* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
Quantity
How many names does Arjuna have? Why was Yama cursed? What lesson did a little mongoose teach Yudhisthira? The Kurukshetra war, fought between the Kauravas and the Pandavas and which forced even the gods to take sides, may be well known, but there are innumerable stories set before, after and during the war that lend the Mahabharata its many varied shades and are largely unheard of. Award-winning author Sudha Murty reintroduces the fascinating world of India’s greatest epic through the extraordinary tales in this collection, each of which is sure to fill you with a sense of wonder and bewilderment.
"अर्जुनाची एकूण नावे किती? यमाला शाप का मिळाला? लहानशा मुंगसाने युधिष्ठिराला कोणता धडा शिकविला? महाभारतामध्ये कुरुक्षेत्री जे घनघोर युद्ध झालं, त्यात अखेर देवदेवतांनासुद्धा कोणत्या ना कोणत्या पक्षाची बाजू घेणं भाग पडलं. युद्धाविषयी तर पुष्कळ माहिती सर्वत्र उपलब्ध आहे; परंतु या युद्धाच्या आधी, युद्धाच्या दरम्यान विंâवा युद्धाच्या नंतर असंख्य कथा घडल्या आहेत. या कथांमुळेच महाभारताला रंग भरतो. या कथासंग्रहांमधून अनेक पुरस्कार प्राप्त केलेल्या लेखिका सुधा मूर्ती भारताच्या या महाकाव्याचं विस्मयकारी जग वाचकांपुढे खुलं करतात. या संग्रहाद्वारे त्यांनी सांगितलेल्या गोष्टी सर्वश्रुत नसल्यामुळेच त्यांचं हे वेगळेपण वाचकाला मंत्रमुग्ध करतं.
Keywords
Customer Reviews
  • Rating StarVaibhav Mahajan June 14

    महाभारत म्हणले की आपल्या डोऴयासमोर कौरव व पांडव वा त्यांचे युध्द आपल्या मना समोर येते. `सर्पाचा सुड` या पुस्तकात `सुधा मुर्ती `ह्यांनी महाभारतातील अनेक न वाचलेल्या कथा सांगितल्या आहेत. जसे की परिशिती राजाची कथा . अश्या अनेक कथा या पुस्तकात आहेत.

  • Rating Starसकाळ १८ मार्च २०१८

    सुधा मूर्ती या गोष्टी वेल्हाळ लेखिका. अनेक लोकांशी बोलण्यातून, कुठल्या प्रसंगातून त्यांना कथांचं बीज दिसतं आणि मूर्ती ते बीज छान फुलवतात. या पुस्तकात त्यांनी महाभारतातल्या अनेक न ऐकलेल्या प्रसंगांना, व्यक्तिरेखांना कथारूप दिलं आहे. प्राचीन कथांच्या सगरातून त्यांनी काही संदर्भ घेऊन थोडा तर्क लावून, न पटणाऱ्या गोष्टी बाजूला ठेवून या कथांचं लेखन केलं आहे. अनेक माहीत नसलेल्या गोष्टी, वेगळी बाजू सांगणाऱ्या या कथा खिळवून ठेवतात. लीना सोहोनी यांनी अनुवाद केला आहे. ...Read more

  • Rating Starमहाराष्ट्र टाइम्स १८/२/२०१८.

    सुधा मूर्ती यांचे आणखी एक असे रोचक पुस्तक म्हणजे `सर्पाचा सूड`. महाभारतात कुरुक्षेत्री जे घनघोर युद्ध झाले. त्याविषयी तशी बरीच माहिती सर्वत्र मिळते किंवा लहानपणापासून ते आपण ऐकत, बघत आलेलो आहोत. परंतु युद्धाच्या आधी, युद्धादरम्यान असे अनेक प्रसंग घडल, ज्यामुळे महाभारत रंगत गेले. या कथा विस्मयकारक आहेत. एकमेकांमध्ये गुंतलेली नाती, आपापसातील वैर, चांगुलपणा या कथांमधून समोर येतो. अगदी लहान लहान अशा सुमारे ३३ कथा यामध्ये गुंफल्या गेल्या आहेत. यामध्ये अर्जुनाची नानाविध नावे कोणती, यमाला शाप का मिळाला, मुंगुसाने युधिष्ठिराला कसा धडा शिकवला, युद्धाचा शेवट नेमका कसा झाला, या अशा लहान पण कुतूहल जागृत करणाऱ्या प्रश्नांची उत्तरे यातून मिळतात. अर्जुनाला आपल्याच मुलाकडून मृत्यूला कसे सामोरे जावे लागले, याचेही वर्णन यामध्ये आहे. कृष्णाच्या मुत्सद्दीपणाची चर्चा नेहमीच होते. पण लहान लहान प्रसंगातून त्याचा हा मुत्सद्दीपणा अधोरेखित होतो. प्रत्यक्ष युद्धकाळादरम्यान सुरू असलेली रणनीती अक्षरशः खिळवून ठेवते. कृष्णाचे धोरण पांडवांच्या यशास कारणीभूत कसे ठरले, हे टप्प्याटप्प्याने उलगडते. कौरव, पांडव यांच्या पलीकडे घटोत्कच, हिडिंबा, बार्बारिक, सुभद्रा, अभिमन्यू, बलरामाची मुलगी शशिरेखा यांच्या जीवनातील प्रसंगही यातून समोर येतात. पांडवांसमोर वनवासातील काळात अनेक आव्हाने समोर आली. परंतु त्यांनी ती समर्थपणे पेलली, यात काही जण दुखावलेही. या एकूणच कथा वरदान, शाप, उ:शाप या भोवती फिरताना आढळतात. सद्सद्विवेकबुद्धीने विचार केला तर आजच्या पिढीला यातून अनेक प्रश्न निर्माण होतील, परंतु समाजातील दुष्टप्रवृत्तीला आळा घालण्यासाठी लोकांना शिक्षेचे, शापाचे भय दाखवणे गरजेचे आहे, असे आपल्या पूर्वजांना वाटत असेल, असे लेखिकेने म्हटले आहे. या कथा फारशा लोकप्रिय नाहीत. परंतु अत्यंत रोचक आहेत. या पुस्तकात जागोजागी सध्याच्या भारतातील घटनांचा उल्लेख करून वर्तमानाशी सांगड घालण्याचा प्रयत्न लेखिकेने केला आहे. महाभारतात आढळून येणारी स्थळे, गावे आणि सध्याच्या भारतातील ठिकाणे यांचा परस्परसंबंधसुद्धा सूचित केलेला आहे. कुंकरू येथील महामाया मंदिर किंवा राजस्थानातील खाटू श्यामची मंदिर, अशी उदाहरणे यात आहेत. दुष्यंत-शकुंतला यांची पुनर्भेट, भीष्माची ब्रह्मचर्यपालनाची शपथ, आणि त्यातून त्यांचा उद्भवलेला मृत्यू या नाट्यमय घडामोडी यातून उलगडतात. ऋषींनी घेतलेला सूड या कथेतून द्रोणाचार्यांची वेगळी बाजू समोर येते. एकूणच सूडाचं राजकारण यापैकी बहुतांश कथांच्या मुळाशी आहे. या राजकारणातून अनेक नाती विलग झाली. अपरिमित हानी झाली. पांडवांचा वंशज जनमेजयाने हे सूडाचे राजकारण थांबवण्याचा निर्णय घेतला. या कथेने पुस्तकाचा शेवट होतो आणि महाभारतातील प्रत्येक प्रवृत्ती आजही कुठल्या ना कुठल्या रूपात आपल्या भोवतालीच आहे, असे क्षणभर वाटून जाते. या दोन्ही पुस्तकांचा अनुवाद लीना सोहोनी यांनी केला आहे. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Latest Reviews

DHANA
DHANA by Ganesh Maanugade Rating Star
DAINIK SAKAL 19-08-2018

उत्कंठावर्धक कहाणी... पै. गणेश मानुगडे हे नाव समाजमाध्यमांवर कुस्ती या खेळाबद्दलच्या सातत्यपूर्ण लेखनामुळे अनेकांना परिचयाचे आहे. त्यांची ‘धना’ ही कादंबरी अलीकडेच मेहता पब्लिशिंग हाऊसने प्रसिद्ध केली आहे. पहिलवान असलेला धना आणि राजलक्ष्मी यांच्या परेमाची ही कहाणी आहे. राजलक्ष्मी ही सर्जेराव नामक तालेवाराची कन्या. या सर्जेरावचा धनाने कुस्ती खेळण्यास विरोध असल्याने आणि धनाला तो अमान्य असल्याने त्याचा धना-राजलक्ष्मी यांच्या लग्नास विरोध करतो. पुढे नरभक्षक वाघाला ठार करून धना आपले शौर्य दाखवतो. यात जखमी झालेल्या धनाला इस्पितळात दाखल केले जाते. इथून या कहाणीला वेगळेच वळण मिळते. याचे कारण यशवंत महाराज यांची माणसे धनाचे अपहरण करतात. ते धनाला त्यांच्या फौजेचे नेतृत्व देऊ करतात. मात्र, त्यासाठी धनाला राजलक्ष्मीचा त्याग करावा लागणार असतो. राजलक्ष्मीवर प्रेम असूनही धना ती अट मान्य करून फौजेचे नेतृत्व स्वीकारतो. दरम्यान वाघाच्या मृत्यूची चौकशी करण्यासाठी गावात सूर्याजी हा वन खात्याचा अधिकारी येतो. राजलक्ष्मीचे धनावरील प्रेम पाहून तो या दोघांना एकत्र आणण्याचा प्रयत्न करतो. मात्र, यात अनेक घटना घडत जातात, त्यातून फौजेची गुप्तता धोक्यात येऊ लागते, राजलक्ष्मी आणि सूर्याजी यांना संपवण्याचा आदेश धनाला दिला जातो... जे सारे कसे आणि का घडते, याचा उलगडा होण्यासाठी ही उत्कंठावर्धक कादंबरी वाचावी लागेल. ...Read more

SANVADU ANUVADU
SANVADU ANUVADU by Uma Kulkarni Rating Star
MAHARASHTRA TIMES १९-८-१८

अनुवादाने समृद्ध केलेले सहजीवन… उत्तमोत्तम कन्नड साहित्याचा मराठीत अनुवाद करणाऱ्या डॉ. उमा कुलकर्णी यांचं `संवादु अनुवादु` हे आत्मकथन अलीकडेच प्रसिद्ध झालं आहे. सर्जनशील व्यक्तीविषयी, त्याच्या कलाकृतीमागच्या प्रक्रियेविषयी वाचकांना नेहमीच कुतूहल असत. स्वतंत्र लेखनाइतकंच, किंबहुना काकणभर अधिक अवघड आणि तेवढ्याच सर्जनशील असणाऱ्या अनुवादाच्या क्षेत्रात गेली जवळजवळ साडेतीन दशकं काम करणाऱ्या उमाताईंनी अनुवादाच्या हातात हात घालून घडलेला आपल्या सहजीवनाचा प्रवास या आत्मकथनात मांडला आहे. त्यामुळेच अनुवादाच्या क्षेत्रात आपलं वैशिष्ट्यपूर्ण स्थान निर्माण करणाऱ्या, भाषेइतक्याच माणसांमध्येही रमणाऱ्या, त्यांच्यात जीव गुंतवणाऱ्या एका कुटुंबवत्सल स्त्रीचं समाधानी आयुष्यही या पुस्तकातून समोर आलेलं दिसतं. बेळगावात मध्यमवर्गीय कुटुंबात गेलेलं बालपण, पाच भाऊ आणि एक बहीण यांच्या सोबतीनं अनुभवलेलं बेळगावातलं शांत आयुष्य, देशस्थी नात्यांचा मोठा गोतावळा, विविध भाषा बोलणारे शेजारीपाजारी, जवळच्या मैत्रिणी, घरातून मनात रुजलेली संगीत आणि वाचनाची आवड, याविषयी उमाताईंनी समरसून लिहिलं आहे. लग्न होऊन विरुपाक्ष कुलकर्णींच्या कानडी, कडक सोवळं-ओवळं पाळणाऱ्या कुटुंबात उमाताई गेल्या. अर्थात इंजिनीअर असलेल्या विरुपाक्षांच्या नोकरीमुळे त्या पुण्यात भाड्याच्या घरात स्थायिक झाल्या. या घरी सतत असणारा सासर-माहेरच्या माणसांचा राबता, कानडी बोलायला शिकण्यासाठी विरुपाक्षांनी केलेला आग्रह, याचा सुरुवातीला वाटणारा धाक आणि हळूहळू मनातली भीती जाऊन जिभेवर रुळलेली कानडी भाषा, आसपासच्या कुटुंबांशी झालेली जवळीक, दररोज संध्याकाळी विरूपाक्षांसह चालायला जाण्याचा नेम, राजकीय भाषणं, साहित्यिक कार्यक्रम आणि सांगीतिक मैफलींना आवर्जून जाण्याचा दोघांचा छंद, येता-जाता होणाऱ्या गप्पा आणि यातून फुलत गेलेलं नातं, या सगळ्याविषयी उमाताईंनी अतिशय प्रांजळपणे आणि साध्या-सरळ शैलीत निवेदन केलं आहे. उमाताईंनी केलेले कन्नड-मराठी अनुवाद आणि विरुपक्षांनी केलेले मराठी-कन्नड अनुवाद यामुळे या दोघांच्या सहजीवनाला आणखी एक रेशमी पदर मिळाला आणि त्यानं या दोघांना परस्परांमध्ये अधिक गुंतवलं, हे खरंच. पण मुळातही एकमेकांपर्यंत पोचण्यासाठी दोघांनी समजुतीचे धागे अगदी सहज विणले होते, असं उमाताईंच्या लेखनातून जाणवत राहतं. त्यांनी म्हटलंय, "आमच्या वयात दहा-साडे दहा वर्षांचं अंतर असल्यामुळे मी यांचं `मोठेपण` मान्य करून टाकलं होतं आणि माझं `लहानपण` यांनाही ठाऊक असल्यामुळे चुका करायचा मला जणू परवानाच मिळाला होता. मनातलं बोलून टाकायचा स्वभाव असल्यामुळे मनात काही ठेवायचं नाही, ही मानसिकता कायमचीच राहिल्यामुळे संसारात `तू-तू, मैं-मैं `चे प्रसंग कधीच आले नाहीत. आम्ही दोघांनी नेहमीच आपला `मोठेपणा`चा आणि `लहानपणा`चा हट्ट कायम सांभाळला." पुढे सतत अनुभवाला येत गेलेलं विरुपाक्षांचं हे मोठेपण उमाताईंनी अतिशयोक्तीचा दोष बाजूला ठेवून आत्मकथनात अतिशय प्रांजळपणे पुनःपुन्हा नोंदवलं आहे. डॉ. शिवराम कारंत यांच्या `मुकज्जीची स्वप्ने` या कादंबरीला मिळालेल्या ज्ञानपीठ पुरस्काराची बातमी वाचून ती समजून घेण्याची तीव्र इच्छा झाल्यावर विरुपाक्षांनी धारवाडच्या मित्राकरवी ती मागवणं, कानडी बोलता येत असलं तरी वाचता येत नसल्यामुळे, उमाताईंना कादंबरी वाचून दाखवणं, पुढच्या कादंबऱ्यांच्या अनुवादासाठी उमाताईंच्या नावानं कानडी लेखकांना पत्रं पाठवणं, ऑफिसमधून आल्यावर दररोज संध्याकाळी पुस्तक वाचून उमाताईंसाठी रेकॉर्ड करून ठेवणं आणि हा नेम तीन-साडे तीन दशकं चालू ठेवणं इथपासून ते सुरुवातीच्या दिवसात माहेरच्या आठवणीने रडणाऱ्या उमाताईंना दुसऱ्याच दिवशी बसमध्ये बसवून देणं, स्वयंपाकाची आणि बँक, पोस्ट यांसारख्या बाहेरच्या कामांची ओळख नसणाऱ्या उमाताईंना निरनिराळे पदार्थ आणि व्यवहार शिकवणं, त्यांना अनुवादाला पुरेसा वेळ मिळावा म्हणून निवृत्तीनंतर सकाळच्या नाश्त्याची जबाबदारी घेणं, अपत्यहीनतेच्या उणिवेचा बाऊ न करणं आणि उमाताईंनाही या दुःखाला गोंजारु न देणं हे सगळे प्रसंग दोघांच्या समंजस सहजीवनाची वाटचाल स्पष्ट करणारे आहेत. उमाताईंच्या आत्मकथनाचं वैशिष्ट्य म्हणजे, त्यांची संयत शैली. टीका, कडवटपणा, अहंकार यांचा तिला पुसटसाही स्पर्श नाही. कुठलाही अभिनिवेश न बाळगता, कुठलेही दोषारोप किंवा न्यायनिवाडा न करता त्यांनी आपलं जगणं वाचकांसमोर ठेवलं आहे. सुरुवातीला अनुवादाच्या प्रकाशनासाठी आलेले नकार किंवा अनुवादकाला दुय्यम लेखणारी मानसिकता यांचा उल्लेखही त्यांनी वस्तुनिष्ठपणे केला आहे. समीक्षकांनी अनुवाद या साहित्यप्रकाराची पुरेशी दखल घेतली नसल्याची खंत बोलून दाखवतानाच मूळ लेखकापेक्षाही अनुवादकाच्या वाट्याला येणाऱ्या भाग्याचा उच्चारही त्यांनी केला आहे. पुरस्कारांमुळे झालेला आनंद जसा त्यांनी निरागसपणे सांगितला आहे, त्याच साधेपणाने काही क्लेशकारक प्रसंगांचा उल्लेख केला आहे. अनुवादामुळे मिळालेला नावलौकिक आणि पुरस्कार यांच्याइतकीच कारंत, भैरप्पा, अनंतमूर्ती, गिरीश कार्नाड, पूर्णचंद्र तेजस्वी, वैदेही यांच्यासारखे प्रख्यात कन्नड साहित्यिक आणि अनेक मराठी लेखक आणि विद्वान मंडळींचा सहवास ही उमाताईंसाठी मोठी मिळकत असल्याचं त्यांच्या लेखनातून जाणवत राहतं. थोरामोठ्यांच्या सहवासानं आपलं आयुष्य उजळून निघाल्याची भावना उमाताईंनी पुनःपुन्हा व्यक्त केली आहे. सर्जनशील माणसासाठी असणारं या समृद्धीचं मोल त्यांच्या आत्मकथनानं अधोरेखित केलं आहे. आपल्या सहजीवनाच्या बरोबरीनं उमाताईंनी स्वतःच्या वैचारिक वाटचालीचा एक धागाही आत्मकथनात पुढे नेला आहे. देव आणि धर्म या संकल्पना असोत, स्त्री-पुरुष संबंध असोत, स्त्रियांची आंतरिक ताकद असो, किंवा नातेसंबंध आणि त्यातली गुंतागुंत असो, किंवा जगण्यातली क्लिष्टता असो, अनुवादाचं बोट धरून जगताना या सगळ्याच बाबतीतली समजूत कशी गाढ होत गेली, हे उमाताईंनी आत्मकथनात सांगितलं आहे. मूळ लेखक कोणत्याही राजकीय विचारधारेचा असला तरी त्याच्या कथा-कादंबरीचा अनुवाद करताना, आपण स्वतः आहे त्या जागेवरून आणखी पुढे गेलो की नाही, हे तपासत राहिल्यामुळे आपली मतं कठोर-कडवट राहिली नाहीत, असंही उमाताईंनी स्पष्ट केलं आहे. मुख्य म्हणजे, अनुवादामुळे आपल्या आकलनाचा, समजुतीचा आणि संवेदनशीलतेचा परीघ विस्तारला आणि एकूण मानवतेची जाणीवच व्यापक होत गेल्याचं त्यांनी सांगितलं आहे. उत्तम अनुवादक हा आधी संवेदनशील वाचक असतो, याची प्रचिती उमाताईंचं आत्मकथन वाचताना येत राहते. कादंबरी समजून घ्यावी म्हणून निर्हेतुकपणे केलेला अनुवाद, मग इतरांपर्यंत ती पोचवावी म्हणून केलेला अनुवाद आणि नंतर जगण्याचा एक आवश्यक आणि अपरिहार्य भाग झालेला अनुवाद, असा प्रदीर्घ प्रवास मांडताना त्याच प्रवाहात मिसळून गेलेलं आपलं कौटुंबिक आयुष्य उलगडणारं उमाताईंचं आत्मकथन मराठी वाचकांना तर आवडेलच, पण स्त्रियांना स्वतःमध्ये डोकावून आपल्या आंतरिक सामर्थ्याची ओळख करून घेण्यासाठी प्रेरितही करू शकेल! ... ...Read more