* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: PAPAER CRANES
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788184983944
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 256
  • Language : ENGLISH
  • Category : BIOGRAPHY
  • Sub Category :
  • Discount : Individual(Login to get best discount offers.)
Quantity
Drawing on Cheryl`s diary from the time, PAPER CRANES tells the story of Jonathan`s extraordinary courage and the koenig family`s unceasing drive to help him defy the ominous predictions. set against the backdrop of Cheryl`s heartfelt grief, denial and anger, the book outlines their desperate search for knowledge in the area of recovery from traumatic brain injury. At the same time she and her husband were forced to deal with the trials and tribulations of the legal system, in their search for justice for their son. This inspirational and uplifting story demonstrates that with right attitude it is possible to determine your own destiny regardless of what life throws in your path.
हि एका आईने आपल्या मुलाला भयंकर आजारातून वाचविण्यासाठी केलेल्या धडपडीची कहाणी आहे. एका अपघातात लेखिका शेरील यांचा मुलगा जोनाथनच्या मेंदूला जबर मार बसतो. अशा अतर्क्य परिस्थितीतून त्याला जगवण्यासाठी केलेल्या असामान्य धडपडीची कथा म्हणजे हे पुस्तक.
Video not available
Keywords
Customer Reviews
  • Rating StarMAHARASHTRA TIMES 18-05-2013

    एका आईच्या जिद्दीची कहाणी… मुलांच्या भल्याचा, उज्ज्वल भविष्याचा तिन्ही त्रिकाळ विचार करणाऱ्या पालकांनी या मुलांच्या बाबतीत काही विपरीत घडले तर काय, या शक्यतेची कल्पनाही केलेली नसते. पण तसे काही झालेच तर अशा संकटांना सामोरे जायचे बळ एकवटणे हाही पालकतवाचा अविभाज्य भागच असतो. शेरील क्रोएनिग या ऑस्ट्रेलियन महिलेचे ‘पेपर क्रेन्स’ हे आत्मकथन अशाच एका आईच्या जिद्दीची गोष्ट आहे. अपघातात शरीर व मेंदूलाही गंभीर दुखापत झालेल्या आपल्या मुलाला पुन्हा त्याच्या पायावर उभं करणं, त्याच्या आवडीच्या जवळ जवळ प्रत्येक गोष्टीत त्याला पुन्हा पारंगत कारणं, हे असाध्य काम साध्य करण्याचा प्रवास हे पुस्तक मांडलं. ऑस्ट्रेलियातील न्यू साऊथ वेल्स भागात राहणारे, शेरील आणि रॉबर्ट कोएनिग यांचं सुखवस्तू असं कुटुंब, स्वत:च्या कष्टांच्या जोरावर या टप्प्यावर येऊन पोहोचलेलं हे जोडपं जोनाथन आणि खिस या दोन वाढत्या वयाच्या मुलांच्या संगोपनात रमलेलं असतानाच ११९७ सालच्या उन्हाळी सुट्टीत १२ वर्षांच्या जोनाथानला घराजवळच्या रस्त्यावर कारची धडक बसली. त्यात जोनाथनच्या मेंदूच्या पेशींना गंभीर दुखापत झाली. अपघातानंतर लगेचच कोमामध्ये गेलेल्या जोनाथनच्या वाचण्याची, वाचला तरीही पुन्हा सर्वसामान्य आयुष्य जगण्याची आशा डॉक्टरांनी सोडूनच दिलेली असताना शेरील मात्र ही गोष्ट मान्य करायला तयार नव्हत्या. आपल्या मुलाला कसंही करून मृत्यूच्या तावडीतून सोडवून आणण्याचा निर्धार केल्यापासून पुढच्या पाच-सहा वर्षामध्ये त्याला खरोखरीच स्वत:च्या पायावर उभं करण्याच्या प्रवासातील अथक प्रयत्नांचे तपशील शेरील यांनी आपल्या पुस्तकात मांडले आहेत. मूल मोठं होताना, त्याने केलेली प्रत्येक पहिली गोष्ट आई-वडिलांसाठी अतीव आनंद देणारी असते. शेरील यांनी याच सगळ्या गोष्टी आपल्या लाडक्या मुलासाठी दुसऱ्यांदा पार पाडल्या. जोनाथनची कोमामधील अवस्था, त्यातून त्याचं बाहेर पडणं, आजूबाजूला पाहून लोकांना ओळखणं, हातपाय हलवणं, तोंडातून शब्द उच्चारणं, मान सावरणं या सगळ्या लहान लहान गोष्टी त्याने पुन्हा कराव्यात यासाठी घेतलेल्या मेहनतीबद्दल सांगतानाच, या सर्व प्रक्रियेमध्ये स्वत:ला जाणवणाऱ्या वेदनाही त्यांच्याकडून सहजच व्यक्त होतात. पण पुस्तकाच्या शीर्षकामध्ये म्हटल्याप्रमाणेच ही गोष्ट एका आईच्या जिद्दीची आहे. त्यामुळे या लहान लहान प्रयत्नांत यश मिळाल्यानंतर तिथेच न थांबता आपल्या मुलाला सायकल चालवणं, पोहणं, टेनिस खेळणं, धावणं, इतकेच नव्हे तर त्याचं शिक्षणही पुन्हा सुरू करणं या अशक्य कोटीतल्या गोष्टींसाठी त्या निरंतर प्रयत्न करताना दिसतात. या प्रवासात आलेले कुटुंबीयांचे, सुहृदांचे, डॉक्टर आणि प्रशिक्षकांचे आश्वासक अनुभव शेरील यांनी मांडले आहेत. जोनाथानला त्याच्या बरं होण्याच्या प्रयत्नांमध्ये त्याची शाळा, शिक्षक आणि शाळेतील इतर विद्याथ्र्यांच्या शुभेच्छा आणि मदतीचा खूप उपयोग झाला. या मुलांनी जोनाथनला वेळोवेळी लिहिलेल्या सुंदर पत्रांचा समावेशही या पुस्तकात केला आहे. त्यांनी शाळेच्या प्रार्थनागृहात लावलेल्या हजारो शुभेच्छादर्शक कागदी सारस पक्ष्यांवरूनच पुस्तकाचं नाव दिलं गेलं आहे. मात्र, त्याचवेळी अशा दुखण्याशी झगडणाऱ्या व्यक्तींबाबत असवेदनशीलता दाखवून, त्यांचा आधीच खचलेला आत्मविश्वास आणखी खच्ची करणाऱ्यांवर टीकाही केली आहे. जोनाथनच्या दुखण्याच्या सावलीमध्ये मोठा होणारा, आई-वडिलांचे काहीसे दुर्लक्षच होऊनही त्याचा कडवटपणा मनात न ठेवणरा, उमद्या स्वभावाचा धाकटा मुलगा खिस याचंही लोभस व्यक्तिचित्र शेरील यांनी आपल्या पुस्तकात चितारलं आहे. या सर्व अनुभवकथनामध्ये शेरील यांचे प्रसंगावधान प्रामुख्याने लक्षात राहते. अशा अपघातांमधून बऱ्या होणाऱ्या व्यक्तींना समजूतदारपणा किंवा नैराश्य अशा भावना जाणवू शकत नाहीत हे गृहीतक नाकारत अपघातांच्या आठवणीने कुढणाऱ्या आपल्या मुलासाठी मानसोपचार तज्ज्ञांची मदत त्या घेतात. मेंदूला होणाऱ्या दुखापतीबद्दलचे लिखित साहित्य, इंटरनेटवरील माहिती वाचणे, नव्या उपचारपद्धतीला सकारात्मक विचारांनिशी सामोरे जाणे या गोष्टी शेरील न थकता करताना दिसतात. वैद्यकीय उपचारांची दिशा ठरविताना, घेतलेले महत्त्वाचे निर्णय, परीक्षा घेणाऱ्या प्रसंगांमध्ये चित्त शांत ठेवण्याची वृत्ती, शेरील यांनी आपल्यावर ओढवलेल्या या संकटाशी झगडतानाच मिळवलेली आहे हे जाणवून त्यांच्या चिकाटीचे विशेष कौतुक वाटते. पूर्ण वेळ आपल्या मुलाच्या समुपदेशकाच्या भूमिकेत राहताना प्रसंगी स्वत:ला येणारे नैराश्य धिटाईने झटकून टाकणारी ही आई वाचकालाही प्रतिकूल परिस्थितीत टिकून राहण्याची प्रेरणा देते. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Related Books

People Who Bought This Item Also Bought

Latest Reviews

FOUR SEASONS
FOUR SEASONS by SHARMILA PHADKE Rating Star
HARSHAD SAHASTRABUDDHE

शर्मिला फडकेंची ‘फोर सीझन्स’ ही नवी मराठी कादंबरी नुकतीच वाचून पूर्ण केली. त्यांचे कलाविषयक ब्लॉग आणि लेख मी काही वर्षांपासून फॉलो करतो आहे. मिनिमलीझमबद्दलचं पूर्वी प्रकाशित झालेलं त्यांचं सदरही मी अधूनमधून आवर्जून वाचत असतो. त्यांची भाषा अतिशय सुरेखआहे. विषयानुसार ही भाषा बदलती असते. जेव्हा तुम्ही काही वर्षे एखाद्या लेखकाला फॉलो करत असता, तेव्हा त्याचा लेखक म्हणून साधारण स्वभाव तुम्हाला परिचित असतो. एखाद्या विषयाची मांडणी हा लेखक कशी करेल, त्याने वापरलेली भाषा कशी असेल, लेखाचे टप्पे साधारण कसे असतील इत्यादी आडाखे तुम्ही मनात बांधून ठेवता. त्या लेखक / लेखिकेचं पुढचं आर्टिकल / पुस्तक / नवं काम कधी एकदा येतंय याकडे तुमचं एक वाचक म्हणून लक्ष असतं. यामुळेच, जेव्हा शर्मिला फडकेंची कादंबरी येते आहे असं ऐकलं तेव्हा त्याविषयीची उत्सुकता वाढली. प्रकाशित झाल्यानंतर दुसऱ्या की तिसऱ्याच दिवशी मी ही कादंबरी आणली. केव्हाची वाचायची होती पण राहून जात होतं. एकदाचा मुहूर्त लागला. कामायनी नावाची अतिशय हुशार पण आयुष्यात आलेल्या काही वेगळ्या वळणांमुळे आत्मविश्वास गमावलेली मध्यमवयीन व्यक्ती, फोर सीझन्सची नायिका आहे. कादंबरीची सुरवात होते तेव्हा, सुरवातीची काही पाने वाचून टिपिकल अर्बन टर्ब्युलन्स कैद करू पाहणारी, आजकालच्या तरुण पिढीची अस्वस्थता टिपू पाहणारी ही कादंबरी आहे असा ग्रह होतो. पण साधारण पहिल्या तीस पानांनंतर कादंबरी आपली वेगळी वळणे घेणं सुरु करते. सुरवातीची शंभर एकशेवीस पाने ग्रीपिंग आहेत. या नंतर कादंबरी वेगवेगळे ट्रॅक्स घेते ज्यामुळे ती किंचित भरकटल्यासारखी वाटते. ही कादंबरी वाचकाला खिळवून वगैरे ठेवते, असं मी म्हणणार नाही. ही कादंबरी घटनाप्रधान अजिबातच नाही. अनेक पाने वाचून झाल्यावर याची साधारण कथा काय, असा विचार करता, फारसं ठोस काहीही आठवत नाही. लक्षात राहतील अश्या मेजर घटना यात घडत नाहीत. अतिशय संथ गतीने, आपल्या लयीत चालणारी ही कादंबरी आहे. लेखिका आपल्याला पाहिजे तितका वेळ घेते आणि या निवांत वेगाशी जुळवून घेऊनच वाचकाने ही कादंबरी वाचावी अशी तिची अपेक्षा आहे. सध्या येणाऱ्या नव्या मराठी कथा अथवा कादंबऱ्या वाचल्या, तर त्या फास्ट पेस्ड, असंख्य घटनांनी भरलेल्या, अनेक पात्रे असलेल्या, वैचित्र्यपूर्ण भाषा वापरणाऱ्या, मराठी-हिंदी-इंग्रजीची भेळ असणाऱ्या आहेत असं दिसून येतं. यातल्या बऱ्याचश्या कादंबऱ्या, एकतर शहरात घडतात नाहीतर गावात. काही कादंबऱ्या समाज, त्यातल्या व्यक्ती किंवा एखाद्या विशिष्ट जातीपुरत्या किंवा एखाद्या विशिष्ट समूहापुरत्याच मर्यादित असल्याचं दिसून येतं. मॉडर्निझमच्या नावाखाली उगीचच काहीतरी क्लटर निर्माण केलेलं दिसून येतं. विचित्र भाषा, विकृत प्रसंग, कृत्रिमरीत्या केलेले अर्धवट शेवट, हे अनेकदा पहायला मिळतं. अनेक प्रसंग, पात्रे व घटनांची भेळ करता करता कथानकाची वीण कधी उसवते हे लेखकाच्या लक्षात येत नाही असं खूपदा वाटतं. लेखकाने मूळ कथानकाला जोडलेली ठिगळे, वाचक स्वच्छ पाहू शकतात. कादंबरी कुठे फसली हे अगदी साफसाफ कळू शकतं. आपण वाचलेली कादंबरी लेखकाने नेमकी कश्याकरता लिहिली असावी हे ही बरेचदा कळत नाही. `सध्या हे असलंच चालतं, तेव्हा हेच खपवा` असा धंदेवाईक विचार त्यातून दिसून येतो. या सर्व गोष्टींना, शर्मिला फडकेंची नवी कादंबरी ‘फोर सीझन्स’ मोठा अपवाद ठरते. बॉटनी तथा वनस्पतीशास्त्र हा लेखिकेचा अभ्यासाचा विषय. त्यांचं शिक्षण याच विषयातलं आहे. या विषयाची नाळ, पर्यावरण या अतिशय महत्वाच्या पण दुर्लक्षित विषयाशी जुळलेली आहे. चित्रसमीक्षा, कला इत्यादी क्षेत्रांमध्ये मोठं कार्य केलेली, विदेशात पर्यटन केलेली, विविध अनुभव घेतलेली उच्चशिक्षित व्यक्ती जेव्हा पहिल्या कादंबरीकरता ‘पर्यावरण’ हा विषय निवडते, तेव्हा विशेष कौतुक वाटतं. पण, त्याचबरोबर, अश्या विषयावरची कादंबरी कशी असेल, याची नेमकी कल्पनाही डोळ्यासमोर नेमकी साकारत नाही. ही कादंबरी तिच्या विषयापासूनच इतर समकालीन कादंबर्यांच्या तुलनेत वेगळी ठरते. या कादंबरीच्या केंद्रस्थानी कामायनी ही चाळीशीच्या उंबरठ्यावर असणारी स्त्री आहे. आयुष्यात पूर्वी घेतलेल्या अनुभवांमुळे ती डिप्रेशनमधे आहे. यातून बाहेर काढण्यासाठी जोसेफ नावाचा तिचा जुना वयस्कर मित्र तिला सर्वतोपरी मदत करतो. त्याने दिलेला मदतीचा हात कामायनी स्वीकारते आणि मुंबईपासून बऱ्याच दूरवर असणारं एक प्रोजेक्ट स्वीकारते. विदेशात काम पाहिलेली कामायनी नव्या उमेदीने `ग्रीन कन्सल्टंट` म्हणून नवं काम स्वीकारते आणि शहरापासून दूर असणाऱ्या, आपल्याच लयीत चालणाऱ्या एका वेगळ्या जगाचा भाग होऊन जाते. विकास आणि पर्यावरण या दोन्ही बाबी एकत्र नांदू शकत नाहीत हे कडवट सत्य आपल्या सर्वांनाच माहिती आहे. या गोष्टी एकत्र नांदाव्यात, याकरता ग्रीन कन्सल्टंट काम पाहतात. पण, सचोटीने काम पाहणं आणि केवळ कागदी परवानग्या आणून प्रोजेक्ट `ओके` करून देणं यात फार मोठं अंतर असतं. सचोटीने काम पाहणारी व्यक्ती जेव्हा निसर्गावर मनापासून प्रेम करणारी असेल आणि दुसरीकडे तिला जेव्हा कामाचा भाग म्हणून नियमबाह्य गोष्टीदेखील चालवून घ्याव्या लागतात, तेव्हा तिची मोठीच कुचंबणा होते. अशीच कुचंबणा कामायनीची होते आहे. ग्रीन कन्सल्टंटची भूमिका ही तारेवरून चालण्याच्या कसरतीसारखीच. सेन्सिटिव्ह मनाची व्यक्ती अनेक गोष्टी मनाला लावून घेत असते. जर पूर्वायुष्यात खालेल्या फटक्यांची या संवेदनशील मनाला जोड असेल, तर आत्मविश्वास पुरेसा डळमळीत झालेला असतो. एखादं काम आपल्याला जमेल की नाही, याची खात्री वाटत नसते. आयुष्य अर्थहीन वाटू लागतं. अश्या परिस्थितीत अडकलेली कामायनी या नव्या कामाच्या माध्यमातून स्वतःचा शोध घेते. पूर्वायुष्याचा धांडोळा घेते. सध्याचं आयुष्य आणि गत-आयुष्य यांचे धागे जोडू पाहते. काय चूक काय बरोबर, याचा अदमास घेते. `फोर सीझन्स` मधे असलेली फर्स्ट आणि थर्ड पर्सनची सरमिसळ फार विशेष आणि वेगळी आहे. थर्ड पर्सन वेगळ्याच पद्धतीने मांडायचा अनोखा प्रयोग ही कादंबरी करते. यात बरीच पात्रे आहेत पण ती जाणीवपूर्वक योजलेली आहेत. पात्रांची फुकट भाऊगर्दी आणि विनाकारण केऑस होत नाही. यात ठोस घटना म्हटलं तर फारश्या नाहीत. टाईमलाईन्स बर्याचश्या आहेत. त्यांची सरमिसळ आहे. पण हे सगळं पुरेसा वेळ घेऊन संथ गतीने केलं जातं. शहर आणि गाव या भिन्न प्रवृत्तींचा सुरेख मेळ यात साधला जातो. फारश्या घटना आणि पात्रे नसलेली वर्णनात्मक कादंबरी लिहिणं हे अतिशय अवघड काम आहे. वाचकाला ही कादंबरी गुंगवून ठेवत नाही. पण, `पुढे काय` ची उत्कंठाही लागते. त्याचबरोबर हे सांगावंसं वाटतं, की घाईने वाचून एकदाची संपवून टाकायची ही कादंबरी नाही. हाताशी भरपूर वेळ असताना, कादंबरीमधल्या वातावरणाशी एकरूप होत, त्याच्या संथ,शांतपणाचा आस्वाद घेत, त्यातला हळुवारपणा अनुभवत वाचायची ही कादंबरी आहे. पृष्ठसंख्या १०० ते साधारण २४४ हा भाग बऱ्यापैकी ताणलेला वाटतो. तो पन्नासएक पानांनी कमीदेखील चालला असता असं वाटतं. साधारण २४५ व्या पानापासून ते शेवटपर्यंत कादंबरीमधे अनेक घटना घडू लागतात. कामायनीच्या गतआयुष्यातील रहस्ये उलगडू लागतात. पुढे काय? ची उत्तरे हळूहळू मिळू लागतात. पण २४४ व्या पानावर येईपर्यंत मधल्या साधारण सव्वाशे पानांमध्ये वाचकाचा पेशन्स पणाला लागतो. निसर्ग, पर्यावरण याची फारशी आवड नसलेल्यांना किंवा या गोष्टींचा दुरून, तटस्थपणे विचार करणाऱ्या व्यक्तींना हा भाग निश्चितपणे रटाळ वाटू शकेल. ग्रीन कन्सल्टन्सी, आर्किटेक्चर, एखाद्या डेव्हलपमेंट प्रोजेक्टमधले बारकावे, शासकीय बाबी इत्यादी बराचसा टेक्निकल भागही यात बऱ्याच तपशीलात येतो. या फील्डशी तुम्ही फारसे संबंधित नसाल, त्याविषयी तुम्हाला फारशी आस्था नसेल, यासंबंधीची वृत्ते, बातम्या इत्यादी तुम्ही फारश्या वाचत नसाल तर तुम्हाला हा भाग समजायला किचकट वाटू शकेल. एक नक्की आहे, की ही कादंबरी करमणूक म्हणून वाचण्याकरता नाही. वर्ल्ड सिनेमा किंवा एखादं अमूर्त चित्र अथवा शिल्प पाहण्याकरता जसा भरपूर पेशन्स आवश्यक असतो, तितक्याच दर्जाचा पेशन्स ही कादंबरी वाचताना ठेवावा लागतो. २४४ पानांपर्यंत आल्यावरही अजून काहीही घडलेलं नाही, असं फीलिंगही वाचताना येऊ शकतं. आधीच सांगितल्याप्रमाणे, ही एकदा वाचून संपवायची गोष्ट नाही. ही एक वेगळी अनुभूती देणारी गोष्ट आहे. यातलं सज्ञान व डोळस जंगलवाचन / निसर्गवाचन रम्य आहे. फोर सीझन्सकरता पुरेसा वेळ हाती हवा. यातल्या वातावरणात रमायची तयारी हवी आणि लेखिका नेईल त्या वाटेने, त्या वाटेवरचा संथ-शांतपणा अंगी भिनवत वाचायची तयारीही हवी. कामायनीची मनोभूमिका समजून घेत, त्यात वर्णन केलेलं वातावरण डोळ्यांसमोर आणत, त्याचा फील घेत घेत, त्यातली पात्रे जी गाणी ऐकतात ती स्वतः ऐकत त्यात रमतरमत वाचायची मजा और आहे. ही फक्त वाचण्याची कादंबरी नसून फील घेत, रमत, मुरत करायची एक सुंदर, तरल गोष्ट आहे. मी अनेकदा म्हणतो, की हल्ली पुस्तके ‘चांगली’ असतात’ पण ती ‘संग्राह्य’ असतीलच असं नाही. ‘फोर सीझन्स’ ही कादंबरी चांगली तर आहेच. पण ती संग्राह्य देखील आहे. यातली भाषा, यातलं वातावरण, कथानक उलगडताना यात केलेले प्रयोग, वाक्य / परिच्छेद अर्धवट तोडायची यातली शैली, डायरीसारख्या छोट्या नोंदी, डायरीच्या आत आणि क्षणात डायरीच्या बाहेर, मनाच्या आतला संवाद, प्रत्यक्षात घडणारा संवाद अशी सतत बदलती असणारी रचना हे सगळं उत्तम आहे. कादंबरीचा एकूण आवाका, तिचा परीघ बराच व्यापक आहे. वेगवेगळ्या टाईमलाईन्स एकमेकांत सहजी गुंफून केलेलं कथनही एरवीपेक्षा वेगळं आहे. ‘पर्यावरण’ या, कादंबऱ्यांमधून फारश्या न-आढळणाऱ्या विषयाला वाहिलेली, बुद्धीला खाद्य देणारी, काही महिने उलटले की पुनर्वाचन करावं असं वाटायला लावणारी, अलीकडच्या काळातली ही एक उत्तम कादंबरी आहे. ...Read more

RUPERI SINDHU
RUPERI SINDHU by ATUL KAHATE Rating Star
महेश पाटील

माझे नाव महेश पाटील असे असून मी मुंबई पोलीस डिपार्टमेंटमध्ये जॉबला आहे. मी ठाणे येथे राहतो. आपण लिहिलेले रुपेरी सिंधू हे पुस्तक अतिशय सुंदर आहे. सिंधू आणि गोपिचंद सर यांनी खूप मेहनत, कष्ट घेतले आहेत ते जाणवते. मला त्यांच्या कष्टाची जाणीव आहे कारण मझी लहान मुलगी अपूर्वा महेश पाटील ही इंटरनॅशनल ज्यूडो प्लेअर आहे. आजपर्यंत तिने (गेल्या ९ वर्षांमध्ये) नॅशनलला ६ गोल्ड मेडल आणि ३ सिल्वर मेडल मिळवले आहे. तसेच २५ सप्टेंबर २०१९ ते ३० सप्टेंबर २०१९ मध्ये इंग्लंड येथे झालेल्या judo commonwealth competition मध्ये गोल्ड मेडल मिळवले आहे. गोपीचंद सर आणि सिंधू यांचे हे यश हा प्रवास आपल्या देशाला प्रेरणा देईल असाच आहे. आणि आपला भारत देश स्पोर्ट्समध्ये ही उत्तम यश मिळवेल. याची मला खात्री आहे. आपण एक उत्तम पुस्तक लिहिलेत त्याबद्दल आभारी आहे. ...Read more