डो कुटुंबीयांनी कोकची लागवड केलेली असतं. कोकच पीक ही चांगलं आलेलं असतं. आता त्याची विक्री करून आलेल्या पैशात अनेक गोष्टी करायच्या असतात. दिएगोसह रिकार्डो कुटुंबातील प्रत्येकजण येणाऱ्या पैशातून काय काय करायचं याचं स्वप्न पाहात असतो. दिएगोला त्या पैशातून कोचाबाम्बा तुरुंगात असणाऱ्या आई-वडिलांकडे जाऊन त्यांची सुटका करायची असते. मात्र त्यांचं हातातोंडाशी आलेलं पीक लष्कराच्या तावडीत सापडतं. दिएगोचं स्वप्न भंग पावतं. शिवाय लष्कराच्या लोकांना प्रतिकार केल्यानं त्याला बंदीही बनवलं जातं. रिकार्डो कुटुंबीय आणि स्थानिक शेतकऱ्यांमुळे त्याची सुटका होते खरी; पण तिथूनच सर्वांची मुक्त जगण्याची लढाई सुरू होते. बोलिवियात रास्ता रोको करून सरकारनं त्याचं कोकचं पीक परत करावं अशी मागणी केली जाते. शेतकऱ्यांच्या आंदोलनात दिएगोही नकळत सामील होऊन जाते. आंदोलन कसं चालतं, त्यातील लोकांचा, लष्कराचा, आंदोलनामुळे त्रस्त झालेल्या प्रवाशांचा पवित्रा नक्की काय असतो, याची सविस्तर माहिती इथे आहे. आंदोलनाचा शेवट काय होतो हे वेगळं सांगायची गरज नाही. एखाद्या ठोस नेतृत्वाशिवाय सामान्य जणांनी केलेलं आंदोलन लष्करापुढे किती काळ तग धरू शकणार? इथल्या आंदोलनाचीही स्थिती नेमकी तशीच होते. पण त्यातील दिएगोच्या असामान्य कर्तृत्वामुळे त्याची भेट त्याच्या आई-वडीलांशी तर होतेच शिवाय त्यांच्या सुटकेची आशाही निर्माण होते. आंदोलनानं बरचं काही साध्य झालेलं असतं दिएगोच्या आणि शेतकऱ्यांच्याही जीवनात. दशहतवाद, मूलतत्त्ववाद, अंधश्रद्धा त्याचा समाजजीवनावर होणारा परिणाम याविषयी आपण वाचत असतो, ऐकत असतो, त्या घटना आपल्याला अस्वस्थ करतात. पण ही अस्वस्थता नेमकी अनुभवण्याचा आपण मुद्दाम प्रयत्न नक्कीच करत नाही. जगात असे अनेक लोक आहेत की जे ही अस्वस्थता अनुभवायला जातात. मुद्दामच. हे पण ती कृती अकारणच नसते. केवळ पाहणं हा हेतूही नसतो. त्यात त्यांची तरलताख् समाजकार्य करण्याचं ध्येय आणि धाडीपणाही असतो. त्यातून सामान्यांना मिळतं जिवंत अनुभवाचं साहित्य. पुस्तकाच्या मूळ लेखिका डेबोरा एलिस या अशाच साहित्यातून आपल्याला भेटतात आणि त्यांचं लेखन आपल्याला अस्वस्थ करून सोडतं. ‘ब्रेडविनर’, ‘परवानाज् जर्नी’, ‘मड सिटी’, ‘किडस् ऑफ काबूल.’, ‘आय अ‍ॅम टॅक्सी’ आणि इतर सत्यकथा आपल्याला हेलावून टकतात. ‘सेक्रेड लिफ’ हेही त्याला अपवाद नाही. डेबोरा यांचं लिखाण वास्तववादी आणि जिवंत आहे, कारण अंगावर शहारे आणणारे अनुभव त्यांनी स्वत: घेतलेले आहेत. त्यात अनेकदा त्यांना स्वत:चा जीवही धोक्यात घालावा लागलेला आहे. म्हणूनच त्यांची पुस्तकं वाचताना आपणही त्या अनुभवातून केवळ भारावून जात नाही त नकळत आपल्यातही बदल घडत जातात. ‘सेक्रेड लिफ’ मध्ये दिएगोचा रिकार्डो कुटुंबीयांमध्ये वावरताना होणारी घालमेल, शेतकरी आंदोलनातील त्याचा सहभाग त्यामागची भूमिका पाहिली की एवढ्या लहान वयातही मुलं किती मोठं कार्य करू शकतात याचं नवल वाटल्याशिवाय राहत नाही. त्याचप्रमाणे बोनिता आणि तिच्या भावांबरोबर राहताना त्याची निरागसता, त्याची कोवळीकही पाहायला मिळते. परिस्थितीने त्याला अचानक प्रौढ बनवल्याचं खटकत राहतं. मुलांमध्ये अफाट ताकद असते. कुवतीपलीकडे काम करण्याची ताकद त्यांच्यात असते, पण त्याहून मोठी गोष्ट म्हणजे त्यांच्यात पाहायला मिळते ती म्हणजे कठीण परिस्थितीत सहनशक्ती पणाला लावून तोंड देणं. दिएगोचे हेच गुण इथे आपल्याला आकर्षित करतातच, पण खूपशा गोष्टी शिकवूनही जातात. ‘सेक्रेड लिफ’ चा अनुवाद करताना मेघना ढोके यांनी डोबोरा यांचे अनुभव अधिक जिवंत केले आहेत. डोबोरा यांच्या लिखाणामागची अस्वस्थता त्यातून अनुभवायला मिळते हेच त्यांच्या लिखणाचं वैशिष्ट्य म्हणता येईल. ...Read more

  • Rating StarNEWSPAPER REVIEW

    कोकेन तयार करण्याकरता कच्चा माल म्हणून वापरला जाणाऱ्या कोकच्या पानांचा वापर बोलिवियन लोक सौम्य उत्तेजक म्हणून करतात. ते त्याचा चहा पितात. ती पाने चघळतातही. त्यामुळे भुकेचा व त्यामुळे येणाऱ्या मरगळीसारख्या गोष्टींचा परिणाम कमी होतो. कोकची शेती करणारे रीब शेतकरी व त्यांच्या समस्या या सूत्राभोवती रचलेल्या एलिसच्या पुस्तकमालिकेमधल्या याही पुस्तकात बारा वर्षांचा दिएगो हा चिमुरडा आहे. यात ड्रग रॅकेट आणि त्याभोवती असलेला संघर्ष आहे. ‘आय एम अ टॅक्सी’ या पुस्तकाच्या शेवटी दिएगोला कोक पिकवणाऱ्या शेतकऱ्याच्या घरात – रिकार्डो कुटुंबात आश्रय मिळतो. पण लगेचच बोलिवियन सैनिक येतात आणि त्यांच्या पिकांची नासधूस करतात. त्यांचे आयुष्य अस्ताव्यस्त करून टाकतात. त्यामुळे रिकार्डो कुटुंबीय कोक पिकवणाऱ्या शेतकऱ्यांच्या आंदोलनात सहभागी होतात. आजूबाजूच्या गावातलेही लहानथोर उत्साहाने या आंदोलनात सहभागी झालेले असतात आणि ते मुख्य रस्त्याची नाकाबंदी करतात. त्यामुळे तणाव अधिकच वाढतो. पण बलाढ्य सैन्यापुढे त्यांना माघार घ्यावी लागते. शेतकऱ्यांना पाठिंबा देणाऱ्या आणि आंदोलनात सक्रिय सहभाग घेणाऱ्या दिएगोला तुरुंगातल्या आपल्या कुटुंबाची ओढ लागते.... या कथेतून उपदेश न करता, महत्त्वाच्या विषयांना वाचा फोडली आहे. आपली नोकरी व कर्तव्य आणि आपला समाज यांमध्ये ओढाताण होत असलेला सैन्याचा कॅप्टन, अतिउत्साहाच्या भरात अविचार करणारे तरुण अशी दोन्ही बाजूंची पात्र तपशीलवार रेखाटली आहेत. ही कथा वाचताना वाचक एका वेगळ्या बालपणाला सामोरा जातो. – कर्कस रिव्ह्यूज ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

SHRIMAN YOGI
SHRIMAN YOGI by RANJEET DESAI Rating Star
Sacchit Erande

श्रीमान योगी.... हे नक्की चरित्रलेखन आहे की आत्मकथन असा पानोपानी प्रश्र्न पडावा इतक्या मधूर आणि आत्मीय शब्दसंपन्नतेत सखोल मांडणी तेही भावनीक ओल कुठेही हलू न देता. एखाद्याच्या डोक्यावरची सगळी कर्जे फिटली तरी महाराजांनी हिंदू म्हणून जगण्याचे सौभा्य मिळवून दिले त्याचे ऋण फेडणं कोणांसही केवळ अशक्य! आणि ते कदाचित फिटूही नये... नपेक्षा ते फेडण्याची अवकात असलेला या भुमंडलावर अवतारित होऊच शकत नाही! 🚩🚩🚩🚩🚩 ...Read more

BARI
BARI by RANJEET DESAI Rating Star
Prasad Natu

मला आठवते आहे, 2011-14 या काळांत आम्ही कोल्हापूरला होतो,तेव्हाची गोष्ट. मी बँक ऑफ इंडियाच्या कोल्हापूर मुख्य शाखेला वरिष्ठ प्रबंधक (कर्ज विभाग) होतो. “हॉटेल कृष्णा” चे प्रपोजल आमच्या कडे आले होते. त्या निमित्ताने स्वामीकार रणजीत देसाई ह्यांचे मेव्हण श्री.उदयसिंह शिंदे आणि त्यांचे सुपुत्र श्री. सिद्धार्थ शिंदे ह्यांचा परिचय झाला.आपले समूहाचे कर्ताधर्ता श्री. कृष्णा दिवटे सर ह्यांचा कोल्हापूर मधे कुणाशी परिचय नसेल अशी व्यक्ति भिंग घेऊन शोधावी लागेल.एक दिवस ते मला म्हणाले, स्वामीकार रणजीत देसाई यांचे गांव कोवाडला चलता का.शनिवारी,संध्याकाळी कार्यक्रम आहे.रणजीत देसाई यांची पुण्यतिथि होती. प्रसिद्ध गायक राहुल देशपांडे देखिल येणार आहेत.त्यांचा कार्यक्रम देखील होईल.साहित्य आणि संगीत असा दुर्मिळ योग एकत्र येणं हे मोठ्या भाग्याचे.मी लगेच जाऊया म्हटले.त्या प्रमाणे साधारणतः संध्याकाळी 4.00 कडे मी,माझी पत्नी सौ भावना आणि श्री दिवटे सर आणि सौ. वहिनी असे चौघे आम्ही गेलो.तिथे बऱ्याच नवीन गोष्टी समजल्या.जसे रणजीत देसाई आणि प्रसिद्ध गायक वसंतराव देशपांडे ह्यांची घट्ट मैत्री होती.दरवर्षी कोवाड येथे त्यांचे येऊन रहाणे हे कळले.रणजीत देसाई ह्यांचे घर बघायले मिळाले,ज्याचे स्मारकांत रूपांतर झाले,त्यांचे साहित्य,त्यांचे हस्त-लिखित,राहुल देशपांडे यांच्याशी झालेली वैयक्तिक ओळख.हे सारे कधी विसरता येणार नाही.श्री.शिंदे ह्यांनी मला साहित्याची आवड म्हणून स्वामीकारांची 2-3 पुस्तके मला भेट म्हणून दिली.त्यातले एक पुस्तक म्हणजेच “बारी”.रणजीत देसाई ह्यांची पहिली कादंबरी.कथाकार म्हणून सुरुवात केलेल्या देसाई यांची ही पहिली कादंबरी. ह्या कादंबरीस प्रसिद्ध साहित्यिक श्री.वि.स.खांडेकर ह्यांची प्रस्तावना लाभली आहे. रणजीत देसाई ह्यांनी कादंबरीचा विषय त्यांच्या दृढ परिचयात असलेला भूभाग निवडला.कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर सुतगट्टी नावाचे गांव लागते.तिथून 15-20 किमी आंत काकती नावाचे गावं लागते.ह्या गावापर्यंत अगदी गहिऱ्या जंगलाने वेढलेली वाट ही सुतगट्टीची बारी म्हणून ओळखली जाते.त्या जंगलात गुजराण करणाऱ्या बेरड जमातीची ही कथा आहे.ही कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी ह्या भागात राहणाऱ्या बेरड जमातीचे जीवन अगदी जवळून पूर्ण सहानुभूतीने पाहिले.ही कादंबरी वाचतांना हे पदोपदी लक्षात येतं की शहरातल्या आलीशान बंगल्यात बसून चितारलेले हे ग्रामीण जीवन नाही.त्यातील प्रत्येक प्रसंगात जिवंतपणा आढळतो. कारण रणजीत देसाईनी जवळपास 3-4 वर्ष ह्या भागात राहून त्या जीवनाचा जवळून अभ्यास केला. आपल्या समोरच सारे घडते आहे असे वाटू लागते.मला आठवते आहे की ही कादंबरी मी जेंव्हा पहिल्यांदा वाचली.त्यातील पात्रांची निवड,त्यांचे स्वभाव दर्शन, निसर्ग चित्रण, तेथील समस्या आणि स्वातंत्र्यानंतर बदलत चाललेले जीवनमान.हयात कुठेही काल्पनिकपणा वाटत नाही. वि.स.खांडेकर ह्यांनी लिहिलेली प्रस्तावना त्यांच्या साहित्यिक विद्वतेचा परिचय करून देणारी आहे.सर्वसाधारणपणे आपण पुस्तक चाळतो तेंव्हा आपण प्रस्तावनेकडे दुर्लक्ष करतो.पण मित्रांनो, प्रस्तावना देखील अवश्य वाचा.ही कादंबरी तेग्या ह्या नायकाच्या अगदी तरुण वयापासून ते म्हातारपणा पर्यन्तची कहाणी आहे.पण ही कहाणी केवळ तेग्याची नसून त्याच्या भोवती फिरणाऱ्या आणि गुंफलेल्या बेरड जमातीची कथा आहे. रणजीत देसाई यांची ही पहिली कादंबरी आहे हे कुठेच जाणवत नाही. कादंबरी वाचतांना लक्षात येते की,कोल्हापूर ते बेळगाव रस्त्यावर येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहतुकीवर रात्रीच्या वेळेस दरोडा घालून आणि जंगलातून लाकडे तोडून ती विकणारी,आणि त्यावर गुजराण करणारी ही बेरड जमात.स्वातंत्र्य मिळण्याच्या आधी पासून ते स्वातंत्रोत्तर काळात ह्या जमातीच्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनावर झालेल्या बदलांचे खूप सुरेख वर्णन ह्या कादंबरीत चितारले आहे.तेग्या हा गावचा नाईक असतो आणि ही वाटमारी किंवा दरोडे त्याच्या नेतृत्वाखाली घातले जातात.गावात ह्या तेग्याचा मोठा दरारा.कादंबरीच्या सुरुवातीलाच असे दाखविले आहे की,तेग्या जंगलातून वस्तीच्या रोखाने परतत असतांना,त्याला नदीच्या पाण्यात काही खळबळत असल्याची चाहूल लागते.त्याला वाटते कुणी तरी जंगली जनावर असावे.म्हणून तो शिकारीच्या उद्देश्याने तिकडे वळतो.तर नदीच्या काठाला एक व्यक्ति उभी असल्याचे त्याला दिसते.ती व्यक्ति त्याच्या भात्यातले मासे आपल्या स्वतःच्या घोंगडीच्या खोळीत टाकताना दिसते.तो त्या व्यक्तीस तसे करण्यापासून आडवायला जातो.तर त्याच्या लक्षात येत की,ती व्यक्ति म्हणजे एक स्त्री आहे.ती 15-16 वर्षाची एक तरुणी असते.ती सहजासहजी त्याचे मासे परत देत नाही.तिच्याशी झटापट करताना,त्या तरुणीच्या लक्षांत येते की,तेग्याची फरशी (हल्ला करण्यासाठीचे शस्त्र) ही झाडांत अडकली आहे.ती शिताफीने ती फरशी मिळविते आणि तेग्यावर उगारते.मी चेन्नटी गावच्या कल्लूची नात आहे अशी आपली ओळख देत, ती त्याची फरशी नदीत फेकून दिसेनाशी होते. तेग्या काही काळ तसाच उभा रहातो.तो बेरवाडीचा नायक असतो,म्होरक्या असतो.त्याला एका तरुणीने फसवावे आणि डोळ्या समोर त्याची फरशी घेऊन जावे.हे त्याला फारसं रुचत नाही.तो बेरडवाडीत येतो.तिथे तो त्याचा मामा मल्ला सोबत रहात असतो.घरी पोहोचल्यावर त्याचा मामा फरशी बद्धल विचारतो.(ती त्याच्या वडिलांकडून आलेली वारसाने फरशी असते) तो खोटच सांगतो की चंद्रोजीस दिली.ते मामाला पटत नाही. तेग्या विचार करीत असतो की,आई गेल्यावर गेल्या काही वर्षात घरात कुणी बाई माणूस नाही.तो मामाला म्हणतो त्याला लग्न करायचे आहे.तो घडलेली सगळी हकीकत त्याला सांगतो आणि चेन्नटी गावची कल्लूची नात आहे. तिच्या बाबत काही माहिती आहे का विचारतो.मामा त्याला तिच्याशी लग्न करण्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करतो.कारण तिच्या भांडकुदळ स्वभावाची मामाला कल्पना असते.पण तेग्या हट्ट धरून असतो की तरी त्याला तिच्याशीच लग्न करायचे आहे.ते दोघे चेन्नटीला जातात.कल्लूला मागणी घालतात.कल्लू तेग्याच्या वडिलांचा खास मित्र असतो.कल्लू लग्नाला तयार देखिल होतो.पण त्याची नात,नागी तिचं नांव असते,ती त्याला विरोध करते.ते दोघेही कल्लूला खूप खूप बोलून निघून जातात.कल्लू त्यांचा गावाच्या वेशी पर्यन्त पाठलाग करतो आणि म्हणतो की तुम्ही तिला रात्री पळवून घेऊन जा.कारण ती तशी तयार होणार नाही.माझी काही तक्रार नाही.दोघांना ते पटते.ते दोघे आणि चंद्रोजी असे तिघेही तिला चेन्नटीला जाऊन पळवून घेऊन येतात.दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती घरात दिसत नाही तेव्हा ती पळून गेली असे वाटते.कारण ती घरांत कुठेच नसते.तेग्या आणि मल्ला शोधाशोध करू लागतात.तेग्या आणि मल्ला चेन्नटीला जाऊन कल्लूला विचारतात की तिथे आली कां,पण ती तिथे नसते. तेग्या घरी येतो तर ती घरांत असते.ती त्याला स्वयंपाक करण्यासाठी लाकडे आणायला गेली होती असे सांगते.शेवटी ते दोघे एकमेकांना स्वीकारतात. काळू हा खबऱ्या असतो.तो वाटमारीसाठी सावज आल्याची खबर देत असतो.एकदा चुकीची खबर आणल्याने तेग्याच्या मालकाच्या,इनामदाराच्या बैलगाड्यावर दरोडा टाकला जातो.त्यात इनामदाराची पत्नी असते.तिला पाहून तेग्या त्यांचा लुटलेला ऐवज परत करतो. इनामदारास न सांगण्याचे वचन घेतो.पण त्यांचा गडी बाळू सावकारास सर्व सांगतो. दसऱ्याला,तेग्या नेहमी प्रमाणे इनामदारास बिदागी मागण्यास जातो.इनामदार त्याला हाकलून देतात.तो माफी मागतो पण इनामदार एका अटीवर तयार होतो.तो म्हणतो सरोळीचा पाटील माझा वैरी आहे,त्याचा काटा काढ.तो तयार नसतो. कारण त्याचा जिगरी मित्र चंद्रोजी,पाटलाकडे कामाला असतो.पण तेग्या शेवटी तयार होतो.तो पाटलाचा खून करतो.इनामदार शब्द फिरवितो.त्याला वाचवत नाही आणि रु.5000/- ही देत नाही.त्याला पोलिस पकडून नेतात.त्याचा मित्र काळू त्याच्या साठी वकील करून त्याची फाशी टाळतो.पण तरी जन्मठेप होतेच.त्याची बायको नागी गर्भार असते.तो तिकडे जेल मधे असतांना,इकडे नागी मुलाला जन्म देते.13 वर्षाने तेग्या सुटून येतो तो पर्यन्त मुलगा ईश्वरा मोठा झालेला असतो. तेग्या घरी येतो.तेव्हा बरेच काही बदललेले असते. तो परत आल्या नंतर काही महिन्यातच नागी जळून मरण पावते. देशाला स्वातंत्र मिळालेले असते.त्यामुळे वाटमारीला आळा बसतो.वन विभागाचे काम सुरू होते. वृक्षतोड ऐवजी वृक्षसंवर्धनावर जोर दिला जातो.तेग्याचा मुलगा गावात एक गुरुजी असतात.त्यांच्या संपर्कात येतो.त्यांचे शिष्यत्व पत्करून त्याचे परंपरागत व्यवसाय बंद करतो.हळूहळू त्या गावातील सर्व परंपरागत व्यवसाय बंद होत जातात.लोक उदरनिर्वाहासाठी गावं सोडून बाहेर गांवी जातात. ह्या कादंबरीचा शेवट हा विशेष असा twist and turn वगैरे असलेला नाही. पण माझी इच्छा आहे की ही कादंबरी तुम्ही जरूर जरूर वाचली पाहिजे ह्या साठी शेवट सांगत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटते की, ह्या कादंबरीवर आधारित एखादा चित्रपट कसा आला नाही किंवा आला असेल तर मला माहित नाही.मित्रांनी प्रकाश टाकावा. ...Read more