* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Availability : Available
  • ISBN : 9789386888754
  • Edition : 1
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 432
  • Language : Marathi
  • Category : Autobiography
  • e-Book AMAZON
  • e-Book GOOGLEPLAY
Quantity
Dr.. Uma Kulkarni during the last four decades, has published more than 55 translated titles, covering a few thousand pages. These titles pertain to short stories, novels, drama, criticism, etc. Allmost all major authors in Kannada literature have been covered.. She is one of the leading persons translating creatively the literary works from Kannada into Marathi. She is the author of the widely read novel ‘Ketkar Vahini’, based on real life story. She has written many articles on various subjects in dailies, magazines and Divali special ssues as well. She is the first Central Sahity Akedemi Translation award-winner including many major awards totaling twentysix. “Samvadu-Anuvadu” (“communication-translation”) is her autobiography, mainly covering her personal life as well as her varied wide experiences in the field of translation. . This work starts with her childhood, her parents, brothers and sister, her education, and the surrounding atmosphere in Belagav town then. She married Virupax in 1970 and her new life started at Pune, a progressive and culturally rich city. She continued her education after the lapse of about elevan years after her marriage and got master’s degree in arts and painting subject and doctor of literature degree in 1992, for the research on Dravidian Temple architecture and its aesthetics. She is a professional Abstract Painter as well. Uma started her translation career simultaneously in 1981, with the help of her husband, since she did not know Kannada properly. During both of her careers Uma was exposed to variety of Kannada literary works, dignitaries in both the fields. She had traveled extensively for her research field-work. She narrates intently her heart-touching experiences, Simultaneously she comments on the lighter side of her life and makes the readers smile. Her rich contemplation of various subjects is expressed vividly in this autobiography. This autography has no complaining tone. It contains no hurt-feelings and no murmurs. There is no self-justification anywhere. The autobiography does not rest at her life-experiences alone. But it persuades the readers to introspect. It throws a fresh light on the human relationships, This book with its rich view-point of life enriches its readers as well.
अनुवादाच्या क्षेत्रात उमातार्इंचा अनुभव खूपच दांडगा आहे. लग्नापर्यंतचा काळ बेळगावात गेल्याने कन्नड भाषा कळत होती, मात्र ती त्यांची बोली भाषा नव्हती. पती विरुपाक्ष मात्र कन्नड बोलणारेच होते. त्यांच्या नोकरीमुळे लग्नानंतर पुण्याच्या वास्तव्यात मित्र परिवारात सकाळ -संध्याकाळ फिरणे, बाहेर जेवणखाण आणि आपसात भरपूर गप्पा, हाच उद्योग होता. या वेळी एकमेकांच्या साहित्यप्रेमाची ओळख पटली. त्याच वेळी कन्नड साहित्यातील शिवराम कारंतांच्या कादंबरीला तिसरा ज्ञानपीठ पुरस्कार मिळाला. मराठी साहित्यापेक्षा कन्नड भाषेत निराळे काय आहे, याविषयी त्यांना औत्सुक्य होते. विरुपाक्षांनी कारंतांची ही कादंबरी वाचण्यासाठी मागवून घेतली, व त्यातील आशय जमेल तसा उमातार्इंना ते सांगू लागले. सहजच उमाताई त्याचं भाषांकन मराठीत कागदावर उतरवू लागल्या आणि हाच त्यांच्याकडून घडलेला पहिला अनुवाद. लहानपणच्या बेळगावातील वास्तव्याविषयी, तसेच नातेसंबंध, सामाजिक घडामोडी, याविषयीच्या अनुभवाविषयीचे कथन येते. आजूबाजूचा परिसर, मित्रमंडळी यांच्या प्रेमळ आठवणी, थोर साहित्यिकांच्या सहवासाचा, त्यांच्या स्वभावाचा समृद्ध करणारा अनुभवही कधी मिस्कीलतेने, कधी गंभीर भाष्य करून त्या सांगतात. आयुष्यात त्यांना भेटलेल्या विविध व्यक्तिरेखांच्या सवयी, स्वभाव बारकाईने सांगून त्यांची आपल्याशीही सहज भेट घडवतात. यात साहित्यिक लेखन, खाद्य पदार्थांची देवाणघेवाण, त्यांचा चित्रकलेचा छंद, नवीन गोष्ट शिकणे या सगळ्याची ओळख होते. नेहमीच्याच ओघवत्या शैलीतील हे वर्णन कन्नड संस्कृतीशी जोडून घेणारे, वाचकांना पुस्तकाशी गट्टी करायला लावणारे आहे. लेखिकेने आयुष्याच्या पूर्वार्धातील बेळगावातील वास्तव्याविषयी, नातेसंबंधांविषयी, सामाजिक घडामोडींविषयीचे कथन; तसेच, आजूबाजूचा परिसर, मित्रमंडळी यांच्या प्रेमळ आठवणी, थोर साहित्यिकांच्या सहवासाचा, त्यांच्या स्वभावाच्या समृद्ध करणाऱ्या अनुभवाविषयी केलेले मिस्कील, तर कधी गंभीरही भाष्य.
Keywords
#KannadaMarathiTranslator#
Customer Reviews
  • Rating Starअक्षय चोरगे

    अनुवादाच्या क्षेत्रात उमातार्इंचा अनुभव खूपच दांडगा आहे. लग्नापर्यंतचा काळ बेळगावात गेल्याने कन्नड भाषा कळत होती, मात्र ती त्यांची बोली भाषा नव्हती. पती विरुपाक्ष मात्र कन्नड बोलणारेच होते. त्यांच्या नोकरीमुळे लग्नानंतर पुण्याच्या वास्तव्यात मित्र परवारात सकाळ -संध्याकाळ फिरणे, बाहेर जेवणखाण आणि आपसात भरपूर गप्पा, हाच उद्योग होता. या वेळी एकमेकांच्या साहित्यप्रेमाची ओळख पटली. त्याच वेळी कन्नड साहित्यातील शिवराम कारंतांच्या कादंबरीला तिसरा ज्ञानपीठ पुरस्कार मिळाला. मराठी साहित्यापेक्षा कन्नड भाषेत निराळे काय आहे, याविषयी त्यांना औत्सुक्य होते. विरुपाक्षांनी कारंतांची ही कादंबरी वाचण्यासाठी मागवून घेतली, व त्यातील आशय जमेल तसा उमातार्इंना ते सांगू लागले. सहजच उमाताई त्याचं भाषांकन मराठीत कागदावर उतरवू लागल्या आणि हाच त्यांच्याकडून घडलेला पहिला अनुवाद. लहानपणच्या बेळगावातील वास्तव्याविषयी, तसेच नातेसंबंध, सामाजिक घडामोडी, याविषयीच्या अनुभवाविषयीचे कथन येते. आजूबाजूचा परिसर, मित्रमंडळी यांच्या प्रेमळ आठवणी, थोर साहित्यिकांच्या सहवासाचा, त्यांच्या स्वभावाचा समृद्ध करणारा अनुभवही कधी मिस्कीलतेने, कधी गंभीर भाष्य करून त्या सांगतात. आयुष्यात त्यांना भेटलेल्या विविध व्यक्तिरेखांच्या सवयी, स्वभाव बारकाईने सांगून त्यांची आपल्याशीही सहज भेट घडवतात. यात साहित्यिक लेखन, खाद्य पदार्थांची देवाणघेवाण, त्यांचा चित्रकलेचा छंद, नवीन गोष्ट शिकणे या सगळ्याची ओळख होते. नेहमीच्याच ओघवत्या शैलीतील हे वर्णन कन्नड संस्कृतीशी जोडून घेणारे, वाचकांना पुस्तकाशी गट्टी करायला लावणारे आहे. लेखिकेने आयुष्याच्या पूर्वार्धातील बेळगावातील वास्तव्याविषयी, नातेसंबंधांविषयी, सामाजिक घडामोडींविषयीचे कथन; तसेच, आजूबाजूचा परिसर, मित्रमंडळी यांच्या प्रेमळ आठवणी, थोर साहित्यिकांच्या सहवासाचा, त्यांच्या स्वभावाच्या समृद्ध करणाऱ्या अनुभवाविषयी केलेले मिस्कील, तर कधी गंभीरही भाष्य. ...Read more

  • Rating StarSAHITYA SUCHI, MARCH 2018

    अनुवादकाच्या मनातला संवाद... एखाद्या भाषेची ओळख असणं वेगळं आणि थोड्याशा परिचित असलेल्या भाषेचा जाणीवपूर्वक पाठलाग करून ती भाषा आपलीशी करणं हे आणखीनच वेगळं! उमा कुलकर्णी यांच्या बाबतीत हा प्रवास झाल्याचं आपल्याला दिसतं. त्यांचा हा सगळा प्रवास ‘संवादुअनुवादु’ या आत्मकथनातून वाचकांसमोर आला आहे. उमा कुलकर्णी यांचा जन्म बेळगावचा. घरात तसं मराठी वातावरण. विरुपाक्ष कुलकर्णी यांच्याशी लग्न झालं आणि कन्नड या भाषेशी परिचय वाढवला. उमा कुलकर्णी यांना कन्नड समजायचं, या भाषेतले विनोदही समजायचे पण बोलता यायचं नाही. त्यामुळं त्यांच्या घरात ‘सीमावाद’ रेंगाळत होता. त्याचं वर्णनही या पुस्तकात वाचायला मिळतं. ‘घरात कन्नड बोललो नाही, तर आपल्याला अनायसे येणारी एक भाषा आपसूक मरून जाईल,’ असं म्हणत विरुपाक्ष यांनी त्यांना कन्नड शिकण्यासाठी प्रोत्साहन दिलं आणि लग्नानंतर सुमारे दीड वर्षांनी कर्नाटक महाराष्ट्राचा भाषिक सीमाप्रश्न सुटल्याचं त्या सांगतात. डॉ. शिवराम कारंत यांना ज्ञानपीठ पुरस्कार जाहीर झाला आणि त्यांच्या साहित्याबद्दल उमा कुलकर्णी यांच्या मनात उत्सुकता निर्माण झाली. शिवराम कारंतांचं साहित्य अधिक समजावं म्हणून त्याचं मराठीकरण कुलकर्णी यांनी केलं आणि त्यांच्या अनुवादाचा प्रवास सुरू झाला. कारंत यांचं ‘तनामनाच्या भोवऱ्यात’ हे पुस्तक प्रकाशित झालं. पुढं कन्नड साहित्यिक डॉ. एस. एल. भैरप्पा यांच्या ‘वंशवृक्ष’, ‘पर्व’, ‘मंद्र’, ‘जा ओलांडुनी’, ‘काठ’, ‘परिशोध’, ‘तंतु’ अशा पुस्तकांचा अनुवाद उमातार्इंनी केला. गिरीश कार्नाड यांच्या ‘नागमंडल’, ‘तेलदण्ड’ या पुस्तकांचाही अनुवाद केला. अनुवादक म्हणून उमा कुलकर्णी यांचा हा सगळाच प्रवास आपल्याला वाचक म्हणून परिचित आहे पण अनुवादक म्हणून त्या घडत असतानाची प्रक्रिया नेमकी काय होती? त्यांच्या आयुष्यात कोणत्या जिवाभावाच्या व्यक्ती आल्या? कोणत्या सुहृदांनी त्यांचा जीवनपट समृद्ध केला. पुस्तकांच्या या जगानं त्यांचं आयुष्य कसं बहरून गेलं या आणि अशा अनेक गोष्टी ‘संवादु अनुवादु’ मध्ये वाचायला मिळतात. ‘अनुवाद ही स्वतंत्र कलाकृतीच असते.’ हे वाक्य आपण वारंवार ऐकलेलं असतं पण ही ‘स्वतंत्र कलाकृती’ घडण्यासाठी अनुवादकाला जी धडपड करावी लागते, ती अगदी तटस्थपणे उमा कुलकर्णी आपल्यासमोर ठेवतात. स्वत:च स्वत:शी गप्पा माराव्यात आणि आपल्या त्या कानावर पडाव्यात, इतक्या सहजशैलीत हे पुस्तक लिहिलं गेलं आहे आणि तेच त्याचं वैशिष्ट्य आहे. उमा कुलकर्णी यांच्यातल्या अनुवादकाच्या मनातला संवाद जाणून घेण्यासाठी हे आत्मकथन आवर्जून वाचायला हवं. ...Read more

  • Rating StarMrunmayee Ranade

    Just finished Samvadu-Anuvadu by Uma Kulkarni. उमा कुलकर्णीलिखित संवादु अनुवादु. Kulkarni has been translating Kannada literature into Marathi for many decades now. She has brought many famous and reputed authors like Bhairappa, Tejasvi, Kuvempu, Karad, etc to Marathi, which is a big big favour to the Marathi reader. This book is autobiographical. She begins in Belgavi, where she was born. And it ends in Pune, which has been her home after marriage to Virupaksh Kulkarni. She writes about the simple lifestyle then in Belgavi, her family, etc. She gets married at 20 or 21 and comes to Pune. Both are avid readers. But, Virupaksh can`t read Marathi, and Uma, Kannada; though both can understand the other language well. Virupaksh reads her a Kannada story and she casually writes it down in Marathi. Once it is over, she realises she has translated it. This sequence continues even now, all the books or stories that she has translated are read to her by Virupaksh. The only difference now is he records it and she can play at her time. An interesting point is Virupaksh makes breakfast every day, so that Uma is free to write in the fresh morning time. The book tells us about the bond that developed between The Kulkarnis and the Kannada authors over the years. We get to know the human being behind the powerful author. Uma`s style is simple, it flows uninterrupted. I took 3 days to read only because I get time to read only at night. Another thing that left a mark on my mind is the अर्पणपत्रिका. She has dedicated the book to the child that she couldn`t have. The couple accepted early in life that they won`t be able to have a child. There is a mention of the tests that they did. There is also an incident where Virupaksha`s mami arranges a ritual called Guggul which involves a procession through the village. I could only imagine what both of them must have gone through then, but Uma writes about it as if it has happened with someone else. Without any grudge, any anger. She believes that she could translate so many books, because she didn`t have a child and she could give her undivided attention to books. She doesn`t mean that married persons can`t work, there are lakhs of them doing it, she feels that for herself. This was a book I read after a long long time, i have been reading much online, mainly articles - long and short. I was happy my mother sent this to me. Uma is an independent author as well as a painter. She has her doctorate in the temples of South India. A must read for translators. She writes about the process quite well. ...Read more

  • Rating StarMohini Pitke, Marathi Pustak Premi

    परदेशी भाषांतील बऱ्याच सामान्य , असामान्य कलाकृतींचे अनुवाद प्रसिद्ध होताहेत ! अगदी भाराभर! अशा सगळ्या व्यावहारिक गुंतागुंतीच्या वातावरणात आपल्या गुणवत्तेने वाचकांच्या विचारविश्वाशी आणि भावविश्वाशी जिव्हाळ्याचे नाते जोडणारे कन्नड- मराठी अनुवाद आणि ्यांच्या समर्थ लेखिका उमा कुलकर्णी पंचावन्नपेक्षा अधिक उत्तमोत्तम कन्नड पुस्तकांचे अनुवाद उमाताईंनी अगदी प्रत्ययकारी पध्दतीने केले आहे . या साऱ्या विलक्षण, आत्मसंवादी अनुभवांचे आत्मकथन म्हणजे नुकतेच प्रसिद्ध झालेले त्यांचे पुस्तक ` संवादु- अनुवादु ` आधीच सर्जक लेखन म्हणजे लेखकाचा विषयाशी, स्वतःशी आणि वाचकांशी चाललेला असतो . या संवादातून कितीतरी गहन गूढ गोष्टी उलगडत जातात . त्या लिहितात, अनुवाद हेही एक सर्जक प्रक्रिया आहे . दोन भाषांमधल्या वैशिष्ट्यांचे भान ठेवणे, प्रत्येक भाषेचा डौल , ढब सांभाळणे , शब्दश: अर्थापेक्षा त्यांचा आंतरिक भाव शब्दात उतरविणे अतिशय महत्त्वाचे आहे ` या आत्मकथनात उमाताईंनी बालपणापासूनच्या आयुष्यातील विविधरंगी अनुभव अतिशय प्रामाणिकपणे, संयमाने आणि तरलपणे कथन केले आहेत विवाहोत्तर मिळालेली पतीची भक्कम साथ , प्रोत्साहन यामुळे त्यांचे मनोबल वाढत गेले . उत्तम शिक्षक , मार्गदर्शक , स्नेहीजन यामुळे त्यांची उमेदही वाढली . माणसांचे कडू- गोड अनुभवही आले . पण लेखिकेच्या मनात कटुता नाही . अपयश, उपेक्षा , अवमान यांचेही धनी व्हावे लागले . डॉ . कारंत , भैरप्पा, पूर्णचंद्र तेजस्वी अशा दिग्गजांचा सहवास मिळाला . पुण्यातही अनिल अवचट, कमल देसाई, डॉ . द . दि . आणि शकुंतला पुंडे ,पु . ल . सुनीताबाई अशा श्रेष्ठ सर्जनशील कलाकारांचा सहवास आणि मार्गदर्शन मिळाले . अनुवादाच्या प्रक्रियेविषयीचे त्यांचे चिंतन परिपक्व आहे . त्यांचे अनुवाद सर्जक कलाकृतीच आहेत . त्यांच्या आठवणी अंतर्मुख करणाऱ्या आहेत त्यावर नर्म विनोदाचा शिडकावा आहे . त्यांच्या मते एखादी कादंबरी समजून घेणे आणि ती वाचकांपर्यंत नेण्याची निकड भासणे फार महत्वाचे आहे . उमाताई म्हणतात माझी अनुवादात रमण्याची कारणं भाषेपेक्षा त्यातील आशयाशी निगडित आहेत . ` संवादु- अनुवादु असे पारदर्शक आत्मकथन आहे . अनुवादाकडे एक नवे ` सर्जन` म्हणून पाहणाऱ्या एका प्रगल्भ लेखिकेचा वैचारिक समृद्धीकडे चाललेला प्रवास आहे . ...Read more

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Latest Reviews

Athavninche Moti
Athavninche Moti by Vera Gissing Rating Star
LOKPRABHA - 01-06-2018

महायुद्धाच्या अशाही आठवणी... होलोकास्ट अर्थात ज्यूंचा नरसंहार, दुसऱ्या महायुद्धातील एक काळा इतिहास. हिटलरच्या सत्तापिपासू वृत्तीतून जन्माला आलेला हा प्रकार इतका भयंकर होता की, नाझी फौजांनी जिंकलेल्या प्रत्येक प्रदेशातील जनता भयभीत होत असे. १९३९ सालीझेकोस्लोव्हाकियावर जर्मन फौजांनी कब्जा मिळवला तेव्हा तेथील लोकांमध्येदेखील हीच भावना होती. डायमंड कुटुंबीय त्यांपैकीच एक. नाझींच्या हाती लागून छळछावणीत अडकून पडण्याची, तेथेच प्राण गमावण्याची भीती त्यांनाही होतीच. हजारो बालकेदेखील याच भीतीच्या छायेत होती. पण एका सद्गृहस्थाने प्रचंड मेहनत करून त्यांपैकी ६६९ बालकांना थेट ब्रिटनला नेले. त्यापैकीच एक म्हणजे व्हेरा गिसिंग. म्हणजेच या पुस्तकाची लेखिका. झेकोस्लोव्हाकियात असताना नाझींचा हल्ला, तेथून निघून ब्रिटनला आल्यानंतर नव्या कुटुंबातील वास्तव्य, तेथील पुढील आयुष्य असा सारा प्रवास लेखिकेने या पुस्तकात मांडला आहे. हा केवळ लेखिकेचा प्रवास नाही. तिच्या वाट्याला आलेले दु:ख हे त्याकाळच्या संपूर्ण समाजाचे चित्रण आहे. लेखिकेने जरी स्वत:चा प्रवास मांडला असला तरी त्यात केवळ स्वत:च्या दुखण्याखुपण्याला प्राधान्य दिलेले नाही. व्हेराने तिच्या ब्रिटनमधील सुरुवातीच्या वास्तव्याच्या साऱ्या नोंदी रोजनिशी स्वरूपात मांडून ठेवल्या आहेत. ब्रिटनमध्ये ती तिच्या दत्तक आई-वडिलांबरोबर राहत असली तरी तिची मूळची ओढ तशीच आहे. झेक भाषा, तिचे मूळ गाव याची ओढ तिला सतत छळत असते. देश सोडून आई-वडिलांपासून ताटातूट झालेली मुलगी काय विचार करते याचे प्रत्यंतर तिच्या डायरीत दिसून येते. नंतरच्या काळात तिचा आई-वडिलांबरोबरचा पत्रव्यवहारदेखील या पुस्तकातून उलगडत जातो. व्हेराने तिचे हे सारे अनुभव, रोजनिशी, पत्रे सारे पुस्तकरूपाने १९८८मध्ये ‘पल्र्स ऑफ चाइल्डहूड’ या नावाने प्रकाशित केले आणि यामुळेच ज्या व्यक्तीने त्या ६६९ बालकांना वाचवले तो माणूसदेखील प्रकाशात आला. त्याचे नाव होते निकोलस विन्टन. तो ब्रिटनमधील एक शेअर व्यावसायिक होता. व्हेरा ही त्याने सुटका केलेल्या बालकांतील पहिली ‘मुलगी’. पुढे ती सर्व ६६९ बालके ही विन्टनची मुले म्हणून ओळखली जाऊ लागली. विन्टनला नंतर अनेक मानसन्मान मिळाले. व्हेराची ही कथा अशा साऱ्या आठवणींचा एक मस्त कोलाज आहे. दु:खातून सुखद स्मृतींना जन्म देणारी ही सत्यकथा आहे. –राधिका कुंटे ...Read more

Sanvadu Anuvadu
Sanvadu Anuvadu by Uma Kulkarni Rating Star
अक्षय चोरगे

अनुवादाच्या क्षेत्रात उमातार्इंचा अनुभव खूपच दांडगा आहे. लग्नापर्यंतचा काळ बेळगावात गेल्याने कन्नड भाषा कळत होती, मात्र ती त्यांची बोली भाषा नव्हती. पती विरुपाक्ष मात्र कन्नड बोलणारेच होते. त्यांच्या नोकरीमुळे लग्नानंतर पुण्याच्या वास्तव्यात मित्र परवारात सकाळ -संध्याकाळ फिरणे, बाहेर जेवणखाण आणि आपसात भरपूर गप्पा, हाच उद्योग होता. या वेळी एकमेकांच्या साहित्यप्रेमाची ओळख पटली. त्याच वेळी कन्नड साहित्यातील शिवराम कारंतांच्या कादंबरीला तिसरा ज्ञानपीठ पुरस्कार मिळाला. मराठी साहित्यापेक्षा कन्नड भाषेत निराळे काय आहे, याविषयी त्यांना औत्सुक्य होते. विरुपाक्षांनी कारंतांची ही कादंबरी वाचण्यासाठी मागवून घेतली, व त्यातील आशय जमेल तसा उमातार्इंना ते सांगू लागले. सहजच उमाताई त्याचं भाषांकन मराठीत कागदावर उतरवू लागल्या आणि हाच त्यांच्याकडून घडलेला पहिला अनुवाद. लहानपणच्या बेळगावातील वास्तव्याविषयी, तसेच नातेसंबंध, सामाजिक घडामोडी, याविषयीच्या अनुभवाविषयीचे कथन येते. आजूबाजूचा परिसर, मित्रमंडळी यांच्या प्रेमळ आठवणी, थोर साहित्यिकांच्या सहवासाचा, त्यांच्या स्वभावाचा समृद्ध करणारा अनुभवही कधी मिस्कीलतेने, कधी गंभीर भाष्य करून त्या सांगतात. आयुष्यात त्यांना भेटलेल्या विविध व्यक्तिरेखांच्या सवयी, स्वभाव बारकाईने सांगून त्यांची आपल्याशीही सहज भेट घडवतात. यात साहित्यिक लेखन, खाद्य पदार्थांची देवाणघेवाण, त्यांचा चित्रकलेचा छंद, नवीन गोष्ट शिकणे या सगळ्याची ओळख होते. नेहमीच्याच ओघवत्या शैलीतील हे वर्णन कन्नड संस्कृतीशी जोडून घेणारे, वाचकांना पुस्तकाशी गट्टी करायला लावणारे आहे. लेखिकेने आयुष्याच्या पूर्वार्धातील बेळगावातील वास्तव्याविषयी, नातेसंबंधांविषयी, सामाजिक घडामोडींविषयीचे कथन; तसेच, आजूबाजूचा परिसर, मित्रमंडळी यांच्या प्रेमळ आठवणी, थोर साहित्यिकांच्या सहवासाचा, त्यांच्या स्वभावाच्या समृद्ध करणाऱ्या अनुभवाविषयी केलेले मिस्कील, तर कधी गंभीरही भाष्य. ...Read more