* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
Quantity
"Swami (Master) The Maratha (non Muslim) empire established in Maharashtra by Chhatrapati Shivaji Maharaj (d. 1680) against all odds later passed into the hands of the Peshwas (prime minister) who became the supreme lords. The Maratha Empire which stretched across a sizeable portion of Western, Central and Northern India suffered a severe setback when the Marathas lost the (Third) Battle of Panipat in 1761. It was an immense loss of men, money, and material. The then Peshwa Nanasaheb could not bear the brunt of the casualties which included his eldest son and younger brother, and soon passed away. For the sixteen year old Madhavrao who succeeded Nanasaheb, it was not a piece of cake. The coffers were empty, the royal court was fraught with internal dissensions. Madhavrao could not go along with his uncle, Raghunathrao, who wanted to be the Peshwa, and went to any extent including looting his own subjects. The Nizam, Hyder, and the British had set their eyes on the Maratha empire. Swami is based on the life and character of Madhavrao who resurrected the Maratha empire. He revived the lost glory and pride. The extent of the empire was now wider than before. He contained the enemy. Swami sketches the personal life of the Peshwa and specially poignant are the parts covering the discomfort he feels when Raghunathrao is a thorn in his flesh, and his untimely death. The novel throws light on the political, social and cultural history of the mid Peshwa era. The portrayal of the bond between Madhavrao and his wife, Ramabai, is a special feature. Ranjit Desai (1928-1992) tackled the genre of novels with such ease that his collection includes all types of novels: historical, social, mythological, and biographical. He was also a playwright and has to his credit short stories. "
"""महाराष्ट्रातल्या जनतेला जिने मंत्रमुग्ध केले, अशी मराठी सारस्वतातील अजरामर साहित्यकृती. रणजित देसाई : मराठी साहित्याला समृद्ध करणारे थोर साहित्यिक. १९४६ साली `भैरव` या कथेला लघुकथास्पर्धेत वाचकांकडून एकमुखाने पहिले पारितोषिक. १९५२ मध्ये `रुपमहाल` हा पहिला कथासंग्रह प्रकाशित. त्यानंतर सातत्याने कथालेखन. ग्रामीण जीवनावरील व ऐतिहासिक व्यक्तिरेखांवरील लेखन अधिक रसरशीत.`स्वामी`ला साहित्य अकादमी पुरस्कार प्राप्त. मराठीमध्ये अतिशय लोकप्रिय असलेली व रसिकमान्यता पावलेली रणजित देसाई यांची कादंबरी. थोरले माधवराव पेशवे यांचे राजकीय जीवन, कर्तृत्व आणि त्यांचे वैयक्तिक करुणगंभीर जीवन याचे अतिशय उदात्त व प्रभावी चित्रण स्वामीत केलेले आहे. इतिहास आणि साहित्य ह्याचे एवढे उर्जस्वल नि रोमहर्षक रसायन मराठी भाषेत आजतागायत कोणी निर्माण करू शकलेले नाही.कादंबरीतील अतिशय उठावदार आणि कलात्मक व्यक्तिरेखा आहेत, माधवराव, रमाबाई आणि राघोबादादा यांच्या. सद्गुणी आणि तेजस्वी कर्तव्यदक्ष माधवराव, स्वार्थी, भोळसट, राजद्रोही राघोबा आणि सोशिक, त्यागी, साध्वी रमाबाई या तिन्ही चरित्ररेखा वाचकांच्या मनांवर विलक्षण परिणाम करतात. थोरल्या माधवराव पेशव्यांची ही चरित्रगंगा वाचताना करुणेने मन भरून येते. उदात्ततेने भारावून जाते आणि पूर्वजांच्या अभिमानाने मान ताठही होते. स्वामी वाचून वाचक दिपून जातो. दिग्मूढ होतो. इतिहास आणि ललितकृती या दृष्टींनी रसोत्कट असलेली शोकात्मिक कादंबरी. "" "
* राज्य पुरस्कार १९६२. * ह.ना.आपटे पुरस्कार १९६३. * साहित्य अकादमी पुरस्कार १९६४.
Keywords
#SWAMI#THEUR#SHRIMANT# SHANIWARVADA#DELHIDARVAJA#GANESH-MAHAL#PESHAVE#MADHAVRAO#RAMABAI#GOPIKABAI#RAGHOBADADA#ANANDIBAI#NARAYANRAO#VISHWASRAO#PANIPAT#PARVATI’#MARATHESHAHI#RANJEET#DESAI #स्वामी#थेऊर#श्रीमंत#शनिवारवाडा#दिल्लीदरवाजा#गणेशमहाल#पेशवे#माधवराव#रमाबाई#गोपिकाबाई#राघोबादादा#आनंदीबाई#नारायणराव#विश्वासराव#पानिपत#पर्वती#मराठेशाही#रणजीत#देसाई
Customer Reviews
  • Rating StarYogesh Kokil

    श्रीमान योगी नंतर वाचलेले रणजित देसाई यांचे हे उत्कृष्ठ पुस्तक. पानिपतानंतर खालावलेली मराठ्यांची परिस्थिती, विश्वासराव/सदाशिवराव यांसारखे कोणतेही खंदे वीर नसताना आलेली राज्याची जबाबदारी आणी रघुनाथरावांच्या अंतर्गत बंडाळीला तोंड देत श्रीमंत माधवराव पशव्यांनी राज्याला दिलेली स्थिरस्थावरता यावर चितारलेली रणजित देसाईंची ही कादंबरी.शनिवार वाड्याचे सुंदर वर्णन, पर्वती, थेऊर अगदी भवानी पेठेपर्यंत कादंबरीत सापडणारे पेशवेकालीन उल्लेख मनाला सुखावून जातात. रामशास्त्री, नाना फडणवीस, सखारामबापू ही राजकारणातील धुरंधर व्यक्तिमत्वे डोळ्यासमोर उभी करण्याची रणजितजीं ची हातोटी वारंवार दिसून येते. माधवरावांचा करारी राज्यपद्धती , शिस्तबद्ध राज्यकारभार, स्वामी म्हणजे छत्रपतींशी असलेली एकनिष्ठा,न्यायासनाबद्दलचे प्रेम आणी आदर या गोष्टी ठळकपणे समोर येतात. रमा-माधवां मधला अलवारपणे उलगडत जाणारा प्रेमसंवाद रणजित देसाईंनी खुप सुंदररित्या मांडला आहे. अनेक प्रसंग मनाचा ठाव घेऊन जातात. आळेगावला मराठ्यांमध्ये दुफळी नको म्हणून माधवराव राघोबादादांपुढे शरणागती पत्करतात आणी काकांचे जोडे छातीशी कवटाळून पेशव्यांचा जिरेटोप त्यांच्या चरणांशी बहाल करतात. माधवरावांचे राष्ट्रप्रेम डोळ्यात पाणी आणते.रामशास्त्रींना बोलावून त्यांना न्यायनिष्ठतेबद्दल गळ्यातला कंठा देणारे आणी न्यायपीठासमोर प्रसंगी पेशवे जरी आले तरी न्यायदानात कसूर करू नका म्हणून सांगणारे माधवरावांसारखे राज्यकर्ते विरळेच.राघोबादादांचे तीन चार वेळेला पारिपत्य करूनसुद्धा आपल्या काकांना हत्तीवरील अंबारीत बसवून पुण्यात आणणारे माधवराव केवळ वंदनीयच. निजाम, हैदर यांना बसवलेला वचक, कर्नाटक, राक्षसभुवनातील चढाया आणी माधवरावांचा पराक्रम केवळ अजोड. सदाशिवराव भाऊंच्या तोतया प्रकरणातील मुत्सद्देगिरी म्हणजे माधवरावांच्या शिरपेचात खोवलेला आणी एक तुरा. एवढ्या पराक्रमी योध्याची थेऊर मधील श्रीगणेशा समोरची करुणामय अखेर जीवाला चुटपुट लावून जाते. या वीर योद्धयाला आणी रणजित देसाईंच्या लेखनाला मानाचा मुजरा.... ...Read more

  • Rating StarYogesh Kokil

    श्रीमान योगी नंतर वाचलेले रणजित देसाई यांचे हे उत्कृष्ठ पुस्तक. पानिपतानंतर खालावलेली मराठ्यांची परिस्थिती, विश्वासराव/सदाशिवराव यांसारखे कोणतेही खंदे वीर नसताना आलेली राज्याची जबाबदारी आणी रघुनाथरावांच्या अंतर्गत बंडाळीला तोंड देत श्रीमंत माधवराव ेशव्यांनी राज्याला दिलेली स्थिरस्थावरता यावर चितारलेली रणजित देसाईंची ही कादंबरी.शनिवार वाड्याचे सुंदर वर्णन, पर्वती, थेऊर अगदी भवानी पेठेपर्यंत कादंबरीत सापडणारे पेशवेकालीन उल्लेख मनाला सुखावून जातात. रामशास्त्री, नाना फडणवीस, सखारामबापू ही राजकारणातील धुरंधर व्यक्तिमत्वे डोळ्यासमोर उभी करण्याची रणजितजीं ची हातोटी वारंवार दिसून येते. माधवरावांचा करारी राज्यपद्धती , शिस्तबद्ध राज्यकारभार, स्वामी म्हणजे छत्रपतींशी असलेली एकनिष्ठा,न्यायासनाबद्दलचे प्रेम आणी आदर या गोष्टी ठळकपणे समोर येतात. रमा-माधवां मधला अलवारपणे उलगडत जाणारा प्रेमसंवाद रणजित देसाईंनी खुप सुंदररित्या मांडला आहे. अनेक प्रसंग मनाचा ठाव घेऊन जातात. आळेगावला मराठ्यांमध्ये दुफळी नको म्हणून माधवराव राघोबादादांपुढे शरणागती पत्करतात आणी काकांचे जोडे छातीशी कवटाळून पेशव्यांचा जिरेटोप त्यांच्या चरणांशी बहाल करतात. माधवरावांचे राष्ट्रप्रेम डोळ्यात पाणी आणते.रामशास्त्रींना बोलावून त्यांना न्यायनिष्ठतेबद्दल गळ्यातला कंठा देणारे आणी न्यायपीठासमोर प्रसंगी पेशवे जरी आले तरी न्यायदानात कसूर करू नका म्हणून सांगणारे माधवरावांसारखे राज्यकर्ते विरळेच.राघोबादादांचे तीन चार वेळेला पारिपत्य करूनसुद्धा आपल्या काकांना हत्तीवरील अंबारीत बसवून पुण्यात आणणारे माधवराव केवळ वंदनीयच. निजाम, हैदर यांना बसवलेला वचक, कर्नाटक, राक्षसभुवनातील चढाया आणी माधवरावांचा पराक्रम केवळ अजोड. सदाशिवराव भाऊंच्या तोतया प्रकरणातील मुत्सद्देगिरी म्हणजे माधवरावांच्या शिरपेचात खोवलेला आणी एक तुरा. एवढ्या पराक्रमी योध्याची थेऊर मधील श्रीगणेशा समोरची करुणामय अखेर जीवाला चुटपुट लावून जाते. या वीर योद्धयाला आणी रणजित देसाईंच्या लेखनाला मानाचा मुजरा.... ...Read more

  • Rating StarManoj Mohale

    .जेव्हा पासुन हि कादंबरी हाती घेतली तेव्हा पासून सोडावी वाटली नाही शेवटी मुदाम काही पान वाचायचे राहिले असता राहू दिले नंतर वाचले संपवा नाही असं सारख वाटत होतं.लिखाण अप्रतिम.माधवराव पेशवे व त्याच्या कुटुंबा बदल लिहलं आहे..प्रसंग जसे जसे वाचतो तसे तसे गळं काही डोळ्या पुढं उभं राहतं..रणजित देसाई याचं मी पहिलंच लिखाण वाचत आहे त्यामुळे मला छान वाटलं..मला त्यांची लिहयाची श्यली खुप आवडली..नक्की वाचा वाचाल तर वाचाल..🙏 धन्यवाद.. ...Read more

  • Rating StarRagesh Murali

    Please translate Swami to English. We are waiting for the English translation of the book

  • Read more reviews
Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Latest Reviews

MARATHYANCHE SWATANTRYAYUDH
MARATHYANCHE SWATANTRYAYUDH by Jaysingrao Pawar Rating Star
Chetan Jivarak

हे पुस्तक आज वाचून झालं खूप छान डॉ. जयसिंगराव पवार यांनी हे पुस्तक लिहल आहॆ. या पुस्तकात छत्रपती राजाराम महाराज , महाराणी ताराबाई यांनी दिलेला मोगलांशी लढा याच सविस्तर वर्णन केले आहॆ छत्रपती संभाजी महाराजचा हत्या नंतर 26 ते 27 वर्ष या भूमीत औरंगजेबला गनिमी काव्याचा युद्ध नीती ने छत्रपती राजाराम महाराज व महाराणी ताराबाई यांनी लढा देत राहिला. छत्रपती राजाराम महाराज यांची पहिली राणी जानकीबाई (सरसेनापती प्रतापराव गुजर याची कन्या) दुसरा राणी ताराबाई (सरसेनापती हंबीरराव मोहिते याची कन्या) तिसरी राणी राजसबाई व संभाजी महाराज राणी येसूबाई व मुलगा शाहू महाराज हे रायगड वर होते जेव्हा संभाजी महाराज कैद केली व पुढे बादशाही कैदेतच हत्या केली . दरम्यान, रायगडवर राणी येसूबाई यांनी राजाराम महाराज यांना सिंहासनारुड केले व स्वराज्यचे नवे छत्रपती घोषित केले . रायगड ला मोगलांनी वेढा दिला या वेढ्यातून राजाराम महाराज व ते त्याचा सहकार्ऱ्यानीशी गुप्तपणे बाहेर पडले त्यांचा बरोबर त्याचा पत्नी ताराबाई व राजसबाई या दोघी रायगडाबाहेर पडला . राजाराम महाराज पन्हाळा गडावरून जिजीकडे पलायन केले व पुढील 8 वर्ष स्वराज्यची राजधानी जिजी होती रायगडच्या पाडावानंतर राणी येसूबाई व मुलगा शाहू आणि राजाराम महाराज पहिली राणी जानकीबाई हे मोगलांच्या कैदी बनुन बादशाही छावणीत गेल्या . जिजीवरून महाराजांनी स्वराज्याची कामे 8ते 9 वर्ष बघितली त्यानंतर राजाराम महाराज पुन्हा स्वराज्यात आले पन्हाळा - विशाळगडास आले राजाराम महाराज स्वराज्यात आल्यावर राजधानी ही सातारा झाली साताऱ्याच्या तुलनेने विशाळगड हा फार सुरक्षित होता महाराजांनी आपला कुटुंब ला विशाळगड वर हलवले राजाराम महाराजाचा अकाली मृत्यू झाला त्यावेळेस त्याचे वय अवघे 30 वर्ष चे होते आता परत स्वराज्याची दशा ना छत्रपती ना राजा झाली होती त्यात वैधव्याचे दुःख बाजूस ठेवून ताराबाईंनी मराठ्यांच्या गादीवर आपला पुत्र शिवाजीराजे यास बसविले व लष्करी मोहिमेची सर्व सूत्रे आपल्या हाती घेतली महाराणी ताराबाई ने पुढे मोगलांशी 7/8 वर्ष आपल्या नेतृत्वाखाली संघर्षं देत राहिला महाराणी ताराबाई च्या कालखंडात मराठे नर्मदा ओलांडून मावळव्यात स्वारी करून खंडण्या वसूल लागले औरंगजेब 27 वर्ष स्वराज्यात लढ्यात राहिला पण त्याला हे स्वराज काबीज करता आलं नाही कारण हे स्वराज्य कोणी राजाच नव्हत हे स्वराज्य या रयतेचा होत 27 वर्ष चा युद्धाचा कालखंडात मराठ्यांचा राज्यात अशा तीन कारकिर्दी झाला :1 संभाजी कारकीर्द 2 राजाराम कारकीर्द 3 ताराबाई कारकीर्द यांनी औरंगजेब सघे युद्ध केले पण त्याला स्वराज्य पूर्ण काबीज करू दिले नाही ताराबाई चा नेतृत्वाखाली मराठ्याने माळवा ,गुजरात,कर्नाटक इ सुभ्यावर राजरोस प्रहार चालू ठेवला दिल्लीपती औरंगजेब बादशाह शेवटी याच महाराष्ट्रचा मातीत त्याने जगाचा निरोप घेतला ...Read more

RED TAPE
RED TAPE by ABHIJIT KULKARNI Rating Star
MAHARASHTRA TIMES

आजच्या व्यवस्थेवर फटकारे... अप्रामाणिकपणा आणि भ्रष्टाचार हे आपल्या देशाच्या पाचवीलाच पूजले आहेत, अशी बहुसंख्य भारतीयांची भावना आहे. आजूबाजूला घडणाऱ्या गोष्टी, वर्तमानपत्रातल्या बातम्या आणि सरकारी, कधी खासगीदेखील कार्यालयात येणारे अनुभव यामुळे तर ही ावना अधिकच पक्की होत जाते. पण याचबरोबर या परिस्थितीतही सावकाश का होईना देशाची प्रगती होते आहे, निदान देश बऱ्यापैकी ‘ओके’ चालला आहे, असेही मत वा निरीक्षण आपल्यातल्या बहुतेकांचे असते. तसेच हा देश जो तगून आहे तो काही प्रामाणिक अधिकाऱ्यांच्या, काही कर्तृत्ववान नागरिकांच्या आणि काही निष्ठावान व्यावसायिकांच्या जोरावर याविषयी आपल्याला शंका नसते. असे प्रामाणिक लोक जीवनात विविध वळणांवर आपल्याला भेटत असतात, पण या बरबटलेल्या व्यवस्थेमध्ये त्यांची काय घुसमट होत असेल, याची आपल्याला कल्पना येतेच असे नाही. नुकतीच प्रकाशित झालेली ‘रेड टेप’ ही अभिजित कुलकर्णी यांची कादंबरी अशाच एका प्रामाणिक व कर्तव्यकठोर अधिकाऱ्याची कहाणी सांगते. कालखंडाचा विचार केला तर कादंबरीचा स्पॅन छोटा, म्हणजे काही महिन्यांचा आणि प्रशासकीय दृष्टीने विचार केला तर केवळ दोन प्रकरणांच्या फाइलपुरताच मर्यादित आहे. पण यातही अभिजित आपल्या माध्यम क्षेत्राची, प्रशासकीय पद्धतीची, शासकीय आणि थोडेफार लँडमाफियांच्या जगाची अशी सफर घडवतात की एकचवेळी अंतर्मुख व अस्वस्थ व्हायला होते. कादंबरीच्या केंद्रस्थानी आहे बांद्र्याच्या कलेक्टरपदी असलेला महेश हा सचोटीचा आयएएस अधिकारी. हा नुसता प्रामाणिक नाही तर कार्यक्षमदेखील आहे. नुसता सक्षम नाही तर जनतेची फसवणूक, लूट करणाऱ्या खुनशी व समाज विघातक शक्तींशी पंगा घेऊन त्यांना निष्प्रभ करणाऱ्या खेळी करण्याइतका चतुर आणि हिंमतवान देखील आहे. प्रकरण आहे बांद्र्याच्या मध्यवस्तीत असलेल्या सुपरस्पेशालिटी हॉस्पिटलसाठी राखीव असलेल्या भूखंडाचं व शासकीय कर्मचाऱ्यांची वसाहत विकसित करण्याच्या कामाचं. शेकडो कोटी रुपयांचा प्रश्न असल्याने अर्थातच मुख्यमंत्र्यांपासून अनेकांचे हिसंबंध यात गुंतलेले. मोठा मलिदा लाटणाऱ्या प्रमुख पात्रांबरोबरच जमेल तेवढा हात मारणारे आणि वैयक्तिक हिशेब चुकते करणारे काठावरचे खेळाडू यांचे अतिशय सुंदर चित्रण कादंबरीत येते. आयएएस अधिकाऱ्यांच्या वैयक्तिक महत्त्वाकांक्षा आणि हितसंबंध व त्यामुळे एकाचवेळी एकमेकांवर कुरघोडी व एकमेकांना मदत करण्यासारखे गुंतागुंतीचे प्रसंग लेखकाने खुबीने रंगवले आहेत. कादंबरीची भाषा व घडामोडींचा वेग आपल्याला खिळवून ठेवतो. महेशला त्याच्या कामात मदत करणारा जया हा पत्रकार लेखकाने अतिशय प्रभावीपणे उभा केला आहे. त्याचबरोबर प्रशासकीय व्यवस्थेवर, पत्रकारितेवर, माध्यमांच्या जबाबदारीवर मार्मिक भाष्य ही कादंबरी करते. फाइलवर हवा तसा शेरा मारावा म्हणून येणारा दबाव महेश झिडकारतोच, पण त्याचबरोबर या विषयातल्या बाधित, वंचितांचं प्रबोधन करून सामाजिक दबावही वरिष्ठांवर आणतो. धमक्या, चारित्र्यहननाचे प्रयत्न यांना न जुमानता आपल्या अधिकारपदाचा योग्य उपयोग करण्याचा त्याचा प्रयत्न आपल्यालाही कुठे तरी आशेचा किरण दाखवून जातो. अभिजित यांची ही पहिलीच कादंबरी छान जमून आली आहे. कादंबरीचा प्लॉट उत्कंठावर्धक आहे. संवाद जिवंत आहेत आणि पात्रं रसरशीत. –डॉ. चंद्रकांत संकलेचा ...Read more