* Front & back cover images are for illustration purposes only and the price of book is sold separately.
  • Original Book Title: BABULMORA
  • Availability : Available
  • ISBN : 9788177662634
  • Edition : 4
  • Weight : 0.00 gms
  • Pages : 208
  • Language : MARATHI
  • Category : SHORT STORIES
  • Available in Combos :RANJIT DESAI COMBO 42 BOOKS
Quantity
This is again a collection of short stories. What is history? It is the chain of such events in the past which are deeply engraved on our minds. Often, some moments, some incidences are imprinted on our mind and very few of such incidences have the strength to remind us of the sorrow, of the immense pain. This collection is of such tender moments, of those memories which we think we have forgetten, but now when revealed still possess the same vigour to touch us; unmistakably by Ranjit Desai, a writer with much understanding of the words and the literature.
जे घडून गेलं; पण मनामनावर कोरलं गेलं त्याचा ‘इतिहास’ होतो. अनेक क्षण, प्रसंग काळावर आपले ठसे उमटवून गेले. काही चाहूल न लागताही आपले अवशेष मागे ठेवून गेले. काही प्रसंगाचे ओरखडे मात्र आज आठवणीनंही जखम ओली करतात. अशाच फार फार जुन्या आठवणींचा हळूवार पडदा बाजूला सारत, त्या क्षणांचा अनुभव ताजा करणारा, बोलीभाषेचा बाज घेऊन रणजित देसाई यांच्यासारख्या सिद्धहस्त लेखकाचा अक्षरसाज लेवून आलेला कथाविष्कार...
Keywords
#RANJEET#DESAI#BABULMORA #रणजीत#देसाई#बाबुलमोरा
Customer Reviews
  • Rating StarJANSHAKTI 11-08-1991

    बाबुलमोरा भरजरी, मखमली कथा संग्रह... सुप्रसिद्ध साहित्यिक श्री. रणजित देसाई यांचे वाङ्मय प्रसिद्ध करण्याची देखण्या आणि आकर्षक स्वरुपात पेश करण्याची बरीचशी कामगिरी पुण्याच्या मेहता पब्लिशिंग हाऊसने घेतली आहे. त्यांनी रणजित देसार्इंच्या कथांचे तीन संगरह प्रसिद्ध केले आहेत. त्यापैकी ‘बाबुलमोरा’ ही रागदारीच्या गाण्याचा मुखडा असलेला एक कथा संग्रह आहे. ‘स्वामी’कार रणजित देसाई हे कादंबरीकार म्हणून जितके प्रसिद्ध आहेत, तितके कथाकार म्हणून वाचकांना कमी परिचयांचे आहेत. परंतु त्यांच्या लेखनांचा बहर जरी कादंबऱ्यांमधून अधिक जाणवत असला तरी त्यांची प्रतिभेच्या क्षेत्रातली मुलुखगिरी कथा लेखनानेच झाली. यापूर्वी त्यांचे दोन तीन कथासंग्रह प्रसिद्ध झाले होते. पण त्यांतील कथांचे सामाजिक, ग्रामीण, निसर्ग, संगीत कथा असे वर्गीकरण करून त्यांचे संग्रह प्रसिद्ध करण्यात आलेले नव्हते. आता मेहता पब्लिकेशनने हे वर्गीकरण करुन त्यांचे तीन कथा संग्रह प्रसिद्ध केले आहेत. या त्यांच्या कथा विश्वातील ‘बाबुलमोरा’ हा काहीसा भुतकाळातील ऐतिहासिक (खरे तर वाङ्मयीनदृष्ट्या ही वर्गवारी चूकच आहे) व संगीताच्या प्रांतातील कथांचा ‘‘बाबुलमोरा’’हा संग्रह या देसार्इंच्या वाङ्मयांच्या पैलूचे दर्शन घडवून जातो. या संग्रहातील सर्वच कथांना एकप्रकारचा खानदानी भरजरी व मखमली असा भावनात्मक स्पर्श आहे. मराठी कथांच्या क्षेत्रात अरविंद गोखले, गंगाधर गाडगीळ यांनी सुरुवातीला अनेक नवनवीन प्रयोग करुन एका अर्थाने नवे मन्वन्तर घडवून आणले. विशेषत: स्वातंत्र्योत्तर काळातील सर्वच नूतन लेखकांनी ‘कथा’ प्रधानतेशी नाते विलग करीत करीत नव्या वाटा यशस्वीपणे चोखाळल्या आहेत. परंतु रणजित देसार्इंच्या या संग्रहातील कथा या जुन्या घटना प्रधान वाटेनेच जातात. त्यांत काही कथा या इतिहासातील घटनांशी संबंधित असल्यामुळे त्यातून उमलणारे व्यक्तिमत्त्व, भावना या अधिक पवाढगाणाऱ्या आहेत. ‘वेडात दौडले सात’ या अशा सोळा कथांमधील पाच कथांपैकी प्रातिनिधीक कथा. मराठ्यांचे एक सेनापती प्रतापराव गुजर यांच्या पराक्रमांची गाथा या कथेत शब्दबद्ध केली आहे. या पाचही कथांमध्ये रेखाटलेल्या व्यक्तिरेखा त्यांच्या नावाने आपणास ज्ञात असल्या तरी त्यांच्या जीवनातील स्वभाव वैशिष्ट्यांचा लेखकाने घेतलेला आढावा चमत्कृतीजन्य असला तरी त्यातली पूर्वग्रहीत गौरव पूजाही आपणाला काहीवेळा पारंपारिक वाटते. शब्दांच्या साह्याने रेखाटलेली व्यक्ती चित्रेही वाचनीय झाली असली तरी अंत:करणाला भिडत नाहीत. त्यातली कलाकुसर देखणी वाटते इतकेच. कथा संग्रहाच्या सुरुवातीची नादतरंगा ही कथाही कलावंत आणि राजकन्या यांच्या भावविश्वाचे चित्रण करणारी असली तरी खूप पौराणिक धाटणीची आहे, परंतु ‘अवशेष’मधील संस्थांनिकांच्या व्यथा वास्तव असल्या तरीसुद्धा खानदानी परंपरेचे होत असलेले दर्शन व्यक्तभूत आणि इतिहासाला अधिक जवळकीचे वाटते. या सात कथानंतर संगीताची मैफील सुरू होते. अज्ञात गवय्यांच्या जीवनासंबंधीच्या या कहाण्या आहेत. सैगलच्या आवाजातील ‘बाबुलमोरा’मधील मखमली, अलवार स्पर्श या बहुतेक सर्वच कथांचा आहे. याचा अर्थ असाही आहे की संगीताशी, संगीत साधनेशी नात सांगणाऱ्या कथा वास्तवाशी नाते सांगणाऱ्या आहेत. संगीताचीच नव्हे तर सर्वच कलांचे जे जे आविष्कार आहेत मग ती चित्रकला असो, शिल्पकला असो, वादन नैपुण्य असो वा अन्य चौसष्ट कलांचे क्षेत्र असो, तेथे तेथे भारतीय संस्कृतीतील राष्ट्रीय एकात्मतेचे मनमोकळे दर्शन घडते. महंमद रफी, तलत यांची जात कुणी विचारीत नाही. पंडीत पलुस्करांच्या आत्मपात कुणी जातीयतेचा सूर न धुंडाळता मनसोक्त दाद सारेच देतात. गावस्करचा शैलीदार चौकार, फटकेबाजी पाहून सारे प्रेक्षक पेंडॉल दणाणून सोडतात तर अझरुद्दीनचा स्वीपचा फटका बघताच सगळा पेंडॉल हर्षभराने, उत्साहाने भारुन जातो. कारण तो ‘स्विप’ भारतीय असतो. आज कलांचे हे एकच राज्य असे आहे की ते भारतीय आहे एकात्म आहे. रणजित देसार्इंच्या संगीताच्या प्रांतातील हळुवार भावनांचे दर्शन घडत असताना राष्ट्रीय एकात्मतेची जाणिव किती ‘गहरी’ आहे याची सुप्त जाणीव होत राहते आणि वाटते ‘मिले सूर हमारा’ फक्त तो सूर अंत:करणाच्या गाभाऱ्यांतून बाहेर पडलेला हुंकार असला पाहिजे. रणजित देसार्इंच्या या कथा वाचताना या कलाक्षेत्रातील जीवनांचे हळुवार, मखमली समर्थ दर्शन तर घडतेच पण सैगलच्या सुरांचा ‘बाबुलमोरा’ ‘नैहर छुटोरे जाय’मधली व्याकुळताही मधुरपंखी स्पर्शाने मनमोहक वाटते. ...Read more

Write Your Own Review
  • Default typing language is Marathi. To type in English press Ctrl+G key combination
Submit Review

Latest Reviews

DEMOCRACYS XI
DEMOCRACYS XI by RAJDEEP SARDESAI Rating Star
Shabdruchee January 2019

गुणवंत अकरा क्रिकेटपटूंचा विश्लेषणात्मक जीवनपट.. स्वातंत्र्योत्तर सुरुवातीच्या काळात भारतीय क्रिकेट हा खेळ तत्कालीन संस्थानिक, अभिजन, श्रीमंत अशा विशिष्ट वर्गाची मक्तेदारी असायचा. ‘शाही रंजन’ असेच क्रिकेटचे स्वरूप होते. संस्थाने खालसा झाल्यानंतर कलौघात बदलत्या राजकीय परिाqस्थतीशी समांतर क्रिकेटची व्याप्ती इतरेजनात वाढत गेली. राजकीय, सामाजिक आणि शैक्षणिक स्थित्यंतर होत असताना भारतीय क्रिकेटमध्ये विकासात्मक परिवर्तन होत गेले. त्या काळापासून ते आजच्या ‘नं-१ पोझिशन’पर्यंत यायला काही दशकांचा कालावधी उलटावा लागला. याच काही दशकांच्या कालावधीत अनेक गुणी खेळाडूंनी क्रिकेटच्या इतिहासात आपले नाव कोरले. ‘प्रिंट व इलेक्टॉनिक मीडिया’चे नामवंत पत्रकार आणि माजी कसोटीपटू दिलीप सरदेसाई यांचे चिरंजीव राजदीप सरदेसाई यांनी आजवरच्या क्रिकेटपटूंमधील आदर्श ११ जणांची निवड केली (खरेतर बहुतांश वाचकांच्या मनातले हेच आदर्श क्रिकेटर आहेत) आणि प्रत्येक खेळाडूची कारकीर्द वाचकांपुढे मांडली आहे ‘डेमोक्रसीज इलेव्हन’ या पुस्तकातून. या ११ कीर्तिमान खेळाडूंची चरित्रकहाणी राजदीप यांनी शब्दबद्ध केली आहे. प्रस्तुत पुस्तकात त्यांची कारकीर्द आकडेवारीसह येतेच, पण त्यांचे मैदानावरील आणि मैदानाबाहेरील आयुष्याचे उद्धृत केलेले संदर्भ संक्षिप्त तरीही परिपूर्ण वाटतात. त्या त्या खेळाडूच्या खेळातील व खेळाबाहेरील गुणदोषांचे सटीक आणि सटीप विश्लेषण राजदीप करतात. या खेळाडूंच्या आयुष्यातील क्रिकेटचा ‘उपोद्घात’ (अर्थात प्रारंभ) आणि ‘सिंहावलोकन’ (अर्थात निवृत्ती) असा सर्वसमावेशक तपशील वाचकांना अवगत होतो. हे पुस्तक दिलीप सरदेसाईंपासून मन्सूर अली खान पतौडी,बिशनसिग बेदी, सुनील गावसकर,कपिल देव, मोहंमद अझरुद्दीन,सचिन तेंडुलकर, सौरव गांगुली,राहूल द्रविड ,महेंद्रसिंग धोनी ते विराट कोहलीपर्यंतच्या क्रिकेटपटूंच्या आयुष्याची गाथा मांडते. १९९९ साली विश्वचषक स्पर्धा सुरू असताना तेंडुलकरचे वडील गेले. तो इंग्लंडहून परत आला, वडिलांचे अंत्यसंस्कार केले आणि पुन्हा लंडनला परतला. थेट मैदानात उतरला आणि त्या सामन्यात त्यानं एक जादुई शतक ठोकलं. हीच कथा विराट कोहलीची. दिल्लीसाठी तो रणजी सामना खेळत होता. जेमतेम अठरा वर्षांचा मुलगा. त्या संध्याकाळी नाबाद घरी परतला आणि त्या रात्रीच काळानं घात केला. त्याचे वडील गेले. सकाळी हा मुलगा मैदानात गेला, खेळला. ९० धावा करून बाद झाला आणि तिथून थेट स्मशानात पोहोचला आणि वडिलांच्या चितेला अग्नी दिला. या कहाण्या भारतीय क्रिकेटचा जुनून सांगतात. क्रिकेटवर जीव ओवाळून टाकणारं बेभान प्रेम सांगतात. याच क्रिकेटनं लाखो भारतीयांना प्रेरणा दिली, जगण्याच्या लढाया लढण्याचं बळ दिलं. मुख्य म्हणजे स्वप्न पाहण्याची हिंमत दिली. हे पुस्तक म्हणजे त्या जिगरबाज मस्तमौला स्वप्नांची, अस्सल गुणवत्तेची एक विलक्षण गाथा आहे. राजदीप स्वत: क्रिकेट खेळले आहेत. आनुवंशिक वारसा म्हणून क्रिकेट त्यांच्या रक्तातच आहे. म्हणूनच त्यांचे क्रिकेटविषयीचे विश्लेषण अनुभवाच्या मुशीतून आलेले आहे. एखाद्या खेळाडूविषयी लिहिताना क्रिकेटमधले धुरीण, बुजुर्ग आणि समकालीन क्रिकेटपटूच्या मतमतांतराची पुस्तकात असलेली पखरण हा तर खास ‘राजदीप टच’ म्हणावा लागेल. एखाद्या खेळाडूचे फक्त गुणवर्णन, त्याचे विक्रम आणि आकडेवारी, त्याची विश्वस्तरीय कामगिरी, त्याची शैली, त्याचे कौशल्य, देशातील आणि जगभरातील लोकप्रियता याचेच वर्णन पुस्तकात येते असे नाही. तर त्या खेळाडूचे दोष, त्याच्या चुका, त्याच्या वर्तनातील विसंगती, त्याचे फसलेले निर्णय, त्याच्याविषयीचे प्रवाद आणि समज, त्याच्या व्याqक्तमत्त्वाची ‘दुसरी’ बाजू असे समग्र चित्र उभे करताना राजदीप शब्दांची कंजुषी करत नाहीत. उलट त्यांच्या लिखाणाला परखडतेची धार येते. राजदीप यांची भाषा प्रवाही आहे. त्यात लालित्य आहे आणि सौंदर्यही... विषयाच्या ओघात आलेली त्यांची काही पल्लेदार वाक्ये पाहू : त्या सभ्य काळाचं दिलीप सरदेसाई हे ‘प्रॉडक्ट’ होतं... भविष्याच्या पोटात उमेदीचा गर्भ श्वास घेऊ लागला... त्याच्या बॅटमधून धावांचे झरे फुटत होते... आक्रमण हाच बचावाचा उत्तम मार्ग असतो... रिचर्ड्सच्या उंच उडालेल्या चेंडूवर कपिलची नजर रुतलेली होती... ज्या वयात गणित शाळकरी मुलांना घाम फोडतं, त्या वयात हा मुलगा नवीन समीकरणं जुळवत होता... ‘तो’ षटकार म्हणजे आपल्या आगमनाचा तेंडुलकरी ऐलानच होता... याच काळात क्रिकेटचं कॉमर्सशी लग्न झालं... विकासाच्या वाटेत इंडिया पुढे निघून गेला; भारत मात्र मागेच राहिला... पुस्तकात ठायी ठायी असलेली अशी वाक्यं राजदीपच्या प्रतिभेची, लेखनकौशल्याची आणि कल्पनाविलासाची प्रचिती देतात. चिवडा खाताना घासात काजूचा तुकडा यावा, अशीच ही खुमासदार वाक्यं आहेत. मेघना ढोके यांचं अनुवादकौशल्य लाजबाब आहे. अस्सल मराठीकरणाचा हा उत्तम नमुनाच आहे. राजदीपच्या लेखनाची खुमारी मेघनाने दुणावली आहे. आजच्या काळात क्रिकेट न आवडणारा विरळाच. पण असलाच, तर त्याने हे पुस्तक आवर्जून वाचावे. कदाचित त्याला क्रिकेट श्वासाइतकेच महत्त्वाचे वाटू लागेल. - वा. ह. कुलकर्णी ...Read more

YAYATI
YAYATI by V. S. Khandekar Rating Star
Parag Sawarkar

सुख, सुख म्हणजे नेमकं काय...? काय असतं सुख...? सुख शोधल्याने सापडतं का...? जगी सर्व सुखी असा कोण आहे..? दुसऱ्याच्या दुःखाचे ओझे आपल्यापेक्षा कमीच आहे, असं सर्वच सर्वसामान्यांना वाटतं. सुख शोधण्याचा प्रवास कधी संपतो का..? मी डॉक्टर आहे. त्यामुे नुकत्याच जन्मलेल्या `मासाच्या गोळ्या`पासून तर `मास गोळा` झालेल्या जख्खड म्हाताऱ्यापर्यंत वेगवेगळ्या, थांब्यावरचे लोकं मृत्यूच्या थांब्यावर कायमचे थांबताना पाहिले. मरतांना बघितले. नव्वद वर्षाचा वृद्धही, `आता मी सुखाने मारतो`, असं म्हणत नाही. त्याची जगण्याची इच्छा कधी संपतच नाही. कस्तुरीमृगासारखी अवस्था येथील प्रत्येकाचीच आहे. सुगंध त्याच्या आतच असतो अन तो दारोदार भ्रमिष्ठासारखा हिंडतो.. धडपडतो...! उधारीत पुस्तके वाचायची माझी सवय कधीचीच सुटली,तुटली. मागे सात आठ महिण्याअगोदार आत्याकडून सहज "ययाती" आणली आणि ठेवली ती ठेवलीच..! कारण फुले,आंबेडकर, गांधीजी काही मला फुरसत मिळू देत नाही. आत्याचा फोन आला...`झालीच नाही का म्हणे अजून वाचून..?`, मी म्हटलं..."थांब, सात दिवसात आणून देतो.". फुकटात भेटली वाचून घ्यावं म्हटलं.. बकाबक..! खरंतर कादंबरी वाचायची हौस आणि हवस आता मला राहिली नाही. लहानपणी चाचा चौधरी, इसापनीती, नागराज वाचायचो...हिरवा नागराज तर माझ्या आताही स्वप्नात येतो. नवतरुणाईत निमा, हैदोस हेही वाचनात आलं. नंतर लोकप्रभा, सिनेस्टार, क्रिकेटविश्व असे मासिक वाचायचो. नंतर लागला शौक कादंबरीचा..! त्यातल्यात्यात ऐतिहासिक आणि पौराणिक. "मृत्युंजय" पासून झालेली सुरवात श्रीमान योगी, राऊ, छावा, स्वामी, पानिपत, युगांधार करत... कधी संपली कळलंच नाही. मातृभाषेतील नामांकित अकराचा आकडा गाठला आणि छकडा थांबला. एक `ययाती` राहिली होती... ती आत्ता..! योगायोगाने..! मला सर्वात भावला तो कादंबरीतील "शहंशाह"... "रिशते मे तो हम तुम्हारे बाप लगते है... नाम है...शहंशाह..है साला..!" हा तो वाला `शहंशाह` नाही..! हा शंहशाह "रणजित देसाई" यांचा `शहंशाह.`.. ....आलमगीर...! `कालक्रमण आणि कालग्रहण` यासाठी आता मी वाचत नाही. "मृत्युंजय" नंतरच पौराणिक कादंबरीची माझी आवड संपली. त्यानंतर ऐतिहासिक कादंबऱ्या वाचल्या. तरीही अधीमधी आणि कधीकधी "राधेय, युगांधार, वाचल्या. आणि आता "ययाती"..! माझं स्पष्ट मत आहे की ययाती सारख्या कादंबऱ्या आपल्याला भ्रमात पाडतात. गोलगोल आभासी जगात फिरवतात. खाली आणतात.. परत वर नेतात.. जत्रेतील उंच झोपाळ्यासारखं. कल्पना सागरात गटांगळ्या खात खात.... कारण सत्याचा अंत कधीच सुखद नसतो. तरीही मनोरंजनातुन, कल्पनाविलासतेतून आत्मपरीक्षण करायला भाग पाडतात. परंतु जिथे जिथे तात्विक आणि तार्किक सत्यतेचा भाग येतो, तिथे तिथे लेखक आपल्या जवळील शब्दसंपत्तीचा विपुल साठा असलेल्या दारूगोळ्याचा यथेच्छ मारा आपल्या मनावर आणि मेंदूवर करतो. जो लेखक आशयघनतेचा अभाव आपल्या संस्कृतप्रचुर भाषेने भरून काढतो. तेव्हा तो लेखक वाचकाच्या मनोराज्यावर विराजमान होतो. वि.स.खांडेकर या साहित्यमहर्षीबाबत मी ते काय सांगावे..? खांडेकर यांच या अगोदर मी "चांदण्यात" हा ललित लेख संग्रह वाचला होता. दोन ओळीत सांगायची गोष्ट दोन पानात सांगण्याची त्यांची रीत निराळीच. त्यांची भाषा अबबबब...... ही जर मराठी असेल तर... मग आम्ही जी बोलायला लागलो..जेव्हातेव्हापासून बोलतो आणि अजूनही बोलतो...ऐकतो.. ती भाषा कोणती...? वि.स.खांडेकर महाराष्ट्रातीलच नव्हे तर देशातील जेष्ठ आणि श्रेष्ठ साहित्यिक होते. आताच्या सारखं नाही कोणीही जेष्ठ-श्रेष्ठ होतं. आज शब्दांची किमंत सुद्धा रुपयासारखी कोसळली असं वाटतं. खांडेकर यांनी मराठीच्या प्रत्येक साहित्य प्रकारात विपुल लेखननिर्मिती केली. त्यांच्या साहित्य क्षेत्रातील अलौकिक योगदानासाठी भारत सरकारने त्यांना पद्मभूषण या नागरी सन्मानाने गौरविले. `ययाती` या कादंबरीला १९७२ साली भारतीय "ज्ञानपीठ" पुरस्कार प्राप्त झाला होता. १९५८ साली लिहिलेली ही कादंबरी आजही सहा दशकानंतरही वाचकांची आवडती आहे. या कादंबरीत लेखकाने मानवी स्वभावाच्या वेगवेगळ्या छटा रंगवल्या आहे. त्यांच्या लिखाणात गांधीवादी आणि समाजवादी विचारांचा प्रभाव जाणवतो. "ययाती" ही कादंबरी `ययाती` नावाच्या राज्याची कहाणी आहे. त्यात ययाती, देवयानी, शर्मिष्ठा आणि कच असे मुख्य पात्र आहेत. नहूष महाराज, शुक्राचार्य, राजमाता अशी चरित्र अभिनेते सुद्धा आहेत. अलका, मुकुलीका, माधव,माधवी, तारका हे पात्र ययातीच्या जीवन प्रवासात येतात. सात दिवस सांगून पंधरा दिवस झाले; मी ययाती वाचतोय. हे सर्व देवयानी, शर्मिष्ठा, अलका, मुकुलीका, तारका पंधरा दिवसांपासून माझ्या घरात, दवाखान्यात खेळत आहेत... आज त्यांची सांगता. यातील प्रत्येक व्यक्ती आपल्यासोबत बोलतो, त्याचा आनंद दुःख सांगतो, आपणही त्याच्या सुखदुःखात आपलं दुःखसुख शोधतो. थोडीशी शर्मिष्ठा आणि थोडीसा `कच` प्रत्येकाच्या मनात असतो. ययाती आणि देवयानी यांच प्रमाण मनामनात आणि दारादारात अधिक आहे...! अलका, तारका खूप कमी वेळासाठी येतात पण मनाला हुरहूर लावून जातात. त्यांच्या साठी जीव हळहळतो. प्रत्येक पात्रावर एक स्वतंत्र लेख होऊ शकतो पण ती वासना मी येथे टाळतो. "ययाती"... कुठे शोधायची आवश्यकता नाही. तो प्रत्येकात थोडाबहुत प्रमाणात असतोच. व्यसनाचे आणि वासनेचे प्रकार वेगळे असतीलही. "ययाती" स्वतःमध्येच प्रकर्षाने जाणवते... तो धावणारा `ययाती`....! कश्यासाठी धावतोय...? पाळतोय..? धडपडणारा....मी..! शाळेत वासरात लंगडी गाय शहाणी म्हणून वर्गात नंबर एक, नंबर दोन साठी धडपडणारा...मी...! त्यानंतर क्रमांक सोडून गुणांच्यासाठी, percentage साठी धावणारा, धडपडणारा...मी..! कॉलेजमध्ये भविष्य, भविष्य future-future साठी..., प्रॅक्टिसमध्ये सेटलमेंट साठी....मी..! आणि एक एक करत दुकान, क्लीनिक, गाडी, घर असं करतकरत सेटलमेंटचे मापदंड, स्टँडर्डस (standards) पूर्ण करत EMI च्या महिन्यावरी उकड्यासाठी धावणारा..मी.! लग्न, लेकरू, क्षुल्लक सामाजिकतेचे इतर टार्गेट्स (targets) पूर्ण करण्यासाठी धडपडणारा... मी..! या महावारी लावलेल्या `लचांडा`साठी महिन्याभर लोकांच्या वेदनेकडे, दुःखाकडे आसुसलेल्या लोभी नजरेने बघणारा..मी.! अजूनही अपूर्ण आयुष्याच्या या अदृश्य दृष्टचक्रात दिवसामागून दिवस, घडाळ्याच्या काट्यामागे धावणारा... पळणारा.. धडपडणारा....! `ययाती`....मी..! कादंबरीतील नायक ययाती, हा शरीरसुखासाठी हापापलेला आहे. वासनेने आंधळा झालेला..! जगात असेच ययाती सर्वीकडेच मिळतात... सत्ता, संपत्ती, प्रतिष्ठेचे भुकेले... वासनाधीन..! सुख आणि प्रेम हे वाळूसारखं असतं, आपण जितकं ते घट्ट धरून ठेवण्याचा प्रयत्न करू तितकं ते निसटून जाईल. वासना का फक्त शारीरिकच असते..? माणसाचं शरीर वृद्ध होतं परंतु मन नाही. कितीही इच्छाचा भोग घेतला तरी मन अतृप्तच राहतं. भोगाला दिशा नाही... अंत नाही...! जीवनाची शक्ती कुठली आणि त्याच्या मर्यादा कोणत्या..? उपभोग घेऊन मानवाच्या वासना तृप्त होतं नाहीत. उपभोगाने शरीराची भूख अधिक वाढत जाईल... आणि... जगण्याच्या हव्यासापोटी जगायचचं राहून जाईल...! ...Read more